Για τη μεθοδευμένη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και το σχέδιο μαζικών απολύσεων στην Digital Partner!
Το ιστορικό
Η εταιρεία Digital Partner με αντικείμενο εργασίας τη ψηφιοποίηση εγγράφων δημοσίων οργανισμών και ιδιωτικών εταιρειών, απασχολεί σήμερα περίπου 300 εργαζόμενους, στο σύνολό τους με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου. Λίγο πριν την περίοδο του Πάσχα, η διοίκηση της εταιρείας προχώρησε σε προφορικές και αποσπασματικές ενημερώσεις προς μερίδα του προσωπικού, γνωστοποιώντας ότι μετά τις εορτές προτίθεται να καλέσει τους εργαζόμενους να υποβάλουν «οικειοθελή παραίτηση», προκειμένου στη συνέχεια να επαναπροσληφθούν με νέες συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Παράλληλα, γνωστοποιήθηκε ότι όσοι εργαζόμενοι έχουν συμπληρώσει ένα έτος εργασίας στην εταιρεία δεν θα ενταχθούν καν σε αυτή τη διαδικασία παραίτησης, αλλά θα οδηγηθούν απευθείας σε απόλυση.
Η ανακοίνωση αυτή, που αφορά ουσιαστικά τη ριζική ανατροπή του εργασιακού καθεστώτος σχεδόν του συνόλου του προσωπικού, έγινε χωρίς καμία επίσημη γραπτή ενημέρωση, χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα, χωρίς ειλικρινή αιτιολόγηση (καθώς η πρόφαση πως η εταιρεία δεν θα έχει αρκετά έργα για να απασχολήσει το εργατικό δυναμικό αυτοαναιρείται, δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι καλούνται να συνεχίσουν την εργασία τους στην εταιρεία, απλώς με διαφορετικό καθεστώς εργασίας) και χωρίς καμία απολύτως διαβούλευση με τους εργαζόμενους ή το σωματείο.
Μετά το Πάσχα, η λειτουργία της επιχείρησης συνεχίστηκε κανονικά, χωρίς να υπάρξει καμία επίσημη ανακοίνωση για το τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί, πότε θα εφαρμοστούν οι αλλαγές και ποιοι θα επηρεαστούν. Η εργοδοσία, διατηρώντας σκόπιμα ένα καθεστώς ασάφειας και αβεβαιότητας, δημιούργησε συνθήκες γενικευμένου πανικού στο προσωπικό, με αποτέλεσμα πολλοί εργαζόμενοι να εξωθούνται ήδη σε αναζήτηση άλλης εργασίας και σε πρόωρη αποχώρηση υπό καθεστώς φόβου και ανασφάλειας.
Στη συνέχεια, η διοίκηση ανακοίνωσε ότι τα στελέχη της εταιρείας εξαιρούνται προσωρινά από την παραπάνω διαδικασία, υποβάλλοντάς τα ωστόσο σε διαδικασία «αξιολόγησης». Με αυτή την πρακτική καλλιεργείται συνειδητά ένα κλίμα εσωτερικού ανταγωνισμού, διαχωρισμού και αμοιβαίας καχυποψίας μεταξύ των εργαζομένων, υπονομεύοντας κάθε έννοια συλλογικότητας και ενότητας στο εργασιακό περιβάλλον και ενισχύοντας λογικές κανιβαλισμού.
Ακολούθως, στα εξωτερικά γραφεία της εταιρείας, εργαζόμενοι κλήθηκαν να παραλάβουν ταυτόχρονα έγγραφο λύσης της εργασιακής τους σχέσης και έγγραφο νέας σύμβασης, χωρίς να έχει προηγηθεί έγκαιρη κοινοποίηση, ώστε να μπορέσουν να μελετήσουν το περιεχόμενό τους ή να λάβουν ανεξάρτητη νομική και συνδικαλιστική συμβουλή. Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το γεγονός ότι στο έγγραφο αποχώρησης δεν αποτυπώνεται ως αιτία η απόλυση, αλλά η «οικειοθελής παραίτηση», γεγονός που γεννά μείζονα ερωτήματα για την εγκυρότητα, τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα της διαδικασίας.
Την ίδια στιγμή, το προσωπικό καλείται να αποδεχθεί ένα νέο καθεστώς απασχόλησης, στο οποίο δεν θα εργάζεται πλέον απευθείας για την Digital Partner, αλλά μέσω της Project Solutions (aka Manpower), η οποία θα λειτουργεί ως ενδιάμεσος εργοδότης και θα διαθέτει τους εργαζόμενους σε διαφορετικά έργα. Κανένας εργαζόμενος δεν γνωρίζει τις δύο προαναφερθείσες εταιρείες, δεν έχει ενημερωθεί και δεν έχει βρεθεί σε διαδικασία συνέντευξης.
Η αντίδραση των εργαζομένων και του Συλλόγου
Ο Σύλλογος επικοινώνησε τηλεφωνικά με την υπεύθυνη προσωπικού ζητώντας διευκρινίσεις, αλλά αυτή αρνήθηκε να τοποθετηθεί προφορικά ζητώντας την υποβολή γραπτού ερωτήματος. Σε περαιτέρω επαφή με έναν εξ των δύο συνιδιοκτητών, η εργοδοσία αρνήθηκε την ύπαρξη πίεσης στους συναδέλφους να παραιτηθούν, ενώ σχετικά με τις σχεδιαζόμενες απολύσεις υποσχέθηκε να δώσει εξηγήσεις στον Σύλλογο δια ζώσης.
Ως εργαζόμενοι γνωρίζουμε πολύ καλά τον παραπλανητικό χαρακτήρα των εργοδοτικών υποσχέσεων και καμμία έκπληξη δεν μας προξένησε η αθέτηση από πλευράς εργοδοσίας και των δύο διαβεβαιώσεων που έδωσε. Το γραπτό ερώτημα του Συλλόγου δεν απαντήθηκε ποτέ, ενώ ο συνιδιοκτήτης είναι από την Δευτέρα άφαντος.
Κανένας συνάδελφος δεν πρέπει να πιστέψει τις εργοδοτικές υποσχέσεις. Η οικειοθελής παραίτηση σημαίνει αυτόματα και παραίτηση από το επίδομα ανεργίας, ενώ η μετατροπή της σύμβασης από αορίστου σε ορισμένου χρόνου -και μάλιστα σε έναν άγνωστο, νέο εργοδότη – δεν είναι τίποτα άλλο από μια ευθεία επίθεση της εργοδοσίας στα δικαιώματα μας. Δεν θα γίνουμε συμμέτοχοι στην δραματική χειροτέρευση των όρων και συνθηκών της εργασίας μας.
Η μετατροπή αυτή σημαίνει:
1) την παραίτηση από την αποζημίωση απόλυσης, είτε τώρα είτε στο μέλλον. Οποιος υπάγεται σε αυτό το καθεστώς, δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει ποτέ αποζημίωση απόλυσης, ακόμα και αν ο χρόνος διαδοχικών συμβάσεων ξεπεράσει το ένα έτος. Η λήξη μιας τέτοιας σύμβασης δεν θεωρείται καταγγελία και δεν δικαιούται αποζημίωσης, αλλά ούτε και επαναπρόσληψη.
2) Λιγότερες ετήσιες άδειες, καθώς δεν θα μπορέσει κανείς να διεκδικήσει τις 2 επιπλέον ημέρες που αποδίδονται με την συμπλήρωση ενός και δύο ετών εργασίας στον ίδιο εργοδότη. Σε ενα καθεστώς εργασίας ορισμένου χρόνου, θα είναι πρακτικά αδύνατο να συμπληρωθεί η απαραίτητη προϋπηρεσία (ειδικά εφόσον προτείνεται τώρα νέος εργοδότης).
3) Άρση του σωρευτικου χαρακτήρα των αδειών. Με την αλλαγή σε σύμβαση ορισμένου χρόνου οι άδειες δεν υπολογίζονται και αποδίδονται σε ετήσια βάση. Πλέον, θα υπολογίζονται με βάση την διάρκεια της σύμβασης και θα μπορεί να τις πάρει κάποιος συνάδελφος μόνο κατά την διάρκεια αυτής (χειμερινή σύμβαση σημαίνει χειμερινή άδεια που δεν μπορεί να μεταφερθεί για το καλοκαίρι του ίδιου έτους, ακόμα και αν υπάρξει νέα, συνεχόμενη σύμβαση για τους καλοκαιρινούς μήνες). Με αυτόν τον τρόπο δίνεται έμμεσα η δυνατότητα στον εργοδότη να θέσει ακόμα πιο αυστηρούς περιορισμούς στην χορήγηση των αδειών.
Ως Σύλλογος προτρέπουμε όλους τους συναδέλφους να αρνηθούν αυτή την «ευκαιρία» που τους δίνει η εργοδοσία. Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα νομικό-οικονομοτεχνικο τρικ, που σκοπό έχει να παρακάμψει την προστασία απέναντι σε μαζικές απολύσεις, την εντατικοποίηση της εργασίας σας, τον περαιτέρω περιορισμό των δικαιωμάτων σας και φυσικά την αύξηση των κερδών των αφεντικών. Η εταιρεία επιχειρεί στην πράξη την βίαιη μετατροπή σταθερών σχέσεων εργασίας σε καθεστώς εργασιακής ενοικίασης και πλήρους εξάρτησης μειώνοντας παράλληλα το προσωπικό της χωρίς να αναλάβει το οικονομικό και νομικό κόστος που συνεπάγονται οι ενέργειές της
Σύλλογος και εργαζόμενοι καταγγέλουμε την πρακτική της Digital Partner ως μία οργανωμένη προσπάθεια έμμεσων απολύσεων, σοβαρή παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας, καταστρατήγηση συμβάσεων αορίστου χρόνου, εξαναγκασμό σε παραιτήσεις και αλλοίωση του εργασιακού καθεστώτος μέσω εργολαβικών σχημάτων.
Συνάδελφοι, συζητήστε, ενημερώστε και στηρίξτε ο ένας τον άλλο απέναντι στις πιέσεις που δέχεστε από τα αφεντικά, αλλά και από αυτές που πιθανά να έρθουν από διοικητικό προσωπικό και στελέχη. Σε μια περίοδο που θα έπρεπε να συζητάμε για την συγκρότηση επιτροπής εργαζομένων και την διεκδίκηση επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς, η εργοδοσία επιχειρεί μια ολομέτωπη επίθεση στα εργασιακά μας δικαιώματα.
O Σύλλογος θα βρεθεί στο πλάι κάθε συναδέλφου που γίνεται στόχος τέτοιων ενεργειών και τον καλούμε να έρθει σε επαφή με τον Σύλλογο. Η συναδελφική αλληλεγγύη στους χώρους δουλειάς και η συσπείρωση στον Σύλλογο είναι μονόδρομος για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας.
…………………………………………..
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
στοά Κάνιγγος 13 κ’ Βερανζέρου (β’ όροφος) – 6980182255 sylyp_vivliou@yahoo.gr
Φέτος, η 8η Μάρτη μας βρίσκει αντιμέτωπες με μια ωμή πραγματικότητα: σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ, 46 δημόσια νοσοκομεία στην Ελλάδα αρνούνται να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις, μετατρέποντας ένα θεμελιώδες δικαίωμα σε προνόμιο για λίγες. Ταυτόχρονα, βλέπουμε ξανά το δικαίωμα μας στις αμβλώσεις να μπαίνει στο στόχαστρο, με πρόταση για δημόσια διαβούλευση. Η άρνηση πρόσβασης σε νόμιμες και δωρεάν αμβλώσεις επιτίθεται ανοιχτά στις γυναίκες της εργατικής τάξης: όσες δεν έχουν να πληρώσουν ιδιωτική κλινική, όσες δεν έχουν «μέσον», όσες δεν μπορούν να διαλέξουν. Η ελεύθερη, ασφαλής και δωρεάν άμβλωση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος αξιοπρέπειας για όλες μας.
Την ίδια στιγμή, η άδεια περιόδου εξακολουθεί να απουσιάζει πλήρως από το εργατικό δίκαιο, λες και η έμμηνος ρύση είναι κάτι αόρατο ή ασήμαντο. Στον καπιταλισμό, οι γυναίκες καλούνται να ανταγωνιστούν τους άντρες συναδέλφους τους διαγράφοντας τη βιολογική τους πραγματικότητα, σαν προϋπόθεση για να θεωρηθούν ισάξιες και επαρκείς, την ώρα που το μισθολογικό χάσμα, οι επισφαλείς συνθήκες και η άνιση μεταχείριση συνεχίζουν να στοιχειώνουν την καθημερινότητά μας. Ο πόνος, η αιμορραγία και η εξάντληση αντιμετωπίζονται σαν ιδιωτική υπόθεση που πρέπει να κρυφτεί για να μη χαλάσει την εικόνα της «παραγωγικότητας». Η «παράλειψη» αυτή δεν είναι ουδέτερη αλλά κομμάτι του θεσμικού μισογυνισμού που βιώνουμε, αποτέλεσμα ενός εργασιακού πλαισίου που χτίστηκε πάνω σε ανδρικά σώματα και εξακολουθεί να θεωρεί ότι εμείς πρέπει απλώς να προσαρμοστούμε.
Γι’ αυτό οφείλουμε να το λέμε ξεκάθαρα, στον αγώνα για συλλογικές συμβάσεις δεν κάνουμε πίσω. Η άδεια περιόδου πρέπει να είναι από τα βασικά αιτήματα του οργανωμένου εργατικού κινήματος. Θέλουμε άδεια περιόδου με αυτοδήλωση, χωρίς χαρτιά γιατρών, χωρίς εξευτελιστικές και κοστοβόρες διαδικασίες, χωρίς το άγχος ότι πρέπει να «αποδείξουμε» τον πόνο και τη βιολογική πραγματικότητά μας.
Η 8η Μάρτη δεν είναι μια μέρα για αποστειρωμένες δηλώσεις και «φιέστες ισότητας» την ώρα που το βάρος της ανισότητας πέφτει καθημερινά στις πλάτες μας. Οι γυναίκες ξέρουμε τι σημαίνει καθημερινή βία: στην εργασία, στην οικογένεια, στις αίθουσες δικαστηρίου, στο δημόσιο σύστημα υγείας που μας θεωρεί δεύτερης κατηγορίας. Εξακολουθούμε να σηκώνουμε το βάρος της ανατροφής των παιδιών, της φροντίδας των ηλικιωμένων και των οικιακών εργασιών σχεδόν αποκλειστικά μόνες μας. Παράλληλα, ερχόμαστε αντιμέτωπες με σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ενδοοικογενειακή βία και γυναικοκτονίες, που συνθέτουν ένα πλέγμα καταπίεσης και απειλής για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Όλα αυτά δείχνουν πως η πατριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά καθημερινή εμπειρία που διατρέχει κάθε πλευρά της ζωής μας, μέσα και έξω από το σπίτι.
8 Μαρτίου, 13:30, Άγαλμα Κολοκοτρώνη
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής 
