Διαιρέτης

Θα πω τα ονόματά τους και ίσως φάω κράξιμο. Είναι ο Γιώργος (ώ αδερφέ που είσαι?), ο Χρήστος (Χρηστάκιιιιιιιιιιιιιιιιι), η Μάρη (αυτή φταίει για όλα!), η Τίνα, η Εμμανουέλα, ο Σταύρος.

Τι να πρωτογράψω? Για το Αυγό του Κόκκορα (ακολουθεί φωτο)? για τη Φωλιά? για το Λεβαρέ (ΤΡΕΜΕ ΚΟΣΜΕ)? για το Playhouse (Νίκο ευχαριστούμε που δεν μας πέταξες έξω από το μαγαζί :P)? για το Ακρωτήρι? Η ΜΗΠΩΣ ΓΙΑ ΤΟ DOLCE? Αν με ρωτήσετε θα σας πω οτι εκεί έγινε η ζημιά. Όταν πας για «μια κανατούλα» και καταλήγεις να πίνεις 5-6 (οπου κανάτα εστί μπύρα με βότκα, αναμεμιγμένα σε δοχείο του λίτρου και άνω) και να πληρώνεις μόνο την αρχική, κάτι δεν πάει καλά.

Τι να γράψω, για το ρεσιτάλ αθλοπεδίας που δώσαμε με το Χρήστο στο Ακρωτήρι το τελευταίο βράδυ? Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, τέννις, μπιλιάρδο, bowling, curling και δεν θυμάμαι ποιά άλλα γιατί από ένα σημείο και μετά είχα ορμήξει στην ποικιλία αλλαντικών που είδα στο bar…

Τι να γράψω, για τη Ρωξάνη, τη γάτα της Τόνιας που ενοχλούσε τη Μάρη την ώρα που κοιμόταν? Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό, η Μάρη έχει το Milka, το καλύτερο σκυλί του κόσμου. Κι αυτό δεν χωράει συζήτηση γιατί απλά είναι ο Milka. Επίσης η Μάρη (σε γενικές γραμμές) απεχθάνεται τις γάτες.

Τι να γράψω, για τις κουβεντούλες που έκανα με τον αδερφό μου, που για μια ακόμη φορά με έκανε ρόμπα δείχνοντάς μου σημάδια πραγματικής ωριμότητας. Για τα εξόφθαλμα δείγματα του τι σημαίνει πραγματική φιλία.

Δεν ήξερα τίποτα, το ομολογώ. Άλλη μια ανυποψίαστη ψυχή στους πολυσύχναστους δρόμους του Ηρακλείου. Έπρεπε να αρχίσω να συναναστρέφομαι με τους φίλους του αδερφού μου για να συνειδητοποιήσω τι εστί «μια κανάτα»… Τι το ήθελα ο άμοιρος! Οφείλω όμως να πω πως όσο κι αν παριστάνω την Παρθενόπη, για 5 ημέρες 4 νύχτες ήμουν απόλυτος σκλάβος του αλκόολ και του «πονάω αλλά μ’αρέσει». Να πω ψέμματα? Μπα… Να μετανοιώσω? Ούτε κατά διάνοια όμως. Να στεναχωρηθώ? Για ποιό λόγο? Να μελαγχολήσω? Ίσως. Διότι ήταν η πρώτη φορά έπειτα από 9 χρόνια που ένοιωσα πως ήμουν μέλος μιας (σπυράκια βγαίνουν παντού, αρχίζω και ζαλίζομαι -θα κάνω εμετό-) «παρέας».

Ήταν εκείνο το γαμάτο συναίσθημα που νοιώθετε εσείς οι γήινοι (LOL), όταν αποτελείτε μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου. Μιας ομάδας, ενός θρησκεύματος, κάποιων πολιτικών πεποιθήσεων, οτιδήποτε. Ήταν εκείνη η επαναλαμβανόμενη κίνηση των χεριών που έσμιγαν τα ποτήρια για να τσουγκρίσουν, που αν είχαν τη δυνατότητα θα ήταν όλοι ένα σώμα, θα έπιναν από το ένα στόμα, θα κάπνιζαν το ίδιο τσιγάρο, θα σήκωναν ταυτόχρονα τα χέρια στον αέρα, δείχνωντας τον ουρανό, το Θεό τους, ένα U.F.O., τα φώτα του κλάμπ…

Ήταν εκείνο το απροσδιόριστο συναίσθημα κενότητας που σου προκαλείται από τη βαθειά επίγνωση οτι κάποιος έμαθε ποιός είσαι, γιατί είσαι αυτό που είσαι και στα μάτια του μπροστά είσαι ΓΥΜΝΟΣ. Ήταν εκείνες οι στιγμές που πάσχιζα να βρω κάτι να πω αλλά δεν έβρισκα τι ήταν αυτό, δεν έβρισκα ΝΟΗΜΑ σε τίποτα. Διότι τελικά κατάλαβα πως αν μου αφαιρέσουν τον εγωισμό μου, είμαι κάτι πολύ ασήμαντο. Ταπεινό χαμομηλάκι ένα πράγμα.

Ήταν η ίδια η ζωή που με κοιτούσε και γελώντας φώναζε «Στέλιο, get a life» με μάτια κόκκινα από τα ξύδια, και αναπνοή γεμάτη αλκοόλ. Ήταν η φωνή της που με πρόσταξε να αρχίσω να γκρεμίζω ό,τι τοίχο έχω χτίσει γύρω μου, και από τα κενά του να δω χέρια να ξεπροβάλουν με ποτήρια έτοιμα για «εβίβα», πρόσωπα να μου χαμογελούν, ζωντανές και αμείλικτες ενδείξεις πως δεν είμαι μόνος μου.

Κανείς για μια κανατούλα?

Υ.Γ.:Photos by Mari

Δεν ήθελα να «απουσιάσω» 4 ημέρες από το ψηφιακό σπιτάκι μου, αλλά έπρεπε να το κάνω μιας και επιτέλους βρήκα δουλειά και πολύ καλή μάλιστα! Αφορά μια εταιρεία υπηρεσιών πληροφορικής και μηχανοργάνωσης επιχειρήσεων, ίσως τη μεγαλύτερη στην Κρήτη. Αν και ήθελα να εργαστώ ως τεχνικός, κρίνοντας από τα άτομα που εργάζονται στο Τεχνικό Τμήμα, εκτός από βαθειά απογοήτευση για το πόσο άσχετος είμαι, μου έκανε εντύπωση το πόσο οργανωμένη μπορεί να είναι μια εταιρεία. Ίσως να νοιώθω έτσι γιατί δεν έχω εργαστεί ποτέ ξανά σε κάτι παρόμοιο. Τελικά το πόστο μου ποιό είναι?
Σε πρώτη φάση delivery boy (παραδόσεις, παραλαβές, πληρωμές και όοοολα τα σχετικά) και εν συνεχεία πωλητής στο κατάστημα της εταιρείας. Πενθήμερη δουλειά, 40 ώρες την εβδομάδα, ασφάλιση, φτου μου ρε! Με ψιλοχαλάει το 18:00-21:00 τρεις φορές την εβδομάδα αλλά who gives a fuck, αυτό το ποστάκι το έγραψα στο γραφείο!

Παραμερίζω να εργασιακά και έρχομαι στο θέμα, άν υπάρχει τέτοιο. Humor χθεσινής τυρόπιτας…
Είναι το humor εκείνο του οποίου υποστηρικτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν πραγματική αίσθησή του, και είναι οι κλασσικοί γραφικοί τύποι που γελάνε με τα αστεία που οι ίδιοι λένε. Μόνοι τους. Ακόμη κι αν βρείς την όρεξη να γελάσεις με τα αστεία τους, είναι καθαρά από ευγένεια.
Θέλωντας να γελοιποιήσουμε αυτούς τους τύπους (τουλάχιστον εγώ με το Νικόλα) παρομοιάζουμε το αυνανιστικό γέλιο τους με εκείνο το ενοχλητικό -είμαι γουρουνάκι και κάνω ήχους σα ροχαλητό- γέλιο, πυο μόνο ως αυτοτιμωρία για αυτό που μόλις ξεστόμισαν μπορεί να εκληφθεί!

Είναι ο κλασσικός τύπος που λέει κρυάδες του στυλ «φίλε έχεις ένα σπυράκι στο λαιμό σου, το κεφάλι σου» και ακούγωντάς τον εύχεσαι να έμενες στη Βαρσοβία το 1939, να ήσουν Ναζί κι εκείνος Εβραίος που είχε βγει στο δρόμο χωρις να φοράει το περιβραχιόνιό του.
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ΠΟΛΥ ΑΣΤΕΙΟ -ΜΑΛΑΚΑ- ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ΠΕΘΑΝΑΜΕ ΣΤΟ ΓΕΛΙΟ -ΜΑΛΑΚΑ- ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ…

Είναι ο κλασσικός τύπος που θέλοντας να επιπλεύσει σε μια διανοητικά ανώτερή ομοίγυρη (προφανώς…), έχει ως πρώτη προτεραιότητά του να επιπλήττει οποιονδήποτε διτυπώνει μια σκέψη, που για εκείνον χρειάζεται πάνω από ένα δευτερόλεπτο να κατανοήσει. Τυπικό παράδειγα:
Τυχαίος τύπος: «Μαλάκες ακούστε ανέκδοτο! Μπαίνει ένας σκελετός σε ένα μπαράκι. Κάθεται στη μπάρα και λέει στο barman: Καλησπέρα, μια μπύρα και μια σφουγγαρίστρα παρακαλώ»
Κλασσικός ΜΛΚΣ: «Τι μαλακία ήταν τώρα αυτή..?»
ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΡΕ ΚΑΦΡΕ «Τι μαλακία ήταν τώρα αυτη.»? ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟ. ΣΚΕΨΟΥ. ΣΚΕΛΕΤΟΣ… ΜΠΥΡΑ… ΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΤΡΑ… ΔΕΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΑΪΒΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ.

Είναι ο κλασσικός τύπος τον οποίο δεν θέλεις να πετύχεις στο δρόμο γιατί κάθε φορά που σε βλέπει, αντί να ρωτήσει τα νέα σου σε ρωτάει εκείνο το απεχθές «που πας?»
ΓΙΑ ΚΑΦΕ ΜΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΣΣΣΣΟΥΣΣΣΣΣΣ, ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ…

Είναι ο κλασσικός τύπος τον οποίο πετυχαίνεις στο δρόμο, τα ψιλολέτε (συμπεριλαμβάνεται και η ενοχλητική ερώτηση) και πάντα δίνετε αμοιβαίο όρκο αίματος πως μέσα στην εβδομάδα θα τηλεφωνηθείτε για να πιείτε ένα καφεδάκι να τα πείτε, αλλά oops! αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, γιατί δεν είναι cool να κάθεσαι σε μια καφετέρια και να ανέχεσαι έναν τύπο που διαθέτει humor χθεσινής τυρόπιτας. Εδώ η τυρόπιτα δεν τρώγεται μετά από μισή ώρα, φανταστείτε μετά από μια ολόκληρη μέρα…

Κι όμως… Τον κλασσικό τύπο δεν τον αγνοείς ποτέ εντελώς. Δε σβήνεις ποτέ τον αριθμό του από το κινητό σου. Κάποια στιγμή μπορεί όλοι σου οι φίλοι να έχουν δουλειά, να έχει χαλάσει το pc σου, η τηλεόραση να μην έχει τίποτα της προκοπής και το DVD player να είναι στο μάστορα για service, να μην έχεις φράγκα για να πας μόνος σου να δεις μια ταινία σε παρακμιακό multiplex της γειτονιάς σου, να έχεις χωρίσει, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ. Τότε θέλοντας και μη, ο κλασσικός τύπος είναι ο άνθρωπός σου. Μπορεί να είναι αυτός που είναι, αλλά δεν είναι κακό παιδί. Σε καμμία περίπτωση. Υπάρχει και σοβαρή πιθανότητα να ενεργεί ως Depon στην πληγωμένη σου αθωότητα. Κι αυτό μετράει dude.

Σ.

Αυτό που μου συνέβη χθες μόνο ως εξαίρεση μπορώ να το δω. Γιατί αν με την ψυχρή λογική το δεχτώ ως αληθές, θα γλυκαθώ και δε λέει.Στο ψητό:

Ανοίγω το κινητό κατά τις 7 το απογεύμα. Κλήση από το Νίκο (κολλητός). Παίρνω να δώ τι παίζει και μου λέει πως ο παλιός του εργοδότης, σε ένα κουτούκι στο κέντρο, χρειάζεται επιγόντως σερβιτόρο μόνο για απόψε γιατί ο δικός του είχε ατύχημα με το αυτοκίνητο. -Ανοίγει παρένθεση- το παληκάρι είναι μια χαρά, την έδωσε σε ένα στύλο της Δ.Ε.Η. και έκανε 2.000 Ευρώ ζημιά στο αυτοκίνητο του πατέρα του -κλείνει η παρένθεση-

Παίρνω τηλέφωνο τον -όνομα και μη χωριό- και μου λέει να σκάσω μύτη στο μαγαζί κατά τις 8:30. Τίποτα ιδιαίτερο για αμφίεση. Τζινάκι, μπλουζάκι, άνετα αθλητικά πατούμενα. Κουτούκι είπαμε, όχι gourmet εστιατόριο…
Το μαγαζί είχε 4 τραπέζια στο ισόγειο και 10 στο υπόγειο. Ζεστός χώρος με πέτρα, ξύλο και τα σχετικά ρεμπετο-σουβενίρ κ’ διακοσμητικά, τίποτα το εκκεντρικό ή φορτωμένο. Απλά πράγματα, ξεκούραστα!
Ο εργοδότης γύρω στα 30, ευχάριστος χαρακτήρας, κλασσικός Ηρακλειώτης θα έλεγα, με ό,τι καλό αυτό συνεπάγεται, και με κανένα κακό (τουλάχιστον όσον αφορά τη δουλειά κ’ τη συνεργασία)!

Κατά τις 9:30 και αφού μου εξήγησε πως δουλεύει το μαγαζί του, άρχισε να πλακώνει ο κόσμος. Φοιτητές κυρίως, και 2-3 παρέες από τριαντάρηδες. Ωραίος κόσμος, όχι πολύ απαιτητικός, και ιδιαίτερα χαλαρός από τη στιγμή που 2 παιδιά άρχισαν να παίζουν *μόνο* ρεμπέτικα για τις επόμενες 6 ώρες. Το τρέξιμο κράτησε μέχρι τις 12 που το μαγαζί γέμισε και οι απαραίτητες μάσες και σούρες δρομολογήθηκαν. Ήμουν μόνος μου και δεν ζορίστηκα ιδιαίτερα. Κι αυτό γιατί δεν πλάκωσαν μαζεμένοι. Ήταν στρωτή η δουλειά.

Ο ανυποψίαστος αναγνώστης θα πεί «μα καλά, που είναι η εξαίρεση?» και πολύ καλά θα κάνει. Η εξαίρεση αγαπητέ αναγνώστη είναι πως δεν έχω ξαναδεί κ’ δεν έχω ξαναδουλέψει σε μαγαζί όπου με το που λασκάρουν τα πράγματα, να κάθεται ο σερβιτόρος με την παρέα του και να τρώνε και να πίνουν μαζί με τους πελάτες. Τι είπα του εργοδότη οτι δεν έχω συνηθίσει να δουλεύω έτσι, τι του είπα οτι είναι ντροπή και όλες τις σχετικές κλαψομουνιάρικες που μπορείτε να φανταστείτε, παραλίγο να τα ακούσω κι από πάνω!

«Κάτσε ρε μαλάκα Στέλιο, ήρθε ο αδερφός σου, να μην πιείτε ένα κρασάκι μαζί? Αφού ό,τι δουλειά ήταν να γίνει έγινε…»
«Μα ρε -όνομα και μη χωριό- εντάξει, άσε με να δουλέψω τα λεφτά που θα μου δώσεις, τίποτα παραπάνω»
«Άραξε σου λέω ρε, τι να βάλω στον αδερφό σου να φάει? Η κοπέλα του τι πίνει? Να πας να τους πείς όλα κερασμένα, ό,τι θέλουνε είναι απο μας.»

Και να σου ο Στέλιος να είναι αραχτός, να πίνει μπυρίτσα με την παρέα του, σκεπτόμενος οτι αυτή τη στιγμή δουλεύει! Δεν ξέρω αν η μεταχείριση ήταν τέτοια επιδή του έκανα εξυπηρέτηση ή αν είναι το στυλ του τέτοιο, η χθεσινή βραδιά γάμησε! Και να μη με πλήρωνε στο τέλος της βραδιάς πάλι ευχαριστώ θα του έλεγα!

Ίσως μερικοί απο τους χιλιάδες αναγνώστες του παρόντος κειμένου να πουν «Σιγά τ’αυγά».
ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ!

Σ.

Χθες μίσησα το aerobic. Με κάθε επισημότητα. Τι είναι αυτό που με έκανε να το μισήσω?

Ο μαλάκας ο γυμναστής που την είχε δει και μορφονιός (ενώ με άνεση πλησίαζε τα δεύτερα -άντα). Με πλησιάζει και με ύφος… γυμναστή με ρωτάει: «φίλε έχεις κάνει ποτέ ξανά aerobic?»
Του απαντάω αρνητικά, και τότε βλέπω τη μούρη να στραβώνει, μια κοφτή ανάσα να μισογεμίζει την επίπεδη κοιλιά του και ξαφνικά ξεστομίζει τη μαλακία: «πίκρα… θα δυσκολευτείς… γιατί εδώ κάνουμε λίγο δύσκολους βηματισμούς, κύκλους και τέτοια…»

Και μένα τι με νοιάζει ρε? Τι πάει να πει «πίκρα»? Τι είναι το aerobic? Μαθηματικά ΙΙΙ? Πρέπει να έχω περάσει τα Μαθηματικά Ι και ΙΙ για να παρακολουθήσω? Εγώ θέλω να ιδρώσω, να ξεκωλοθώ, να κλάσω πόμολα από το ζόρι μου, ακόμη κι αν δεν πιάσω τους βηματισμούς. Εξυπνάκια.

Ξεκινάει το μάθημα. Πολύ ωραία beat-άκια γεμίζουν τον αέρα με ενέργεια. Τσιτώνουμε άπαντες και αρχίζουμε να χοροπηδάμε. Στην αρχή συγχρονισμένα. Μετά άρχισε τις πιρουέτες ο μαλάκας και έβλεπες ένα μάτσο ζαλισμένες θείες, μισή χούφτα κοπελίτσες και ένα μαντράχαλο να παλεύουν να μην πέσουν κάτω από τη ζαλάδα που τους είχε προκαλέσει ο γυμναστής, με τις τόσες στροφές…

To μισώ το aerobic, με τον τρόπο που το έκανε ο συγκεκριμένος τύπος. Ελπίζω να βρεθεί κάποιος να μου αλλάξει γνώμη.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Σ.

Εντάξει. Έκοψα το κάπνισμα. Αναγκαστικά έπρεπε να ελλατώσω τρομακτικά πολύ τον καφέ και το αλκοόλ, για να μη μου θυμίζουν το τσιγάρο.
Εντάξει. Άρχισα και το γυμναστήριο την ίδια μέρα που έκοψα το κάπνισμα. Έπεισα τον εαυτό μου πως για να ξεχαστώ κάπως από τη στέρηση θα πρέπει να εκτονωθώ.
Εντάξει. Είδα και μια διαιτολόγο, τη Μαρίνα. Δε σκόπευα, λλά από τη στιγμή που η επίσκεψη αυτή ήταν πληρωμένη ήδη? Να πάει χαμένη?
Εντάξει. Η Μαρίνα μου έγραψε μια δίαιτα στα μέτρα μου. Να την πιστέψω?

Αν υποτίθεται σκοπός της δίαιτας είναι να σε μυήσει σε έναν τρόπο διατροφής, και όχι σε έναν μαρτύριο στέρησης, εγώ γιατί κάθομαι σαν το μαλάκα και ζυγίζω μικροσκοπικές μεριδούλες, και ψάχνω για σπανακοτυρόπιτα βραδιάτικα, και ψήνω μιάμιση (γιατί τόσο είναι τα 150 γραμμάρια) γόπα στη σχάρα που δεν έχω?

Αφού εκτός από τα παραπάνω, έκοψα και τα γαριδάκια, τα αναψυκτικά, τα γλυκά (ζήτω το μέλι… ε?) και ό,τι άλλο μπορεί να συνδιαστεί με τον πρότερο βρώμικο βίο μου.

Μήπως υπερβάλλω?

Σ.

Κάθε φορά που κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή για να γράψω κάτι, νοιώθω σαν εκείνες τις φορές (σπάνια πια) που πήγαινα για εξομολόγηση στην εκκλησία. Ένας κόμπος στο στομάχι για τις αμαρτίες που τυχόν ξέχασα να σημειώσω σε ένα κομμάτι χαρτί.
Κάθε φορά νοιώθω οτι επαναλαμβάνομαι, ενώ έχω την ακατανίκητη αίσθηση οτι έχω ανείπωτα πράγματα στο μυαλό μου.

Κάτι σαν τους ερωτευμένους. Κάθε φορά το συναίσθημα είναι παρόμοιο (σαν την προηγούμενη φορά «περίπου») αλλά κάθε φορά προσπαθείς να είσαι πρωτότυπος, εντυπωσιακός, μοναδικός, φωτεινός, εύγλωττος και χίλιες δυό ιστορίες που τελικά σε κάνουν πιο κλισέ από τους κλισέ τυπάκους που απλά επαναλαμβάνονται και εντυπωσιάζουν με το πόσο κλισέ μπορεί να είναι.
(Υποθετική γυναικεία σκέψη απέναντι σε καρακλισέ πέσιμο: «δε μπορεί, αποκλείεται… τι μαλάκαααας….»)

Είμαι μια ανάσα μακρυά απο το να χαρακτηριστώ και γω κοινότυπος και ατακολόγος ολκής, αλλά στην τελική, ποιός δεν κάνει το ίδιο? ε? Ε? Η Ελλάδα τα τελευταία 25 χρόνια μοιάζει με μια γαλανόλευκη αγελάδα. Έφαγε άπαξ, και από τότε αναμασάει τα ίδια και τα ίδια πράσινα φυτά. Αλλά με άλλη διατύπωση κάθε φορά, που μοιάζουν ολοκαίνουρια και γαμηστερογαμάτα, φανταστικά και ελπιδοφόρα. Και τελικά ποιός νοιάζεται, ποιός ελπίζει, ποιός κάνει κάτι? Όλοι. Γιατί δεν φαίνεται αυτό? Μάλλον γιατί οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα (τι κλισέ!) είναι γύρω στις 300 κάθε 4 χρόνια.

Που διαφέρει ο έρωτας με την πολιτική?
Η πολιτική είναι ένας ανήφορος που καταλήγει σε κάποιον απότομο γκρεμό, συνήθως ολέθριο.
Ο έρωτας είναι μια κατηφόρα που καταλήγει σε μια πεδιάδα, συνήθως έυφορη.

Σ.

Υ.Γ: Το χαμστεράκι απο σήμερα μένει στο σπίτι μου! Το λένε Μάγκα και τα σπάει! Επιτέλους κάτι nocturnal στο δωμάτιό μου εκτός από μένα…

(η φωτογραφία είναι εντελώς άσχετη, αλλά μου άρεσε πολύ!)

Σήμερα πήγα στο γυμναστήριο κατά τις 4. Είχα φοβερή όρεξη η οποία πήγαζε από το γεγονός οτι το Σαββατόβραδο κάπνισα μόνο 5 τσιγάρα και μέχρι εκεί. Σκεφτόμουν οτι είμαι γαμάτος κ’ πρέπει να ανταμείψω τον εαυτό μου με ένα 2ωρο λιώσιμο.

Εν τέλει, μεταξύ 2ου κ’ 3ου χιλιομέτρου Διαδρόμου-Διαδρόμου άρχισα να σκέφτομαι πόσο ηλίθιοι είναι οι τύποι που διοικούν αυτή τη χώρα. Αυτομάτως μου ήρθαν στο μυαλό οι μπελάδες που είχα με το νόμο πριν από 2 χρόνια, όταν πήγαινα με παρέα φίλων στη Χερσόνησσο και υπήρχε μπλόκο στο δρόμο. 2.3 γραμμάρια φούντας ήταν αρκετά για να περάσουμε ζωή χαρισάμενη μέχρι και την επόμενη ημέρα το μεσημέρι.
Πέντε τύποι που μετα βίας χωρούσαν στο κωλάδικο των ΕΚΑΜ (ή όπως αλλιώς λένε τα σώματα που είναι διάσπαρτα στην Κρήτη και τραμπουκίζουν ασύστολα και αδιακρίτως) είχαν το στοιχειώδες I.Q. να ασχοληθούν με εμένα και 2.3 γραμμάριά μου, την ίδια στιγμή που στη Χερσόνησσο 50 χιλιάδες τουρίστες έπιναν αδιακρίτως μπόμπες σε τιμή διακοπών και γίνονταν κυριολεκτικά ΑΛΟΙΦΗ. Γαμήσια στην παραλία, ξερατά στη μέση του δρόμου, φασαρίες και μαχαιρώματα για πλάκα κάθε βράδυ, και τα κωλάδικα να είναι εκτός περιοχής ψάχνοντας εγκληματίες σαν και του λόγου μου!

Συνέχισα να σκέφτομαι και αυτόματα κάποια συμπεράσματα ήρθαν στο μυαλό μου. Τα μεγαλύτερα ναρκωτικά είναι νόμιμα (Θεέ μου, τι κλισέ…) και φορολογούνται με το μεγαλύτερο ποσοστό που υπάρχει.
Είσαι μαστούρης κύριε? Το 19% των χρημάτων που δίνεις για τη μαστούρα σου πάει στο Κράτος.
Είσαι αλκοόλας κύριε? Το 19% των χρημάτων που δίνεις για τον αλκοολισμό σου πάει στο Κράτος. Αν και μεταξύ μας, το 100% των χρημάτων που δίνεις πάει ή στο πάτωμα με αγνώστου ταυτότητας μορφή, ή σε κάποιο γαμήσι που δεν θυμάσαι, ή σε μαλακία που θα πείς σε φίλο/η σου επειδή όταν πίνεις γίνεσαι πιο εύθικτος κλπ…
Είσαι coffee freak? Το 9% των χρημάτων που δίνεις για τα καφεδάκια σου πάει στο Κράτος.

Δηλαδή γιατί εμένα με συλλάβατε κύριοι? Επειδή η κάνναβη είναι παράνομη (δηλαδή αφορολόγητη)?
Ίσα ίσα που όταν έπινα χόρτο ήμουν πιο ακίνδυνος από κάποιον που πίνει αλκοόλ. Επειδή βρήκατε 2.3 γραμμάρια στην τσέπη μου? Δηλαδή κάποιος που κυκλοφορεί με 5 μπουκάλια ουίσκι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του δεν είναι επικίνδυνος? Πρέπει να μπλέξει σε κανένα καυγά, να σηκώσει χέρι σε άλλον ή να τρακάρει με 160 για να τον προσέξετε?

Όσοι πίνουμε υπερβολικά αλκοόλ είναι σα να φωνάζουμε με τον πιο άσχημο τρόπο «Βοήθεια».
Όσοι πίνουν χόρτο είναι σα να βρήκαν τη βοήθεια που ζητούσαν. Μην τους τη χαλάτε…
Θα μου πείτε «καλά ρε μαλάκα Στέλιο που κολλάνε όλα αυτά?»
Δεν κολλάνε πουθενά. Κάνω αυτό που κάναμε όλοι μας από το Δημοτικό.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ.

Σ.

Όταν στο ίδιο χώρο προέκυψαν 3 αργιλέδες, μια σακούλα καπνοί, ένα κουτί κάρβουνα, 192 κουτάκια μπύρας, και καμμιά δεκαριά μπουκάλια με διάφορα ξύδια, εγώ πως έπρεπε να αντιδράσω? Να στέκω σε μια γωνιά ρουφώντας το χαμομήλι μου? Να ψάξω να βρω μια ήσυχη γωνιά στο μπαλκόνι  και να απολαύσω τον πεντακάθαρο αέρα αγναντεύοντας το Ηράκλειο τη νύχτα? Μπα…

Ήπια «God damn it»! Μπύρες. Μπόλικες μπύρες. Δεν θυμάμαι πόσες γιατί κάποιες στιγμές έχανα το κουτάκι από το οποίο έπινα και έπαιρνα κάποιο άλλο.

Κάπνισα «God damn it»! Ό,τι βρήκα μπροστά μου! Κύλησα στο βούρκο της νικοτίνης και το λάτρεψα. Έφτιαξα και 3-4 αργιλέδες κατά τη διάρκεια της νύχτας και όποιος ήθελε απολάμβανε μαζί μου νεφελώδη χάδια στην τραχεία με γεύση καρύδα, τριαντάφυλλο, φράουλα, μήλο, μέντα…

Είχα προετοιμαστεί ούτως ή άλλως για κάτι τέτοιο. Αλλιώς δεν θα υπήρχε το τελευταίο πακέτο τσιγάρων (που δεν είχα αγγίξει εδώ και τέσσερις μέρες) στην αριστερή τσέπη της βερμούδας. Το τελευταίο πακέτο άδειασε γύρω στις 8 το πρωί, και δεν κάπνισα άλλο έπειτα. Κι αυτό είναι καλό σημάδι.

Συνεχίζουμε…

Σ.

Και κεί που λέω οτι θα ηρεμήσω και θα απολαύσω ένα κόσμο χωρίς νικοτίνη, με παίρνει τηλέφωνο ο κολλητός και μου λέει «Στέλιο σήμερα έχω γενέθλια, χρόνια μου πολλά.» Προφανώς δεν το θυμόμουν οτι ο κολλητός μου σήμερα κλείνει τα 24… Ή ακόμη χειρότερα, δε το ήξερα καν!

Λογικό, μιας και με τις ημερομηνίες τα πάω ΧΑΛΙΑ. Συγγνώμη Εύα, Άννα, Μαρία που είστε αδερφές μου και δεν ξέρω τα γενέθλιά σας… Συγγνώμη μπαμπά, μαμά… ούτε και τα δικά σας θυμάμαι. Γιώργο είσαι τυχερός που γεννήθηκες 14 Φεβρουαρίου. Και γω ακόμη πιο τυχερός που γεννήθηκα 25 Μαρτίου. Αλλιώς καμμία ελπίδα σωτηρίας.

Ας μην πολυλογώ, σε καμμιά ωρίτσα από τώρα το πιθανότερο πως θα γίνει ο χαμός. Θα μαζευτούμε στο σπίτι του Αχιλλέα (φίλος του Νικόλα, ο οποίος έχει γενέθλια αύριο αν δεν κάνω λάθος), θα είναι κόσμος που δεν ξέρω (αλλά δεν έχω πρόβλημα να γνωρίσω), και θα υπάρχουν ξύδια που θα ξέρω (αλλά δεν έχω πρόβλημα να ξαναγνωρίσω). Και ρωτάω:

4 ημέρες χαρμάνης, πως είναι δυνατόν μια τέτοια μέρα, σε ένα τέτοιο περιβάλλον να μην το πιάσω το ρημάδι στο στόμα μου? Δε νομίζω οτι θα προσπαθήσω ιδιαίτερα να αντισταθώ. Μια φορά το χρόνο έχει γενέθλια το κολλητάρι…

Για παρόμοιου είδους ανησυχίες, please visit: The fuckin’ DUDE

Ειρήνη ημίν κ’ υμίν…

Σ.