(Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος Απριλίου – Μαΐου, για το περιοδικό 18-Τριάντα.)
Δεν είμαι ο τέλειος εραστής, ούτε κάποιος ειδικευμένος σεξολόγος. Είμαι άντρας στο φύλο, παιδί στο μυαλό, and when it comes to sex συνδυάζω και τα δυο προκειμένου να περάσω και εγώ καλά, και η γυναίκα που έχω δίπλα μου, πάνω μου, ή τέλοσπάντων σε οποιοδήποτε σημείο και στάση μπορεί να μας βγάλει. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το sex μας ενώνει! Κυριολεκτικά και μεταφορικά.Όμως αυτό δεν αρκεί πάντα. Υπάρχουν στιγμές που αντί το sex να μας ενώνει, μας ξενερώνει… Μετά από έρευνα και κατανάλωση αρκετής μπύρας, θα περιγράψω μερικές τέτοιες στιγμές.
Condition Zero
Θα το θέσω παραστατικά. Για να κολυμπήσεις σε μια πισίνα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει νερό. Για να οδηγήσεις μια μοτοσικλέτα χρειάζεται βενζίνη. Για να κάνεις sex (βγάλτε απ’έξω το solo) χρειάζονται το λιγότερο ΔΥΟ άτομα. Σίγουρα όχι ένας ιδρωμένος αγχωμένος μισοφτιαγμένος άντρας, και μια γυναίκα βγαλμένη από τη συντήρηση. Αυτά ας τα αφήσουμε για τον έγγαμο βίο…
Οne Night Stand
Μας αρέσουν τα one night stand. Όποιος πει το αντίθετο, λέει ψέματα. Σπανίως όμως τα επιδιώκουμε. Συνήθως το όλο σκηνικό είναι μια μικρή γεύση του τι μπορεί να συμβεί μεταξύ 2 ανθρώπων. Περιλαμβάνει συνήθως αλκοόλ, kinky διαλόγους και μέτριο sex. Η ξενέρα έρχεται συνήθως το πρωί που ο ένας από τους δύο την κάνει, μιας και δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να συνεχιστεί αυτό το είδος «κοινωνικότητας».
Σκοτεινό Δωμάτιο
Τελευταία φορά που το sex με σβηστά τα φώτα μου φάνηκε ενδιαφέρον, ήταν στη Δευτέρα Λυκείου, μια εντελώς μεταβατική περίοδο για μένα και την Κ. (λυκειακός έρωτας). Από τότε απλώς αδυνατώ να το καταλάβω. Τι ακριβώς θέλει να πετύχει μια γυναίκα με αυτή την πράξη? Να παριστάνει πως δεν είναι εκεί? Fair enough. Να παριστάνει πως εγώ δεν είμαι εκεί? Απογοήτευση. Να μη δω την κυτταρίτιδα? Εντάξει λοιπόν, δε ζούμε στον πλανήτη Φράουλα, ξύπνα! Ή μάλλον, άναψε το φως!
Βραδιά ποίησης
Αληθινή ιστορία. Κατά τη διάρκεια της πράξης, η εν λόγω έχει όρεξη για μπλα-μπλα. Γυρνάει και ψιθυρίζει στο αυτί του εραστή «θέλω να μου μιλήσεις πρόστυχα». Κάνοντας κάτι που ξέρει καλά, ο εραστής ανοίγει το στόμα του και αρχίζει να ανταγωνίζεται τους λιμενεργάτες στη ναυτεργατική ζώνη Περάματος. Με τσίτα γκάζια, ζητάει από την εν λόγω να συνεχίσει την πρόστυχη στιχομυθία.
«Φαντάζομαι… πως είμαστε σε μια παραλία… κι ο ήλιος καίει τα κορμιά μας, κι αλμύρα ξανθαίνει τα μαλλιά μας…» ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ! Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Άλλο sex, άλλο έρωτας (θα κλάψω…).
Αγκαλίτσες και Φιλάκια
Εδώ θα είμαι πιο συγκαταβατικός. Είναι στη φύση της γυναίκας αυτή η αναζήτηση στοργής, θαλπωρής, αυτό το πρωτόγονο αίσθημα ασφάλειας που νοιώθει στην αγκαλιά του άντρα. Κανένα πρόβλημα. Όλα καλά. ΑΛΛΑ, γιατί αυτό το πράγμα να σας πιάνει αμέσως μετά το sex? Υποθέτω πως είναι ένα είδος αυτοάμυνας, προφανώς για να μη νομίζετε πως σας έχουμε μόνο για το sex. Θυμηθείτε, άλλο sex, άλλο έρωτας, Αγκαλίτσα
Μα που είσαι…
Δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς τι σκέφτονται οι γυναίκες όταν παίζουν θέατρο την ώρα του sex. Ξέρω όμως να το αντιλαμβάνομαι. Και ξενερώνω. Δεν θα επεκταθώ παραπάνω, θα αφήσω μια ανώνυμη γυναίκα να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, μιας και οι γυναίκες θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο:
«Τι σκέφτονται οι γυναίκες όταν κάνουν σεξ; Εξαρτάται. Από τι; Από το αν ο εραστής είναι καινούριος ή παλιός. Γιατί αν έχει χάσει την γυαλάδα του οι σκέψεις είναι καταιγιστικές. Όταν έχει μπει καινούριος κόκορας στο κοτέτσι οι σκέψεις είναι ελάχιστες. Σκέφτεσαι μόνο: «του αρέσει αυτό που του κάνω ή να αλλάξω ρεπερτόριο», «γίνεται να τον βάλω να μου κάνει αυτό που θέλω χωρίς να του το ζητήσω και εξελιχθεί ξενέρωτο», «να την πάρω την έκφυλη πρωτοβουλία ή όχι», «λες να σπάσει το προφυλακτικό και να ‘χω τίποτε ιστορίες»; Όταν όμως ξέρεις το σώμα του απέξω κι ανακατωτά, ξέρεις με ακρίβεια ελβετικού χρονομέτρου τι πρόκειται να σου κάνει, ξέρεις τα όριά του όσον αφορά τη φαντασία και τις επιδόσεις του, ξέρεις ακόμη και σε πόση ώρα θα πέσει για ύπνο από τη στιγμή που η σεξουαλική διαδικασία φτάσει στο τέλος της απλά βαριέσαι στην ιδέα πόσο μάλλον να κάνεις σεξ. Έτσι ακολουθείς τη γνωστή διαδικασία των πονοκεφάλων μιας και η συγκίνηση του ανεξερεύνητου των πρώτων μηνών έχει οριστικά χαθεί.
Βέβαια όταν οι πονοκέφαλοι και οι πόνοι περιόδου δεν πιάνουν (το ‘χεις πει πολλές φορές και δε θα σε πιστέψει αν το πεις άλλη μια φορά αυτό το μήνα) σεξοπλίζεσαι με υπομονή και φαντασία τα μόνα όπλα που διαθέτεις για να τα βγάλεις πέρα.
Έτσι λοιπόν την ώρα που εκείνος ιδροκοπά επάνω σου εσύ μπορεί να σκέφτεσαι: «άντε πάλι τα ίδια, έχω να ξυπνήσω και νωρίς αύριο», αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που ενέδωσες. «Αύριο έχω ραντεβού για αποτρίχωση ή μήπως την επόμενη Τρίτη; », «πλήρωσα άραγε το λογαριασμό του κινητού ή θα μου το κόψουν – και τώρα που είπα κινητό τι να κάνει αυτή η ψυχή ο Γιάννης, καιρό έχω να τον δω, ας του κάνω αύριο ένα τηλέφωνο».
Το σκηνικό όμως μπορεί να είναι διαφορετικό αν διαθέτεις φαντασία και την επιστρατεύσεις ετούτη τη δύσκολη στιγμή. Η εμμονή της πορνείας, το ομαδικό σεξ, το παιχνίδι σκλάβας αφέντη ακόμη κι ο βιασμός κατατρέχουν τις γυναικείες φαντασιώσεις όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε ποτέ ανοιχτά. Μη ξεχάσω και τον Brad Pitt (ναι μ’ αρέσουν οι ξανθοί!) Οπότε βάζεις την εκάστοτε ιστορία – φαντασίωση που έχεις δημιουργήσει και παίζει την ώρα που ο Τασούλης νομίζει σ’ έχει οδηγήσει στον έβδομο ουρανό…»
Και ο νοών νοείτο…
Σ.
Διαιρέτης 
