teddyliterati

2015 When I started dwelling with different jobs na malayung-malayo sa tinapos ko. That was because I have to earn money for a living lalo na’t isa akong breadwinner. In 5 years of working in a corporate world, Hindi ko na-enjoy ang ginagawa ko sa pangkalahatan dahil ang nasa isip ko ay may maiuwing sahod para sa pang-araw-araw na gastusin. My only aim why I have jobs is to earn money for a living, yun lang – hindi para makipag-socialize or makipagkaibigan or ma-i-enjoy ang career. Wala nang ibang aim dahil may mga goals ako sa buhay na gusto kong matupad as I work. Kaso, sa lahat ng pagsusumikap ko makapag-ipon lang ng pera ay napunta lang sa wala. 360 degrees and mga gastusin at luhong dumadating sa akin at wala talaga itong katapusan. Halimbawa, kung Php 15,000 ang monthly salary ko tapos ang ipon ko 2000 per month, eh di 24,000 kada taon so 5 years of working (24,000 x 5), ang ipon ko na dapat ay Php 120K – sapat na para makapagpatayo ng sariling negosyo.

Well, I tried my best naman, I have read a lot of financial books and digested all the information. Siguro hindi nga talaga ako consistent o  nagkataon lang na may mga gastusing hindi na maiiwasan o hindi na talaga ako marunong kumontrol. Bobo ko kasi eh! Kaya naman ipinapangako ko na talaga sa buhay ko starting 2021, while writing this personal blog na kapag nagkasahod na ulit o kumita ng pera sa pagnenegosyo ay mag-iipon na talaga ako 4 times kapag nakaluwag-luwag. I have committed many financial mistakes before although sabi nga ng ilan ay kapag nagkamali o pumalpak, at least nasubukan mo. Maybe I have to read all the financial literacy books again as my refresher course nang matauhan naman na ako. Pukpukin n asana ako sa ulo nang matindi nang matauhan na talaga ako.

But anyway, going back, ahm, rejection is real talaga kapag naghahanap ng trabaho. Lalo na’t mas mahirap ngayon dahil pandemic season. It is so frustrating that halos lahat ng mga kompanya ngayon (particularly ESL industry) ay home based na ang preferred setup na dati naman ay nangangapa pa. May iba naman na onsite kaso kung hindi project-based ay kailangan pa ng swab test result bilang requirements which is not bad kaso paano naman yung mga hindi kayang mag-afford ng swab test? At saka baka nga yung iba diyang mga empleyado nila, hindi nila alam  na mayroon na pala sa kanila ang nagkasakit dahil labas-masok sila sa opisina. How awful is that requirement!? So, looking forward na mabakunahan ako bago matapos ang taong ito para hindi na ako magpa-swab test. I recently read a post while scrolling my Facebook at naghahanap na rin ng mapapasukan at the same time tungkol sa reality ng isang buhay-aplikante. Check out the first picture:

This is the thing why private companies are still idiots in this part. You want someone who has an experience which is a big yes, nandoon na tayo diyan. But what if a person for example who doesn’t have an experience but willing to be trained, how can private companies handle that? Kung ang sagot ay tanggalin na lang ang aplikante dahil walang experience, eh kaya nga nag-a-apply sa kompanya niyo dahil may problema ang kompanya niyo. Gusto niyang matuto ng panibagong skill na palagi siyang handing matuto. Are these private companies are afraid to those people na kesyo baka bumagsak daw ang performance ng company, baka masira daw ang reputasyon ng kompanya. Well, maybe because their training program is a FLOP. If I were the boss or CEO, kung naramdaman ko talaga na ang aplikante ay willing talagang matuto, then bakit hindi ko siya tatanggapin, eh yung iba nga diyang mga nagtagal na sa kompanya, kung hindi palpak pa rin ang performance, mga sipsip pa sa management! And then, can private companies give us a very convincing reason/s why they asking us about our educational background then like kapag narinig nila ang natapos nating kurso, minsan pagdududahan pa nila o magtataas sila ng kilay. What the heck is that, they shouldn’t need a power to question our educational attainment kasi ang pinaglalabanan sa mga panahong ito pagkatapos grumaduate ay yung kung gaano ka teachable? Yung skills and abilities, given na iyan talaga at super required. Buti sana kung manager or CEO ang hinahanap nila na may 5 years or more experience eh hindi eh, even the entry level jobs also have high standards. Ultimo data encoder, kailangan daw alam ang SQL, ganito, ganiyan, ganiyan, p…. i… kabwisit na mga requirements iyan. It means that private companies in the Philippines still have sloppy training programs for the applicants. May ibang training program naman na hind inga sloppy pero yung mga trainers naman kasusungit, akala naman nila mataas ang sahod. Pwe! In that post coming from that netizen, I am also thinking of working abroad… Of course kapag wala nang pandemic season at saka kapag ready na talaga ang puso ko na makipagsapalaran sa ibang bansa. Kung handa man, I prefer to work in Japan or Taiwan. Or South East Asian countries like Thailand, Vietnam, Malaysia, or Singapore.

Here is another post coming from a netizen…

The salary here in our country is as small as a Pandaca Pygmea. Kahit sabihin ng mga kompanya na nag-o-offer sila ng 42K salary or 30K salary, naku, it’s still a scam kasi kapag nandoon ka na, yung expected salary, karaniwan ay malayo sa totoong sahod mo. Wala naman akong problema sa sahod kung ako ang inyong tatanungin, basta’t kayang-kaya pang makapagbudget para sa mga gastusin. Pero look at the salary below as you see in the picture. Parang mas mataas yata ang sahod ng isang waiter/waitress kaysa diyan. Hindi na sahod ito, training fee na iyan (maliban na lang kung ang kompanya ay maliit lang talaga). Mayroon ngang nagkomento tungkol sa physical attributes na tinitingnan ng mga employer. Sabi: “Hahanapan ka nila ng physical appearance, bakit, ang ilong ba ang magtatrabaho…” Natawa ako doon pero totoong nangyayari iyon. Siguro dahil hoteliers eh dapat kahit bellboy ka dapat malinis ka tingnan dahil usuall foreigner ang mga customers. Well, that’s reality pero dahil na-o-overuse ng mga pribadong kompanya ang physical requirements, nakakalimutan na nila minsan ang cognitive at skillful abilities mayroon ang isang empleyado/aplikante.

Kung ako ang inyong tatanungin, okay lang din naman sa akin kung hindi man ako i-appreciate ng kompanya dahil gaya nga ng sinabi ko, ang tanging aim ko lamang ay magtrabaho para may maipangbadyet sa pamilya at makapag-ipon… Iyon lang ang mindset ko at wala nang iba.

It’s truly a very harsh word even in our career life. Palakasan na lang ang nangyayari at diskriminasyon pa rin. Private companies are exerting efforts each day para lang may masabi na hiring sila eh kaya hiring kasi may tinatanggal, kaya may tinatanggal kung hindi dahil pasaway ang empleyado ay day tripper ang ilan sa management. Kaya pasaway ang natanggal na empleyado dahil minsan hindi na ma-take pa ang mga patakaran ng kompaniya at tila one sided na ito… pumapabor sa mga stakeholders. Mga patakarang hindi man lamang dumaan sa konsultasyon ng mga empleyado or wala man lang pasabi. Internal rule exists daw sabi ng management, F…. that internal rule thingy! Kahit sabihin nilang maganda ang offer, darating at darating din sa punto na magsisinungaling ang isang kompanya sa atin. Also, they do euphemisms para lang hindi masabi sa aplikante na hindi ka pasok sa hinahanap nila.

You know what, habang isinusulat ko ito, napag-isipan ko na lang na hindi na ako mamamasukan or ayaw ko nang mamasukan pa dahil sa mga karanasang kagaya nito. I would rather try having a business rather than working for 5 or 6 days na under appreciated ka na nga, underpaid ka pa. I guess some netizens are raising the same sentiments eh tinatago nila ang pangalan ng mga kompanya maybe because they are afraid of getting sued, well, that is another reality na matapang lang ang isang tao o ang isang korporasyon kapag may napakaraming pera at mga karaniwang tao lang ang kayang patumbahin. Buti sana kung kasinglevel nila or mas mataas sa kanila ang kayang patumbahin ngunit kabaligtaran ito. I am thinking of having a food and house renting business or magtayo na lamang ng munting tindahan or loading station nang sa gayon ay ikaw na ang boss at hawak mo na ang iyong oras. Hopefully maybe 20 years from now, I claim na magkakanegosyo ako. Or who knows baka earlier than 20 years from now, I will claim this thing starting 2021 kasi ayoko na. Ayoko nang lumabas para mag-apply na naman, hindi ko sinasabi nang deretso sa nanay ko ito dahil ayaw ko rin siyang masaktan eh kaso, minsan, kailangan din nating alagaan ang sarili natin… ang sarili nating mga desisyon sa buhay.

Pakiramdam ko nga, around 10 years from now, majority of the people will become online sellers or businessmen at kakaunti na lang ang magtatrabaho sa corporate world (kahit sa public office). Around 10 years from now, baka lahat na ng mga kompanya dito sa Pilipinas ay Lunes hanggang Linggo na ang trabaho at wala na yung tipikal na Monday to Friday working days. Around 10 years from now (sana huwag mangyari), na ang mga employer ay irereject ang mga tapat na aplikante, instead, they will prefer lying applicants. Kung nangyayari man ito noon pa at sa kasalukuyan, for sure dadami at dadami pa ang breeding nila at nakakasulasok iyong pagmasdan. Tapos ano sasabihin ng mga employers, Hindi lahat! Naku, huwag na po sanang lokohin ang kanilang sarili dahil kahit ang isang ordinaryong aplikante, nakikita na ang lying side ng isang kompanya sa mga offers, perks, and benefits pa lamang. Sa mga impormasyong inilalagay nila sa online job searching sites ay nalalaman na rin ng aplikante kung totoo ba ang sinasabi ng kompanyang ito o inilagay lang nila sa ngalan ng referral o kota.

Napakalaki na ng pagkakaiba ng mga kabataan noon sa kabataan ngayon. Kung dati, natatakot tayo sa mga guro o magulang natin kapag sila ay nagagalit. Ngayon kapag pinagalitan nila tayo, tayo pa ang galit. Ma-pride kasi tayo at hindi maitatanggi iyon. Napaisip ko na bakit rebelde ang bata sa paaralan at lipunan. Bakit ang mga bata ay nakakakuha ng mababang grado sa masamang performance sa trabaho? Bakit ang mga bata, na habang lumalaki sila ay lalong humahaba ang sungay?

Ako, inaamin ko na pabalang ako kung kumilos. Gayundin ang aking kapatid. Pabalang na kumilos at magsalita dahil sa mga bagay na ayaw ko katulad ng masyadong pagbabawal ng mga magulang ko sa mga gusto kong gawin. Eh hindi ko naman masisisi ang sarili ko dahil bahagi rin naman talaga ng buhay binata o bata. Kaya kahit paglaki ay hindi ko maiwasang magmura dahil sa inis sa mga pangit na sitwasyon. Eh wala eh, nagmumura rin ang tatay ko eh, ano ang magagawa ko? Hindi siguro aware ang mga magulang ko na great imitators ang mga bata. Palagi rin akong binu-bully sa school dahil napakaordinaryong tao ako. Naiirita talaga ako kapag may mga bully sa pamilya namin. Alam niyo, pinayuhan ako ng isang kaibigan na kapag kinalaban ko ang mga iyan ay ano raw ba ang maipanlalaban ko sa kanila. Well, natahimik ako doon pero ang hindi alam ng kaibigan ko ay gusto kong magkaroon ng isang bibig at isip na punung-puno ng dunong na kahit bully ay mapapatahimik at mapapasuko nang tuluyan. Gusto ko yung ganung abilidad nang sa gayon ay wala nang aapi sa amin. Kung hindi sana isang kasalanan ang manapak ng tao ay kaya kong gawin iyon (kahit babae pa iyan), pero huwag na iyon, salita na lang para sa loob lang yung sakit. Yung pakiramdam na yung mga nambully at nambasted sa akin ay gusto kong pagsalitaan sila nang masakit. But, anyway, balik na nga tayo sa topic.

Napaisip ako na bakit may mga magulang na sumusugod sa guro dahil bagsak ang grades ng anak nila? Bakit ang mga magulang pa ang galit dahil pinagalitan ang anak nila na nambully sa kaniyang kamag-aral? Bakit may mga konsintidor na magulang na kahit mga kamalian ng anak ay pinapapabayaan na lamang?

Halimbawa, yung anak mo na may mababang grado sa isang asignatura. Siguro naman tinatanong ninyo muna siya kung bakit mababa ang grado niya saka kayo pupunta sa school para alamin mula sa guro ang dahilan. Wala naman sigurong magulang na nakita ang mababang grade na anak tapos isisisi sa guro without knowing na yung bata ay hindi nakikinig talaga sa klase at pasaway pa. Huwag sana tayong matulad sa mga ganoong klaseng magulang. Siguro, may iba sa kanila na mababa rin ang grado nila noong nag-aaral pa sila.

Tapos, mayroong ibinalita dati na may isang batang mag-aaral sa isang pribadong paaralan. Nambully ng mga kaklase sa isang palikuran yata iyon eh ang mag-aaral na iyon ay karate (or taekwondo) athlete pala iyon tapos ang mga magulang pa ay kunsintidor pa sa kapilyuhan ng nasabing bata. Kumusta na kaya ang pamilyang iyon? Nagbago na ba o hindi pa rin? Hindi natin alam. Pero iyon ang halimnbawa ng mga magulang na hindi alam na ang bata ay nambu-bully pala ng kamag-aral. Tapos sila pa ang galit kapag nasasangkot sa gulo yung anak nila. Grabe talaga kapag may kaya no, lumalaki ang ulo, ilang kilo ba iyan? (Kaya galit ako sa mga mayayaman). Siguro naman tinatanong ninyo rin ang mga anak ninyo kung bakit nambu-bully sila ng mga kamag-aral, kahit college na ang anak ninyo? kapag pinatawag sa guidance ang anak ninyo, tanungin niyo sila. Kapag hindi nakasagot, takutin niyo? Kapag hindi nasindak, bigyan niyo ng mabibigat na parusa!

Sinasabi ng ilang “Eh kapag palagi naming pagsasabihan ang mga anak namin o parurusahan ang mga anak namin, eh di lalo lang iyan magrerebelde.” Mababaw na dahilan iyan. Ginagawa ninyo ang pagsasaway, pagpaparusa, at pagpapaalala sa mga anak bilang tanda ng pagmamahal (sabi nila). Bilang tanda ito na inilalayo niyo lang sila sa masama. Bilang tanda na iyon ay isang bagay na hindi dapat gawin. Ngayon, paano kung halimbawa, ang anak niyo naman ang na-bully? Payuhan niyo muna sila na magsumbong sa guro tapos kapag medyo umulit yung bully, magsusumbong na sila sa inyo at saka na kayo pumunta sa paaralan para alamin ang nangyari. Komprontahin yung nambully pati yung mga magulang na rin na kunsintidor.

Siguro ang isa sa mga dahilan ng magulang: “Eh kasi, pasaway po talaga ang anak namin eh,” “Eh kasi, tamad siya sa bahay.” “Eh ganun na po talaga iyan, tamad mag-aral.” at kung anu-ano pa. Tanong ko lang sa inyo: Naging ganiyan din ba kayo dati? Balikan niyo nga yung nakaraan na kayo pa ay teenager o di kaya mga 20-35 taong gulang na kayo kung saan nandoon ang panahon na tinotopak kayo. Balikan ninyo yung single life ninyo pati relationship life ninyo. Sa tingin ninyo, kanino ba nagmana yung mga ganoong ugali ng anak? Kanino ba nagmana si ganito na bully? si ganito na tamad na estudyante? si ganito na gastador/a? etc. Kung hindi nagmana sa tatay? sa nanay? O baka naman pareho!

Kung sinusunod sana nila ang isang patakaran na ang isang mabuting tao ay nagsisimula sa pamilya/magulang, hindi sana nagkandaloko-loko ang mga anak o pamilya. Ang character at personality development ng isang bata ay nagsisimula talaga iyan sa bahay. Hindi sa mga kaibigan? sa TV? lalong hindi sa school? Ang magulang dapat ang nagtuturo sa mga bata ng magagandang asal. Mayroon namang nagtuturo ng ganito sa mga bahay pero kung talagang pasaway ang bata, i-monitor ninyo nang mabuti ang mga nakakasalamuha niya, ang family environment, ang behavior ninyo, lahat-lahat dapat tsine-tsek iyan. Kung halimbawa kayong mag-asaawa ay nag-aaway sa harap ng mga anak ninyo, malamang sa malamang HINDI SILA MATUTUWA DAHIL NAPAKA-IMMATURE NG GALAWANG IYAN!!! Buti sana kung sa labas ng bahay nagbabangayan nang hindi marinig ng anak eh hindi eh. Ano ba purpose nun? At saka siguro kaya nagsisinungaling minsan ang bata kasi maski ang mga magulang, mga sinungaling din! Tsekin ninyo muna lahat-lahat. Kaya kayo gumawa ng anak diba para may mapagmanahan kayo ng isang mabuting indibidwal at hindi isang rebeldeng indibidwal.

Tanungin ninyo muna ang mga sarili ninyo, yung mga bad traits ng anak ninyo, saan ba nanggagaling iyan? Namana ba iyan sa iyo? Kung namana iyan sa iyo, kailangan mo nang baguhin iyan dahil kapag lumaki na iyan at ganiyan pa rin ang ugali, NAPAKAHIRAP NANG DAMPUTIN IYAN. Kaya habang bata pa, turuan na silang huwag matulad sa inyo. May mga bad traits na nga kayo tapos iyan pa ipapamana sa mga anak ninyo, makonsensiya ka naman.

Ako inamin ko sa nanay ko kung bakit minsan rebelde ako at medyo padabog ang mga kinikilos ko kapag may mga sitwasyong ayaw ko. Ang dinadahilan ko ay dahil sa tono/timbre ng boses. Ayaw ko ng timbre ng boses na pagalit kasi maski ako meron din. Bukod pa doon, ewan ko, sadya talagang magaling manggaya ang mga bata kaya noong bata pa ako, hindi maiwasan na makakita ako ng mga bad traits and personalities na ginagawa ng mga tao sa paligid ko. Madali akong mahawa ng ganun.

Eto pa ang isa, huwag naman sanang ipilit sa mga anak ang mga bagay na nais mangyari na hindi natupad noon kagaya ng halimbawa, hindi natupad ang pangarap mo na maging arkitekto eh pinipilit ang anak mo na kumuha ng kursong arkitekto eh business administration ang gusto niya. Mga magulang, huwag niyo namang ipakita ang pagiging old-fashioned ninyo. Lalo kayong nagmumukhang traditionalist boomers niyan eh. Matuto rin sana tayong rumespeto sa desisyon ng mga anak. Kung saan siya masaya eh wala na tayong magagawa doon, buhay niya iyan kaya bahala sila. Huwag na po sana tayong makialam masyado sa desisyon ng mga anak.

Alam niyo kung gusto niyo ng mas detalyadong nilalaman tungkol dito, basahin niyo na lang ang librong “Kontento ka na ba sa pagpapalaki ng anak mo” ng mag-asawang Vic at Avelyn Garcia. Dito ninyo malalaman kung ano ba talaga ang mga tamang paraan ng pagpapalaki at pagdidisiplina sa mga anak. Nabasa ko iyon uhm 5 years ago at binabasa ko pa rin siya hanggang ngayon nang hindi naman lumaking katulad ko ang aking anak na may bad traits. Gayundin sa magiging asawa ko (kung mangyari man).

Para naman sa mga magkasintahang nais nang magpakasal, I think you should discern it several times. Handa na ba talaga kayong pasukin ang parenting? Nakahanda na ba kayong pagpasensiyahan ang magiging anak ninyo? Are you tough enough to face all the challenges in your family especially when disciplining your future kid/s? READY NA BA TALAGA KAYO? Kung sa tingin mo ay handa ka na eh, saludo ako sa iyo. Good luck. Pero kung hindi pa ay P**a, huwag niyo munang pasukin iyan! Siguro ang isa mga dahilan kung bakit may mga taong gustong maging single pa dahil hindi pa handa sa pagpapamilya. Hindi na nga ready for a relationship, parenting pa kaya. Pag-isipan niyo nang maigi iyan. Kapag lumaki ang anak ninyo na napakabuti at disiplinado, saka kayo magyabang.

Ako, sa mga panahong isinusulat ko ito, single pa lang ako pero I am learning some ways on how to deal with the situations and still learning. Walang katapusang pagkatuto. Kung sakali mang magkapamilya ako, ang mahalaga ay naghanap na ako ng mga pagkukunang sanggunian tungkol sa parenting habang maaga pa nang sa gayon ay hindi lumaking spoiled rebel ang magiging anak ko.

I am sorry for writing this personal blog late dahil hindi ko namalayang World Teachers’ Day na pala. Hindi ko ramdam eh… Oo, seryoso, hindi ko ramdam because god took that dream away from me to become a teacher. Pero, that was before kasi unti-unti ko nang nakikita ang dahilan kung bakit siguro ay hindi ako nababagay magturo sa academics. Iyon ay dahil maikli ang pasensiya. Oo, maikli ang pasensiya ko kapag nagtuturo ako ng mga estudyante at nasa dugo ko na iyan, pero nasa tamang dahilan iyon siyempre. Hindi umiikli ang pasensiya ko dahil wala lang, p*cha. Isa pa, ang mga estudyante ngayon ay ewan ko ba… bata pa lang ma-pride na. manag-mana sa mga boomers na magulang na traditionalists. Siguro alam yata ni Lord na mahina ang puso ko sa mga ganung klaseng estudyante. Another thing is that, napakaraming paperworks. Oo, super duper. I mean pati lahat yata ng mga information tungkol sa government agencies, ang teacher pa talaga ang magsho-shoulder. Like, what? are you serious? Yung kapatid ko nga, hindi na nag-teacher dahil sa mga ganoong senaryo at may mga kaibigan siyang nagsipaglipat from academe to BPO dahil hindi na kinaya ang stress.

Pero sabi raw ng ilang “…as long as you are enjoying your teaching.” or “masaya naman ang pagtuturo.” at kung anu-ano pang choco-coated na phrases, yes, teaching is an enjoyable job, but the stress level makes it worsening. May mga kakilala akong mga kaibigan dati na nag-quit na sa ganitong larangan kahit mga lisensiyado silang guro, nag-quit pa rin sila.

You know, recently, I just read a post from one of my friends. She said that teaching is a poorly paid profession but a very nice job. OK na sana sa very nice job pero… poorly paid profession? What? Eh ang sahod ng public school teachers, ang minimum ay 20k per month? Hmm, ano kaya ang pinagkakagastusan ng mga teachers natin? Kung matindi talaga ang pinagkakagastusan nina ma’am/sir bukod sa family expenses, well, they should have been given the right to increase their salary. Pero may iba nga diyan, Mga master teachers 35K in a month, principals,….. 25k, 26k, 30k…. Ang lalaki nga ng mga sahod niyan eh! Ako nga, online teacher pero 17k lang ang sahod ko sa ESL teaching. Oo, masakit mag-badyet pero kung ako ang inyong tatanungin, kahit papaano naman ay nakakaipon din kahit kaunti. Nasa tamang pagtitipid lang kasi iyan at nasa matalinong pagba-badyet talaga that sometimes you have to be contented of your blessings. Yung mga private school teachers nga, napakaliit din ng mga sahod nila eh.

I am not writing this to question this pero this is only my perspective of encouraging all of the teachers to be MONEY SMART (that should be very very important), contentment, and gratefulness. Yes, all of us deserve salary increase, pero we also have those words I mentioned above. Kung tutuusin, mas maswerte pa kayo dahil mataas tass pa ang mga sahod ninyo. Kumpara sa ilang mga manggagawang Pilipino na mas mababang sahod ang natatanggap nila.  Let us hope na ma-practice din natin iyon lalo na kapag pamilyado kayong tao at may pinapakain/pinapaaral kayong mga anak. Family and school expenses muna before personal stuff. Savings muna before spendings. Pagtuturo muna bago umento.

Relevant ba talagang tawagin ang ating mga partner ng “kumander” “master,” or kung ano mang terminologies na makakapag boost sa kanila ng confidence? Relevant ba talaga iyon, ha? Alpha male ka pa rin ba kapag tinatawag mo siyang ganun? Nakasisiguro ka ba na napapanatili mo pa rin ang dominant attitude mo kahit topakin ang gf/asawa mo?

You know of all the experiences I had with my friends who have their girlfriends treated as their boss. I once read the posts of my male friends who are flexing their girlfriends/wives treated as “master,” “boss,” or what. At first, it was a joke or parang pangkatuwaan lamang na ito ang mga itinatawag sa kanila. However, when I read one of the books of Mr. Ardy Roberto, I realized that it is a serious problem for the boys, not only as a real man but as a man of God because we men should not be designed as “ander de saya.” We are supposed to be ourselves as men who are initiative but the problem is women become substitutes and they are the ones who are taking over men nowadays. Men are being led by women which is VERY UNHEALTHY. So, ano ang connection nito sa mga katawagan natin sa kanila? Well, if we will treat our partners as boss or masters, then we don’t know that our partner will boost her ego and making an attempt to beat our initiative skills. Paano? of course, by being “topakin.” Turn off talaga ako sa babaeng soy sauce ang iniinom, ayaw ko ng ganoon kasi topakin din ako eh I don’t want to fight fire with fire because if her fire is big, then my fire is bigger or if she has fire, then I have water to kill it! What else? by being demanding or what. For me, everything starts from words and thinking and eventually, it becomes an action.

In my experience of being member of a well-known community, I have witnessed all of the women who are also leaders. Yes, I would like to commend all women who are putting their best foot forward to become an empowered being and overcome their struggles. Kaso, ang problema, minsan, kapag nasobrahan sila ng compliments and empowerments, they will become so overconfident and dominant that even men will be afraid of them. You know, I recently read a post that men are being afraid of women’s intelligence and power. Nakalulungkot talaga iyon na nakakainis. Nakalulungkot kasi siyempre we men are supposed to be the leader tapos bigla na lamang tayong susuko just because of a woman na empowered na nga, medyo umaastang boss pa? Nakakainis dahil sa post na iyon, nagpapatunay lamang na lumalaki rin ang ulo ng mga babae (tanong ko lang sa inyo, ilang per square inch ba iyang ulo ninyo at ganiyan kayo magsalita/kumilos? Ilang ounces ba iyan? Ilang kilo?). Kaya ang nangyayari, dahil sa kanilang very strong personality, natatakot na tayong tapatan sila. Alam niyo kung bakit, because we men, sometimes compliment women A LOT.

Ngayon balik tayo sa couple life. Matanong ko nga kayo, bakit kayong mga ibang lalake ay tinatawag ninyo ang mga partner na kumander? Isinusuko niyo na ba ang leadership and initiative skills ninyo? Paano na kung may sariling pamilya kayo eh hindi ka na head of the family kundi ang asawa mo na? Natatakot ka ba sa pagiging topakin niya? Are you really smart enough to deal with your partner? Do you have a very nice wisdom to tame your monster partner? Hindi ba kayo nate-threatened kapag dinodominant kayo ng mga partner ninyo? TELL ME para matuto naman ako! I cordially admit that I am being led by my mom not because mahina ako kundi dahil siya na lamang ang nagpo-provide sa amin ng solutions sa aming pamilya and she is teaching me. I am also cordially admit that I am being led by some of the women in our community. Tapos, pati pa naman sa partner ko, having the threat of being led by my girlfriend? P…, hindi na ako papayag niyan sa pagkakataong ito.

You know what, if you really want to call your partners like that, make sure that you call yourself in a rank higher than her like she is a commander, you should be a commander-in-chief and not a cadet! Ano pa ba? uhm , kung ang tawag mo sa kaniya ay boss, dapat maging CEO ka sa puso niya (masyadong general word ang boss eh kaya sana maging specific). Kung ang tawag mo sa kaniya ay master, dapat ikaw ay grandmaster at hindi novice. Minsan tayong mga lalake ibinababa ninyo masyado ang sarili para lang hindi mapanghinaan ng loob ang babae kaya ayan ang nangyari, nahuhulog tayo sa patibong. tsk tsk tsk, nakaiirita’t nakahahawa iyon nang sobra. If you call your partners with such terms, eh ano na ang tawag sa sarili mo para sa kaniya, alalay?, alipin (parang kanta ng shamrock “ako’y alipin mo kahit hindi batid.” UGH REALLY SUCKS)? Isagad mo na, gawin mo nang ALIPING SAGIGILID ang iyong sarili para wala ka nang initiative skills and women will be motivated more to dominate men because they believe that we men are losing confidence abruptly.

Some men are losing the spirit of being an alpha male, they are now embracing the spirit of being an omega male (omega is the last greek alphabet so I replaced beta with omega para sagad to the bone marrows). why beta male if you will call yourself an omega male? And for those alpha males out there, please learn more on how to deal people with unusual personality nang sa gayon ay kaya ninyo nang makipagsabayan sa kanila. Nang sa gayon ay hindi kayo madaig ng ibang tao lalo na kapag babae kaharap ninyo, at nang sa gayon ay hindi kayo maisama sa omega male zone. It’s all about enhancing your confidence talaga saka facing the risks dahil doon talaga tayo matututo sa ayaw mo at sa mas ayaw mo.

Now, if you are going to ask me, for instance, kapag may partner akong topakin, I will just be silent. Or, kung kinakailangan, makikipagsabayan ako sa kaniya. Yes, of course, para malaman kung ano ba ang problema saka ano ba ang solusyon. Huwag naman sana tayong matakot sa pagbabanta ng mga partners natin kung wala tayong ginagawang mali (and of course, kung may nagawa kang mali, you really have to say sorry to your partner). Ngayon, there is a saying na mas mabuti pang matalo ka sa argumento kaysa mawala ang minamahal mo, I disagree with that kasi minsan, mas ma-pride pa ang mga babae kaysa sa atin kasi nga, katulad ng sinabi ko, we complimented and encouraged them A LOT that sometimes it leads them to be more prideful and taking advantage of our kindness. Yun yun. At saka paano nga kung talagang PABALANG sumagot yung partner mo? Of course you cannot stand a raging partner kahit hindi mo inaamin, right?

At ito pa ang mas masakit, ang mga babae, kapag nagkakamali sila, hindi nagso-sorry. I have already seen that sa mga episodes ni Raffy Tulfo, yung mga babaeng, sila na mga ang may kasalanan, ma-pride pa. Putang ina, WHAT AN IMMATURE MIND OF A DOUCHEBAG WOMAN! Tapos eto naman ang ibang mga lalaki, nagso-sorry sa babae kahit wala namang ginawang mali, PUTA! MGA TANGA-TANGANG LALAKE, MGA OMEGA MALE NGA TALAGA KAYO. Clap, clap, clap for that. An applause from yours truly to some men for ashaming of themselves. HUWAG NA HUWAG kayong magso-sorry sa mga partner ninyo kapag hindi niyo naman kasalanan, sobrang katangahan na iyon.

Kung kinakailangan talaga, you really have to fight fire with fire. Never give up in being an initiative man. It is a reality that women prefer men who are confident enough to deal with scarcities in their personality. Ganun talaga, women are more immature than us and they really need learnings from us kasi kapag nagmukha na tayong omega male sa kanila, sila na ang mag-li-lead sa atin. Gusto niyo ba iyon? At saka, hindi naman ibig sabihin na kapag maging dominanteng lalake ka, mananakit ka ng partner mo physically, huwag ganun. Kahit verbally (maliban na lang kung talagang palasagot masyado ang partner mo eh, kailangan mo na talaga siyang sabayan). What I mean is you have to show to your partner that you lead her and hindi siya. Gusto niya, IKAW ang mag-lead ng relationship niyo and she will add everything. Inuulit ko, kung gusto mong tawaging kumander ang partner mo, siguraduhin mong commander in chief ka sa buhay niya at tigilan mo na ang pakikinig ng awiting Alipin ng Shamrock at maging aliping sagigilid.