Category: Purpose Driven Life

When will I take the time to write down my answers to life’s five great questions? When will I put my purpose on paper?

Kapag nagkaroon ako ng mga makakatuwang sa tuluyang pagbabago sa aking sarili. Hindi ako dapat ma-discourage dahil sa mga kasalanan at pag-aalinlangan sapagkat mayroong pabuya na naghihintay at makakamit nang habambuhay. I will put all of my purpose on the paper kung tuluyan akong mabubuhay kasama si Kristo sa tulong ng simbahan.

Which of the four activities will I begin in order to stay on track and balance God’s five purposes for my life?

I will begin by having a spiritual check up. Nagdadasal muna ako ng mga posibilidad o maaring gawin ko kung paano magiging balanse ang aking buhay. Mukhang magiging mahirap talaga para sa akin ang ipalaganap ang magandang balita, di naman ako anak ng isang pastor o ng pamilyang bihasa sa pag-aaral ng bibliya. It works through my conscience. Probably confession of sins. Kapag walang mga taong nagyaya sa akin upang magkaroon ng mga spiritual lessons, i will talk it directly tp God. Gusto kong mag-focus talaga sa Kaniya, i wont let evil spirits to distract me, hindi ko hahayaang manggulo sila lalo na kapag sa misa.

Siyempre, kailangan ko rin ng isang kaibigan o isang grupong aakay at kukumbinsi sa aking maging positibo at magtiwala sa Diyos. Medyo hindi ko kakayanin kapag mag-isa lang ako.

Naobserbahan ko noon pa man na may ibang mga sektang nagsasagawa ng worship. Pero dahil isang requirement para sa atin ang pagiging world class Christian ay isama sana sa mga panalangin ang mga tao sa iba’t ibang panig ng mundo: mga taong nagdurusa sa gutom, digmaan, kawalan ng pag-asa, komunismo, kasalanan, sakit, at iba pang mga bagay na makakasira sa pagkatao ng tao at ng sanlibutan. It is an awkward act kung mananalangin ka para lamang sa iyong sarili, isipin sana na may iba pang mga taong nangangailangan din ng panalangin at mabiyayaan ng kapayapaan sa kanilang mga puso. Sa panahong isinusulat ko ito ay naghanda ako ng isang personal na panalangin ng pagtitiwala sa Diyos. Handa akong ibigay sa Kaniya ang lahat ng hangarin ko para sa kapakanan ng iba, masakit man sa aking kalooban.

Wala akong maibibigay na kahit anong salapi o pagkain o materyal na bagay, tila hindi na ito naaayon sa akin. Ang tanging bagay na maibibigay ko na lamang ay panalangin. Tested na ito sa mga manananampalataya. Matutupad ang panalangin kung bukal ito sa puso at desidido ang isang tao.

As I reflect on my personal story, who does God want me to share it with?

Gusto kong ibahagi ang personal story ko sa mga taong handang makinig sa akin. My family is included here, but aside from my family, true friends. Yung tipo ng mga taong laging bukas at hindi nila ako iakakahiya kung anoman ang kuwento ko lalo na kung bago ko makilala ai Hesus. I want to share my personal stories since i was in college pero hindi ko ito nagawa dahil una, ay baka hindi sila maniwala sa akin o pagtatawanan lang ako. Pangalawa, walang kasiguraduhan kung makababatid sila sa aking buhay.

Some people since i was in college recognized me as an infamous person who tries to make name in the campus. Kakaunti lamang ang mga naging tunay kong kaibigan at naging maganda naman ito para sa akin dahil dito nasusukat ang pasensiya ng tao sa akin. Habang binabalikan ko ang mga nakaraan bilang masungit na tao at kulang sa confidence, naaawa rin ako sa mga naagrabyado ko. Siguro ay hindi ako ipinanganak na fashionista na mahusay manamit, gustuhin ko man ay wala naman akong perang pambili ng magandang maisusuot at nagkakasiya na lamang sa kung ano lang ang mapulot sa aking durabox sa aming bahay.

Wala pang taong gusto kong ibahagi ng aking personal story. So, i rather choose God through confession and private prayer. Pero sana bukod sa pamilya ko ay mayroon ding mga taong handang makinig sa akin at maunawaan nila dahil lahat tayo ay nagkakasala.

Lord God in heaven, thank you for the glorious day. Help me realize how brief my time on earth will be. Help me to know that i am here for but a moment more. Everything is possible for you. Please take thia cup of suffering away from me. Yet i want your will, not mine. Help me trust you. You are with me. I receive your grace. I am depending on you. I want to know and belong to you. God, i know you will never leave me. Conform me, i want to make me more like you. I ask this through Christ, my Lord. Amen.

Reference: Rick Warren. Purpose Driven Life.

What fears have kept me from fulfilling the mission God made me to accomplish? What keeps me from telling others the Good News?

Una, ang pagdududa. Natatakot na baka may kumuwestiyon sa pagbabahagi ko ng mga biyayag mula sa Maykapal. Laging tinatanong sa aking sarili kung nasa puso ko ba talaga ang pagbabahagi ng magandang balita. Laging tinatanong sa aking sarili kung mayroon bang mga taong maniniwala sa akin?

Pangalawa, ang mga kasalanan ko. Walang tigil talaga ang diyablo na guluhin ako sa tuwing sineseryoso ko ang paglilingkod sa Diyos. Pakiramdam ko ay parang Pagan Christian ako kasi lagi akong nagsisimba pero para saan pa kung ginugol naman ang limang araw sa mga makamundong bagay.

Wala akong kakayahang maging isang pastor, ngunit sana ay patuloy akong gabayan ng Diyos na ibahagi nang hindi nahihiya ang magandang balita. Kung hindi man ay kahit sa magagandang gawa at pagpapakababa.

Am I limiting God’s power in my life by trying to hide my weaknesses? What do I need to be honest about in order to help others?

Opo. My weaknesses are doubt and lustful. Nahihiya kasi ako kapag inaamin ko ang aking mga kahinaan. Pakiramdam ko ay nauungusan ako ng mga kapwa manananampalataya, nakakakonsensiya rin kasi. Ngunit bakit patuloy pa rin akong pinagkakatiwalaan ng Diyos? kasi naniniwala siyang mayroong mga bagay na nais kong gawin upang maglingkod sa iba.

Kailangan lang ng pagtitiwala sa sarili at tapang upang aminin ang mga hanggahan ko. Wala talagang mangyayari kung walang talagang gagawin.

Am I usually more concerned about being served or finding ways to serve others?

Mas nangingibabaw sa akin ang concerned about being served. Concerned din naman ako sa paghahanap ng mga paraan upang paglingkuran ang iba pero madalang itong dumarating sa akin. Pakiramdam ko ay tila part time ang paglilingkod ko sa iba. Masyado kasi akong nagmamadaling makaahon sa buhay kaya naman dumarating ang mga taong tumutulong sa akin. Minsan, hindi ko alam kung ano ang isusukli ko sa mga tumulong sa akin kaya ang nangyayari ay di ko ipinakita ang sense of gratitude.

Isa pa, aminado akong natutukso sa pera. Kapag hawak ko na kasi ay hindi ko ito mapigilang gastusin. Katulad ng aking sinabi ay masyado akong nagmamadali sa buhay. Madali akong mabagot. Nawawalan ng gana kapag nadi-discouraged. Nakakainis. Gustuhin ko mang maglingkod at magsipag upang matupad ang pangarap ay pilit nila itong hinaharangan.

Ang isang taning tuloy na bumabagabag sa akin ay paano ako mag-uumpisang tulungan ang iba na magmumula sa mga maliliit na bagay. I want God to give me temperance and humility to face the imperfection of the world.

Which of the six characteristics of real servants offers the greatest challenge to me?

Siguro yung pangalawa. Sa tuwing naglilingkod ako sa tao, pakiramdam ko ay di pa sapat. Tila di ko naramdaman na tumutulong talaga ako by heart. Ngunit sabi ko na lang ay isang pambihirang pagkakataon na maipakita ang kabutihan sa kapwa. Kailangan kong tulungan ang kahit sino — ayaw ko man o gusto. Napanghihinaan din ako kapag may mga nag-iisip na hindi sapat ang naiambag ko sa mundo.

Sa mindset ko ngayon, gusto ko pang mapatunayan sa aking sarili na kaya kong maglingkod sa Maykapal. Mas gugustuhin kong tumulong sa mga maliliit na bagay kaysa sa malalaki dahil ito(small tasks) ang kadalasang iniiwasan ng mga tao (Lucas 16;10-12 at 1 Corinto 12:22-24). Sabi ko sa aking sarili na anumang oras ay nakahanda ako para sa paglilingkod kung para ito sa improvementn ng aking pagka-Katoliko.

How can I make the best use of what God has given me?

Kung magkakaroon ako ng isang seryoso at tahimik na konsentrasyon, magagawa kong maging mabisa ang talentong ibinigay sa akin ng Diyos. Aminado ako na gusto kong matupad ang mga hiling ko katulad ni Manny Pacquiao yun nga lang, kritisismo ng mga tao ang mortal kong kalaban. Napanghihinaan ako ng loob kapag may mga taong kumukuwestiyon sa aking ginagawa. Napanghihinaan na rin ako ng loob kapag nakikita ko sa aking sarili na parang wala nang ibang paraan, kung mayroon man ay baka mabigo na naman. Pero ayokong isipin ang ganitong konsepto. Nakabubuti sa akin ang hindi pagpansin sa kritisismo dahil sila ang mga taong hindi nila naiintindihan ang pagkatao ko. Sila ang mga taong kulang na kulang sa pagtanggap sa reyalidad na ang tao ay may kani-kaniyang kakayahan. Walang ginaw ang Diyos na official. Naniniwala ako sa eksperimento. Kung saan ako magaling, ito ang bibigyan ko ng tuon. Kung saan ako nahuhumaling ay kailangan pa munang magsanay, sa pagsusulat halimbawa. Bago muna ako makagawa ng matinong akda ay kailangan ko munang magbasa ng mga libro at mag-internet para sa pananaliksik.

Alam mo rin ang pakiramdam na gusto mong makatulong sa iba, gusto mong ibahagi ang nalalaman mo pero walang kumakagat? medyo nagtatampo ako roon. Alam mo rin ang pakiramdam na gusto mong palawakin pa ang ibinigay na talento pero may humahadlang talaga? nakakapanghina ito para sa akin. Kaya upang matupad ito ay patuloy akong magdarasal upang humingi ng payo kung paano ako makakatulong sa tao, paano ako uusad, paano ko pa palalawakin ang mga talento ko.

Matagal kong pinangarap na magkaroon ng isang napakatahimik na lugar. Mag-isang palalaguin ang kung anong mayroon ako, kailangang magseryoso nang hindi dinadapuan ng tukso nang kahit katiting lang o kung mangyari man ay hihingi ako ng tulong sa Maykapal.