Geplaatst op door V.G. Sterk · 8 reacties

Tussen waan en werkelijkheid, deel 2

Dit verhaal gaat over een schizofrene man die een wanhoopsdaad begaat….

‘Wakker worden, Doornroosje.’

‘Het is tijd om op te staan, mooie jongen.’ Ik opende met de grootste moeite mijn ogen en zag Eva en Frank over me heen gebogen staan. Snel kneep ik mijn ogen weer dicht en draaide me om. Zo bleef ik nog een poosje soezend liggen. Uiteindelijk stond ik op zodat ik wat te eten voor mezelf kon klaarmaken. Het was inmiddels al avond, tien over zes om precies te zijn. In de keuken warmde ik een pan chili con carne op. Toen het warm genoeg was, schepte ik het op een bord en pakte een blikje bier uit de koelkast om mijn eten wat makkelijker door mijn keel te kunnen spoelen. Daarna schoof ik aan tafel en genoot van mijn diner. Na het eten ging ik op de bank in de woonkamer zitten en keek naar de televisie. Er werd een interessante documentaire over het universum uitgezonden. Frank en Eva hadden zich al een poos niet meer laten zien, maar tijdens het acht-uur journaal verscheen Frank naast me op de bank.

‘Wat een hoop ellende in deze wereld,’ verzuchtte hij. ‘En de ellende is zeker niet ver weg.’

‘Nee, de ellende begint al hier thuis.’ Dat was Eva die sprak, zittend op de vensterbank.

‘Je hebt die medicijnen vanavond al nodig, Alex. Ik hoop toch niet dat je wekenlang gaat zitten wachten op een of ander stom fonds.’

‘Als ik jou was, zou ik die pillen zo eerst maar eens gaan halen,’ zei Frank.   

‘En hoe zou ik dat dan moeten doen!’ Ik kon wel op mijn tong bijten.

‘Gewoon een kwestie van even inbreken bij de apotheek.’

‘Gewoon een kwestie van…,’ herhaalde ik zijn woorden verbouwereerd. Ik richtte mijn aandacht weer op de televisie door het geluid flink op te schroeven en stug naar het scherm te blijven kijken. Ik was vastbesloten om me deze keer niet mee te laten slepen; ik zette alles op alles om mezelf niet meer in mijn eigen waan te verliezen. In het uur dat volgde deden Frank en Eva hun uiterste best om mij over te halen de apotheek te beroven. Hardnekkig bleef ik ze negeren en staarde alleen maar naar de beelden op tv. Ik vertelde mezelf steeds opnieuw dat ik in een psychose verkeerde, dat Eva en Frank helemaal niet bestonden, dat ik aan het hallucineren was, dat ik knettergek was. Op een gegeven moment keek ik niet meer naar het scherm, maar lag ik opgekruld op de bank met een kussen tegen beide oren geklemd. Aan de terreur van die twee leek geen einde te komen. Op een bepaald punt kon ik het echt niet meer verdragen. Ik had het helemaal gehad. Totaal murw geslagen schoot ik recht overeind en schreeuwde:

‘Godallemachtig, Christus nog aan toe! Nou prima dan! Ik zal die pillen wel gaan halen!’ Ik stond op en begon minutenlang door de kamer te ijsberen. Vervolgens dwaalde ik maar wat rond door het hele huis. Ik voelde constant de aanwezigheid van Frank en Eva. Ik kon totaal niet meer helder nadenken. Na een hele tijd zo door het huis te hebben rondgelopen, trok ik uiteindelijk mijn jas en schoenen aan en stapte toen nogal apathisch naar buiten. Het begon net een beetje te regenen. Op een soort automatische piloot, liep ik vandaag voor de tweede keer naar de apotheek, met Frank en Eva weer in mijn kielzog. De weg er naartoe leek eindeloos te duren, maar misschien lag dat gewoon aan mij.

Elf uur en donker buiten. De straat was minimaal verlicht en in de buurt was geen mens te bekennen. Ik stond voor het raam van de apotheek en probeerde naar binnen te turen. Niet dat er iets te zien viel, want het was er stikdonker. Maar dat betekende tenminste wel dat er niemand aanwezig was. Ik had geen flauw idee hoe ik nou binnen moest komen, ik had nog nooit eerder een apotheek beroofd. 

‘Je kunt het beste via het raam naar binnen gaan,’ zei Frank. ‘Zoek in de omgeving een zwaar voorwerp dat je door het glas kunt smijten.’ Eigenlijk leek het me nogal onwaarschijnlijk dat ik hier op straat iets zou vinden wat daarvoor geschikt was, maar omdat ik nog steeds op de automatische piloot stond, gehoorzaamde ik hem zonder tegenspraak. Ik liep verder de straat af en keek om me heen of ik iets zag dat ik kon gebruiken, zoals bijvoorbeeld een losse baksteen. Daar ik niets kon vinden, liep ik weer terug en verder, de apotheek voorbij. Net toen ik dacht dat het zinloos was, zag ik een roze kinderfiets geparkeerd staan tegen een lantaarnpaal. Ik ging er naartoe en constateerde dat het niet moeilijk was om hem mee te nemen. Het fietsje zat niet vast aan een ketting en was slechts beveiligd met het fietsslot. Aan de overkant zag ik twee mensen mijn richting uit komen, dus ik wachtte tot ze voorbij en uit het zicht waren. Toen er geen kip meer op straat was, pakte ik mijn kans en tilde met beide handen het fietsje van de grond. Ik liep ermee zo snel als ik kon terug naar de apotheek. Voor het raam bleef ik weer staan, het fietsje vasthoudend met mijn rechterhand.

‘Gooi dat ding door het raam en ga als de wiedeweerga je medicijnen halen,’ beval Eva. Inmiddels was ik zo apathisch dat haar woorden nog nauwelijks tot me doordrongen. Het duurde even voordat ik haar antwoord kon geven.

‘Maar ze zullen toch zeker wel een alarm hebben? Gaat ie dan niet af?’

‘Natuurlijk gaat ie af, dommie. Maar het zal minstens een kwartier duren voordat de politie arriveert. Binnen die tijd zul je de klus dus moeten klaren.’ Het kon me ook allemaal niks meer schelen, op dat moment voelde ik gewoon helemaal niets meer. Zonder er verder nog over na te denken pakte ik het fietsje weer op en smeet ik het uit alle macht door het raam. Het gekletter was oorverdovend, ik dook naar de grond en de scherven vlogen over me heen. Het alarm ging onmiddellijk af.

‘Nu meteen in actie komen. Opschieten!’ siste Frank. In het midden van het raam zat nu een groot gat, waaraan nog losse scherven hingen. Met mijn vuisten – ik droeg handschoenen – sloeg ik de scherven eraf. Daarna klom ik voorzichtig door het gat. Het was pikkedonker en door het lawaai van het alarm raakte ik gedesoriënteerd. Gauw pakte ik een zaklantaarn uit mijn jaszak en bescheen met het licht de kasten in het voorste gedeelte van de apotheek. Het achterste gedeelte lag nog in het donker en ik had zo’n vermoeden dat dat nou net de plek was waar ik de pillen zoeken moest. Snel rende ik naar de andere kant en keek gejaagd om me heen. Overal stonden er kasten waarin zich lades bevonden, beplakt met etiketten. Ik liep naar een kast toe en stak de lantaarn tussen mijn tanden. Ik begon met het opentrekken van laden en het lezen van etiketten. In de ruimte bevonden zich vele kasten en nog veel meer laden. Op een gegeven moment las ik niets meer, maar rukte ik alle laden koortsachtig open. Ik was daarmee minstens zo’n 10 minuten bezig, voordat ik uiteindelijk een lade opentrok waarin allemaal kleine doosjes lagen. Met mijn zaklantaarn bescheen ik enkele etiketten, waarop het woord antipsychotica gedrukt stond. Eindelijk! Ik wist dat ik nu echt haast moest maken. Doodzenuwachtig nu, begon ik met beide handen door de doosjes te graaien. Af en toe hield ik een doosje omhoog zodat ik goed kon lezen wat er op het etiket stond. Op een gegeven moment viel mijn oog op een verpakking die me zeer bekend voorkwam en ik pakte het doosje op. Hebbes! Hier lag dan de medicatie die ik al die jaren trouw had ingenomen en me nu niet meer kon veroorloven. Het waren mijn medicijnen! Als een bezetene grabbelde ik zo veel mogelijk doosjes bij elkaar en propte ze in de zakken van mijn jas. Vervolgens holde ik zo hard als ik kon terug naar het kapotte raam. Zelfs door het harde geluid van het alarm heen, kon ik de sirenes horen. Gauw stapte ik weer door het gat van het raam en bevond me weer op de stoep. Ik zag drie politieauto’s hard aan komen rijden en kwam daardoor opeens weer bij mijn positieven. Het afschuwelijke besef drong tot me door dat ik nu toch echt de grens tussen goed en kwaad had overschreden. Op de rand van de stoep stond een rare snuiter die me met een glazige blik aan het opnemen was. Als een haas ging ik ervandoor en rende in de richting van een smalle zijstraat. Ik hoorde de politiesirenes naderbij komen. Angstig sloeg ik het zijstraatje in dat weer leidde naar andere zijstraatjes. Het geluid van de sirenes leek nu wat verder weg te zijn, zo klonk het tenminste. Enigszins opgelucht oriënteerde ik me op mijn omgeving. Ik kon niet zien waar ik me precies bevond, maar ik stond op een kruispunt van smalle straatjes en steegjes. Ik besloot me voorlopig schuil te houden, tot ik er zeker van kon zijn dat het veilig was. Ik ging ergens onder een brandtrap zitten en trok mijn knieën op. Doodmoe legde ik mijn hoofd op mijn knieën en rustte een tijdlang uit. Tenslotte stond ik op en sloeg ik een van de smalle straten in. Ik zou ongetwijfeld wel ergens terecht komen. Na door verschillende straatjes te hebben gelopen, kwam ik uit op een brede straat die mij bekend voorkwam. Al gauw wist ik weer waar ik was en het leek me het beste om maar gewoon naar huis terug te keren. Een paar straten verder, zag ik midden op de weg een politieauto staan. Ik schrok en stopte met lopen.

‘Gewoon doorlopen, Alex. Ze weten echt niet dat jij het bent. Ze hebben je slechts van heel veraf zien wegrennen.’ Naast me zag ik Frank en Eva weer staan.

‘Oh, zijn jullie daar weer.’ Ik haalde diep adem en beende weer verder. Zonder problemen passeerde ik de politiewagen en vervolgde de weg naar huis. Thuis aangekomen slikte ik drie keer de gebruikelijke dosis van de pillen en viel daarna uitgeput in een diepe slaap.

De volgende morgen. Nog slaperig en met zware hoofdpijn sleepte ik mezelf naar beneden en sjokte naar de keuken. Allereerst zette ik een flinke pot koffie. Uit het keukenkastje haalde ik een paar aspirientjes die ik met een slok water doorslikte. Met een kop koffie en een paar donuts nestelde ik me op de bank in de woonkamer, nadat ik eerst de televisie had aangezet. Ik zapte naar de zender die op dat moment het lokale nieuws bracht. Het boeide me niet zo. Hongerig werkte ik razendsnel de donuts weg en dronk mijn koffie. Toen verscheen er iets op het scherm wat mijn aandacht trok. Er werd een compositietekening getoond van een man. Terwijl mijn ogen op het beeld bleven rusten, kwam het me voor dat de man wel wat van mij weg had. Toen het tot me doordrong dat het inderdaad om mijn afbeelding ging, verslikte ik me in mijn koffie en begon hevig te hoesten. Vaag hoorde ik de nieuwslezer vertellen dat als iemand wist wie deze persoon was, hij of zij contact moest opnemen met de politie. In paniek sprong ik op van de bank. Wat moest ik nu in hemelsnaam doen? Opnieuw verschenen Frank en Eva. Ditmaal leken ze echter wel transparant te zijn. 

‘Je moet je onmiddellijk van die pillen ontdoen,’ sprak Eva. Haar stem klonk hol en leek van heel ver te komen.

‘Spoel die zooi maar door het toilet. Weg ermee! Zonder enig tastbaar bewijs kunnen ze je helemaal niks maken.’ Frank klonk precies hetzelfde als Eva. Het volgende moment spurtte ik de kamer uit en vloog de trap op naar boven. Uit het kastje van de badkamer pakte ik de kleine doosjes die ik gisteravond had meegenomen en gooide ze op de vloer voor de toiletpot. Zo vlug als ik kon, begon ik ze door het toilet te spoelen. Ondertussen hoopte ik maar dat het toilet niet verstopt zou raken. Daar gaan mijn medicijnen, dacht ik triest. Had ik daar nou  een inbraak voor gepleegd? Terwijl ik naar beneden liep, hoorde ik iemand aanbellen. Ik schrok en hield midden op de trap even halt. Na een korte aarzeling besloot ik toch om de deur open te doen. Toen ik de hal inging, zag ik Frank en Eva tegen het tafeltje geleund staan. Ik zag ze nu nog maar heel vaag; ze waren bezig te verdwijnen. Blijkbaar hadden de antipsychotica die ik de afgelopen nacht pas na lange tijd weer had ingenomen, direct alweer effect. Heel zacht hoorde ik nog hun stemmen: 

‘Je hebt al het bewijs vernietigd. Ze zullen niets hard kunnen maken. Wat je nu moet doen is kalm blijven en alles ontkennen.’ Ik opende de voordeur en keek nog even om naar Eva en Frank. Op de stoep stond een man van middelbare leeftijd en achter hem nog een jonge kerel. 

‘Goede morgen, mijnheer Verkerk. Ik ben inspecteur De Groot. Ik vroeg me af of u soms iets gehoord hebt over een inbraak in een apotheek, gisteravond hier in de buurt.’ 

‘Eh, nee, dat heb ik niet,’ stamelde ik. 

‘Hmmm, hoe opvallend,’ ging de inspecteur verder. ‘Aan de hand van de beschrijving van een zwerver die de inbreker naar buiten heeft zien komen, is er een compositietekening gemaakt. Een assistente van de desbetreffende apotheek meende u te herkennen. Ze vertelde dat u gistermiddag nog geprobeerd heeft haar over te halen om bepaalde medicijnen gratis aan u mee te geven. Wilt u dus zo vriendelijk zijn om mee te gaan naar het bureau?’ Ik draaide mijn hoofd om en keek de hal weer in. Van Frank en Eva geen spoor.

V.G. Sterk ©2013-2025

Image
Geplaatst op door V.G. Sterk · 9 reacties

Tussen waan en werkelijkheid, deel 1

Dit verhaal gaat over een schizofrene man die een wanhoopsdaad begaat….

Toen ik die ochtend mijn ogen opende, was alles nog in orde. Ik had al eenentwintig dagen mijn pillen niet ingenomen en tot dusver zonder problemen. En dat na ze vierenhalf jaar lang trouw geslikt te hebben. Overigens met zeer goed resultaat, dat moest ik toegeven. Maar daar stond tegenover dat ik constant moe was en dat mijn emoties afgestompt waren. En nog veel vervelender, de zorgverzekering vergoedde mijn medicijnen niet meer, met als gevolg dat ik zelf de rekening moest betalen. Maar wat je niet hebt, kun je niet uitgeven. Dus eigenlijk besloot ik uit noodzaak om het een tijdje zonder te proberen. Ergens koesterde ik de hoop dat het ditmaal goed zou gaan, dat ik door het jarenlange gebruik van medicijnen er een stuk beter aan toe zou zijn. En daar lag ik dan die ochtend: zonder de effectieve werking van de antipsychotica, maar inmiddels vrij van de bijwerkingen. 

Toen de wekker tien uur aangaf, stond ik op. Beneden in de keuken nam ik een kop koffie en een croissantje. Terwijl ik aan de keukentafel ontbeet, keek ik uit het raam naar buiten. De herfst was net begonnen en de temperatuur was nog zacht. De zon scheen en het zag er naar uit dat het een prachtige dag zou worden. Nadat ik gegeten had, stond ik op en ging voor het raam staan. Ik keek naar de blauwe lucht, de geel-bruine bladeren aan de bomen en naar de mensen die voorbij kwamen. Zou het deze keer dan toch lukken? Het was een voorzichtige gedachte die steeds maar weer door mijn hoofd schoot. Zou ik dit keer wel de controle over mijn eigen geest kunnen behouden? Ik wenste het vurig. Ik liep naar het aanrecht en nam nog een tweede kop koffie. Ik had zin om even in de keuken te blijven en te genieten van de rustige ochtend. Zo’n drie kwartier later stapte ik onder de douche. Nadat ik mezelf had gewassen en afgedroogd, ging ik met een handdoek om mijn middel geslagen voor de spiegel staan en keek even onderzoekend naar mijn eigen spiegelbeeld. Ik zag er voor mijn doen goed uit: niet al te mager, ook niet meer zo ontzettend bleek en ik zag een twinkeling in mijn lichtbruine ogen. Ik haalde met een hand mijn donkere haar uit mijn gezicht en poetste toen mijn tanden. Nadat ik daarmee klaar was, spoelde ik mijn mond en wendde automatisch mijn blik af van de spiegel. Toen ik er vervolgens weer in keek, kreeg ik ineens een schok. Rechts van van me in de spiegel zag ik plotseling een vrouw staan. Ze stond vlak naast me en keek me uitdagend aan. Ze had lang rood haar, felgroene ogen en ze droeg een chocoladebruin jurkje. Ik kende haar al. 

‘Hallo Alex, daar ben ik weer,’ zei ze. ‘Ben je weer klaar voor een te gekke dag?’ Terwijl wanhoop en afkeer zich meester van mij maakten, zocht ik steun bij de wasbak en sloot mijn ogen. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. Oh nee, daar beginnen de hallucinaties weer! Alsjeblieft niet nu!

Het ging net zo goed. Kom ik hier dan nooit vanaf? Moet ik dan mijn hele leven ziek blijven? Ik zie het allemaal niet meer zitten! Een tijdje bleef ik zo staan, hopend dat de roodharige vrouw ondertussen weer verdwenen zou zijn. Voorzichtig keek ik daarna weer in de spiegel. Helaas, ze was niet verdwenen. Sterker nog, behalve de vrouw, stond nu aan mijn linkerkant een grote, blonde man. Hij was gekleed in een zwart shirt en spijkerbroek en tuurde naar me met zijn lichtblauwe ogen. Hem kende ik ook al. 

‘Ha, die Alex! Hoe is het nou met je, jongen! Heb je ons niet gemist?’ De man glimlachte vergenoegzaam. Ik haalde een paar keer diep adem, negeerde de twee figuren en liep gauw de badkamer uit. Ik wist wat me te doen stond. In de slaapkamer trok ik snel mijn grijze joggingpak aan en haalde provisorisch een kam door mijn donkere haren. Toen ik mijn slaapkamer wilde verlaten, stonden ze beiden in de deuropening. 

‘Hé, mannetje,’ zei de vrouw scherp. ‘Vanwaar je haast? Voel je je soms te goed voor ons?’ Ik deed net of ik ze niet meer kon zien en liep tussen hen door de slaapkamer uit. Ik moest opschieten; eerst mijn recept uit de keukenlade pakken, dan wat geld pinnen uit de automaat en vervolgens naar de apotheek voor medicijnen. Terug in de keuken wachtten de twee, zittend op de tafel, mij al op.

‘Zeg, je denkt toch niet dat je ons weer kunt verlaten, hè?!’ snauwde de man. ‘Ditmaal kom je echt niet van ons af, hoor!’ 

‘Nee,’ viel de vrouw hem bij. ‘We laten jou nu nooit meer los.’ Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen en was niet meer in staat om hen te negeren.

‘Frank en Eva!!’ bulderde ik. ‘Opdonderen nu!! Jullie zijn niet echt, jullie zijn slechts verbeelding! Hersenspinsels zijn jullie! Ik doe nu mijn ogen dicht en wanneer ik ze weer open doe zijn jullie verdwenen!’ Ik kneep mijn ogen enkele seconden stijf dicht en deed ze toen weer open. Frank en Eva keken me vanaf de keukentafel spottend aan. 

Meesmuilend zei Frank: ‘Ja, kom op zeg, jij hebt ons zelf laten komen. Het is toch zeker onze schuld niet. Jij bent degene die lijdt aan wanen. Jij bent hier de schizofreen!’

‘Wij zijn het product van jouw verbeelding,’ voegde Eva toe. Zonder nog wat te zeggen pakte ik mijn sleutels, mijn portemonnee, het recept uit de keukenla en liep naar de hal toe om mijn jas aan te trekken. Nadat ik dat had gedaan, opende ik de voordeur, stapte naar buiten en trok de deur achter me dicht. Ik keek recht in de gezichten van de twee producten van mijn verbeelding.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg Eva.

Rond half een ‘s middags stond ik in de rij voor de geldautomaat. Eva en Frank stonden aan weerszijden naast me. Ik hoopte nog steeds dat ze weer net zo snel zouden verdwijnen als ze gekomen waren. Dat de terugkomst van mijn wanen maar tijdelijk was. Langzaam schuifelden we steeds een stukje naar voren, tot er nog maar één persoon voor me was. De man die voor me stond had duidelijk geen haast en nam rustig de tijd, om tenslotte met een stapeltje geldbiljetten te vertrekken. 

‘Dat zijn een boel flappen, man,’ merkte Frank op. Er klonk iets kwaadaardigs in zijn stem. Nu was ik aan de beurt. Ik stak mijn pas in de automaat en probeerde geld op te nemen. Maar de automaat gaf aan dat ik al aardig in het rood stond en dat ik niets meer kon opnemen.

‘Godverdomme!’ riep ik uit. ‘Het gaat niet lukken!’ Toch probeerde ik het nog een keer, met natuurlijk hetzelfde resultaat.

‘Oei Alex, problemen?’ vroeg Eva liefjes. Ik werd doodzenuwachtig van die twee.

‘Sodemieter toch op!’ snauwde ik boos, terwijl ik wegliep. De mensen die nog in de rij stonden, keken me bevreemd aan. Ik besloot om het maar zonder geld bij de apotheek te proberen. Als ik ze zou vertellen hoe dringend het was, kreeg ik mijn pillen misschien wel alvast mee. Ik nam de volgende straat, in de richting van de apotheek. Een stukje voor me slenterde een man, die ik op een gegeven moment bijna had ingehaald. Ik herkende hem meteen; het was de man die vóór mij in de rij bij de geldautomaat had gestaan. Eva keek me aan en grinnikte.

‘Kijk nou toch eens, Alex. Wie hebben we daar? Als dat die rijke stinkerd niet is.’

‘De man met de flappen,’ vulde Frank aan. Ik probeerde de twee opnieuw te negeren. Ze bleven me echter onverminderd lastig vallen.

‘Jij hebt dringend geld nodig en die vent heeft daar een heleboel van,’ ging Frank verder. ‘Waarom vraag je hem niet om een paar twintigjes?’ 

‘Ja Alex, dat kan die papzak best missen.’ 

‘Zijn jullie nou helemaal gek geworden,’ beet ik ze toe. ‘Opdonderen, heb ik jullie gezegd!’ Nerveus ging ik wat harder lopen en passeerde de man met het geld. Frank en Eva bevonden zich nu opeens voor me, achteruitlopend, met hun gezichten tegenover de mijne.

‘Stommeling,’ siste Eva. ‘Die vent bulkt van het geld.’ Haar stem werd dwingend. ‘Jij hebt het nodig om je medicijnen te kunnen betalen. Jij hebt het veel harder nodig dan hij, Alex. Pak die sukkel zijn portemonnee af! Schiet op!!’ Totaal van mijn stuk gebracht keek ik naar Frank.

‘Waar wacht je nog op, jongen. Beroof die papzak.  Nu!’ Ik draaide mijn hoofd even om en ving de blik van de man achter me. Zou ik het doen? Dan kon ik wel mijn medicijnen betalen…

Ik bleef stilstaan en ik hoorde de voetstappen van de man achter me dichterbij komen. Hij was me nu bijna genaderd. Ik zette me schrap. Hij kwam naast me lopen. 

‘Nu Alex, doe het nu!’ bevalen Eva en Frank. Ik nam een flinke teug adem, keek hem even van opzij aan en liet hem gewoon passeren. Ik slaakte een diepe zucht. Ik kon mezelf er niet toe aan zetten de man te beroven. Frank en Eva keken me smalend aan.

‘Wat een lafaard ben je toch.’

Ik bleef nog even staan om me vervolgens te schamen. Ik schaamde me voor mijn eigen gedachten. Ik schaamde me omdat ik niet in staat bleek een normaal leven te kunnen leiden. Ik schaamde me voor wie ik was. Nadat ik een paar minuten zo had gestaan, vervolgde ik de weg naar de apotheek. Frank en Eva waren nergens meer te bekennen.

Het was erg rustig in de apotheek op het moment dat ik binnenstapte. Er was slechts een klant die op het punt stond te vertrekken. Ik was dus meteen aan de beurt. Ik legde de situatie uit aan de assistente.

‘Het spijt me, mijnheer Verkerk. ‘Helaas mag en kan ik u geen medicijnen meegeven zonder dat u ervoor hebt betaald,’ zei ze. Ik voelde me totaal onbegrepen.

‘Maar ik ben momenteel weer psychotisch. Ik zie de hele tijd mensen die er niet zijn. Ik heb die antipsychotica echt direct nodig.’ 

‘Dat is erg vervelend voor u, mijnheer Verkerk. Jammer genoeg werkt het niet zo.’

‘Maar u kunt het toch gewoon bij de zorgverzekeraar declareren!’ snauwde ik. ‘Dan verhalen ze het achteraf wel op mij. De assistente bleef onverstoorbaar.

‘Nogmaals, het spijt me heel erg voor u, mijnheer Verkerk. Maar er bestaan nu eenmaal regels waar wij ons aan moeten houden. Het beste wat u kunt doen is onmiddellijk contact met uw huisarts opnemen om de situatie te bespreken.’

‘Och, juist ja, ik snap het.’ Ik probeerde me een houding te geven. Het was duidelijk dat verder aandringen volstrekt zinloos was.

Weer thuisgekomen, belde ik de dokter. Hij wilde dat ik de volgende morgen langs zou komen om het hele geval te bespreken. Misschien kwam ik wel in aanmerking voor een speciaal fonds dat een bijdrage leverde aan ziektekosten. Halverwege de middag viel ik, vermoeid van de belevenissen, in een diepe slaap. Dat was net wat ik nodig had, alleen maar slapen en nergens meer aan hoeven te denken. Uren later werd ik pas wakker, heel langzaam aan. Ik voelde de lucht die door het open raam naar binnen stroomde mijn gezicht beroeren. De geur van sigaren, die op het nachtkastje lagen, drong diep in mijn neus binnen. Ik hoorde de wekker tikken en de vogels fluiten. Ook begon er een heel ander geluid tot me door te dringen, het was het geluid van fluisterende stemmen…

V.G. Sterk ©2013-2025

Image