Με αυτά και με άλλα, φτάσαμε στην παραμονή της καταξής μου…. Και όχι τίποτα άλλο, από μικρός είχα μια μικρή υποψία οτι δεν θα υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα, είτε επειδή είμαι γαμώ τα παιδιά, είτε επειδή θα καταφέρω με τη λαμπρή καριέρα μου στον χώρο των τεχνών και των γραμμάτων να απαλλαγώ τιμητικά! Πίπες μπλε…
Το κλίμα που επικρατεί στο σπίτι είναι κανονικό, λες και δεν θα λείψω για τους επόμενους μήνες. Όλοι φέρονται απολύτως φυσιολογικά και αυτό είναι αναμενόμενο, μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που αφήνω το σπίτι μου για πολύ καιρό. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά όταν ήμουν 15 Μαΐων, με μια στιβαρή απόφαση να αφήσω το σπίτι μου και να παρακολουθήσω τη δευτέρα Λυκείου στην Αθήνα (long story…). Παραδόξως οι γονείς μου δεν προσπάθησαν να με αποτρέψουν και έτσι οι πρώτες 112 μέρες που έκανα να τους δω ήταν πραγματικότητα. Τότε, το 1998, πριν 10 ολόκληρα χρόνια…
Από τότε ακολούθησαν κι άλλες φορές, μιας και μετά τον πρώτο «απογαλακτισμό» μου είχα πάρει φόρα και δεν σταματούσα με τίποτα. Καλοκαιρινή δουλειά στη Σαντορίνη στα 19, Δουλειά για 6 μήνες στην Αθήνα στα 22, Δικό μου σπίτι (συγκατοίκηση) στα 23, δουλειά ως ομαδάρχης σε κατασκήνωση και καπάκι ταξίδι 30 ημερών ανα την Ελλάδα (μόνος εννοείται), και ούτω καθεξής… Τι να μας πει και ο στρατός? Μάλλον άλλο ένα φευγιό, σαν και τα υπόλοιπα.
Το μόνο που έχει αλλάξει είναι αυτή η αμυδρή αίσθηση της υποχρεωτικής θητείας, της μερικής στέρησης ελευθερίας, αλλά αυτό μετριάζεται από το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως δεν είσαι ο μόνος που το περνάει αυτό.
Σας αφήνω, πρέπει να γράψω κανένα cd-άκι, να φάω με την οικογένειά μου, να ξυριστώ (απο σήμερα και για τους επόμενους μήνες καθημερινά), να ετοιμαστώ…
Σας αγαπάω όλους,
Στέλιος.
Υ.Γ: Αν για τις επόμενες 20 ημέρες δεν δείτε κάποιο νέο post, μην παραξενευτείτε. Τις πρώτες 18 ημέρες δεν επιτρέπεται να βγαίνουμε από το στρατόπεδο.
Διαιρέτης 
