Τουρκικό think tank απειλεί την Ελλάδα: «Αν θέλετε να πολεμήσουμε, είμαστε έτοιμοι».

<img height="113" src="https://geopolitico.gr/wp-content/uploads/2026/05/geopolitico-alp.jpg" width="708" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Προκλητική ανάλυση από το Turkish Institute of Strategic Thinking μετά τη δήλωση Μακρόν υπέρ της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – Στο κείμενο γίνεται λόγος ακόμη και για «ένωση» Ελλάδας – Τουρκίας</span></h3><b>Χρήστος Κωνσταντινίδης</b><br />Σε μια εξαιρετικά προκλητική και επικίνδυνη γραμμή κινείται ανάλυση που δημοσιεύθηκε από το τουρκικό “Stratejik Düşünce Enstitüsü”, “Ινστιτούτο Στρατηγικής Σκέψης” ελληνιστί, μιας δεξαμενή σκέψης που παρουσιάζεται ως συνδεδεμένη με την τουρκική κρατική στρατηγική σκέψη. Το κείμενο, υπογεγραμμένο από τον Άλπερ Ταν, δεν περιορίζεται σε μια συνήθη κριτική προς την Αθήνα, αλλά προχωρά σε ευθείες απειλές, ιστορικές αναθεωρήσεις και υπαινιγμούς περί «ένωσης» Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Η ανάλυση έχει τίτλο: «Γιατί η Αθήνα καταδικάζει τον εαυτό της σε πολεμική ατζέντα; Είστε διατεθειμένοι να συζητήσετε την ένωση της Ελλάδας με την Τουρκία;». Ήδη από τον τίτλο, το μήνυμα είναι σαφές: η ελληνική στρατηγική σύγκλιση με τη Γαλλία, το Ισραήλ και τη Δύση παρουσιάζεται από την τουρκική πλευρά ως επιλογή που δήθεν οδηγεί την Αθήνα σε πόλεμο.<br /><br />Αφορμή για την παρέμβαση αποτέλεσε η δήλωση του Εμανουέλ Μακρόν, στις 25 Απριλίου, στο πλευρό του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι εάν απειληθεί η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο, η Γαλλία θα σταθεί στο πλευρό της Αθήνας. Το κείμενο υποστηρίζει ότι η ελληνική πλευρά ερμήνευσε τη δήλωση ως «σαφές μήνυμα προς την Τουρκία», ενώ σημειώνει πως μετά την αντίδραση της Άγκυρας το γαλλικό ΥΠΕΞ προσπάθησε να ανασκευάσει, λέγοντας ότι ο Μακρόν δεν στόχευε συγκεκριμένη χώρα.<div><br />Αναθεωρητική ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας<br /><br />Το πιο ανησυχητικό στοιχείο του κειμένου είναι ότι δεν μένει στην επικαιρότητα. Επιχειρεί να αποδομήσει συνολικά την ιστορική υπόσταση του ελληνικού κράτους, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως δημιούργημα των Μεγάλων Δυνάμεων και κυρίως της Βρετανίας.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική ανάλυση, η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ενθαρρύνθηκε από εξωτερικούς παράγοντες, η ανεξαρτησία της Ελλάδας υπήρξε προϊόν γεωπολιτικού σχεδιασμού της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, ενώ το ελληνικό κράτος περιγράφεται ως «μικρό και ελεγχόμενο» εργαλείο ισορροπίας απέναντι στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.<br /><br />Το αφήγημα αυτό είναι βαθιά προβληματικό. Δεν πρόκειται απλώς για ιστορική ερμηνεία. Πρόκειται για απόπειρα απονομιμοποίησης της ελληνικής κρατικής υπόστασης, με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα δεν υπήρξε αυθεντικό εθνικό κράτος, αλλά «πιόνι» της Δύσης.<br /><br />Η ανάλυση φτάνει ακόμη πιο μακριά, υποστηρίζοντας ότι όπως η Ελλάδα δημιουργήθηκε ως «buffer state» στη Δυτική Ανατολία, έτσι και η Αρμενία και το Ισραήλ συγκροτήθηκαν ως αντίστοιχα κράτη-αναχώματα για τον έλεγχο των Τούρκων και των περιφερειακών δυνάμεων μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να παρουσιάσει Ελλάδα, Αρμενία και Ισραήλ όχι ως κυρίαρχα κράτη με δική τους ιστορική διαδρομή, αλλά ως δυτικά εργαλεία εναντίον της Τουρκίας.Αυτό είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο του τουρκικού αναθεωρητισμού.</div><div><br />Η επίκληση Κιτσίκη και το αφήγημα της «ένωσης»<br /><br />Κεντρικό σημείο της ανάλυσης είναι η επίκληση του Έλληνα πανεπιστημιακού Δημήτρη Κιτσίκη (σ.σ. απεβίωσε τον Αύγουστο του 2021), του οποίου οι απόψεις χρησιμοποιούνται για να στηριχθεί η ιδέα ότι η λύση στα ελληνοτουρκικά δεν είναι η σύγκρουση, αλλά μια μορφή «συνένωσης» ή «κοινής πορείας» Ελλάδας και Τουρκίας.<br /><br />Το κείμενο επικαλείται δηλώσεις του Κιτσίκη, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα έκανε μεγάλο λάθος έναντι της Τουρκίας, η Επανάσταση του 1821 παρουσιάζεται ως σχέδιο δυτικών παρακρατικών κύκλων και μασονικών δικτύων, ενώ η λύση στο Αιγαίο δεν είναι «να δοθούν κάποια νησιά στους Τούρκους», αλλά να υπάρξει μια συμφωνία όπου «οι δύο πλευρές του Αιγαίου θα έρθουν μαζί».<br /><br />Το τουρκικό κείμενο αξιοποιεί αυτές τις θέσεις για να προωθήσει μια ιδέα που ξεπερνά κατά πολύ την έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης. Η φράση περί «ένωσης της Ελλάδας με την Τουρκία» δεν μπορεί να θεωρηθεί αθώα. Σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αναφορές, διαβάζεται ως ιδεολογικό όχημα για την υπονόμευση της ελληνικής κυριαρχίας.<br /><br />Η ειρήνη δεν σημαίνει κατάργηση των ορίων κυριαρχίας. Δεν σημαίνει «κοινή διαχείριση» υπό την πίεση του ισχυρότερου. Και ασφαλώς δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί ένα νεο-οθωμανικό πλαίσιο «συμβίωσης» επειδή η Τουρκία διαθέτει μεγαλύτερο πληθυσμό και στρατιωτική ισχύ.</div><div><br />Το μήνυμα προς την Αθήνα: «Οι Δυτικοί θα σας εγκαταλείψουν»<br /><br />Το άρθρο επιχειρεί στη συνέχεια να τρομοκρατήσει την Αθήνα με παραδείγματα χωρών και δρώντων που, κατά την τουρκική ανάγνωση, εγκαταλείφθηκαν από τη Δύση.<br /><br />Αναφέρεται στην Αρμενία, λέγοντας ότι οι δυτικές δυνάμεις την ενθάρρυναν, αλλά την άφησαν μόνη όταν το Αζερμπαϊτζάν, με τη στήριξη της Τουρκίας, ανακατέλαβε τα εδάφη του. Αναφέρεται στην Ουκρανία, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη την χρησιμοποίησαν για να αποδυναμώσουν τη Ρωσία και στη συνέχεια την εγκατέλειψαν. Αναφέρεται στη Γεωργία, στους Κούρδους του Ιράκ, στο YPG/PKK στη Συρία και στον Χαλίφα Χάφταρ στη Λιβύη.<br /><br />Το μήνυμα προς την Ελλάδα είναι: μην πιστεύετε ότι η Γαλλία, οι ΗΠΑ ή οποιοσδήποτε δυτικός σύμμαχος θα σας σώσει εάν συγκρουστείτε με την Τουρκία.<br /><br />Η ανάλυση μάλιστα χρησιμοποιεί ειρωνικές διατυπώσεις για τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Εμανουέλ Μακρόν, λέγοντας προς τους Έλληνες ότι αν πιστεύουν πως «ο ναρκισσιστής Τραμπ» ή «ο εμμονικός Μακρόν» θα τους σώσουν, τότε ας συνεχίσουν.<br /><br />Πρόκειται για κλασική ψυχολογική πίεση. Η Άγκυρα επιχειρεί να απομονώσει νοητικά την Ελλάδα από τους συμμάχους της, να εμφανίσει τη Δύση ως αναξιόπιστη και να παρουσιάσει την Τουρκία ως αναπόφευκτη δύναμη με την οποία η Αθήνα πρέπει να συμβιβαστεί.<br />Η Λιβύη και το μήνυμα κοντά στα ελληνικά χωρικά ύδατα<br /><br />Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά στη Λιβύη. Το κείμενο υποστηρίζει ότι η Τουρκία στήριξε τη «νόμιμη κυβέρνηση», ενώ οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στήριξαν τις δυνάμεις του Χαλίφα Χάφταρ, οι οποίες τελικά έχασαν.<br /><br />Στη συνέχεια γίνεται αναφορά σε πρόσφατη κοινή ναυτική άσκηση δύο αντίπαλων λιβυκών ομάδων, υπό τουρκική ηγεσία, σε περιοχή πολύ κοντά στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το άρθρο παρουσιάζει την άσκηση αυτή ως «εντυπωσιακό μήνυμα προς την Αθήνα και τους δυτικούς προστάτες της».<br /><br />Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερο βάρος για την Ελλάδα, διότι συνδέεται με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη και τη συνολική προσπάθεια της Άγκυρας να πιέσει την ελληνική θαλάσσια κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Δεν πρόκειται μόνο για ρητορική. Είναι μέρος μιας ευρύτερης τουρκικής στρατηγικής, που συνδυάζει Αιγαίο, Κύπρο, Λιβύη, Ανατολική Μεσόγειο, στρατιωτικές ασκήσεις, ενεργειακές διαδρομές και διπλωματική πίεση.</div><div><br />Η ευθεία απειλή: «Δεν προτιμούμε τον πόλεμο, αλλά είμαστε έτοιμοι»<br /><br />Το πιο αποκαλυπτικό σημείο της ανάλυσης βρίσκεται στο τέλος. Εκεί ο αρθρογράφος απευθύνεται στην ελληνική πλευρά και γράφει ότι η Άγκυρα δεν προτιμά τον πόλεμο, αλλά είναι έτοιμη για αυτόν εάν η Ελλάδα επιλέξει τη σύγκρουση.<br /><br />Η φράση είναι ωμή: «Αν πείτε να ζήσουμε μαζί ειρηνικά, γιατί όχι; Αν πείτε να πολεμήσουμε, δεν το προτιμούμε — αλλά είμαστε έτοιμοι και γι’ αυτό. Όπως θέλετε!»<br /><br />Αυτό δεν είναι απλή αρθρογραφική υπερβολή. Όταν προέρχεται από έναν φορέα που κινείται κοντά στην τουρκική στρατηγική σκέψη και δημοσιεύεται σε μια περίοδο έντασης για το Αιγαίο, τη Γαλλία, το Ισραήλ και τη συνολική αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου, αποκτά χαρακτήρα προειδοποίησης.<br /><br />Η Τουρκία εμφανίζεται να λέει στην Ελλάδα: είτε αποδέχεστε ένα πλαίσιο «ειρηνικής συνύπαρξης» όπως το εννοεί η Άγκυρα, είτε θα αντιμετωπίσετε τις συνέπειες.</div><div><br />Η Ελλάδα, η Γαλλία και το Ισραήλ στο τουρκικό στόχαστρο<br /><br />Το κείμενο δεν μπορεί να διαβαστεί αποκομμένο από το ευρύτερο περιβάλλον. Η Ελλάδα έχει τα τελευταία χρόνια ενισχύσει τη στρατηγική της συνεργασία με τη Γαλλία και το Ισραήλ, ενώ συμμετέχει σε σχήματα περιφερειακής ασφάλειας που περιορίζουν την τουρκική δυνατότητα μονομερούς επιβολής στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται αυτή την εξέλιξη ως απειλή. Γι’ αυτό και επιχειρεί να εμφανίσει την ελληνική πολιτική αποτροπής ως «πολεμική ατζέντα». Όμως η αλήθεια είναι αντίστροφη: η Ελλάδα δεν απειλεί την Τουρκία. Θωρακίζει την κυριαρχία της απέναντι σε μια χώρα που διατηρεί casus belli, αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, προωθεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» και επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα από το Αιγαίο μέχρι τη Λιβύη.<br /><br />Η συνεργασία με τη Γαλλία και το Ισραήλ δεν είναι επιθετική επιλογή. Είναι απάντηση σε ένα περιβάλλον όπου η Τουρκία εμφανίζεται όλο και πιο αναθεωρητική, στρατιωτικοποιημένη και απρόβλεπτη.</div><div><br />Σήμα κινδύνου για τη Δύση και το ΝΑΤΟ<br /><br />Το κείμενο του Alper Tan λειτουργεί ως ακόμη ένα καμπανάκι για τη Δύση. Η Τουρκία δεν κινείται πια απλώς ως δύσκολος σύμμαχος. Κινείται ως δύναμη που εργαλειοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, την ιστορία, τη γεωγραφία, τη στρατιωτική ισχύ και τις περιφερειακές κρίσεις για να πιέσει συμμάχους και γείτονες.<br /><br />Η επίθεση κατά της Ελλάδας, η προσπάθεια απονομιμοποίησης της ελληνικής ανεξαρτησίας, η προβολή της ιδέας περί ελληνοτουρκικής «ένωσης», η απαξίωση των δυτικών συμμαχιών και η τελική απειλή περί πολέμου συνθέτουν ένα εξαιρετικά ανησυχητικό πλαίσιο.<br /><br />Για την Αθήνα, το μήνυμα είναι σαφές: η αποτροπή πρέπει να ενισχυθεί, οι συμμαχίες πρέπει να βαθύνουν και η ενημέρωση των δυτικών κέντρων αποφάσεων πρέπει να γίνει πιο επιθετική και συστηματική.<br /><br />Για τη Δύση, το ερώτημα είναι ακόμη πιο σοβαρό: μπορεί το ΝΑΤΟ να συνεχίσει να αντιμετωπίζει την Τουρκία ως απλό «ιδιόρρυθμο σύμμαχο», όταν δημόσια τουρκικά κείμενα στρατηγικής σκέψης απειλούν έμμεσα ή άμεσα άλλο κράτος-μέλος της Συμμαχίας;<br /><br />Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνοτουρκικό. Είναι ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας, σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και συνοχής του ΝΑΤΟ. Και όσο η Άγκυρα συνεχίζει να ντύνει τον αναθεωρητισμό της με τη γλώσσα της «ειρήνης», τόσο πιο καθαρά πρέπει να ειπωθεί: ειρήνη υπό απειλή δεν είναι ειρήνη. Είναι καταναγκασμός.</div><div><br /></div><div><a href="https://geopolitico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό think tank απειλεί την Ελλάδα: «Αν θέλετε να πολεμήσουμε, είμαστε έτοιμοι».

Προκλητική ανάλυση από το Turkish Institute of Strategic Thinking μετά τη δήλωση Μακρόν υπέρ της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο – Στο κείμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πώς ο Ερντογάν ανοίγει τον δρόμο για τρίτη προεδρική θητεία.

<img height="123" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/05/arthro-116-tourkiko-syntagma.-tourkia-erdogan-ekloges-baxtseli-SLpress-825x506.jpg" width="713" /><br /><br /><b>ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ</b><br />Η πολιτική δυναμική στην Τουρκία εισέρχεται σε φάση επιταχυνόμενης αναδιάταξης, όπου η κοινοβουλευτική αριθμητική αποκτά στρατηγική σημασία. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Ερντογάν, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί και το Εθνικιστικό κόμμα Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) που συνεχίζει να λειτουργεί ως βασικός πυλώνας της κυβερνητικής συμμαχίας.<br /><br />Το διακύβευμα είναι σαφές: Η δημιουργία των πολιτικών και κοινοβουλευτικών προϋποθέσεων που θα επιτρέψουν στον Ερντογάν να είναι εκ νέου υποψήφιος, παρά το συνταγματικό όριο των δύο θητειών. Θεσμικό “παράθυρο” είναι το Άρθρο 116. Στο ισχύον προεδρικό σύστημα, το όριο των δύο θητειών παρακάμπτεται μόνο υπό μία προϋπόθεση: Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση/Türkiye Büyük Millet Meclisi να αποφασίσει πρόωρες εκλογές με πλειοψηφία 3/5 (360 βουλευτές από τους 600).<br /><br />Σε αυτή την περίπτωση, ο εν ενεργεία Πρόεδρος μπορεί να είναι εκ νέου υποψήφιος. Η πρόκληση, συνεπώς, δεν είναι νομική, αλλά καθαρά αριθμητική και πολιτική. Σε αντίθεση με προηγούμενες περιόδους, το 2026 καταγράφονται ήδη συγκεκριμένες κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση. Επί παραδείγματι, ο Hasan Ufuk Çakır, βουλευτής Μερσίνης, παραιτήθηκε από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα-Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) και ανακοίνωσε την προσχώρησή του στο κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης-AKP (Ιανουάριος 2026), επικαλούμενος «διαβούλευση με τους πολίτες».<br /><br />Στο Ντιγιαρμπακίρ, περίπου 100 στελέχη που αποχώρησαν από το CHP και το Yeniden Refah Partisi (YRP) του υιού Ερμπακάν και εντάχθηκαν στο AKP σε δημόσια τελετή (Μάιος 2026). Τα γεγονότα αυτά δεν συνιστούν ακόμη μαζική κοινοβουλευτική μετατόπιση, αλλά αποτυπώνουν: Την τάση αποσυσπείρωσης της αντιπολίτευσης, την ενίσχυση της ελκτικής δύναμης του κυβερνητικού μπλοκ και την προετοιμασία εδάφους για ευρύτερες μετακινήσεις.<br /><br />Παράλληλα, η ένταση στο πολιτικό σύστημα κλιμακώνεται. Το 2026 σημειώθηκαν ακόμη και επεισόδια σωματικών συγκρούσεων μεταξύ βουλευτών του AKP και του CHP, κατά την ορκωμοσία νέων υπουργών! Η εικόνα αυτή δείχνει βαθιά πόλωση, αποδυνάμωση κοινοβουλευτικών κανόνων και μετατόπιση από την πολιτική αντιπαράθεση σε μία συγκρουσιακή σύγκρουση ισχύος. Σε τέτοιες συνθήκες, οι μετακινήσεις βουλευτών καθίστανται πιο πιθανές, καθώς ενισχύεται η λογική των “στρατοπέδων εξουσίας”.<div><br />Ερντογάν: Από τη ρευστότητα, στα 3/5<br /><br />Με βάση τα παραπάνω, διαμορφώνεται ένα σαφές στρατηγικό μοτίβο: Η σταδιακή αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης μέσω αποχωρήσεων, η ενίσχυση του AKP με στοχευμένες προσχωρήσεις, σε συνδυασμό με την σταθερή στήριξη από το MHP του Μπαχτσελί, με αποτέλεσμα την προοπτική δημιουργίας της κρίσιμης μάζας των 360 βουλευτών. Η επίτευξη των 3/5 δεν θα προκύψει από κάποια εκλογική νίκη, αλλά από ενδιάμεσες κοινοβουλευτικές ζυμώσεις.<br /><br />Εφόσον η τάση αυτή συνεχιστεί, το σενάριο που διαμορφώνεται είναι το εξής: Συγκρότηση της πλειοψηφίας των 3/5 στην Εθνοσυνέλευση και απόφαση για πρόωρες εκλογές, με χρονικό ορίζοντα το φθινόπωρο του 2027. Αν επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, η πρωτοβουλία δεν θα εμφανιστεί ως προσωπική επιλογή του Ερντογάν, αλλά ως θεσμική απαίτηση της Βουλής – στοιχείο κρίσιμο για τη νομιμοποίηση της διαδικασίας.<br /><br />Ο Μπαχτσελί παραμένει ο καθοριστικός παράγοντας, καθώς εγγυάται τη συνοχή της κυβερνητικής συμμαχίας, νομιμοποιεί πολιτικά την παράταση της εξουσίας και λειτουργεί ως καταλύτης στη συγκέντρωση των 3/5. Χωρίς το MHP, το εγχείρημα καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο. Με αυτό, γίνεται εφικτό – όχι όμως και δεδομένο.<br /><br /></div><div>Συμπερασματικά: Η Τουρκία δεν οδηγείται απλώς σε εκλογές, αλλά οδηγείται πρώτα σε μια προσεκτικά δομημένη κοινοβουλευτική αναδιάταξη. Οι μεμονωμένες προσχωρήσεις, οι τοπικές μαζικές εντάξεις και η αυξανόμενη πόλωση δεν είναι αποσπασματικά φαινόμενα. Στον αντίποδα, συνθέτουν ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο: Τη συγκρότηση της αναγκαίας πλειοψηφίας για ενεργοποίηση του άρθρου 116<br />και τη δημιουργία των όρων για μια νέα υποψηφιότητα του Ερντογάν.<br /><br />άν η τάση αυτή αποκτήσει δυναμική, τότε οι πρόωρες εκλογές του 2027 (αντί για το 2028) δεν θα αποτελούν απλώς έναν ακόμη εκλογικό κύκλο, αλλά την κορύφωση μιας στρατηγικής παράτασης της εξουσίας, μέσω κοινοβουλευτικών εργαλείων.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πώς ο Ερντογάν ανοίγει τον δρόμο για τρίτη προεδρική θητεία.

ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Η πολιτική δυναμική στην Τουρκία εισέρχεται σε φάση επιταχυνόμενης αναδιάταξης, όπου η κοινοβουλευτική αριθμητική απο...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ και Ισραήλ σε "κόκκινο" συναγερμό για τον Τουρκικό στόλο των 20 σκαφών.

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/cxYKeIZc.jpg?itok=75BRee85" width="708" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Θα σταματήσει ο Ερντογάν τον στόλο ή θα οδηγήσει την Τουρκία σε πόλεμο με το Ισραήλ;</span></h3>Η Τουρκία και το Ισραήλ στέκονται ξανά πρόσωπο με πρόσωπο, με την ανάμνηση του «Mavi Marmara» να πλανάται σαν φάντασμα πάνω από τα κύματα.<br /><br />Η ένταση ανάμεσα στην Άγκυρα και το Τελ Αβίβ έφτασε ξανά στο σημείο μηδενός. Σύμφωνα με αποκαλυπτικές πληροφορίες της Jerusalem Post, ένας νέος στόλος από περίπου 20 σκάφη ετοιμάζεται να σαλπάρει από τις τουρκικές ακτές με προορισμό την αποκλεισμένη Γάζα. Πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκεται το αμφιλεγόμενο ίδρυμα IHH, η ίδια οργάνωση που το 2010 προκάλεσε μια διεθνή κρίση που κράτησε χρόνια, όταν ισραηλινοί κομάντος επιτέθηκαν στο πλοίο «Mavi Marmara» με αποτέλεσμα τον θάνατο εννέα ακτιβιστών.<br /><br />Ένας στόλος-φάντασμα και η διπλωματία των παρασκηνίων<br /><br />Το Ισραηλινό Ναυτικό βρίσκεται ήδη σε κατάσταση υπέρτατου συναγερμού, με τις μηχανές των πλοίων του να ζεσταίνονται για μια επικείμενη αναχαίτιση. Την ίδια ώρα, στα σκοτεινά δωμάτια της διπλωματίας, οι απεσταλμένοι παλεύουν να σταματήσουν την αναχώρηση των πλοίων πριν η πρώτη σφαίρα σχίσει τον αέρα. Ο κίνδυνος μιας ένοπλης εμπλοκής μέσα ή κοντά στα τουρκικά χωρικά ύδατα είναι ορατός καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τη σταθερότητα ολόκληρης της περιοχής.<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοιες κινήσεις τον τελευταίο καιρό. Ήδη, από το φθινόπωρο του 2025, το Ισραήλ έχει σταματήσει επανειλημμένα παρόμοιες προσπάθειες, συλλαμβάνοντας και απελαύνοντας εκατοντάδες ακτιβιστές. Όμως τώρα, με τη σφραγίδα του IHH, το παιχνίδι αλλάζει επίπεδο και γίνεται επικίνδυνα πολιτικό.<br /><br />Το Προφίλ του IHH: Ανθρωπιστές ή βραχίονας της Τζιχάντ;<br /><br />Η οργάνωση IHH δεν είναι μια απλή ΜΚΟ, αν και εμφανίζεται ως φορέας βοήθειας, πολλοί αναλυτές τη θεωρούν ως το μακρύ χέρι της ισλαμιστικής επιρροής του Ερντογάν. Οι κατηγορίες που τη συνοδεύουν είναι βαριές και προκαλούν δέος. Γάλλοι δικαστικοί και διεθνή think tanks μιλούν για «μακροχρόνιες σχέσεις με την Αλ Κάιντα» και στρατολόγηση μαχητών για μέτωπα από την Τσετσενία μέχρι το Αφγανιστάν.<br /><br />Το «Πλυντήριο» της Χαμάς.Το ίδρυμα θεωρείται μέλος δικτύων που διοχετεύουν χρήματα απευθείας στην ηγεσία της Χαμάς, λειτουργώντας ως οικονομικός πνεύμονας για την οργάνωση κάτω από τον μανδύα της φιλανθρωπίας.<br /><br />Οι δεσμοί με το κόμμα AKP του Ερντογάν είναι τόσο στενοί, που το 2014 ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος φέρεται να σταμάτησε αστυνομικές έρευνες που συνέδεαν το IHH με τζιχαντιστικούς πυρήνες, «θάβοντας» τις υποθέσεις και απομακρύνοντας τους ενοχλητικούς εισαγγελείς.<div><br />Η σύγκρουση που έρχεται<br /><br />Για το Ισραήλ, το IHH είναι μια απαγορευμένη τρομοκρατική οργάνωση. Για την Άγκυρα, είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος που προωθεί την ατζέντα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτή η αγεφύρωτη διαφορά μετατρέπει τον στόλο που ετοιμάζεται σε μια κινητή πυριτιδαποθήκη. Οι διοργανωτές μιλούν για «σπάσιμο του αποκλεισμού», αλλά το Τελ Αβίβ βλέπει μια ευθεία απειλή για την ασφάλειά του.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

ΗΠΑ και Ισραήλ σε "κόκκινο" συναγερμό για τον Τουρκικό στόλο των 20 σκαφών.

Θα σταματήσει ο Ερντογάν τον στόλο ή θα οδηγήσει την Τουρκία σε πόλεμο με το Ισραήλ; Η Τουρκία και το Ισραήλ στέκονται ξανά πρόσωπο με πρόσω...

Διαβάστε την συνέχεια

Επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα το 2026 και πιθανή άφιξη Χέγκσεθ πριν τη Σύνοδο ΝΑΤΟ.

<img src="https://www.anatropinews.gr/wp-content/uploads/2026/01/trump_greece.webp" /><br /><br />Η επιβεβαίωση ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αναμένεται να επισκεφθεί την Ελλάδα εντός του 2026 έδωσε τον τόνο στην επίσκεψη της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Η παρουσία της συνδύασε θεσμικές επαφές με αναφορές στη δημοσιογραφική της πορεία, ενώ παράλληλα ανέδειξε τον σχεδιασμό επόμενων υψηλού επιπέδου διπλωματικών κινήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.<br /><br />Στο προσκήνιο η επίσκεψη Τραμπ και ο σχεδιασμός για ΝΑΤΟ<br /><br />Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, η πρέσβειρα επιβεβαίωσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος προγραμματίζει επίσκεψη στην Ελλάδα μέσα στο 2026, σε μια συγκυρία όπου η Ανατολική Μεσόγειος αποκτά αυξημένο γεωπολιτικό βάρος. Παράλληλα, αναφέρθηκε στον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος αναμένεται να βρεθεί στη χώρα στις αρχές Ιουλίου.<br /><br />Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, εξετάζεται το ενδεχόμενο κοινής παρουσίας Τραμπ και Χέγκσεθ στην Αθήνα, ενδεχομένως λίγο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία. Το σενάριο αυτό εντάσσεται σε έναν ευρύτερο διπλωματικό σχεδιασμό που περιλαμβάνει και την παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο σε διεθνείς συναντήσεις υψηλού επιπέδου.<br /><br />Ξενάγηση στο Ραδιομέγαρο και αναφορές στη δημοσιογραφία<br /><br />Η επίσκεψη στο Ραδιομέγαρο είχε και έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Την πρέσβειρα υποδέχθηκαν ο πρόεδρος της ΕΡΤ Γιάννης Παπαδόπουλος, ο διευθύνων σύμβουλος Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου και ο γενικός διευθυντής Ειδήσεων Βασίλης Θωμόπουλος, οι οποίοι την ξενάγησαν σε αίθουσες σύνταξης και τηλεοπτικά στούντιο.<br /><br />Η Γκίλφοϊλ στάθηκε ιδιαίτερα στην εμπειρία της ως δημοσιογράφου, επισημαίνοντας ότι αυτό που της λείπει περισσότερο είναι η ένταση της επικαιρότητας: η κάλυψη εκλογών, η διαχείριση έκτακτων γεγονότων και η πίεση της άμεσης μετάδοσης. Παράλληλα, υπογράμμισε τη σημασία της ταχύτητας και της ακρίβειας στην ενημέρωση, στοιχεία που, όπως σημείωσε, καθορίζουν την αξιοπιστία των μέσων.<br /><br />Διπλωματικό μήνυμα με φόντο την Ανατολική Μεσόγειο<br /><br />Η επίσκεψη δεν περιορίστηκε σε εθιμοτυπικό επίπεδο. Οι αναφορές σε επικείμενες επισκέψεις και διεθνείς συναντήσεις αποτυπώνουν τη σημασία που αποδίδουν οι ΗΠΑ στην Ελλάδα ως κόμβο πολιτικής και αμυντικής συνεργασίας.<br /><br />Οι τελικές ημερομηνίες και λεπτομέρειες των επισκέψεων παραμένουν υπό διαμόρφωση, ωστόσο η επιβεβαίωση της άφιξης Τραμπ και η πιθανή συνδυασμένη παρουσία με κορυφαία στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης δείχνουν ότι το επόμενο διάστημα η Αθήνα θα βρεθεί στο επίκεντρο κρίσιμων γεωπολιτικών εξελίξεων.<br /><br />Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε σε θετικό κλίμα, με την Αμερικανίδα πρέσβειρα να συνομιλεί με δημοσιογράφους και εργαζόμενους της ΕΡΤ, αφήνοντας ανοιχτό το παράθυρο για εντατικοποίηση των επαφών το επόμενο διάστημα.<div><br /></div><div><a href="https://www.anatropinews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα το 2026 και πιθανή άφιξη Χέγκσεθ πριν τη Σύνοδο ΝΑΤΟ.

Η επιβεβαίωση ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αναμένεται να επισκεφθεί την Ελλάδα εντός του 2026 έδωσε τον τόνο στην επίσκεψη της Αμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα και Κύπρος μπροστά στο φάσμα της επισιτιστικής κρίσης (μοντέλο πρόβλεψης).

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTHluJZtPSYcGUiiCdWwcoIDMc0QOUPnSqmp_LewQqSXCy5JlpvXp7wTY3CjJhqn3tRfgOqdoB3_XjhmqSvY3ug_gI7lWzGSHUFNgj_aghS4r58jCZDnuRfg1Z6fY-OdKcV_z5fIahMCtl6UJTarSO9H7o1VzKb5Zzq0bjoPfQmBnDigZH8gFA9dOw8Eg/s598/1777964404_cleanup%20(2).jpg"><img border="0" height="112" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTHluJZtPSYcGUiiCdWwcoIDMc0QOUPnSqmp_LewQqSXCy5JlpvXp7wTY3CjJhqn3tRfgOqdoB3_XjhmqSvY3ug_gI7lWzGSHUFNgj_aghS4r58jCZDnuRfg1Z6fY-OdKcV_z5fIahMCtl6UJTarSO9H7o1VzKb5Zzq0bjoPfQmBnDigZH8gFA9dOw8Eg/w704-h112/1777964404_cleanup%20(2).jpg" width="704" /></a><br /><br />Η Ελλάδα και η Κύπρος παρουσιάζουν τρωτότητα σε σενάρια ναυτικού αποκλεισμού, εξαιτίας της υψηλής εξάρτησής τους από τις εισαγωγές, των λιμενικών υποδομών και της έκθεσής τους στις γεωπολιτικές εστίες ανάφλεξης της περιοχής. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στο Ιράν και ειδικότερα το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ δημιουργεί άμεσες και αλυσιδωτές απειλές για τις εισαγωγές λιπασμάτων, το ενεργειακό κόστος και την αλυσίδα εφοδιασμού τροφίμων, η οποία υπό συνθήκες παρατεταμένης διαταραχής θα μπορούσε να πυροδοτήσει σοβαρή επισιτιστική κρίση .<br /><br />I. Ελλάδα: Εξάρτηση από Εισαγωγές και Δομικές Ευπάθειες<div><br />Κενά Γεωργικής Αυτάρκειας<br /><br />Η Ελλάδα παράγει μόλις το ~15% των αναγκών της σε μαλακό σιτάρι, απαιτώντας ετήσιες εισαγωγές της τάξης των 650.000 τόνων για την κάλυψη της εγχώριας κατανάλωσης. Η συνολική εξάρτηση από τις εισαγωγές σιτηρών παραμένει υψηλή, με το σιτάρι, τον αραβόσιτο και τη σόγια να προέρχονται κυρίως από την Ουκρανία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία και τη Γαλλία, πηγές που είναι εξαιρετικά ευάλωτες στην αστάθεια της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου .<br /><br />Αφετηρία Επισιτιστικής Ανασφάλειας<br /><br />Σύμφωνα με μελέτες, το 6,6-8% του πληθυσμού της Ελλάδας βίωσε μέτρια ή σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια κατά την περίοδο 2019-2022, με τα ποσοστά να εκτοξεύονται στους ηλικιωμένους έως και 69%. Αυτές οι δομικές ευπάθειες αναμένεται να πολλαπλασιαστούν ραγδαία σε συνθήκες σοκ εφοδιασμού.</div><div><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2026/05/blog-post_5.html"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ελλάδα και Κύπρος μπροστά στο φάσμα της επισιτιστικής κρίσης (μοντέλο πρόβλεψης).

Η Ελλάδα και η Κύπρος παρουσιάζουν τρωτότητα σε σενάρια ναυτικού αποκλεισμού, εξαιτίας της υψηλής εξάρτησής τους από τις εισαγωγές, των λιμε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα στο Ερεβάν: 6 συμπεράσματα που δείχνουν μια ήπειρο σε μετάβαση.

<img height="93" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/erevan-768x359.jpg" width="715" /><br /><br />Από τον Κάρνει και τον Ζελένσκι έως τις ρήξεις με Τραμπ και τη σύγκρουση για την ενεργειακή εξάρτηση, η EPC αποτυπώνει μια Ευρώπη σε γεωπολιτικό επαναπροσδιορισμό<br /><br />Ένα άτυπο αλλά κρίσιμο ευρωπαϊκό “εργαστήριο ισχύος”<br /><br />Η 8η Σύνοδος της European Political Community στο Γερεβάν επιβεβαίωσε τον χαρακτήρα της ως ενός άτυπου αλλά εξαιρετικά σημαντικού φόρουμ όπου η Ευρώπη συζητά κρίσεις χωρίς δεσμευτικά αποτελέσματα, αλλά με έντονο πολιτικό βάρος.<br /><br />Το μήνυμα από το Ερεβάν ήταν σαφές: η Ευρώπη βρίσκεται σε φάση γεωπολιτικής αναδιάταξης, όχι απλής διαχείρισης κρίσεων.<div><br />1. Η απουσία Μερτς και η ρήξη ΗΠΑ–Ευρώπης<br /><br />Η απουσία του Γερμανού Καγκελαρίου Μερτς κυριάρχησε παρασκηνιακά.<br /><br />Η κρίση πυροδοτήθηκε μετά από δηλώσεις του για τον ρόλο των ΗΠΑ στον πόλεμο Ιράν, τις οποίες η Ουάσιγκτον θεώρησε προσβλητικές.<br /><br />Αντίδραση του προέδρου των Ηνωμένες Πολιτείες: </div><div>απόσυρση 5.000 στρατιωτών από τη Γερμανία<br />απειλές για αύξηση δασμών στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα<br />Στο Ερεβάν, οι Ευρωπαίοι ηγέτες απέφυγαν την κλιμάκωση, με τον ΓΓ του ΝΑΤΟ Ρούτε να δηλώνει ότι “οι Ευρωπαίοι έλαβαν το μήνυμα”.<br /><br /> 2. Mark Carney και η “νέα Δύση χωρίς ΗΠΑ”<br /><br />Η πιο ηχηρή παρουσία ήταν αυτή του Καναδού πρωθυπουργού Κάρνει ο οποίος για πρώτη φορά συμμετείχε σε EPC, εκπροσωπώντας μια “μη ευρωπαϊκή ευρωπαϊκή δύναμη”.<br /><br />Ο Carney προώθησε ένα νέο αφήγημα:πολυμερής τάξη χωρίς αμερικανική κυριαρχία<br />συμμαχία μεσαίων δυνάμεων<br />αντίσταση σε “transactional world order”<br /><br />Ουσιαστικά πρότεινε μια Δύση χωρίς απόλυτη αμερικανική ηγεμονία.<br /><br />3. Ο Ζελένσκι και το ευρωπαϊκό διπλωματικό δίλημμα<br /><br />Ο πρόεδρος της Ουκρανία Ζελένσκι κυριάρχησε στις διμερείς επαφές, ζητώντας:αύξηση στρατιωτικής βοήθειας<br />άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων στην ΕΕ<br />κοινή ευρωπαϊκή γραμμή για διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία<br />Το βασικό του μήνυμα:“Η Ευρώπη πρέπει να έχει μία ενιαία φωνή απέναντι στη Ρωσία.”</div><div><br /> 4. Η σύγκρουση Μέτσολα Αλίγιεφ και τα όρια της διπλωματίας<br /><br />Ένταση σημειώθηκε όταν ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Αλίγιεφ επιτέθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.<br /><br />Η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μέτσολα απάντησε:“Είμαστε δημοκρατικά εκλεγμένο σώμα. Οι αποφάσεις μας εκφράζουν πλειοψηφίες.”<br />Παρά την ένταση, το γεγονός ότι Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκαν έστω και έμμεσα στο ίδιο φόρουμ θεωρήθηκε διπλωματικό βήμα προόδου.</div><div><br /> 5. Η ενεργειακή εξάρτηση ως ευρωπαϊκό αδύναμο σημείο<br /><br />Κεντρικό θέμα της Συνόδου ήταν η ενεργειακή ευαλωτότητα της Ευρώπης.<br /><br />Η Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προειδοποίησε ότι:η ενέργεια έχει μετατραπεί σε “chokepoint” για την Ευρώπη<br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν πρόσθεσε:</div><div>εξάρτηση από τις ΗΠΑ στην ασφάλεια<br />εξάρτηση από την Κίνα στην οικονομία<br />ανάγκη για “de-risking” και στρατηγική αυτονομία<br /><br />Το συμπέρασμα: η Ευρώπη αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλαπλές εξαρτήσεις.<br /> 6. Ευρώπη–Ηνωμένο Βασίλειο: το Brexit reset<br /><br />Στο περιθώριο της Συνόδου, ΕΕ και Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξαν νέο κεφάλαιο συνεργασίας.<br /><br />Συζητήθηκε: συμμετοχή του Λονδίνου στο πρόγραμμα χρηματοδότησης Ουκρανίας (€90 δισ.)<br />πιθανή ένταξη σε ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα (SAFE)<br />νέος μηχανισμός οικονομικής συνεισφοράς<br /><br />Πρόκειται για μια σταδιακή επαναπροσέγγιση μετά το Brexit, με έμφαση στην άμυνα.<br /> Συνολική εικόνα: μια Ευρώπη ανάμεσα σε τρεις κρίσεις<br /><br />Η Σύνοδος του Ερεβάν ανέδειξε τρεις παράλληλες πιέσεις:<br /> 1. Γεωπολιτική πίεση<br /><br />Ρωσία – Ουκρανία – Καύκασος – Μέση Ανατολή<br /><br /> 2. Συστημική ενεργειακή ευαλωτότητα<br /><br />εξάρτηση από εξωτερικά chokepoints και προμηθευτές<br /> 3. Αλλαγή του δυτικού μοντέλου ισχύος<br /><br />αβεβαιότητα για τον ρόλο των ΗΠΑ και άνοδος “μεσαίων δυνάμεων”<br /><br />Η EPC στο Ερεβάν δεν παρήγαγε δεσμευτικές αποφάσεις — αλλά αποκάλυψε κάτι σημαντικότερο: η Ευρώπη δεν λειτουργεί πλέον σε σταθερό διεθνές περιβάλλον, αλλά σε ένα σύστημα ανταγωνιστικών κρίσεων, όπου η ασφάλεια, η ενέργεια και οι συμμαχίες επανακαθορίζονται ταυτόχρονα</div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα στο Ερεβάν: 6 συμπεράσματα που δείχνουν μια ήπειρο σε μετάβαση.

Από τον Κάρνει και τον Ζελένσκι έως τις ρήξεις με Τραμπ και τη σύγκρουση για την ενεργειακή εξάρτηση, η EPC αποτυπώνει μια Ευρώπη σε γεωπολι...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν κάνει την επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν σχεδόν αναπόφευκτη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2023/04/china_taiwan-scaled.jpg"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2023/04/china_taiwan-696x392.jpg" /></a><br /><br />Για τις περισσότερες ασιατικές οικονομίες, η διακοπή της κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα εφιαλτικό σενάριο που επηρεάζει εννέα βασικά εμπορεύματα.<br /><br />Για την Κίνα, λειτουργεί ως δοκιμασία αντοχής για ένα οικονομικό και βιομηχανικό μοντέλο που έχει σχεδιαστεί ώστε να απορροφά τους κραδασμούς καλύτερα από ό,τι οι γείτονές της. Ένα παράδειγμα είναι η ανακοίνωση του Πεκίνου ότι οι εξαγωγές θειικού οξέος θα σταματήσουν τον Μάιο, ασκώντας ακόμη μεγαλύτερη πίεση σε διάφορες οικονομίες να προμηθευτούν αυτό το κρίσιμο βιομηχανικό υλικό.<br /><br />Αν και η Κίνα δεν είναι απρόσβλητη από τις πιέσεις στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου, παρέμεινε σιωπηλή στον δημόσιο λόγο της κατά τους δύο πρώτους μήνες της σύγκρουσης. Ωστόσο, για πρώτη φορά από την έναρξη της σύγκρουσης, ο Πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ προέβη σε μια σύντομη δήλωση: «Το Στενό του Ορμούζ πρέπει να παραμείνει ανοιχτό στην κανονική ναυσιπλοΐα, κάτι που είναι προς το κοινό συμφέρον των χωρών της περιοχής και της διεθνούς κοινότητας».<br /><br />Η κρίση του Ορμούζ αποκαλύπτει πώς το Πεκίνο μπορεί να σκέφτεται την άσκηση πίεσης πιο κοντά στα σύνορά του, ειδικά εναντίον της Ταϊβάν. Εάν η Κίνα συμπεράνει από αυτή την κρίση του Ορμούζ ότι η διαταραχή της ναυτιλίας μπορεί να επιφέρει στρατηγικό πόνο χωρίς να πυροδοτήσει πλήρη πόλεμο, τότε η αμερικανική αποτροπή βρίσκεται σε δύσκολη θέση και η Ταϊβάν ενδέχεται να βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι συνειδητοποιούν οι περισσότεροι.<br />Τεράστια αποθέματα<br /><br />Στη θεωρία, η έκθεση της Κίνας στο Ορμούζ φαίνεται δυσμενής. Περίπου το 89% του αργού πετρελαίου που διέρχεται από το στενό προορίζεται για την Ασία, με την Κίνα να λαμβάνει το μεγαλύτερο μερίδιο, περίπου 5,4 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Ωστόσο, το Πεκίνο έχει αφιερώσει χρόνια στη μεθοδική δημιουργία αποθεμάτων και αποθεμάτων ασφαλείας για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σοβαρή κρίση που θα μπορούσε να απειλήσει την οικονομία ή τον στρατό του.<br /><br />Τα συνολικά κρατικά και εμπορικά αποθέματα αργού πετρελαίου της Κίνας θα μπορούσαν να καλύψουν τις εισαγωγές μέσω του στενού του Ορμούζ για περίπου επτά μήνες. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν μάλιστα ότι το συνολικό στρατηγικό απόθεμα φτάνει τα δύο δισεκατομμύρια βαρέλια. Το απόθεμα αυτό δημιουργήθηκε μέσω της συνεπούς συσσώρευσης πλεονάζοντος αργού πετρελαίου, με μέσο όρο 1,13 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025, ενώ αυξήθηκε στα 1,24 εκατομμύρια τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2026.<br /><br />Αυτό το τεράστιο απόθεμα, σε συνδυασμό με μια διαφοροποιημένη στρατηγική εισαγωγών, είναι ο λόγος για τον οποίο η PetroChina μπόρεσε να δηλώσει με σιγουριά ότι μόνο το 10% των προμηθειών της εξαρτάται από το στενό. Το υπόλοιπο προέρχεται από την εγχώρια παραγωγή, από χερσαίους αγωγούς από τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία, καθώς και από ένα παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο μακροπρόθεσμων συμβολαίων.<br /><br />Ανθεκτικότητα<br /><br />Η αντίδραση του Πεκίνου στην κρίση ήταν μια τυπική κρατικά καθοδηγούμενη προσέγγιση, όχι καθοδηγούμενη από την αγορά. Οι αρχές έδωσαν οδηγίες σε ανεξάρτητους «μικρούς» διυλιστές, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν περίπου το ένα τέταρτο της διυλιστικής ικανότητας της Κίνας, να διατηρήσουν τους ρυθμούς επεξεργασίας, περιορίζοντας παράλληλα τις εξαγωγές διυλισμένων καυσίμων για να προστατεύσουν την εγχώρια προσφορά.<br /><br />Στον τομέα του φυσικού αερίου, οι κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις επέδειξαν την ισχύ τους στην αγορά, μεταπωλώντας ρεκόρ 1,31 εκατομμυρίων μετρικών τόνων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) τους πρώτους μήνες του 2026, καθώς τα άφθονα αποθέματά τους και η χαμηλή εγχώρια ζήτηση τους επέτρεψαν να επωφεληθούν από τις περιφερειακές αυξήσεις των τιμών.<br /><br />Αυτή η ανθεκτικότητα εκτείνεται πέρα από τους υδρογονάνθρακες. Η Κίνα εξακολουθεί να παράγει το 62% της ηλεκτρικής της ενέργειας από εγχώριο άνθρακα, αλλά η πραγματική της προστασία πηγάζει από την κυριαρχία της στους κλάδους της καθαρής ενέργειας, οι οποίοι επωφελούνται από μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Η Κίνα κατέχει ήδη σχεδόν το 80% της παγκόσμιας παραγωγής μπαταριών για ηλεκτρικά οχήματα (EV) καθώς και φωτοβολταϊκών, και πάνω από το 90% των βασικών υλικών για αυτές τις τεχνολογίες. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε κρίση που επιταχύνει την παγκόσμια στροφή μακριά από το πετρέλαιο ενισχύει, παραδόξως, το μακροπρόθεσμο βιομηχανικό πλεονέκτημα του Πεκίνου.<div><br />Επισφαλής θέση<br /><br />Από την άλλη, η θέση της Ταϊβάν είναι επισφαλής. Το ενεργειακό της προφίλ είναι το αντίθετο από αυτό της Κίνας: εξαιρετικά ευάλωτο και απόλυτα εξαρτημένο από την αδιάκοπη θαλάσσια εμπορική κίνηση και τις μεγάλες εισαγωγές. Τον Μάιο του 2025, μετά το κλείσιμο του τελευταίου πυρηνικού σταθμού της, το ηλεκτρικό δίκτυο της Ταϊβάν εξαρτάται σε συντριπτικό βαθμό από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, με το φυσικό αέριο και τον άνθρακα να αντιπροσωπεύουν μαζί το 83% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.<br /><br />Ενώ το νησί διατηρεί αποθέματα πετρελαίου για τουλάχιστον 146 ημέρες, η οξεία ευπάθειά του αφορά το φυσικό αέριο. Το 2026, τα αποθέματα ΥΦΑ του θα παρέχουν μόνο ένα απόθεμα ασφαλείας 11 ημερών. Ο εφοδιασμός της Ταϊβάν με ΥΦΑ πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου δια θαλάσσης, με κύριες πηγές την Αυστραλία (34%) και το Κατάρ (33%). Οποιαδήποτε διακοπή σε αυτές τις θαλάσσιες διαδρομές απειλεί άμεσα το σύνολο της οικονομίας και των στρατιωτικών δυνατοτήτων του νησιού.<br /><br />Αυτός ο σημαντικός ενεργειακός κίνδυνος είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο ο Πρόεδρος της Ταϊβάν, Λάι Τσινγκ-τε, ανακοίνωσε σχέδια, εν μέσω του πολέμου με το Ιράν, για την επανεκκίνηση των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής στο Γκουοσένγκ και στο Μα-ανσάν. Μια προσομοίωση πολέμου για το 2025 που διεξήχθη από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών χαρακτήρισε την ενέργεια ως το «αδύναμο σημείο» της ανθεκτικότητας της Ταϊβάν. Ομοίως, μια ανάλυση του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών για το 2025 υποστήριξε ότι το Πεκίνο δεν θα χρειαζόταν να διακινδυνεύσει έναν πλήρη στρατιωτικό αποκλεισμό για να στραγγαλίσει την οικονομία της Ταϊβάν.<br /><br />Αντ’ αυτού, θα μπορούσε να επιλέξει μια «καραντίνα», χρησιμοποιώντας μια εκστρατεία ασφαλιστικής πίεσης, παρενόχληση της εμπορικής ναυτιλίας στη γκρίζα ζώνη και στοχευμένες κυβερνοεπιθέσεις εναντίον κρίσιμων υποδομών λιμένων και τερματικών σταθμών ΥΦΑ. Ο στόχος θα ήταν να καταστεί η θαλάσσια κυκλοφορία υπερβολικά επικίνδυνη ή υπερβολικά δαπανηρή για να συνεχιστεί. Η κρίση στο Στενό του Ορμούζ παρέχει στο Πεκίνο μια πραγματική επίδειξη αυτού του σεναρίου — και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, όπως η Ουάσιγκτον, να το αποτρέψει ή να το αντιμετωπίσει.</div><div><br />Μαθήματα<br /><br />Η κρίση στο Στενό του Ορμούζ καταδεικνύει πόση επιρροή μπορεί να ασκηθεί όχι μέσω ενός πλήρους αποκλεισμού, αλλά καθιστώντας μια ναυτιλιακή διαδρομή αναξιόπιστη. Οι αγορές αντιδρούν στον κίνδυνο, όχι μόνο σε μια επίσημη στρατιωτική επιχείρηση. Τα ασφάλιστρα εκτινάσσονται στα ύψη, οι πλοιοκτήτες διστάζουν και οι οικονομικές επιπτώσεις εξαπλώνονται αλυσιδωτά πολύ πριν ξεκινήσει ένας πόλεμος πλήρους κλίμακας.<br /><br />Το μάθημα για το Πεκίνο δεν είναι απλώς πώς να εκτελέσει έναν αποκλεισμό, επειδή ένας αποκλεισμός μπορεί να μην είναι καν απαραίτητος. Με κάποια φθηνή θαλάσσια πίεση, όπως drones, νάρκες και πυραύλους κατά πλοίων, αυτές οι τακτικές της «γκρίζας ζώνης» μπορούν να προσφέρουν τεράστια επιρροή, ειδικά εναντίον του αμερικανικού στρατού, ο οποίος μόλις εξάντλησε τα αποθέματά του σε πυρομαχικά ακριβείας και πυραύλους αναχαίτισης αεράμυνας στον πόλεμο του Ιράν.<br /><br />Αυτή η πραγματικότητα απαιτεί από την Ταϊπέι και την Ουάσιγκτον να αντιμετωπίσουν μια υπαρξιακή πρόκληση που αντιμετωπίζει ένα απομονωμένο νησί μόλις 80 μίλια από την Κίνα. Για την Ταϊβάν, η ανθεκτικότητα απαιτεί την ενίσχυση της υποδομής της και την ανάπτυξη παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που δεν εξαρτάται από τόσες πολλές εισαγωγές, συμπεριλαμβανομένης της εξερεύνησης μη συμβατικών επιλογών ανεφοδιασμού, όπως ενισχυμένα υποθαλάσσια λιμάνια.</div><div><br />«Βιομηχανική αποτροπή»<br /><br />Η αντιμετώπιση αυτού του στρατηγικού σχεδίου οικονομικού στραγγαλισμού απαιτεί κάτι περισσότερο από συμβατικές στρατιωτικές δυνατότητες. Απαιτεί μια νέα μορφή «βιομηχανικής αποτροπής»: προληπτική συνεργασία με ασφαλιστικές εταιρείες για τη δημιουργία κοινοπραξιών κινδύνου σε καιρό πολέμου, συντονισμό με παγκόσμιες ναυτιλιακές εταιρείες για την εγγύηση της διέλευσης, και επίδειξη της ικανότητας συνοδείας και προστασίας της εμπορικής κυκλοφορίας υπό συνεχιζόμενες τακτικές της γκρίζας ζώνης.<br /><br />Η ίδρυση της Μονάδας Οικονομικής Άμυνας από το Πεντάγωνο τον Μάρτιο του 2026 αποτελεί ένα ευπρόσδεκτο πρώτο βήμα για την κατανόηση και τον σχεδιασμό εν όψει του οικονομικού ανταγωνισμού, αλλά σημαίνει επίσης ότι πρέπει να διασφαλιστεί ότι οι στρατηγικοί και οι σχεδιαστές έχουν ενσωματώσει μια αντίληψη της εξουσίας που βασίζεται στην «προ-εφοδιαστική». Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πάρα πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν τη στρατιωτική ετοιμότητα και την οικονομική ισχύ εξαρτώνται από χημικά και υλικά που είτε συγκεντρώνονται στην Κίνα (και σε άλλους αντιπάλους) είτε πρέπει να περάσουν από θαλάσσια στενά που είναι εύκολο να διαταραχθούν.<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν δεν καθιστά αναπόφευκτη μια κρίση στην Ταϊβάν. Δίνει στο Πεκίνο μια εικόνα ενός αλληλοσυνδεδεμένου κόσμου, στον οποίο έχει ήδη μονοπωλήσει την αγορά κρίσιμων εισροών. Το Πεκίνο θεωρεί πλέον την ενεργειακή και βιομηχανική πίεση ως κεντρικά εργαλεία της κρατικής εξουσίας. Μέχρι η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της να αναπτύξουν μια αξιόπιστη αντίδραση, η Ταϊβάν εισέρχεται σε μια νέα και πολύ πιο επικίνδυνη φάση της ύπαρξής της.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν κάνει την επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν σχεδόν αναπόφευκτη.

Για τις περισσότερες ασιατικές οικονομίες, η διακοπή της κυκλοφορίας στο Στενό του Ορμούζ αποτελεί ένα εφιαλτικό σενάριο που επηρεάζει εννέα...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πραγματικό διακύβευμα του Ιράν δεν είναι ο πόλεμος, αλλά το καθεστώς που έρχεται

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kurds-Iran.webp"><img height="113" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/03/Kurds-Iran-696x392.webp" width="711" /></a><br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα του πολέμου σε ό,τι αφορά στο Ιράν δεν αφορά τη λήξη των εχθροπραξιών, αλλά τη μορφή του καθεστώτος που θα προκύψει την επόμενη ημέρα. Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: το προπολεμικό status quo έχει ήδη καταρρεύσει. Ανεξαρτήτως έκβασης, το Ιράν εισέρχεται σε μια μακρά περίοδο εσωτερικού μετασχηματισμού, όπου η εξουσία θα επανακαθοριστεί μέσα από συγκρούσεις, θεσμική φθορά και κοινωνικές πιέσεις.<br /><br />Στο επίκεντρο βρίσκεται η μετατόπιση ισχύος προς το στρατιωτικό κατεστημένο και ειδικά το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Ο πόλεμος δεν ενίσχυσε απλώς τον ρόλο του – το κατέστησε de facto πυλώνα εξουσίας. Μέσα από ένα μείγμα επιχειρησιακής ανάγκης και πολιτικού κενού, το IRGC αναδεικνύεται σε κεντρικό διαχειριστή τόσο της ασφάλειας όσο και της πολιτικής τάξης.<br /><br />Η ηγετική μετάβαση επιταχύνει αυτή τη δυναμική. Η ανάδειξη ενός αδύναμου Ανώτατου Ηγέτη και η περιορισμένη επιρροή της πολιτικής ηγεσίας δημιουργούν ένα σύστημα όπου η πραγματική εξουσία ασκείται παρασκηνιακά από το στρατιωτικό δίκτυο. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια καθαρή στρατιωτική δικτατορία, αλλά μια υβριδική μορφή διακυβέρνησης: το IRGC κυριαρχεί, ενώ διατηρείται η θεσμική «βιτρίνα» της Ισλαμικής Δημοκρατίας.<br /><br />Τα δύο πιθανά σενάρια λήξης του πολέμου – είτε μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω μονομερούς στρατιωτικής επιβολής – συγκλίνουν σε ένα κοινό αποτέλεσμα: ένα αποδυναμωμένο, πιο εσωστρεφές και πιο στρατιωτικοποιημένο Ιράν. Η ιστορική μνήμη του Ιράκ λειτουργεί ως προειδοποίηση, ενισχύοντας τα κίνητρα αποφυγής μιας μακράς φθοράς μέσω κυρώσεων και απομόνωσης.<br /><br />Η ουσία για τη Δύση και τις αγορές είναι ότι το «ρίσκο Ιράν» δεν τελειώνει με τον πόλεμο – μετασχηματίζεται. Το νέο καθεστώς θα κριθεί από την ικανότητά του να διαχειριστεί τον εσωτερικό κατακερματισμό χωρίς να οδηγηθεί σε αποσταθεροποίηση. Και αυτό, περισσότερο από το αποτέλεσμα των μαχών, θα καθορίσει τη γεωπολιτική ισορροπία της επόμενης δεκαετίας.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το πραγματικό διακύβευμα του Ιράν δεν είναι ο πόλεμος, αλλά το καθεστώς που έρχεται

Το κρίσιμο ερώτημα του πολέμου σε ό,τι αφορά στο Ιράν δεν αφορά τη λήξη των εχθροπραξιών, αλλά τη μορφή του καθεστώτος που θα προκύψει την ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί δεν στέλνει Πρέσβη στην Αθήνα ο Ζελένσκι;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://greece.mfa.gov.ua/storage/app/thumbnails/8bf/519/dc6/5df2dbbbe8fc7499946639_730x410.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="365" data-original-width="730" height="100" src="https://greece.mfa.gov.ua/storage/app/thumbnails/8bf/519/dc6/5df2dbbbe8fc7499946639_730x410.jpg" width="719" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Εδώ και περίπου τρία χρόνια η Ουκρανία είναι χωρίς Πρέσβη στη χώρα μας!</div><br />Η Ουκρανία δεν έχει διορίσει νέο Πρέσβη στην Πρεσβεία της στην Αθήνα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια (από τον Οκτώβριο του 2023), απ’ όταν δηλαδή ο Σεργκέι Σουτένκο, ο οποίος υπηρέτησε στη θέση αυτή στην Ελλάδα πέντε χρόνια, μεταφέρθηκε στο Κίεβο.<br /><br />Έκτοτε, η ουκρανική διπλωματική αποστολή λειτουργεί υπό επιτετραμμένη (την Χόλετς Βίτα), με την παρατεταμένη απουσία ενός Πρέσβη (σε επαφές υψηλού επιπέδου και άλλες διαδικασίες), ωστόσο, να γίνεται ολοένα και περισσότερο θέμα συζήτησης.<br /><br />Τα σχόλια, πάντως, επί του θέματος γίνονται όλο και πιο αιχμηρά από ελληνικής πλευράς, με αρκετούς να υποστηρίζουν ότι αυτό είναι άλλο ένα σαφές δείγμα έλλειψης σεβασμού από τον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, απέναντι σε μια χώρα που τον έχει υποστηρίξει με κάθε τρόπο.<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί δεν στέλνει Πρέσβη στην Αθήνα ο Ζελένσκι;

Εδώ και περίπου τρία χρόνια η Ουκρανία είναι χωρίς Πρέσβη στη χώρα μας! Η Ουκρανία δεν έχει διορίσει νέο Πρέσβη στην Πρεσβεία της στην Αθήνα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Καλιμπάφ (Ιράν) απειλεί: «Δεν έχουμε καν ξεκινήσει ακόμη».

<img height="124" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/KALIBAF-IRAN-630x390.jpg" width="702" /><br /><br />Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν στις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποιεί ότι η χώρα του «δεν έχει καν ξεκινήσει ακόμα» στην αντιπαράθεση για τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />«Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος (status quo) είναι ανυπόφορη για την Αμερική· την ίδια στιγμή που εμείς δεν έχουμε καν ξεκινήσει ακόμη», αναφέρει σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα «X» ο Μοχαμάντ Μπακέρ Καλιμπάφ.<br /><br />Ο Καλιμπάφ, ο οποίος κατέχει επίσης το αξίωμα του προέδρου του ιρανικού κοινοβουλίου, υποστηρίζει ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους έχουν θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, δηλώνοντας ωστόσο ότι η «κακόβουλη παρουσία τους θα συρρικνωθεί».<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Καλιμπάφ (Ιράν) απειλεί: «Δεν έχουμε καν ξεκινήσει ακόμη».

Ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν στις συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες προειδοποιεί ότι η χώρα του «δεν έχει καν ξεκινήσει ακόμα» σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ισραηλινός Στρατός προετοιμάζεται για άμεση μετάβαση σε περιφερειακή σύγκρουση πλήρους κλίμακας.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/05/US-TROOPS-630x400.jpg" width="727" /><br /><br />Με 6.000 Αμερικανούς στρατιώτες να βρίσκονται επί ισραηλινού εδάφους, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) προετοιμάζονται για μια άμεση μετάβαση σε κατάσταση πολέμου, καθώς η περιφερειακή κατάπαυση του πυρός πλησιάζει σε οριακό σημείο.<br /><br />Το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας προειδοποιεί ότι η Μέση Ανατολή έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο σημείο καμπής, όπου αρκεί ένα «μόνο σπίρτο» ή μια μικρή παρανόηση για να καταρρεύσει η εύθραυστη εκεχειρία με το ιρανικό καθεστώς.<br /><br />Ο Υπουργός Άμυνας, Ισραέλ Κατζ, ενημερώνεται καθημερινά για τις κινήσεις των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν και την πορεία των τελματωμένων διαπραγματεύσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.<br /><br />Στο παρασκήνιο, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φέρονται να ασκούν έντονες πιέσεις στην κυβέρνηση Τραμπ, φοβούμενα ότι οποιαδήποτε αμερικανική αποχώρηση ή μια «ασθενής» συμφωνία θα τα άφηνε εκτεθειμένα σε μια δολοφονική ιρανική εκδίκηση.<br /><br />Στο πεδίο, εντός του Ισραήλ, η στρατιωτική παρουσία είναι αξιοσημείωτη, με περίπου 6.000 Αμερικανούς στρατιώτες και αξιωματούχους ασφαλείας να βρίσκονται επί του παρόντος σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού.<br /><br />Πηγές της ισραηλινής άμυνας παραδέχονται ότι οι «αναθυμιάσεις καυσίμου» στον Περσικό Κόλπο έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ, καθιστώντας την επιστροφή στις απευθείας εχθροπραξίες να φαντάζει σχεδόν αναπόφευκτη.<br /><br />Το Ισραήλ αξιοποίησε την περίοδο της κατάπαυσης του πυρός για να επικαιροποιήσει την «τράπεζα στόχων» του εντός του Ιράν, διασφαλίζοντας ότι οποιαδήποτε αναζωπύρωση της σύγκρουσης θα αντιμετωπιστεί με μια καταστροφική και ακριβή απάντηση.<br /><br />Η κύρια ανησυχία είναι ότι μια άμεση αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, οδηγώντας σε μια άμεση επίθεση της Χεζμπολάχ κατά του Ισραήλ.<br /><br />Αξιωματούχοι ασφαλείας έχουν καταστήσει σαφές ότι η επιστροφή σε πόλεμο με το Ιράν θα σήμαινε την άμεση κατάρρευση του τρέχοντος διακανονισμού στον Λίβανο.<br /><br />Ο Σεΐχης Ναΐμ Κασέμ, ηγέτης της Χεζμπολάχ, αναμένεται να εξαπολύσει μαζικές ομοβροντίες ρουκετών προς την ενδοχώρα του Ισραήλ για να αποδείξει την πίστη του στον ιρανικό άξονα.<br /><br />Σε απάντηση, οι IDF έχουν ήδη οριστικοποιήσει τα επιχειρησιακά σχέδια για πλήγματα στη Βηρυτό με μια «ισχύ που θα συγκλονίσει την πόλη».<br /><br />Εν μέσω αυτής της έντασης, οι ισραηλινές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν εντοπίσει βαθιές ρωγμές στο εσωτερικό της ιρανικής ηγεσίας, καθώς οι οικονομικές κρίσεις και οι εσωτερικές πολιτικές διαμάχες εμποδίζουν το καθεστώς από το να καταλήξει σε συναίνεση για μια νέα συμφωνία.<br /><br />Για τις IDF, το ερώτημα δεν είναι πλέον το «αν» θα ξαναρχίσει ο πόλεμος, αλλά αν το επερχόμενο πλήγμα θα είναι ένα μεμονωμένο επώδυνο χτύπημα ή μια παρατεταμένη εκστρατεία με στόχο την πλήρη παράδοση του καθεστώτος.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Ισραηλινός Στρατός προετοιμάζεται για άμεση μετάβαση σε περιφερειακή σύγκρουση πλήρους κλίμακας.

Με 6.000 Αμερικανούς στρατιώτες να βρίσκονται επί ισραηλινού εδάφους, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) προετοιμάζονται για μια άμεση μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: Ο Μπαχτσελί ζητά επίσημο ρόλο για τον Οτζαλάν!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2025/10/baxtseli-4.jpg?v=1761036984" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="960" height="125" src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2025/10/baxtseli-4.jpg?v=1761036984" width="712" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Ο ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος της Τουρκίας MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί δήλωσε σήμερα ότι θα πρέπει να δοθεί επίσημος ρόλος στον φυλακισμένο ηγέτη του εκτός νόμου Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) προκειμένου να βοηθήσει να προωθηθεί η ειρηνευτική διαδικασία που έχει στόχο τον τερματισμό της μακρόχρονης σύγκρουσης.</div><br /><div>Ο Μπαχτσελί, που είναι σύμμαχος του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν και έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην έναρξη των συνομιλιών, έκανε την πρόταση σε ομιλία στο τουρκικό κοινοβούλιο αφού φιλοκούρδοι βουλευτές κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι κινείται πολύ αργά.<br /><br />«Αν υπάρχει έλλειψη status για τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τρόπο που θα ωφελεί ξεκάθαρα την Τουρκική Δημοκρατία και θα εξυπηρετεί τον στόχο μιας Τουρκίας απαλλαγμένης από την τρομοκρατία», είπε ο Μπαχτσελί.<br /><br />«Για να τελειώσουν αυτές οι συζητήσεις, προτείνω να αποκαλείται “Γραφείο Ειρηνευτικής Διαδικασίας και Συντονισμού Πολιτικής”», είπε ο Μπαχτσελί, προσθέτοντας πως «ο ιδρυτικός ηγέτης του PKK θα πρέπει να υπηρετεί υπό έναν καθορισμένο ρόλο».<br /><br />Το PKK, που θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από την Τουρκία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σταμάτησε τις επιθέσεις πέρυσι και είπε τον Μάιο ότι αποφάσισε να διαλυθεί και να βάλει τέλος στον ένοπλο αγώνα, έπειτα από έκκληση τον Φεβρουάριο του 2025 του Οτσαλάν, που είναι φυλακισμένος στην Τουρκία από το 1999.<br /><br />Ωστόσο η αντιπαράθεση για τα επόμενα βήματα παραμένει, με την Άγκυρα να λέει ότι ο αφοπλισμός πρέπει να επαληθευτεί πριν ακολουθήσουν άλλα νομικά ή πολιτικά μέτρα, ενώ Κούρδοι πολιτικοί έχουν ζητήσει πιο γρήγορες μεταρρυθμίσεις.<br /><br />«Τα επόμενα (βήματα) θα πρέπει να είναι πολιτικές και νομικές ρυθμίσεις», είπε ο Μπαχτσελί και πρόσθεσε πως προτάσεις από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα θα πρέπει να συζητηθούν. Η σύγκρουση, που ξέσπασε το 1984, έχει προκαλέσει τον θάνατο τουλάχιστον 40.000 ανθρώπων και είχε παράπλευρες συνέπειες στο Ιράκ και στη Συρία.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκία: Ο Μπαχτσελί ζητά επίσημο ρόλο για τον Οτζαλάν!

Ο ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος της Τουρκίας MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί δήλωσε σήμερα ότι θα πρέπει να δοθεί επίσημος ρόλος στον φυλακισμένο η...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό μανιφέστο πολέμου κατά Ισραήλ-Ελλάδας! Έχει σχέδιο η τουρκική ελίτ. Το Ανατολικό ζήτημα έμεινε άλυτο το 1922”.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/05/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-05-02T172822.209-1068x601.png" width="713" /><br /><br />Σήμερα ο Τούρκος δημοσιογράφος-φερέφωνο του Ερντογάν Χακί Οκάλ γράφει στην Σαμπάχ το μανιφέστο του πολέμου στην περιοχή μας:<br /><br />“Αν το Ισραήλ είχε δημιουργηθεί για ανθρωπιστικούς σκοπούς και όχι για τους σιωνιστικούς στόχους, δεν θα υπήρχαν αμερικανικές επιθέσεις σε ιρανικές πόλεις και κατοίκους.<br /><br />Γνωρίζετε το μακρύ, λογικό διάγραμμα ροής των γεγονότων από τον Φεβρουάριο του 1944, την πρώτη τρομοκρατική επίθεση Irgun στην Παλαιστίνη που είχε υποβληθεί σε Εντολή.<br /><br />Το Ισραήλ ιδρύθηκε ως «Εβραϊκή Πατρίδα» επιφανειακά, για να μοιραστεί τη γη με τον ιθαγενή αραβικό πληθυσμό του.<br /><br />Ωστόσο, οι «Εβραίοι» δημιουργοί του και οι υπογράφοντες του Ψηφίσματος Διαχωρισμού των Ηνωμένων Εθνών γνώριζαν ότι δημιουργούσαν μια μηχανή πολέμου εποίκων-αποικιών εναντίον του μουσουλμανικού λαού του Λεβάντε.<br /><br />Γνώριζαν αυτό που γνώριζαν και οι άλλοι: Ο πόλεμος που δημιουργούσαν δεν θα τελείωνε πριν ο Σιωνισμός επιτύχει τον στόχο του: Να διεκδικήσει τη «γη της επαγγελίας από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα».<br /><br />Έτσι, ο «πόλεμος» συνεχίζεται από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας του Ισραήλ και την πρώτη επίσημη πυρά εναντίον Παλαιστινίων πολιτών, 14 Μαΐου 1948 (60 ημέρες πριν από τις 30.000 ημέρες).<br /><br />Και θα συνεχιστεί όσο οι Σιωνιστές αφήνουν το Ισραήλ ήσυχο (ή τον πραγματικό εβραϊκό λαό που είναι πρόθυμος και έτοιμος να εφαρμόσει το Σχέδιο Διαχωρισμού του ΟΗΕ 81 χρόνια αργότερα).<br /><br />Το Ιράν δεν είναι η μόνη χώρα που έχει επιλεγεί ως στόχος των Ισραηλινών και Αμερικανών Σιωνιστών, αλλά οι Πέρσες μουλάδες είχαν την εξερευνητική ικανότητα (και ταυτόχρονα, την τακτική ανικανότητα αξιολόγησης) που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν (και να καταχραστούν) τον παλαιστινιακό σκοπό στις δικές τους επεκτατικές σιιτικές φιλοδοξίες.<br /><br />Οι ένοχοι κυμαίνονται από τους Αγιατολάχ του Ιράν μέχρι τον Χρήστο και τον Κυριάκο και άλλους πεφωτισμένους της Ελλάδας.<br /><br />Αλλά το Αιγαίο και τα νησιά του έχουν δεκάδες διαιτητές και συμφωνίες. Αυτό που οι Έλληνες αποκαλούν «Αιγαίο» έχει ονομαστεί από τους Άραβες «Al Bahr Al Abyad Al Mutawasit» (Η Λευκή Θάλασσα στη Μέση) και οι Τούρκοι το αποκαλούν «Adalar Denizi» (Θάλασσα των Νησιών) από τότε που το συνάντησαν για πρώτη φορά το 1081.<br /><br />Δεν είναι μια ελληνική λίμνη γεμάτη με μερικά κατοικημένα, μερικά ακατοίκητα νησιά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο νυν Έλληνας πρωθυπουργός, μοιράζει, σαν να ταΐζει τη γάτα ή να γλυκαίνει την κατσαρόλα, στις άσκοπες και άκαρπες αναζητήσεις του για συμμαχία.<br /><br />Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών δημοσιεύει σημειώματα σχετικά με αυτό που αποκαλεί «Διαφορά του Αιγαίου», στα οποία δηλώνει ότι «η Τουρκία δεν έχει καμία πρόθεση να αλλάξει το status quo στο Αιγαίο μέσω μονομερών βημάτων και de facto ενεργειών».<br /><br />Όσο περισσότερο η Τουρκία προωθεί νέες “ειρηνευτικές” πρωτοβουλίες και εκφράζει την ελπίδα ότι θα διεξαχθεί διάλογος από τις δύο χώρες για μια πιθανή ειρηνική λύση στα υπάρχοντα προβλήματα, τόσο η Ελλάδα αρχίζει να αποκαλεί τις άλλες χώρες «μπαμπά».<br /><br />Η Τουρκία δεν έχει προκαταλήψεις ούτε σε αυτό το θέμα. Η Άγκυρα είναι έτοιμη να συζητήσει μεθόδους επίλυσης με τρίτους.<br /><br />Αλλά ο Κυριάκος καλεί τον Μακρόν για να υπογράψουν στρατιωτικές συμμαχίες, και ο Εμμανουέλ είναι περισσότερο από πρόθυμος να αρπάξει την αλατιέρα και να τρέξει όποτε κάποιος λέει ότι έχει αγγούρι”, αναφέρει μεταξύ άλλων ο Τούρκος δημοσιογράφος.<br /><br />Έχει σχέδιο η τουρκική ελίτ στην Άγκυρα, το οποίο όμως θα ρίξει την χώρα τους στην δίνη πιθανότατων πολεμικών εξελίξεων στην περιοχή μας, οι οποίες θα λύσουν το Ανατολικό ζήτημα μία και καλή, αφού αυτό έμεινε άλυτο το 1922, αλλά δεν το ξέρουν.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τουρκικό μανιφέστο πολέμου κατά Ισραήλ-Ελλάδας! Έχει σχέδιο η τουρκική ελίτ. Το Ανατολικό ζήτημα έμεινε άλυτο το 1922”.

Σήμερα ο Τούρκος δημοσιογράφος-φερέφωνο του Ερντογάν Χακί Οκάλ γράφει στην Σαμπάχ το μανιφέστο του πολέμου στην περιοχή μας: “Αν το Ισραήλ ε...

Διαβάστε την συνέχεια

Μετά τον Μακρόν ήρθε ο Γερμανός ΥΠΕΞ στην Αθήνα για να σώσει την παρτίδα με τα υποβρύχια για το Βερολίνο.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-05/Johann-Wadephul.jpg?itok=gwriR0PH" /><br /><br />Ο Γερμανός ΥΠΕΞ θυμήθηκε ότι η Ελλάδα είναι μια στρατηγική άγκυρα για την Γερμανία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, και ένας στενός φίλος και εταίρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ<br /><br />Μόλις αναχώρησε ο Γάλλος πρόεδρος Ε. Μακρόν με την υπογραφή αμυντικής συμφωνίας με την Ελλάδα, αμέσως βάρεσε καμπανάκι στην Γερμανία, που βλέπει να χάνει έναν καλό πελάτη σε ακριβά οπλικά συστήματα.<br /><br />Κύριο μενού βέβαια είναι τα υποβρύχια που θέλει να αγοράσει το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό μας. <br /><br />Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Wadephul ήρθε στην Αθήνα σήμερα, αλλά δήλωσε πριν από την αναχώρησή του:<br /><br /><i>"Η Ελλάδα είναι μια στρατηγική άγκυρα για εμάς στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ένας στενός φίλος και εταίρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Η επίσκεψή μου στην Αθήνα σήμερα στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Η Γερμανία και η Ελλάδα πλησιάζουν ακόμη περισσότερο – για μια Ευρώπη που προστατεύει τα συμφέροντά της, υπερασπίζεται τις αξίες της και είναι ικανή να ενεργεί σε έναν ολοένα και πιο απαιτητικό κόσμο.<br /><br /><br />Σε έναν κόσμο γεμάτο κρίσεις, πρέπει να διαφυλάξουμε την ασφάλεια της Ευρώπης. Το κάνουμε αυτό όχι μόνο στο βορρά και την ανατολή, όπου αισθανόμαστε ιδιαίτερα έντονα την απειλή από τη Ρωσία, αλλά και αποτρέποντας αξιόπιστα τις επιθέσεις στη νοτιοανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ.<br /><br />Για τον σκοπό αυτό, η Γερμανία και η Ελλάδα σκοπεύουν να συνεργαστούν στενότερα στην Ευρώπη και εντός του ΝΑΤΟ - είτε σε θέματα εξοπλισμών, αμυντικών δυνατοτήτων είτε σε κοινό σχεδιασμό.<br /><br />Η Γερμανία θέλει να επεκτείνει περαιτέρω την αμυντική της συνεργασία με την Ελλάδα. Ως συμβολική χειρονομία, ο Υπουργός Εξωτερικών Wadephul επισκέπτεται το ναυπηγείο Σκαραμαγκά στην Αθήνα. Είναι ο παγκόσμιος ηγέτης στην αγορά συντήρησης υποβρυχίων.<br /><br />Ένας κοινός στόχος της Ελλάδας και της Γερμανίας είναι να προετοιμάσουν την ΕΕ για το μέλλον. Για τον σκοπό αυτό, εργαζόμαστε μαζί σε έναν σύγχρονο προϋπολογισμό της ΕΕ για τα έτη 2028-2034.<br /><br />Έναν προϋπολογισμό που θέτει σαφείς προτεραιότητες και μπορεί να αντιδρά γρήγορα σε νέες απειλές. Το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο της ΕΕ καθορίζει πάντα τον προϋπολογισμό για επτά χρόνια - και πρέπει να συμφωνηθεί από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ.<br /><br />Θέλουμε επίσης να προσεγγίσουμε ακόμη περισσότερο οικονομικά. Η ελληνική οικονομία έχει αναπτυχθεί εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια και συνεχίζει να αναπτύσσεται δυναμικά. Οι γερμανικές εταιρείες επωφελούνται επίσης από αυτό".</i><br /><br />Οι εξελίξεις στην αμυντική συνεργασία Ελλάδας-Γαλλία δείχνουν πράγματι μια στρατηγική σύσφιξη, η οποία συχνά προκαλεί ανταγωνισμό ή προβληματισμό στη γερμανική αμυντική βιομηχανία, αν και επίσημα το Βερολίνο τηρεί στάση συνεργασίας.<br /><br />Στις 25 Απριλίου 2026, Ελλάδα και Γαλλία ανανέωσαν τη στρατηγική τους συμφωνία άμυνας και ασφάλειας, η οποία περιλαμβάνει 9 βασικές συμφωνίες-κλειδιά.Σημεία-Κλειδιά της Κατάστασης:<br /><br />Η Ελλάδα έχει επενδύσει βαριά στη γαλλική αμυντική τεχνολογία (Rafale, Φρεγάτες Belharra), και συζητούνται επιπλέον αγορές (Mirage 2000-5, Rafale).<br /><br /> Στο παρελθόν, Γερμανοί πολιτικοί έχουν εκφράσει ανησυχίες ότι τέτοιες συμβάσεις «κλειδώνουν» την Ελλάδα σε γαλλικό εξοπλισμό, αποκλείοντας τη γερμανική βιομηχανία, ενώ έχουν υπάρξει και παλαιότερες αντιδράσεις για γαλλικά εξοπλιστικά προγράμματα στην Ελλάδα.<br /><br />Η Γερμανία έχει επικρίνει τη Γαλλία για το επίπεδο των αμυντικών της δαπανών, ζητώντας από το Παρίσι να αυξήσει τις επενδύσεις, ενώ παράλληλα υπάρχουν εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών για κοινά ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα (όπως το μαχητικό νέας γενιάς).<br /><br /><br />Παρά τις ανησυχίες, η Γερμανία έχει δηλώσει επίσημα ότι η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία «δεν στρέφεται κατά άλλων εταίρων».<br /><br />Ενώ η Γαλλία επιδιώκει να ενισχύσει τη «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης μέσω τέτοιων διμερών συμφωνιών, η Γερμανία εστιάζει στην ενίσχυση της δικής της αμυντικής βιομηχανίας και στη συνεργασία εντός του πλαισίου του ΝΑΤΟ, δημιουργώντας έναν διαρκή ανταγωνισμό για τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα της περιοχής.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μετά τον Μακρόν ήρθε ο Γερμανός ΥΠΕΞ στην Αθήνα για να σώσει την παρτίδα με τα υποβρύχια για το Βερολίνο.

Ο Γερμανός ΥΠΕΞ θυμήθηκε ότι η Ελλάδα είναι μια στρατηγική άγκυρα για την Γερμανία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, και ένας στενός φίλος και εταί...

Διαβάστε την συνέχεια

Χαριστική βολή στον Μητσοτάκη τα τρία υπό ίδρυση κόμματα.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/05/alexis-tsipras-karystianou-samaras-mitsotakis-bouli-ekloges-syriza-pasok-androulakis-SLpress-825x600.jpg" /><br /><br /><b>ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ</b><br />Η εικόνα του πολιτικού τοπίου μοιάζει να έχει παγώσει: Η κυβέρνηση βρίσκεται σε υποχώρηση, αλλά διατηρεί απόσταση ασφαλείας από τον δεύτερο που είναι το ΠΑΣΟΚ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παλεύει με τον κανένα για την καταλληλότητα στην πρωθυπουργία και όλοι περιμένουν τους Γκοντό, Καρυστιανού, Τσίπρα, Σαμαρά να ιδρύσουν νέα κόμματα.<br /><br />Τα σκάνδαλα, αλλά και η ακρίβεια (που συνδυάζονται πλέον στην συνείδηση της κοινής γνώμης, με την έννοια ότι η διαφθορά επιτείνει την αρνητική οικονομική θέση των πολλών) αποδομούν την διακυβέρνηση Μητσοτάκη και παράγουν αποτελέσματα: Τον αποδυναμώνουν πολιτικά, αλλά και εσωκομματικά και ανοίγουν την συζήτηση για την επόμενη ημέρα. Τόσο για τις κυβερνήσεις συνεργασίας και τον επόμενο πρωθυπουργό, όσο και εσωκομματικά για τον επόμενο πρόεδρο της ΝΔ.<br /><br />Απόδειξη της αποσταθεροποίησης του πρωθυπουργού είναι το κείμενο των πέντε βουλευτών που αμφισβητούσε τον πυρήνα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη που είναι το επιτελικό κράτος. Μέχρι πριν από έναν χρόνο, ούτε που θα περνούσε από το μυαλό των βουλευτών παρόμοια κίνηση. <br />Υπό αμφισβήτηση ο Μητσοτάκης <br /><br />Η παρασκηνιακή συζήτηση για την επόμενη ημέρα έχει ανοίξει και οι φιλόδοξοι διάδοχοι ετοιμάζονται. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι, εκτός από τον Νίκο Δένδια, ετοιμάζεται ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Έχοντας τις ευλογίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, στήνει προσωπικό μηχανισμό στα μέσα ενημέρωσης, προσεγγίζει εκδότες και δημοσιογράφους και επιχειρεί να διευρύνει τα ερείσματα του στον κομματικό μηχανισμό.<br /><br /><div>Λέγεται ότι έχει προσεγγίσει με τον Κωστή Χατζηδάκη – που ακούγεται ότι δεν θα μπει στην κούρσα της διαδοχής – και είναι πάντα φίλος και κουμπάρος με τον Γρηγόρη Δημητριάδη, που έχει εξασφαλίσει επιρροή στο επικείμενο Συνέδριο του κόμματος στις 15-17 Μάϊου. Σε κάθε περίπτωση το παιχνίδι είναι ανοιχτό. Οι τελευταίες διαρροές από ανθρώπους πέριξ του Μαξίμου κάνουν λόγο για εκλογές το Φθινόπωρο μετά την ΔΕΘ και το επόμενο πακέτο παροχών που θα ανακοινώσει ο Μητσοτάκης. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή ήταν η εισήγηση του Πιερρακάκη.<br /><br /></div><div>Δύσκολα ο Μητσοτάκης θα πάει σε εκλογές εάν δεν διορίσει την επόμενη ηγεσία του Αρείου Πάγου και εάν δεν “καθαρίσει” τον Ταλ Ντίλιαν, είτε με αθωωτική απόφαση του Εφετείου – που όμως είναι το Δεκέμβριο – είτε με αλλαγή των ποινικών κωδίκων, ώστε η πρωτόδικη ποινή του να μεταβληθεί σε πλημμέλημα και να είναι εξαγοράσιμη. Το δεύτερο φαινόταν εξωπραγματικό σε πολλούς παράγοντες του δημοσίου βίου, μέχρι που είδαν τον Κωνσταντίνο Τζαβέλλα να θάβει ξανά την έρευνα για τις υποκλοπές. Τώρα λένε “από τον Μητσοτάκη τα περιμένουμε όλα”. <br /><br />Αναταράξεις στην Κεντροαριστερά <br /><br />Ενώ το καθεστώς Μητσοτάκη είναι σε αποδρομή, ο Νίκος Ανδρουλάκης με το ΠΑΣΟΚ ανεβάζει τους αντιπολιτευτικούς ρυθμούς και τους ρητορικούς τόνους και κερδίζει πόντους, νιώθοντας την ανάσα του Αλέξη Τσίπρα που ετοιμάζεται. Ο Τσίπρας επισπεύδει για να προλάβει το ΠΑΣΟΚ. Άσχετα με το εάν η ΝΔ διατηρήσει την πρωτιά, Τσίπρας και Ανδρουλάκης διαγκωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς.<br /><br />Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός και το κόμμα Τσίπρα παράγουν αποτελέσματα και επηρεάζουν και τα υπόλοιπα κόμματα του χώρου, κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Σε αυτόν τον ανταγωνισμό εντάσσεται και η προσχώρηση του Νικόλαου Φαραντούρη στο ΠΑΣΟΚ. Ο Φαραντούρης ξεκίνησε ως υποψήφιος με τον Τσίπρα, έγινε ευρωβουλευτής με τον Κασσελάκη, διεκδίκησε την ηγεσία του κόμματος μετά την εκπαραθύρωση του Στέφανου από τον ΣΥΡΙΖΑ και διεκδίκησε την συμ-προεδρία στο κόμμα Καρυστιανού που του αρνήθηκε και στοίχισε την διαγραφή του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από αυτά βρήκε καταφύγιο στην φιλόξενη αγκαλιά του Ανδρουλάκη, ενώ λέγεται ότι προηγουμένως εισέπραξε άρνηση από τον Τσίπρα. Ο επόμενος φέρεται να είναι ο ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης. <br /><br />Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ είναι σε φάση παραλυτικής αναμονής. Οι περισσότεροι βουλευτές περιμένουν το νεύμα του Τσίπρα, οι υπόλοιποι σχεδιάζουν την συνέχεια του κόμματος με ή χωρίς τον Σωκράτη Φάμελλο στην ηγεσία. Στη Νέα Αριστερά πάλι ο πρώην πρόεδρος Αλέξης Χαρίτσης είναι μεταξύ Τσίπρα και Ανδρουλάκη. Το κομμάτι υπό τον νέο πρόεδρο Γαβριήλ Σακελλαρίδη συζητά για κοινή κάθοδο με τον Γιάνη Βαρουφάκη, κάτι που βέβαια δεν σκέπτεται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Και κάπου εκεί γίνονται συζητήσεις με τον Νίκο Κότζια την Λούκα Κατσέλη και τον Πέτρο Κόκκαλη. Μύλος, κατά το κοινώς λεγόμενο!<br /><br />Το τι θα κάνουν τα μικρότερα κόμματα και οι προσωπικότητες λίγη σημασία έχει, ωστόσο το τι θα προκύψει στο τέλος θα παίξει ρόλο για την κυριαρχία στον χώρο της Κεντροαριστεράς, την θέση στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση και στα σενάρια συγκυβέρνησης την επόμενη ημέρα. <br /><br />Εν τω μεταξύ ο Τσίπρας έδωσε στην δημοσιότητα το Μανιφέστο για την σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας που περιγράφει τους όρους συνάντησης των τριών ρευμάτων με στόχο την διαμόρφωση του χώρου της κυβερνώσας Αριστεράς.</div><div>  <br />Αλλάζουν το τοπίο τα νέα κόμματα <br /><br />Το ότι στο υπάρχον σκηνικό δεν υπάρχει εναλλακτική δημιουργεί προσδοκίες και αφήνει χώρο για νέα κόμματα. Όπως λένε και οι δημοσκόποι η σημερινή εικόνα λίγη σημασία θα έχει, μόλις ανακοινωθούν τα κόμματα Καρυστιανού, Τσίπρα, Σαμαρά – μέσα στον Μάιο το προανήγγειλε η Καρυστιανού και σύμφωνα με πληροφορίες το ίδιο θα κάνει και ο Σαμαράς, αφού ολοκληρωθεί το Συνέδριο της ΝΔ – που θα αναδιατάξουν τον πολιτικό χάρτη και θα ρευστοποιήσουν περαιτέρω τους μεταξύ των κομμάτων συσχετισμούς. Καρυστιανού και Σαμαράς θα πάρουν μικρότερο, ή μεγαλύτερο ποσοστό από τη ΝΔ που θα κατρακυλήσει ίσως και κάτω από το 20%, αλλά θα επηρεάσουν και την Πλεύση Ελευθερίας (η Καρυστιανού) και την Ελληνική Λύση και τη ΝΙΚΗ.<br /><br />Το κόμμα Τσίπρα θα αλλάξει τα ποσοστά όλων των κομμάτων της Κεντροαριστεράς. Κυρίως όμως τα νέα κόμματα θα εμφανίσουν ότι η ΝΔ είναι μέρος του κατακερματισμένου σκηνικού και θα καταρρεύσει το τελευταίο επιχείρημα ότι ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος που εγγυάται κυβερνητική λύση. Θα είναι δύο ακόμη πρώην πρωθυπουργοί στο παιχνίδι. Επιπλέον, τα νέα κόμματα αναμένεται να αυξήσουν το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές. Όσο μεγαλύτερη συμμετοχή, τόσο λιγότερο ποσοστό για τη ΝΔ του Μητσοτάκη.<br /><br />Στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ “Περιμένοντας τον Γκοντό”, τα πρόσωπα του έργου περιμένουν να έλθει να τους σώσει ο Γκοντό που τελικά δεν έρχεται. Στα καθ’ ημάς το πιθανότερο είναι μέχρι το τέλος Μάϊου οι Γκοντό να έχουν εμφανιστεί, αλλάζοντας την εικόνα και διαμορφώνοντας ένα νέο πολιτικό τοπίο.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χαριστική βολή στον Μητσοτάκη τα τρία υπό ίδρυση κόμματα.

ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ Η εικόνα του πολιτικού τοπίου μοιάζει να έχει παγώσει: Η κυβέρνηση βρίσκεται σε υποχώρηση, αλλά διατηρεί απόσταση ασφαλεία...

Διαβάστε την συνέχεια

Το Ρήγμα της Τεχεράνης και η Εποχή των Πόλων.

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI1CNC2vWshX7iHkOTFCbwdGahNR1384WADIqNqoEFNj0B_RqYsazJVgbOQx5d39SMgdrD_qZNvWjWSPxftkzSDHggqpukQc4ucov7Zby3c6gcwUxzoltawxNzvoyyobQu81-rDY3DSQnnNEPO2AG62jUQj6OiMXrr9BoTS8kflDH2y3iqow-3OY_0vDE/s614/Cinematic%20Book%20Cover%20Featuring%20Earth%20With%20Dramatic%20Lighting.jpg"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjI1CNC2vWshX7iHkOTFCbwdGahNR1384WADIqNqoEFNj0B_RqYsazJVgbOQx5d39SMgdrD_qZNvWjWSPxftkzSDHggqpukQc4ucov7Zby3c6gcwUxzoltawxNzvoyyobQu81-rDY3DSQnnNEPO2AG62jUQj6OiMXrr9BoTS8kflDH2y3iqow-3OY_0vDE/w711-h200/Cinematic%20Book%20Cover%20Featuring%20Earth%20With%20Dramatic%20Lighting.jpg" width="711" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τι αποκαλύπτει ο πόλεμος στο Ιράν για το ρήγμα μεταξύ Δύσης και Ευρασίας, και πώς αναδιατάσσονται οι παγκόσμιες σφαίρες επιρροής.</span></h3>Ο πόλεμος που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και του Ιράν υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια μιας ακόμη περιφερειακής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Αποτελεί ένα άνευ προηγουμένου «crash test» για τη διεθνή τάξη πραγμάτων. Μέσα από τις στάχτες των επιχειρήσεων «Epic Fury» και «Roaring Lion», αναδύεται μια βαθιά ρωγμή στον τρόπο με τον οποίο διαφορετικές αναλυτικές σχολές ερμηνεύουν την ισχύ, τη νομιμοποίηση και την ίδια την τροχιά της παγκόσμιας πολιτικής.<br /><br />Ενώ οι επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις εστιάζουν στους άμεσους στρατιωτικούς στόχους—όπως τα πλήγματα σε πυραυλικά συστήματα και υποδομές της Τεχεράνης—η δομική ανάλυση αποκαλύπτει βαθύτερα γεωοικονομικές και γεωστρατηγικές επιπτώσεις. Μια προσεκτική εξέταση των δυτικών και ευρασιατικών απόψεων καταδεικνύει ότι ο πόλεμος στο Ιράν λειτουργεί καταλυτικά στην μετάβαση προς ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα σφαιρών επιρροής.<br /><br /><div>Η Δυτική Οπτική: Ρεαλισμός, Θεσμοί και Κίνδυνοι<br /><br />Στη Δύση, γνωστοί αναλυτές προσεγγίζουν τη σύγκρουση μέσα από το πρίσμα της διαχείρισης κινδύνου, της θεσμικής σταθερότητας και του αμερικανικού εθνικού συμφέροντος, εκφράζοντας συχνά έντονο σκεπτικισμό για τις επιλογές της Ουάσιγκτον.<br /><br /></div><div>Το Δίλημμα του Ρεαλισμού (Mearsheimer & Walt)<br /><br />Από τη σκοπιά του «Επιθετικού Ρεαλισμού», ο John Mearsheimer χαρακτηρίζει τον πόλεμο στο Ιράν παράλογο, βασισμένο σε μια εσφαλμένη «θεωρία νίκης». Η τεράστια έκταση και η γεωμορφολογία του Ιράν σε συνδυασμό με την ικανότητά του για ασύμμετρα αντίποινα, καθιστούν την αποφασιστική στρατιωτική νίκη μάλλον απίθανη, ενώ ο κίνδυνος πυρηνικής κλιμάκωση αυξάνεται ραγδαία. Αντίστοιχα, ο Stephen Walt (σχολή «Αμυντικού Ρεαλισμού») εντοπίζει την εσωτερική πολιτική πίεση (ειδικά του ισραηλινού λόμπι) ως καταλύτη της κλιμάκωσης, προειδοποιώντας ότι οι μονομερείς ενέργειες της Ουάσιγκτον καταρρακώνουν τη διπλωματική της αξιοπιστία και διαβρώνουν το διεθνές δίκαιο.<br /><br />Θεσμική Φθορά και Απομόνωση (Zakaria, Kagan & Bremmer)<br /><br />Ο Fareed Zakaria εστιάζει στην πίεση που ασκείται στη βασισμένη σε κανόνες διεθνή τάξη, τονίζοντας ότι η πολιτική αστάθεια στο εσωτερικό των ΗΠΑ αποτελεί πλέον μεγαλύτερο συστημικό κίνδυνο από τους εξωτερικούς ανταγωνιστές. Ο Robert Kagan κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη στρατηγική απομόνωση της Αμερικής, σημειώνοντας ότι η στρατιωτική δράση χωρίς ξεκάθαρο μεταπολεμικό σχέδιο, αφήνει τη Μέση Ανατολή «λάφυρο» σε ανταγωνιστικές δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία. Ο Ian Bremmer, από την άλλη, βλέπει τη σύγκρουση ως επιτάχυνση της κατακερματισμένης παγκόσμιας διεθνή τάξη, οδηγώντας μας σε μια πιο συναλλακτική (transactional) και λιγότερο θεσμοθετημένη.<br /><br />Η Ευρασιατική Ανάγνωση: Πολυπολικότητα και Κυριαρχία<br /><br />Στον αντίποδα, οι Ευρασιανιστές αναλυτές βλέπουν τον πόλεμο όχι απλώς ως κρίση, αλλά ως επιταχυντή μιας αναπόφευκτης ιστορικής μετάβασης προς έναν πολυπολικό κόσμο.<br /><br />Το Τέλος της Ηγεμονίας (Escobar & Karaganov)<br /><br />Ο Pepe Escobar περιγράφει τον πόλεμο ως ιστορικό στρατηγικό σφάλμα των ΗΠΑ, το οποίο επιτρέπει στο Ιράν να διεξάγει έναν αποτελεσματικό πόλεμο φθοράς, αξιοποιώντας περιφερειακές συμμαχίες. Για τον Ρώσο θεωρητικό Sergey Karaganov, η σύγκρουση αποδεικνύει ότι η Δύση δεν μπορεί πλέον να υπαγορεύει τους όρους της. Η «Παγκόσμια Πλειοψηφία» (Παγκόσμιος Νότος, Ρωσία, Κίνα) συσπειρώνεται γύρω από εναλλακτικούς θεσμούς και συστήματα πληρωμών, ακυρώνοντας τον δυτικό οικονομικό καταναγκασμό.<br /><br />Πολιτισμική Αναδιάταξη και Στρατηγική Αυτονομία (Dugin, Trenin & Wang)<br /><br />Ο Alexander Dugin βλέπει τον πόλεμο ως την ορατή κατάρρευση της μονοπολικής ηγεμονίας και την ανάδυση διακριτών πολιτισμικών πόλων. Ο Dmitri Trenin τονίζει την ανάγκη για περιφερειακές αρχιτεκτονικές ασφαλείας ανεξάρτητες από το ΝΑΤΟ. Ο Κινέζος μελετητής Wang Yiwei εστιάζει στην αρχή της «στρατηγικής αυτονομίας», υπογραμμίζοντας ότι το Πεκίνο προκρίνει τη διπλωματική αποκλιμάκωση και την οικονομική αλληλεξάρτηση έναντι των ιδεολογικών ευθυγραμμίσεων, επιβεβαιώνοντας την ανάγκη για ένα πλουραλιστικό διεθνές σύστημα.<br /><br />Συγκριτική Αξιολόγηση: Εκεί που οι Αφηγήσεις Συγκλίνουν και Αποκλίνουν</div><div><br />ΔιάστασηΗ Δυτική ΣυναίνεσηΗ Ευρασιατική ΣυναίνεσηΦύση Διεθνούς Συστήματος Σε μετάβαση αλλά υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Οι θεσμοί πιέζονται αλλά δεν είναι παρωχημένοι. Ενεργά πολυπολικό. Η δυτική κυριαρχία σε τελική παρακμή. Νέα κέντρα ισχύος εδραιώνονται.<br />Ρόλος Στρατιωτικής Ισχύος Ισχυρή αλλά περιορισμένη. Αδυνατεί να επιτύχει πολιτικούς στόχους χωρίς μεταπολεμική στρατηγική. Όλο και πιο αναποτελεσματική απέναντι σε ανθεκτικά κράτη με ασύμμετρες ικανότητες.<br />Οικονομική Διπλωματία Οι κυρώσεις παραμένουν ισχυρές, αλλά με φθίνουσα απόδοση καθώς προκύπτουν νέες εναλλακτικές επιλογές. Η απο-δολαριοποίηση και οι παράλληλες χρηματοπιστωτικές δομές διαβρώνουν τη δυτική επιρροή.<br />Δυναμική Συμμαχιών Η δυτική συνοχή φθείρεται από εσωτερικές πολιτικές πιέσεις και τη διαφορετική αντίληψη περί απειλών. Η μη δυτική συνεργασία βαθαίνει (BRICS, SCO) ως στρατηγικό αντίβαρο.<br /><br />Ο Νέος Χάρτης: Σφαίρες Επιρροής και Περιφερειακοί Δρώντες<br /><br />Πέρα από τη ρητορική, κάποιες δομικές αλήθειες είναι αδιαμφισβήτητες: η αλληλεξάρτηση έχει οπλοποιηθεί, η διεθνής ασφάλεια περιφερειοποιείται, και το διεθνές σύστημα αναδομείται μέσα από αλληλοεπικαλυπτόμενες σφαίρες επιρροής.<br /><br />Η Ατλαντική Σφαίρα: Με επίκεντρο το ΝΑΤΟ και την G7. Παρά την ισχύ της, ταλανίζεται από εσωτερικές διαφορές. Η Ελλάδα παραμένει σταθερά αγκυροβολημένη εδώ, λειτουργώντας ως κρίσιμος κόμβος για τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και ενεργειακή πύλη προς την Ευρώπη.<br />Η Ευρασιατική Σφαίρα Ενσωμάτωσης: Με άξονα τη Ρωσία και την Κίνα (SCO, BRICS+). Προτάσσει τη συνδεσιμότητα υποδομών και εναλλακτικά συστήματα πληρωμών, προσελκύοντας παραγωγούς ενέργειας και όχι μόνο.<br />Η Σφαίρα Στρατηγικής Αυτονομίας (Αδέσμευτοι/Hedgers): Κράτη που αρνούνται τη απόλυτη ευθυγράμμιση με τις δυο προηγούμενες σφαίρες. Η Κύπρος διατηρούσε μια υβριδική θέση, θεσμικά Ατλαντική —και μέχρι πρότινος οικονομικά ευέλικτη—, αλλά δέχεται πιέσεις για να αντιγράψει την Ελλάδα. Η Τουρκία ίσως αποτελεί το κατεξοχήν αρχέτυπο αυτής της σφαίρας, αφού εξασκεί επιτυχημένη —επί του παρόντος— «εξισορρόπηση» αμφιταλαντευόμενη μεταξύ ΝΑΤΟ και BRICS+, ενώ αυτοπροβάλλεται ως ανεξάρτητη περιφερειακή δύναμη.<br />Διαδραστικός χάρτης νέων σφαιρών επιρροής<br /><br />Συμπέρασμα: Ο Κόσμος Μετά το Ιράν<br /><br />Ο πόλεμος του Ιράν δεν οδήγησε ακόμη σε τελεσίδικες δομές της παγκόσμιας τάξης αλλά αργά και σταθερά, φαίνεται να λειτουργεί ως καταλύτης στη μετάλλαξη του κόσμου όπως τον ξέραμε. Οι Δυτικοί αναλυτές δικαίως προειδοποιούν για τους κινδύνους της ανεξέλεγκτης/χαοτικής κατάρρευσης των θεσμών, και οι Ευρασιανιστές, ορθώς διαβλέπουν την διάχυση της ισχύος πέρα από τον Ατλαντικό.<br /><br />Το διεθνές σύστημα δεν καταρρέει εν μία νυκτί, αλλά μάλλον κατακερματίζεται. Η ικανότητα κατανόησης πολλαπλών —και συχνά συγκρουόμενων— αναλυτικών πλαισίων δεν είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση επιβίωσης.<br /><br /><a href="http://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το Ρήγμα της Τεχεράνης και η Εποχή των Πόλων.

Τι αποκαλύπτει ο πόλεμος στο Ιράν για το ρήγμα μεταξύ Δύσης και Ευρασίας, και πώς αναδιατάσσονται οι παγκόσμιες σφαίρες επιρροής. Ο πόλεμος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα στο επίκεντρο: Ο αόρατος πόλεμος ΗΠΑ–Κίνας περνά από τα λιμάνια της.

<img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/port-1-768x575.jpg" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Από τον Πειραιά έως την Αλεξανδρούπολη, η γεωπολιτική σύγκρουση για το παγκόσμιο εμπόριο αποκτά ελληνικές συντεταγμένες.</span></h3>Η Ελλάδα μετατρέπεται με ταχύτητα σε κρίσιμο πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα σε υπερδυνάμεις, καθώς τα λιμάνια της εξελίσσονται σε στρατηγικά εργαλεία ελέγχου του παγκόσμιου εμπορίου. Σύμφωνα με ανάλυση του The Economist, η μάχη για τις εφοδιαστικές αλυσίδες δεν δίνεται μόνο σε διπλωματικά τραπέζια ή στρατιωτικές βάσεις, αλλά και στις προβλήτες όπου φορτώνονται και ξεφορτώνονται εμπορεύματα.<br /><br />Το ελληνικό «σταυροδρόμι» των μεγάλων δυνάμεων<br /><br />Ο Πειραιάς αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης, ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από την COSCO, ενισχύοντας τη διείσδυση της Κίνας στη Μεσόγειο.<br /><br />Λίγα χιλιόμετρα δυτικότερα, στην Ελευσίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζουν σχέδια ανάπτυξης εμπορικού λιμένα, επιδιώκοντας να αντισταθμίσουν την κινεζική επιρροή.<br /><br />Πιο βόρεια, το λιμάνι της Θεσσαλονίκη φιλοξενεί επενδυτικά κεφάλαια με πολυεθνικό αποτύπωμα, ενώ η Αλεξανδρούπολη έχει εξελιχθεί σε κρίσιμο κόμβο για το ΝΑΤΟ και τις αμερικανικές στρατιωτικές μετακινήσεις.<br />Η γεωγραφία της Ελλάδας δεν είναι απλώς πλεονέκτημα — είναι πλέον πεδίο αντιπαράθεσης. <div><br />Η μάχη για τις «αρτηρίες» του παγκόσμιου εμπορίου<br /><br />Περίπου το 80% του παγκόσμιου εμπορίου διακινείται μέσω θαλάσσης. Αυτό καθιστά τα λιμάνια όχι απλώς οικονομικές υποδομές, αλλά μοχλούς ισχύος. Οι πρόσφατες κρίσεις —από την πανδημία έως τις εντάσεις σε στρατηγικά περάσματα όπως η Διώρυγα του Σουέζ— αποκάλυψαν πόσο εύθραυστες είναι οι παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.<br /><br />Όταν οι ροές διαταράσσονται, οι επιπτώσεις είναι άμεσες: αυξήσεις τιμών, καθυστερήσεις, ελλείψεις και εκτίναξη κόστους μεταφορών.</div><div><br />Η κινεζική επέκταση και η δυτική ανησυχία<br /><br />Η Κίνα έχει αναπτύξει ένα τεράστιο δίκτυο επιρροής: κινεζικές εταιρείες έχουν παρουσία σε πάνω από 120 λιμάνια παγκοσμίως, συχνά κοντά σε κρίσιμα «σημεία στραγγαλισμού» όπως τα Στενά του Ορμούζ και τα Στενά της Μαλάκκας.<br /><br />Αυτό που ανησυχεί τη Δύση δεν είναι μόνο η ιδιοκτησία: είναι ο έλεγχος της πληροφορίας και της ροής των εμπορευμάτων.<br /><br />Ποιος γνωρίζει τι μεταφέρεται; Ποιος δίνει προτεραιότητα σε ποια πλοία; Ποιος μπορεί να επιβραδύνει —ή να μπλοκάρει— το εμπόριο; <br />Πέρα από τις προβλήτες: γερανοί, κοντέινερ και δεδομένα<br /><br />Η κινεζική επιρροή επεκτείνεται σε ολόκληρη την αλυσίδα logistics. Εταιρείες όπως η Shanghai Zhenhua Heavy Industries κατασκευάζουν τη συντριπτική πλειονότητα των γερανών λιμένων παγκοσμίως, ενώ κινεζικές βιομηχανίες κυριαρχούν στην παραγωγή κοντέινερ.<br /><br />Στο ψηφιακό επίπεδο, το σύστημα LOGINK συγκεντρώνει δεδομένα από λιμάνια και μεταφορές διεθνώς — ένα εργαλείο που, σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό γεωοικονομικής επιρροής.</div><div><br />Η Ελλάδα ως «μικρογραφία» της παγκόσμιας σύγκρουσης<br /><br />Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σαφής: η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας διάδρομος μεταφοράς — είναι ένας κόμβος ισχύος.<br /><br />Από τον Πειραιάς έως την Αλεξανδρούπολη, η χώρα βρίσκεται στο σταυροδρόμι ανταγωνιστικών στρατηγικών. Κάθε επένδυση, κάθε λιμενικό έργο, κάθε σύμβαση αποκτά πλέον γεωπολιτική διάσταση.<br /><br />Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ανταγωνισμός. Είναι ποιος θα ελέγχει τις ροές του αύριο — και με ποιους όρους.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ελλάδα στο επίκεντρο: Ο αόρατος πόλεμος ΗΠΑ–Κίνας περνά από τα λιμάνια της.

Από τον Πειραιά έως την Αλεξανδρούπολη, η γεωπολιτική σύγκρουση για το παγκόσμιο εμπόριο αποκτά ελληνικές συντεταγμένες. Η Ελλάδα μετατρέπετ...

Διαβάστε την συνέχεια

Είναι η Ευρώπη έτοιμη για μια ρωσική επίθεση; Οι φόβοι για το 2026-2027. Πώς ο Τραμπ άνοιξε τον δρόμο για νέες συγκρούσεις. Οι 5 «εύκολοι στόχοι

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/02/putin.webp"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2024/02/putin-696x431.webp" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το ερώτημα δεν είναι πλέον «αν», αλλά «πότε» και «πώς»… </span></h3><div>Έκδηλη είναι η ανησυχία για το επόμενο βήμα της Ρωσίας, καθώς έχει ανοίξει ένα κρίσιμο «παράθυρο ευκαιρίας» για το Κρεμλίνο, το οποίο απειλεί να αλλάξει τον χάρτη της ηπείρου πριν προλάβει η Ευρώπη να θωρακιστεί.</div><div><br />Σύμφωνα με Ευρωπαίους αξιωματούχους και νομοθέτες, η περίοδος 2026-2027 θεωρείται η πιο επικίνδυνη στιγμή για τη δυτική συνοχή. Η Ρωσία, παρά τις απώλειές της στο μέτωπο της Ουκρανίας, φαίνεται να αναζητά μια «οριζόντια κλιμάκωση», μια κίνηση που θα της επιτρέψει να αποφύγει μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση με το Κίεβο, μεταφέροντας την ένταση σε νέα εδάφη.</div><div><br />Ο Mika Aaltola, μέλος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι σαφής. «Οι ΗΠΑ αποσύρονται, οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σε ερείπια και η ΕΕ δεν είναι ακόμη έτοιμη να αναλάβει τις ευθύνες της» λέει χαρακτηριστικά. Η ΕΕ στοχεύει στην πλήρη αμυντική ετοιμότητα το 2030, όμως ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ίσως δεν σκοπεύει να περιμένει τόσο.<br />Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και η ρητορική του περί «χάρτινης τίγρης» όσον αφορά το ΝΑΤΟ, έχουν λειτουργήσει ως καταλύτης εξελίξεων. Η πρόσφατη ανακοίνωση για την απόσυρση 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Γερμανία, με αντίστοιχες απειλές για την Ιταλία και την Ισπανία, έχει δημιουργήσει ένα κενό ισχύος που η Μόσχα παρακολουθεί με ενδιαφέρον.<br />Όπως επισημαίνει ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος, αν οι Ρεπουμπλικάνοι αντιμετωπίσουν δυσκολίες στις ενδιάμεσες εκλογές, ο Τραμπ ενδέχεται να σκληρύνει περαιτέρω τη στάση του κατά των Ευρωπαίων συμμάχων για να ικανοποιήσει τη βάση του, αφήνοντας την Ευρώπη εκτεθειμένη ακριβώς τη στιγμή που η Ρωσία αισθάνεται την πίεση του χρόνου και των πόρων.<br /><br />Οι 5 «εύκολοι στόχοι»<br /><br />Οι αναλυτές δεν περιμένουν μια κλασική εισβολή με τανκς στα πολωνικά σύνορα — τουλάχιστον όχι ακόμα. Ο Πούτιν αναζητά στόχους που θα προκαλέσουν σύγχυση, ελπίζοντας να διχάσει το ΝΑΤΟ ως προς το αν πρέπει ή όχι να ενεργοποιηθεί το Άρθρο 5.<br />Πρώτος στόχος θεωρούνται τα μικρά νησιά στην Αρκτική, όπου μια επιχείρηση θα μπορούσε να κριθεί από τις ΗΠΑ ως στρατηγικά δευτερεύουσα. Ακολουθεί η Βαλτική Θάλασσα, όπου ο «σκιώδης στόλος» της Ρωσίας μπορεί να πλήξει κρίσιμες υποδομές. Μια τρίτη απειλή αφορά τις υβριδικές επιθέσεις με drones, οι οποίες δεν απαιτούν διάσχιση συνόρων από στρατεύματα και παραμένουν νομικά «θολές». Επιπλέον, τα κράτη της Βαλτικής παραμένουν στο στόχαστρο ψυχολογικού πολέμου, ενώ η πέμπτη κατηγορία αφορά στοχευμένες προβοκάτσιες στα σύνορα που σχεδιάστηκαν για να σπείρουν τον πανικό και να κάμψουν την ευρωπαϊκή υποστήριξη προς την Ουκρανία.<br /><br />Μεταξύ εγρήγορσης και κινδυνολογίας<br /><br />Υπάρχει ρήγμα στον τρόπο που η Ευρώπη αντιλαμβάνεται την απειλή. Από τη μία, η Φινλανδία και η Λιθουανία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ζητώντας άμεσες επενδύσεις στην αντιπυραυλική άμυνα. Από την άλλη, η Εσθονία και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ εμφανίζονται πιο σκεπτικοί, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία είναι πολύ απασχολημένη στην Ουκρανία για να ανοίξει δεύτερο μέτωπο.<br />«Η απελπισία είναι επικίνδυνη», προειδοποιεί ο Ville Niinistö, υπενθυμίζοντας ότι μια αποδυναμωμένη Ρωσία μπορεί να γίνει ακόμη πιο απρόβλεπτη. Η Ευρώπη καλείται τώρα να αποφασίσει εάν θα επενδύσει δισεκατομμύρια στην κοινή της άμυνα ή εάν θα βασιστεί στην ελπίδα ότι ο Πούτιν δεν θα ρισκάρει μια «αυτοκτονική» σύγκρουση με μια διαιρεμένη Δύση. Όπως δήλωσε με νόημα ο πρόεδρος της Εσθονίας, Alar Karis: «Κανείς δεν περίμενε τον πόλεμο στην Ουκρανία. Είμαστε σε εγρήγορση. Έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά». Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Είναι η Ευρώπη έτοιμη για μια ρωσική επίθεση; Οι φόβοι για το 2026-2027. Πώς ο Τραμπ άνοιξε τον δρόμο για νέες συγκρούσεις. Οι 5 «εύκολοι στόχοι

Το ερώτημα δεν είναι πλέον «αν», αλλά «πότε» και «πώς»…  Έκδηλη είναι η ανησυχία για το επόμενο βήμα της Ρωσίας, καθώς έχει ανοίξει ένα κρίσ...

Διαβάστε την συνέχεια

Εμπλοκή ή προπαγάνδα; Το Ιράν ανακοίνωσε επίθεση με πυραύλους. «Ψέματα» απαντούν οι ΗΠΑ, Ώρα μηδέν για την εκεχειρία.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Hormuz.jpg"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/Hormuz-696x463.jpg" width="739" /></a><br /><br />Ένα θρίλερ εξελίσσεται τις τελευταίες ώρες στα Στενά του Ορμούζ, με τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα έναν ιδιότυπο «πόλεμο πληροφοριών» που απειλεί να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια ειρήνη. Η είδηση για πυραυλικό χτύπημα κατά αμερικανικού πολεμικού πλοίου από τις ιρανικές δυνάμεις έθεσε τον πλανήτη σε κατάσταση συναγερμού, όμως η κατηγορηματική διάψευση της Ουάσιγκτον μετατρέπει το επεισόδιο σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ισχύος και προπαγάνδας.<div><br />Η ένταση πυροδοτήθηκε όταν το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Fars μετέδωσε, επικαλούμενο στρατιωτικές πηγές, ότι μια αμερικανική φρεγάτα επλήγη από δύο πυραύλους κοντά στο νησί Τζασκ. Σύμφωνα με την Τεχεράνη, το πλοίο αγνόησε προειδοποιήσεις και εισήλθε σε «απαγορευμένη ζώνη», με αποτέλεσμα να αναγκαστεί σε υποχώρηση μετά την επίθεση.<br /><br />Η κάθετη διάψευση των ΗΠΑ<br /><br />Η απάντηση από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήταν άμεση και αιχμηρή. Ανώτατος Αμερικανός αξιωματούχος, μιλώντας στο Axios, διέψευσε κατηγορηματικά τους ιρανικούς ισχυρισμούς, κάνοντας λόγο για «καθαρή προπαγάνδα». Σύμφωνα με την Ουάσιγκτον, κανένα αμερικανικό σκάφος δεν δέχθηκε πλήγμα και οι αναφορές της Τεχεράνης αποτελούν μέρος ενός ψυχολογικού πολέμου με στόχο την τρομοκράτηση της διεθνούς ναυτιλίας.<br /><br /><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/CENTCOM.jpg" /><br />Ο «χάρτης της κυριαρχίας»<br /><br />Λίγα λεπτά πριν το… επεισόδιο, το Ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) έδωσε στη δημοσιότητα έναν νέο χάρτη ελέγχου των Στενών του Ορμούζ. Η κίνηση αυτή αποτελεί μια de facto αμφισβήτηση της διεθνούς ελεύθερης ναυσιπλοΐας.</div><div><br />Ο χάρτης οριοθετεί μια περιοχή που εκτείνεται:</div><div>Στα Δυτικά: Από το νησί Κεσμ του Ιράν έως το εμιράτο Ουμ αλ-Κουβάιν των ΗΑΕ.<br />Στα Ανατολικά: Από το όρος Μομπάρακ έως το εμιράτο της Φουτζέιρα.<br /><br />Η Τεχεράνη διαμηνύει ότι κάθε κίνηση μέσα σε αυτή τη ζώνη πρέπει πλέον να συντονίζεται απευθείας με τις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις, ειδάλλως θα θεωρείται «εχθρική ενέργεια».<br /><br /><img height="453" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/05/Iran-xartis.jpeg" width="640" /><br /><br /></div><div>Η «ανθρωπιστική χειρονομία» του Τραμπ στο επίκεντρο<br /><br />Στο υπόβαθρο της σύγκρουσης βρίσκεται η πρόσφατη ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ στο Truth Social. Ο Αμερικανός Πρόεδρος δεσμεύτηκε ότι οι ΗΠΑ θα ξεκινήσουν τη «safe passage» καθοδήγηση εγκλωβισμένων πλοίων έξω από το στενό, χαρακτηρίζοντάς το ως «ανθρωπιστική χειρονομία» λόγω των ελλείψεων σε τρόφιμα.<br />Η Τεχεράνη, ωστόσο, εξέλαβε την κίνηση αυτή ως εισβολή. Ο Εμπραχίμ Αζίζι, επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, προειδοποίησε στο Χ ότι οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ θα θεωρηθεί κατάφωρη παραβίαση της εκεχειρίας, προσθέτοντας ειρωνικά ότι ο Περσικός Κόλπος δεν διοικείται με «παραληρηματικά posts».</div><div><br />Ώρα Μηδέν: Το φάντασμα μιας σύρραξης<br /><br />Είτε πρόκειται για πραγματική εμπλοκή που υποβαθμίζεται, είτε για ένα παιχνίδι προπαγάνδας, η ουσία είναι ότι η εκεχειρία κρέμεται από μια κλωστή. Με το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου να διέρχεται από το Ορμούζ, ο φόβος για ένα «τυχαίο» λάθος που θα οδηγήσει σε ολοκληρωτικό πόλεμο είναι πιο ορατός από ποτέ.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εμπλοκή ή προπαγάνδα; Το Ιράν ανακοίνωσε επίθεση με πυραύλους. «Ψέματα» απαντούν οι ΗΠΑ, Ώρα μηδέν για την εκεχειρία.

Ένα θρίλερ εξελίσσεται τις τελευταίες ώρες στα Στενά του Ορμούζ, με τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα έναν ιδιότυπο «...

Διαβάστε την συνέχεια

Βουλή: Το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε την πρόταση να συσταθεί εξεταστική για τις υποκλοπές.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/PASOK.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1280" data-original-width="1920" height="133" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/05/PASOK.jpg" width="723" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>Σε τι βασίζεται η πρόταση<br />Με έξι βασικά ερωτήματα ζητά το ΠΑΣΟΚ να συσταθεί Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές. Στην 32 σελίδων πρόταση της Χ. Τρικούπη που υπογράφεται από το Νίκο Ανδρουλάκη και σύσσωμη την ΚΟ του κόμματος, τα κύρια ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι:<br /><br />1. Αν και υπό ποιες συνθήκες χρησιμοποιήθηκε το Predator από την ΕΥΠ, μέσω του ΚΕΤΥΑΚ ή μη, από παρακλάδια της ίδιας ή άλλων κρατικών υπηρεσιών και ποια πρόσωπα, παρήγγειλαν, επέβλεψαν, γνώριζαν, συμμετείχαν ή και ενέκριναν αυτή τη χρήση.<br /><br />2. Πώς χρηματοδοτήθηκε η χρήση αυτή και ποιες ομάδες προσώπων συνεργάστηκαν με τους καταδικασθέντες και τους συνεργάτες τους.<br /><br />3. Ποιοι είχαν πρόσβαση στο υλικό των παρακολουθήσεων και πού βρίσκεται αυτό σήμερα.<br /><br />4. Ποιοι από τους στόχους του Predator που δεν έχουν συνεργαστεί μέχρι σήμερα με την Δικαιοσύνη παρακολουθήθηκαν και σε ποιες χρονικές στιγμές και σε ποιες περιπτώσεις η πράξη δεν ολοκληρώθηκε και άρα υπάρχει απόπειρα.<br /><br />5. Ποιοι και με ποιο τρόπο μεθόδευσαν την συγκάλυψη και εξουδετέρωση της αρχικής κοινοβουλευτικής της έρευνας.<br /><br />6. Αν όλα τα παραπάνω ήταν σε γνώση και είχαν την έγκριση και συντονισμό του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος και του ίδιου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.<br />«Ανάγκη για διελεύκανση»<br /><br />Το ΠΑΣΟΚ επισημαίνει ότι η Βουλή πρέπει «να διαλευκάνει πλήρως την υπόθεση της παράνομης χρήσης του παράνομου λογισμικού Ρredator στην Ελληνική επικράτεια (87 επαληθευμένες στοχεύσεις σε βάρος φυσικών προσώπων), της εικαζόμενης συμμετοχής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) σε υποθέσεις παραβίασής του απορρήτου των επικοινωνιών και παράνομης επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, της χειραγώγησης της Εξεταστικής Επιτροπής που συνεστήθη σύμφωνα με την από 29 Αυγούστου 2022 απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής». Τα πραγματικά περιστατικά στα οποία βασίζεται η πρόταση του ΠΑΣΟΚ είναι:<div><br /></div><div>Η ψευδής κατάθεση του Σταμάτη Τρίμπαλη στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής (29 Αυγούστου 2022 απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής) και η χειραγώγηση του από 13-10-2022 Πορίσματος της Επιτροπής.<br />Οι σχέσεις του «πρωτόδικα καταδικασμένου» Ιωάννη Λαβράνου με το Ελληνικό Δημόσιο.<br />Η εμπλοκή του ΚΕΤΥΑΚ<br />Η περίπτωση του Αιμίλιου Κοσμίδη στο όνομα του οποίου ήταν η κάρτα που πληρώθηκε το κινητό για τα κακόβουλα μηνύματα<br />Το «μνημόνιο συνεργασίας» μεταξύ ΕΥΠ και Intellexa<br />Το Μνημόνιο Συνεργασίας ΟΤΑ – Βόρεια Μακεδονία<br />Οι Κοινοί Στόχοι Predator – EYΠ</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Βουλή: Το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε την πρόταση να συσταθεί εξεταστική για τις υποκλοπές.

Σε τι βασίζεται η πρόταση Με έξι βασικά ερωτήματα ζητά το ΠΑΣΟΚ να συσταθεί Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές. Στην 32 σελίδων πρόταση τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ξεκινά η «Επιχείρηση Ελευθερία» στα Στενά του Ορμούζ. Σε τεντωμένο σχοινί η Μέση Ανατολή.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/STENA-US-NAVY-630x400.jpg" width="731" /><br /><br />Σε μια κίνηση που κλιμακώνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική ένταση, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) ανακοίνωσε την επίσημη έναρξη της «Επιχείρησης Ελευθερία» (Project Freedom) τη Δευτέρα 4 Μαΐου.<br /><br />Στόχος της αποστολής, η οποία εκτελείται κατόπιν εντολής του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, είναι η αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και ο απεγκλωβισμός εμπορικών πλοίων που παραμένουν καθηλωμένα στον Κόλπο.<br /><br />Η επιχείρηση κρίνεται ζωτικής σημασίας για την παγκόσμια οικονομία, καθώς από το συγκεκριμένο πέρασμα διακινείται το 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου.<br /><br />Ο ναύαρχος Μπραντ Κούπερ, διοικητής της CENTCOM, υπογράμμισε πως η αμυντική αυτή αποστολή είναι απαραίτητη για την περιφερειακή ασφάλεια, διευκρινίζοντας παράλληλα πως διατηρείται ο ναυτικός αποκλεισμός.<br /><br />Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς που διατίθεται για το «Project Freedom» είναι εντυπωσιακή:<br /><br />◾Αντιτορπιλικά με κατευθυνόμενους πυραύλους.<br /><br />◾Περισσότερα από 100 αεροσκάφη (ξηράς και θάλασσας).<br /><br />◾Μη επανδρωμένες πλατφόρμες πολλαπλών εφαρμογών.<br /><br />◾15.000 μέλη του στρατιωτικού προσωπικού.<div><br />Η αντίδραση της Τεχεράνης και ο κίνδυνος σύρραξης<br /><br />Η ανακοίνωση προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση του Ιράν.<br /><br />Ο Εμπραχίμ Αζιζί, επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του ιρανικού Κοινοβουλίου, προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ θα εκληφθεί ως παραβίαση της υφιστάμενης εκεχειρίας.<br /><br />Η Ενιαία Διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων του Ιράν εξέδωσε αυστηρή προειδοποίηση προς το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να μην προσεγγίσει τα Στενά, τονίζοντας ότι οι κινήσεις της Ουάσινγκτον θα περιπλέξουν την κατάσταση.<br /><br />Την ίδια στιγμή, πληροφορίες για πλήγμα πλοίου από άγνωστα βλήματα εντός των Στενών -χωρίς ευτυχώς τραυματισμούς- εντείνουν την ανησυχία για μια ανεξέλεγκτη ανάφλεξη, παρά τις δηλώσεις Τραμπ για «πολύ θετικές συνομιλίες» με την Τεχεράνη.<br />Ανθρωπιστική κρίση στη θάλασσα: 20.000 ναυτικοί εγκλωβισμένοι<br /><br />Σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO), η κατάσταση έχει λάβει διαστάσεις πρωτοφανούς κρίσης.<br /><br />Περίπου 2.000 πλοία πάσης φύσεως (δεξαμενόπλοια, φορτηγά, κρουαζιερόπλοια) παραμένουν εγκλωβισμένα, με 20.000 ναυτικούς να αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε τρόφιμα, καύσιμα και νερό.<br /><br />«Δεν υπάρχει προηγούμενο για τον εγκλωβισμό τόσο μεγάλου αριθμού ναυτικών στη σύγχρονη εποχή», δήλωσε ο Νταμιέν Σεβαλιέ, διευθυντής Ναυτικής Ασφάλειας του IMO.<br /><br />Από την έναρξη των εχθροπραξιών έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 19 επιθέσεις σε πλοία, με απολογισμό 10 νεκρούς και 8 τραυματίες ναυτικούς.<br />Το νέο status quo και η οικονομική πίεση<br /><br />Η Τεχεράνη διαμηνύει πως τα Στενά του Ορμούζ δεν θα επιστρέψουν στην προπολεμική του κατάσταση.<br /><br />Ιρανικό σχέδιο νόμου προβλέπει τη μόνιμη απαγόρευση διέλευσης για ισραηλινά πλοία και σκάφη «εχθρικών» κρατών.<br /><br />Ενώ το διπλωματικό και στρατιωτικό θρίλερ εξελίσσεται, οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές στην τσέπη των καταναλωτών, με τη μέση τιμή της βενζίνης στις ΗΠΑ να σκαρφαλώνει στα 4,45 δολάρια ανά γαλόνι.<br /><br />Παράλληλα, το μέτωπο του Λιβάνου παραμένει ενεργό με συνεχείς βομβαρδισμούς από το Ισραήλ, ενώ στη Γάζα η δημιουργία της «Πορτοκαλί Γραμμής» περιορίζει δραματικά την ανθρωπιστική βοήθεια.<br />«Κρατάω όλα τα χαρτιά»: Νέο μήνυμα Τραμπ προς την Τεχεράνη<br /><br />Φωτογραφία που δείχνει τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump) να κρατά στο χέρι κάρτες του παιχνιδιού Uno, και δη μόνο μπαλαντέρ, συνοδευόμενη με τη φράση «Κρατάω όλα τα χαρτιά», δημοσίευσε ο Λευκός Οίκος στον λογαριασμό του στο «Χ».<br /><br />Η εικόνα, που αναρτήθηκε χωρίς περαιτέρω σχόλιο, φαίνεται να αποτελεί ένα σαφές μήνυμα προς το Ιράν, εν μέσω της συνεχιζόμενης έντασης στα Στενά του Ορμούζ και γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ξεκινά η «Επιχείρηση Ελευθερία» στα Στενά του Ορμούζ. Σε τεντωμένο σχοινί η Μέση Ανατολή.

Σε μια κίνηση που κλιμακώνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική ένταση, η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) ανακοίνωσε την επίσημη έναρξη της «Επιχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ιορδανία αποκαλύπτεται ως «μυστικός εταίρος» στον πόλεμο κατά του Ιράν.

<img height="115" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2024/01/jordan-630x363.jpg" width="765" /><br /><br />Παρά τις δημόσιες διακηρύξεις περί ουδετερότητας, η Ιορδανία αναδεικνύεται σε κρίσιμο στρατηγικό εταίρο του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών, παρέχοντας έγκαιρη προειδοποίηση και ενεργή στρατιωτική υποστήριξη κατά τις πρόσφατες επιθέσεις.<br /><br />Σύμφωνα με έκθεση του καθηγητή Ρόνεν Γιτζάκ που δημοσιεύθηκε την Κυριακή 03/05, το Αμμάν διαδραμάτισε έναν κομβικό και σε μεγάλο βαθμό αθέατο ρόλο ως ο κύριος στρατηγικός σύμμαχος της Ουάσιγκτον και της Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν.<br /><br />Ενώ Ιορδανοί αξιωματούχοι δήλωναν δημοσίως ότι δεν θα επέτρεπαν σε καμία πλευρά να παραβιάσει τον εναέριο χώρο τους, η πραγματικότητα επί του πεδίου ήταν εντελώς διαφορετική.<br /><br />Η Ιορδανία υπήρξε το πρώτο κράτος της περιοχής που κινητοποίησε τις δυνάμεις του, παρέχοντας κρίσιμες πληροφορίες για την εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων μέσω ενός δικτύου προηγμένων ραντάρ, ενώ συμμετείχε απευθείας στην εξουδετέρωση των ιρανικών απειλών.<br />Το στρατηγικό κέντρο της βάσης Μουαφάκ αλ Σάλτι<br /><br />Ο πυρήνας αυτής της συνεργασίας ήταν η αεροπορική βάση Μουαφάκ αλ Σάλτι, η οποία βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα ανατολικά του Αμμάν.<br /><br />Η βάση, που αρχικά λειτουργούσε ως ένας μικρός διάδρομος προσγείωσης, μετατράπηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν τεράστιο στρατηγικό κόμβο για σμήνη μαχητικών F-15 και F-35, αεροσκάφη ανεφοδιασμού και συστήματα αεράμυνας THAAD.<br /><br />Την ώρα που άλλες χώρες του Κόλπου αρνήθηκαν να επιτρέψουν στις ΗΠΑ να εξαπολύσουν πλήγματα κατά του Ιράν από το έδαφός τους, η Ιορδανία παραχώρησε στον δυτικό συνασπισμό και το Ισραήλ έναν προστατευμένο αεροδιάδρομο και μια επιχειρησιακή βάση, στοιχεία απαραίτητα για την επίτευξη των στρατιωτικών στόχων.<div><br />Επιτυχίες και επιπτώσεις<br /><br />Τα αποτελέσματα αυτής της σύμπραξης ήταν εντυπωσιακά. Επίσημες αναφορές του ιορδανικού στρατού καταδεικνύουν ότι οι δυνάμεις τους αναχαίτισαν 261 πυραύλους και drones από τους συνολικά 281 που εκτοξεύθηκαν προς το Ισραήλ, σημειώνοντας ποσοστό επιτυχίας 93%.<br /><br />Ωστόσο, η στήριξη αυτή είχε τίμημα για το Βασίλειο. Θραύσματα από τις αναχαιτίσεις προκάλεσαν τον τραυματισμό 28 Ιορδανών πολιτών και ζημιές σε αρκετά κτίρια.<br /><br />Επιπλέον, η ίδια η βάση Μουαφάκ αλ Σάλτι έγινε στόχος απευθείας ιρανικών επιθέσεων, οι οποίες προκάλεσαν προσωρινές ζημιές σε ένα κρίσιμο σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, προτού αυτό αποκατασταθεί πλήρως.</div><div><br />Το «Σιιτικό Τόξο» και το μέλλον<br /><br />Η απόφαση για μια τόσο ξεκάθαρη συμπόρευση με τη Δύση αντανακλά την πάγια θέση του βασιλιά Αμπντάλα, ο οποίος θεωρεί το Ιράν ως την κύρια περιφερειακή απειλή.<br /><br />Ήδη από το 2004, ο Ιορδανός μονάρχης είχε προειδοποιήσει για τη δημιουργία ενός «Σιιτικού Τόξου», ενθαρρύνοντας παρασκηνιακά τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και των κρατών του Κόλπου.<br /><br />Επιτρέποντας αυτές τις επιχειρήσεις, η Ιορδανία αποδείχθηκε ο πλέον αξιόπιστος και κορυφαίος στρατηγικός εταίρος της Δύσης στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Παρά τους εσωτερικούς κινδύνους και τη δημόσια οργή στον αραβικό κόσμο, οι ενέργειες του Βασιλείου υπήρξαν καθοριστικός παράγοντας για την αποτροπή μιας καταστροφής στο εσωτερικό μέτωπο του Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ιορδανία αποκαλύπτεται ως «μυστικός εταίρος» στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Παρά τις δημόσιες διακηρύξεις περί ουδετερότητας, η Ιορδανία αναδεικνύεται σε κρίσιμο στρατηγικό εταίρο του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Με το βλέμμα στραμμένο στην Ανατολική Μεσόγειο και την Τουρκία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2026/05/fidan.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="667" data-original-width="1000" height="133" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2026/05/fidan.jpg" width="762" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Κύπρος προχωρά με τις συμμαχίες της ενώ νέες ισορροπίες δημιουργούνται εν μέσω γεωπολιτικής έντασης</span></h3>Της <b>ΛΟΡΙΑΣ ΜΑΡΚΙΔΗ</b><br />Τα πάντα ρει, όπως και οι ισορροπίες δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η αδιαμφισβήτητη υπεροχή της Τουρκίας στην άκρως ανταγωνιστική περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, λόγω του μεγέθους της χώρας, του ισχυρού στρατού τον οποίο διαθέτει και των επιθετικών εξοπλιστικών της συστημάτων, φαίνεται να δέχεται κάποια δυσμενή επήρεια, εξέλιξη η οποία προκαλεί νευρικότητα και επιθετικότητα στην Άγκυρα.<br /><br />Η διαχρονική εξωτερική πολιτική όλων των Τουρκικών κυβερνήσεων βασίζεται στην ιδέα του νεο-οθωμανισμού, ήτοι της αναβίωσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μέσω της ανάκτησης εδαφών που κατείχοντο από την Υψηλή Πύλη ή/και την υπαγωγή κρατών στη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας, και στοχεύει στην ανάδειξη της χώρας σε περιφερειακή δύναμη και όχι μόνο. Οι μεθοδεύσεις της Τουρκίας προς επίτευξη του στόχου της οδηγεί τη χώρα σε αντιπαλότητα με άλλους παίχτες στην περιοχή, όπως το Ισραήλ.<br /><br />Η αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδος , με την περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων της με τις Ηνωμένες Πολιτείες , τη δημιουργία σχημάτων συμμαχίας και συνεργασίας μεταξύ Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου, με τις ευλογίες της Ουάσιγκτων, αλλά και κυρίως με τη συμφωνία με τη Γαλλία, μόνο ανησυχία προκαλεί στην Άγκυρα.<br /><br />Η οποία εκλαμβάνει τις συμμαχίες αυτές ως στρεφόμενες κατά των δικών της συμφερόντων και σχεδιασμών. Περαιτέρω, η επιστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή με την ενίσχυση της παρουσίας των στην Ελλάδα, όπως και η παρουσία της Γαλλίας λόγω ειδικού ενδιαφέροντος στον Λίβανο και τη Μέση Ανατολή, αύξησαν τον αριθμό των δρώντων και ενέτειναν τον εκνευρισμό της Άγκυρας.<br /><br />Η οποία και κατέφυγε στην προσφιλή της τακτική της προπαγάνδας και των απειλών. Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση βρέθηκε στο στόχαστρο του Τούρκου ΥΠΕΞ, Χακάν Φιντάν , ο οποίος την κατηγόρησε ότι ανέχεται μια μικρή χώρα με μικρότερο του ενός εκατομμυρίου πληθυσμό να παρεμποδίζει την ανάπτυξη των σχέσεων της με την Τουρκία.<br /><br />Στον τομέα της ενέργειας, είναι γνωστός ο στόχος της Άγκυρας να καταστήσει τη χώρα ενεργειακό κόμβο και να εφοδιάζει την Ευρώπη με φυσικό αέριο. Στην προσπάθεια αυτή επιδιώκει να σφετεριστεί τα κοιτάσματα άλλων χωρών όπως αυτά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επί πλέον, στοχεύει στην συμπερίληψη της στον IMEC ώστε να οδεύσει μέσω Τουρκίας ως, δήθεν, ασφαλέστερης οδού προς την Ευρώπη. Είναι φυσικό στο θέμα αυτό να υπάρχει αντίδραση πολλών εμπλεκομένων χωρών.<br /><br />Σημαντική η δήλωση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ότι η Ευρωπαϊκή ήπειρος θα πρέπει να ολοκληρωθεί ώστε να μην πέσει υπό ρωσική, τουρκική ή κινεζική επιρροή · η οποία δήλωση προκάλεσε την οργίλη αντίδραση της Άγκυρας.<br /><br />Επί πλέον, εμφανής ήταν και η δυσφορία των Τούρκων αξιωματούχων από την προώθηση της πρωτοβουλίας της Κυπριακής Δημοκρατίας για την αποσαφήνιση του Άρθρου 42.7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να διαμορφωθεί πλαίσιο δράσης στο ζήτημα της αμοιβαίας συνδρομής.<br /><br />Ενώ η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό και επικίνδυνο δρώντα στην περιοχή, το γεγονός ότι σχοινοβατεί μεταξύ Ανατολής και Δύσης την καθιστά πλέον αναξιόπιστο εταίρο. Σημειωτέον ότι και στο θέμα του πολέμου στο Ιράν και των προσπαθειών που καταβάλλονται για επίτευξη τερματισμού του είναι το Πακιστάν που πρωταγωνιστεί και η Άγκυρα έχει ουσιαστικά περιθωριοποιηθεί.<br /><br />Στην πίεση που η χώρα αισθάνεται, αντιδρά με την προβολή της εικόνας της ως του θύματος των συμμαχιών που διαμορφώνονται στην Ανατολική Μεσόγειο. Εν αναμονή της διαμόρφωσης της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή η Κυπριακή Δημοκρατία με σύνεση και μεθοδικά προωθεί συμμαχίες και συνεργασίες με δυνάμεις στην περιοχή , με Ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες με στόχο την ενίσχυση της αμυντικής της θωράκισης και την αποτροπή τυχόν επιθέσεων.<br /><br />Και δεν πέφτει λόγος σε κανένα, ούτε στην επεκτατική Τουρκία ούτε και στον Τουφάν Ερχιουρμάν επί του προκειμένου. Από αρχαιοτάτων χρόνων η γεωπολιτική καθώριζε την μοίρα της νήσου Κύπρου. Κατά τους αποικιοκράτες, όποιος θέλει να ελέγχει την Εγγύς Ανατολή και την Ασία πρέπει να κατέχει την Κύπρο. Κατ´ άλλους η Κύπρος αποτελεί το αβύθιστο αεροπλανοφόρο.<br /><br />Είναι γι αυτό που πολιτικοί αναλυτές χαρακτήριζαν την Κύπρο ως “όμηρο της γεωγραφίας”. Στην ερώτηση κατά πόσον υπάρχει τρόπος κατάργησης της ομηρείας, ο Tim Marshal δίνει την δική του εκδοχή στο βιβλίο του “Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας”: “Πράγματι η τεχνολογία μπορεί να λυγίσει τα σίδερα της γεωγραφικής φυλακής”.<br /><br />Η τεχνολογία σε συνδυασμό με τις πολιτικές δράσεις. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία η αναβαθμισμένη Κυπριακή Δημοκρατία με την εξασφάλιση υψηλής τεχνολογίας συστημάτων αμύνης και αποτροπής , με την εμβάθυνση συμμαχιών και συνεργασίας με ισχυρούς δρώντες, την αξιοποίηση του ενεργειακού της πλούτου και την ενότητα του λαού της , έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τα δεσμά της γεωγραφίας.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Με το βλέμμα στραμμένο στην Ανατολική Μεσόγειο και την Τουρκία.

Η Κύπρος προχωρά με τις συμμαχίες της ενώ νέες ισορροπίες δημιουργούνται εν μέσω γεωπολιτικής έντασης Της ΛΟΡΙΑΣ ΜΑΡΚΙΔΗ Τα πάντα ρει, όπως ...

Διαβάστε την συνέχεια