Διαιρέτης

Καλημέρα σε όλους και τα σχετικά….

ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΙΠΟΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ Ο ΚΑΗΜΕΝΟΣ!!!!

Βλέπετε, μετά απο ενάμιση χρόνο κλειδωμένος στο Ηράκλειο, με εξαίρεση μια επίσκεψη στην Αθήνα για να δω τη RaZz και τον Kucci πέρυσι τον Ιούνη, ήρθε η ώρα να την κάνω και γω! Προορισμός μου δεν είναι ούτε η Αθήνα που τόσο αγαπώ και συνηθίζω να επισκέπτομαι, αλλά ένα μέρος που έχω φάει στη μάπα, αλλά έπρεπε να το αγνοήσω επιδεικτικά επι 3 χρόνια για να καταλάβω πόσο το λατρεύω. Αυτό είναι ένα: Το Πάνορμο…

Το Πάνορμο απέχει 56 χιλιόμετρα απο το Ηράκλειο, και γύρω στα 30 απο το Ρέθυμνο. Είναι 1 απο τα 7 χωριά της Κρήτης που είχαν την ονομασία Καστέλλι. Γνωστό μέρος απο την εποχή των Ενετών, υπήρξε σημαντικό εμπορικό και διοικητικό σημείο της επαρχίας Μυλοποτάμου μέχρι και τη δεκαετία του 1950-60, οπου όλα τα διοικητικά κτίρια μεταφέρθηκαν στο γειτονικό Πέραμα. Εκεί πήγε και εγκαταστάθηκε ο παππούς μου, ο Στυλιανός Λουλουδάκης (τι ωραίο επίθετο!) και έκανε οικογένεια. Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε η μάνα μου, με την αδερφή της, Μαρία στο όνομα.
Το πως σκατά γνωρίστηκε και παντρεύτηκε τον πατέρα μου που είναι απο τη νότια Κρήτη (Μοίρες για όσους γνωρίζουν) είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Τέσπα… ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΟΡΜΟ.

Σκοπεύω να μείνω 10 ημέρες. Αν με λυπηθεί ο Θεός, θα καταφέρω να μείνω για όλη μου τη ζωή εκεί, και να γίνω ζωγράφος. Αλλά μιας και αυτό δεν βλέπω να γίνεται στο άμεσο μέλλον, οι δραστηριότητές μου θα περιοριστούν σε:

• Βραδυνό ύπνο. Tου πούστη, απο το Πάσχα και έπειτα δεν έχω ευχαριστηθεί ύπνο, 6 φορές την εβδομάδα δουλεύα βραδυνός.
• Πρωινό ξύπνημα. Ουδέν σχόλιον!!!
• Γυμναστική. Θα λιώσω λέμε! Ξεκίνημα με εκτάσεις-διατάσεις και ό,τι τελειώνει σε -άσεις. Μετά 5 χιλιόμετρα τρέξιμο, και για αποθεραπεία κολύμβηση σε μια απο τις τρεις παραλίες του χωριού. Άντε γιατί πολύ χαλαρώσαμε το χειμώνα…
• Φαγητό. ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ. Κάπου εκεί επιστρατεύω τη θεία. Χόρτα απο το μποστάνι (ελπίζω να φύτεψε φέτος) ντοματούλες φρέσκιες, σαλάτα και μπόλικο καρπούζι ντόπιο, το ξακουστό Πανορμίτικο! Για απόγευμα καρπούζι με τυρί ή πεπόνι με γιαούρτι (όχι υπερβολές πάντως)
• Διάβασμα. Τώρα που τελείωσα το Ι.Ε.Κ. μπορώ να διαβάσω επιτέλους, με την άνεσή μου, ήσυχα, χωρίς φασαρίες, Ο,ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΕΛΩ. Και φέτος το μενού έχει αποκλειστικά Έλληνες λογοτέχνες. Και να μυρίζει hardcore η ατμόσφαιρα. Θα τελειώσω το «Όφις και Κρίνο» του Καζαντζάκη, μετά θα ξεκοκκαλίσω το «Ευλογημένο Καταφύγιο» του Κόντογλου και αν προλάβω θα πιάσω τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη ή τον «Αυτοβιογραφούμενο» του Παπαδιαμάντη. Δεν αξίζει να διαβάσω κάτι λιγότερο. Όχι σε τούτο το μέρος…
• Μουσική. Δεν έχω ιδέα τι θα κάνω με αυτό το κομμάτι της υπόθεσης. Το πιθανότερο είναι να μην ακούσω τίποτα. Ησυχία. Γίνεται? Πως… ΓΙΝΕΤΑΙ. Δεν μπορώ άλλο ντάπα-ντούπα. Δεν μπορώ άλλα αυτοκίνητα, μηχανάκια, μπαράκια, κλαμπάκια, καφετέριες, και οτιδήποτε άλλο προκαλεί αφύσικο θόρυβο. Ησυχία. Γίνεται? Πως… ΓΙΝΕΤΑΙ. Την μια απο τις 2 σεζ-λονγκ και στην ταράτσα. Αν ακούω τη θάλασσα έχει καλώς. Και να μην την ακούω θα τη μυρίζω. Το ίδιο μου κάνει. Α, αν κάτσει κανένα κρητικό γλέντι θα πάω να τσακίσω κανα κρασία με τα παιδιά.
• Φωτογραφία. Έχω ήδη εφοδιαστεί με της κακομοίρας τις μπαταρίες για την ψηφιακή. Χωράει περι τις 300, ελπίζω να έχω όρεξη και να τη γεμίσω.
• Ζωγραφική. Η θεία είναι αγιογράφος. Πάνω απο το σπίτι έχει ένα μικρότερο που το χρησιμοποιεί και ως ατελιέ. εκτος απο ησυχία και τέλειο φωτισμό, διαθέτει και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη δουλειά της. Δε θα με χαλάσει να πάρω μερικά μαθήματα. Ποιον θα χαλούσε άλλωστε 😀
• Ό,τι άλλο προκύψει. Προσοχή στην τελευταία δραστηριότητα! Μπορεί να περιλαμβάνει απο βραδυνά μπάνια με την εκεί παρέα, βολτίτσες στο Ρέθυμνο, και Χανιά άμα λάχει, μπασκετάκια στο σχολείο για έξτρα workout, ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΤΥΧΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ, και γενικότερα ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.

Όποιος διάβασε όλα τα παραπάνω και εξακολουθεί να πιστεύει πως είτε δεν θα περάσω καλά, είτε πως θα κάνω τα μισά απο αυτά που είπα, ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΕΙ ΤΟ VIDEO.
Όποιος διάβασε όλα τα παραπάνω και ψήθηκε να επισκεφτεί το μέρος (όχι να συμμετάσχει στις δραστηριότες, είναι προαιρετικές) , ΕΙΝΑΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΣ.

Αυτό το δεκαήμερο θα επαναληφθεί τουλάχιστον άλλη μια φορά μέσα στο καλοκαίρι. Και έχω πολλούς περισσότερους λόγους απο τους παραπάνω για να το κάνω αυτό:

Υ.Γ.: Για να το παρακάνω λίγο, Νερίνα και Jul ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Αλήθεια. Συνήθως προφέρουμε αυτή τη λέξη σαν «α-λή-θεια», ενώ το σωστό είναι «α-λή-θει-α». Άλφα στερητικό και «λήθη». Αλήθεια είναι η απουσία της λήθης. Πόσο απέχουμε απο αυτό άραγε…

Άλλοι την φοβούνται, άλλοι είναι εθισμένοι σε αυτήν, και άλλοι θεωρούν καθήκον τους είτε να την υπερασπίζονται, είτε να την κατηγορούν. Όπως και να έχει, είναι μια μαγική λέξη, τιμητική για όποιον την απολαμβάνει ως χαρακτηρισμό.

Την αλήθεια ψάχνω, not the truth. Έχει διαφορα.

Καλημέρα!

Έξυσε με τα νύχια της τις τρύπες που είχαν αφήσει τα καρφιά του προηγούμενου ένοικου στον τοίχο. Το σπίτι μύριζε ακόμη εκείνη την έντονη μυρωδιά πλαστικού χρώματος. Αυτό το πρόχειρο βάψιμο που κάνει κάθε σπιτονοικοκύρης για τα μάτια του ενοικιαστή και μόνο.

Τα δάχτυλά της άφησαν γλυκά-γλυκά τις τρύπες, και άρχισαν να χαϊδεύουν τις προεξοχές του. Σα να ήταν ένας τυφλός που πάσχιζε να βρει κάποια ανάγλυφα σημάδια σε γραφή Μπράιγ, όπως εκείνα που βρίσκονται στα κουμπιά μερικών ανελκυστήρων, και σχεδόν σε όλα τα σύγχρονα φάρμακα.

Όταν η βόλτα της αφής της τελείωσε, σειρά είχε η ακοή της. Είχε εκείνη την περίεργη αίσθηση που καταλαμβάνει τους ανθρώπους σχετικά με τη μουσική και τους ήχους γενικότερα. Παύουμε να ακούμε με τα αυτιά μας, και τα ερεθίσματα που δεχόμαστε είναι σαν να δημιουργούνται στα τοιχώματα του κρανίου μας. Χαϊδεύουν απαλά το φλοιό του εγκεφάλου μας και νομίζουμε πως όλο το κεφάλι μας είναι ένας τεράστιος θόλος όπου μέσα του διαδραματίζονται συμφωνίες ολόκληρες.  Κάπως έτσι ένοιωθε και τις συγχορδίες από το την κιθάρα του. Πληγές από σπαθί στομωμένο, άτσαλα υπόκωφα χτυπήματα κέντριζαν το ενδιαφέρον της περιστασιακά, μόνο όποτε είχε την αίσθηση αυτή του «θόλου».

Μύρισε τα ακροδάχτυλά της. Πιο πριν είχε ζωγραφίσει στον τοίχο του δωματίου της μια γυναικεία μορφή με το πρόσωπο σχεδόν καλυμμένο από μια κουκούλα. Χείλη σαρκώδη, βλέμμα καθηλωμένο σε κάποιο αόριστο σημείο του δωματίου, χέρια ακουμπισμένα το ένα πάνω στο άλλο, σα μια τεράστια αράχνη να έχει υφάνει την όλη μορφή, και να είναι έτοιμη να φύγει έξω από τον τοίχο.

Ήταν ακόμη μουτζουρωμένα από το κάρβουνο και το γραφίτη. Οι σκιές όμως είχαν βγεί φοβερές! Μυρωδιές βγαλμένες από κάποιο Δημοτικό σχολείο με το ζόρι. Ροκανίδια από μολύβι και ψίχουλα μαύρα από τη μύτη. Τι να κάνουν άραγε οι συμμαθητές της από το Δημοτικό…

Το βλέμμα πότε καρφωμένο στη ζωγραφιά, πότε να βουτάει στις τρύπες του τοίχου, πότε να ισορροπεί στις χορδές της κιθάρα του, πότε να σκεπάζεται από τα βλέφαρά της με την ελπίδα πως κάποια ανάμνηση θα τρυπώσει κάτω από τα σκεπάσματα για να μπει στις ορθάνοιχτες κόρες της, με άμεσο προορισμό την καρδιά της.

Μαλάκες άνθρωποι… Είναι αυτή η ζωή μου. Η ζωή μου είναι οι αισθήσεις μου. Και σεις προσπαθείτε να τις σκοτώσετε. Με ό,τι σαβούρα με ταΐζετε από την τηλεόραση θέλετε να με κάνετε να σας μοιάζω, και αυτό με αηδιάζει. Χτίζεται ο trendy στρατός της νέας γενιάς και με θέλετε συμμέτοχο, αλλά δεν προβλέπεται. Όχι όσο έχω 4 τοίχους να με κρατάνε μακριά σας, όχι όσο η τηλεόραση έχει το γαμημένο το off σε περίοπτη θέση. Και ποτέ μα ποτέ, όσο οι μορφές που ζωγραφίζω στους τοίχους, κοιτούν αόριστα στο χώρο καλώντας με να βρω εκείνο το σημείο που ενώνει την επίπεδη πραγματικότητα με την τρισδιάστατη υποτέλεια.

Λίγα λόγια για αρχή.. Ό,τι γράφτηκε στο παλιό blog, μένει εκεί. Ό,τι θα γραφτεί εδώ, θα μείνει εδώ.

Να είστε καλά, και να περνάτε συχνά απο δω, φτιάχνουμε καλό καφέ!!!

Υ.Γ.: Δεν έχω προλάβει να φτιάξω τίποτα ακόμη, τρέχω με τη διαθεματική εργασία και την πρακτική που ενδέχεται να ξεκινήσω τον Ιούνη. Σύντομα θα στρώσει το περιβάλλον. Τον πιτσιρικά στην κορυφή δεν μπορούσα να μην τον τοποθετήσω…