Χάρης Δούκας: «Με την κοινωνία για την αλλαγή»
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα. Στο πέρασμα του χρόνου, το ΠΑΣΟΚ, για διάφορους λόγους, απώλεσε ένα τμήμα του ταυτοτικού DNA του. Δεν αμφιβάλλω ότι τα μεγάλα κόμματα εξελίσσονται και προσαρμόζονται στα δεδομένα της κάθε περιόδου και στις ανάγκες της κοινωνίας. Όμως, η σημερινή πραγματικότητα φανερώνει δυστυχώς ότι η κοινωνία δεν μάς έχει τόσο ανάγκη όπως εμείς θα θέλαμε.
Ποιο είναι το πιο όμορφο μέρος της Αθήνας;
Του Νίκου Τσούλια
Προφανώς είναι μια υποκειμενική θεώρηση – παραθέτω όμως ισχυρή επιχειρηματολογία – με μια “υποσημείωση” ότι φυσικά είναι εκτός συναγωνισμού η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα και το όλο περιβάλλον της.
Μικρή ιστορία περί των πάντων (σχεδόν)
Bill Bryson (2020), Μικρή ιστορία περί των πάντων (σχεδόν), Μεταίχμιο,
Του Νίκου Τσούλια
Συνήθως τα επιστημονικά δοκίμια που διαβάζουμε είναι μονοθεματικά – αναφέρονται σε έναν τομέα της γνώσης και η κατανόηση της πραγματικότητας, ως εκ τούτου, είναι πάντα ελλιπής.
Το βιβλίο αυτό υπηρετεί μία τέτοια αναγκαιότητα. Καλύπτει τους χώρους των θετικών επιστημών και μας δίνει την ιστορική καταγωγή και εξέλιξη των γνωστικών αντικειμένων αυτών των επιστημών με έναν τρόπο εύληπτο και απόλυτα κατανοητό. Δεν χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις, για να κατανοήσουμε τις αναφορές το συγγραφέα. Παράλληλα, αυτό δεν λειτουργεί εις βάρος της εγκυρότητας της γνώσης που παρέχεται, ακριβώς γιατί το βιβλίο είναι προϊόν πολύχρονης έρευνας.
Έν’ αηδόνι
Κωστής Παλαμάς
Στον κύριο Pavolini
καθηγητή στη Φλωρεντία.
Του κλειστού παλατιού το περβόλι
σαν αμίλητο, σα μοναχό·
και σκορπάει και τριγύρω του η πόλη
της ζωής τον πολύκοσμο αχό.
Κι όπου πλέκουν πυκνότεροι οι κλώνοι
στο περβόλι μια κρύφια φωλιά,
ήρθε κι έστησε θρόνο έν’ αηδόνι,
και λαλεί μια γητεύτρα λαλιά.
Κι αποπάνω απ’ το βούισμα τ’ ανθρώπου,
απ’ το γάβγισμα τ’ άυπνου σκυλιού,
κι αποπάνου απ’ το βόγκο του κόπου,
—ω χαρά και ω ψυχή τ’ Απριλιού—,
κι αποπάνου απ’ την άγρια βλαστήμια,
κι από κάθε φωνή, κάθε ωδή,
και πατώντας την πρόστυχη ασκήμια,
το τραγούδι το θείο τραγουδεί.
1907
Όταν το Υπουργείο Παιδείας αγνοεί το μείζον θέμα της Τεχνητής Νοημοσύνης
Του Νίκου Τσούλια
Οι κοινωνίες και τα κράτη είναι ανέτοιμα να προσαρμοστούν στις αλλαγές και στις ανατροπές της μεγάλης 4ης Βιομηχανικής επανάστασης. Και αν μέχρι πρόσφατα το σχολείο και η εκπαίδευση δεν γνώριζαν πως θα ήταν ο κόσμος που θα ζήσουν οι νέοι και οι νέες στις επόμενες δεκαετίες, σήμερα δεν γνωρίζουν το πως θα είναι στην επόμενη δεκαετία ή μάλλον στην τρέχουσα δεκαετία.
Λογοτεχνία και ανάγνωση, εγχείρημα πολυδιάστατο
Ηλίας Μαγκλίνης
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
03.11.2020
«Εγραψε γι’ αυτό το βιβλίο η Κοτζιά στην “Καθημερινή”». Ακουγα από νέος αυτή την κουβέντα, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Ηδη από τότε η Ελισάβετ Κοτζιά ήταν ένα από τα σημεία αναφοράς στην ελληνική κριτικογραφία, ένας από τους «πυλώνες» της κριτικής της λογοτεχνίας – κυρίως της πεζογραφίας αλλά και του δοκιμίου.
Και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ απαιτεί και πολιτική λύση!
…και όμως δεν γνωρίζονται μεταξύ τους – όποιος θέλει κάθετα δίπλα στον πρωθυπουργό, είναι λαϊκός τύπος!
Του Νίκου Τσούλια
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκάλυψε μια βαθιά και σκοτεινή παρανομία. Αποκάλυψε ένα μείζον πολιτικό και ηθικό πρόβλημα, που αφορούσε πρώτα απ’ όλα την κυβέρνηση της Ν.Δ. και τον πρωθυπουργό. Η άμεση συναλλαγή κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών ακόμα και του γραφείου του κ. Μητσοτάκη με ανθρώπους που είχαν συγκροτήσει μια ισχυρή εγκληματική οργάνωση, βουτηγμένη στην παρανομία και στη διαφθορά αποτέλεσε τον πυρήνα γι’ αυτό το παρακμιακό φαινόμενο.
Το περί Φύσεως ερώτημα
Κώστας Γεωργουσόπουλος
in.gr, 26 Νοεμβρίου 2021
Σε μια εποχή γενικότερης κρίσης των αξιών, των ιδεών, της τέχνης και της πολιτικής ο Λουκρήτιος μας βοηθάει να ανοίξουμε το χαώδες ερώτημα του ζην.
Στις «Πράξεις των Αποστόλων», ένα από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης που έγραψε ο Απόστολος Λουκάς, ο συγγραφέας μας πληροφορεί για την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα. Ο επισκέπτης τη βρήκε κατείδωλον, γεμάτη με βωμούς μυρίων όσων θεών, όχι μόνον του Ολύμπου, αλλά και Σύρων και Βαβυλώνιων και Αιγυπτίων, πυρολατρών κ.λπ.
Χάνεται ο κόσμος των Περιοδικών
Του Νίκου Τσούλια
Πριν μερικές δεκαετίες οι τακτικοί αναγνώστες των βιβλίων και των εφημερίδων, οι ανήσυχοι πολίτες είχαν και ένα άλλο τρίτο πεδίο διαβάσματος: αυτό των περιοδικών. Κάθε πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα, κάθε έντονη κοινωνική δραστηριότητα, ακόμα και μεγάλοι επαγγελματικοί χώροι αποτύπωναν τις σκέψεις τους και τις ιδέες του σε περιοδικά.
Τι γίνεται με τις ΗΠΑ και τον Τράμπ; Η χρυσή ευκαιρία της Ευρώπης!
Του Νίκου Τσούλια
Καμιά πολιτική ανάλυση, καμιά θεωρητική και ιδεολογική προσέγγιση δεν μπόρεσε να αγγίξει ούτε καν ακροθιγώς τις σημερινές τόσο απρόβλεπτες εξελίξεις στη διεθνή σκηνή, που έχουν επιφέρει οι επιλογές του Τραμπ.
Χρήστος Λαμπράκης – Η ζωή και το έργο ενός παθιασμένου δημοσιογράφου, εκδότη και λάτρη του πολιτισμού
Διαμαντής Γιάννης Θ
ΤΑ ΝΕΑ, 21 Δεκεμβρίου 2021
Στις 21 Δεκεμβρίου 2009, πεθαίνει ο Χρήστος Λαμπράκης, πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και εκδότης των εφημερίδων «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ», που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Δημήτρης, το 1922 και 1931 αντίστοιχα.
Εξέδοσε πολλά ακόμα έντυπα και υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες μορφές της ελληνικής δημοσιογραφίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης με παράλληλη σημαντικότατη προσφορά στον πολιτισμό.
Στο κυνήγι της ευδαιμονίας
Ενας νέος ισπανός ψυχολόγος και μια διακεκριμένη μαροκινή κοινωνιολόγος υποστηρίζουν ότι χάρη στην ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών την τελευταία εικοσαετία επινοήθηκε μια νέα βιομηχανία: πουλάμε τον εαυτό μας για να εξαγοράσουμε την ευτυχία του
Καρασαρίνης Μάρκος
ΤΟ ΒΗΜΑ, 11.09.2020
Για τον Μιχάλη Παντούλα
Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών
Αθήνα, 20 Ιανουαρίου 2026
Έφυγε από τη ζωή ο Μιχάλης Παντούλας, ιστορικό στέλεχος της παράταξής μας και του εκπαιδευτικού και του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΠΑΣΚ – Καθηγητών.
«Επέλαβε γαρ και ταύτα η φλοξ»
Θραύσμα μελανόμορφου κανθάρου από την Ακρόπολη της Αθήνας με ίχνη καύσης, όπου εικονίζεται ο Αχιλλέας να χαϊδεύει ένα από τα άλογα του άρματός του, που θα τον οδηγήσουν στην εκδίκηση για τον Πάτροκλο και στον δικό του χαμό. (Φωτ. ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ / «ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΝΙΚΕΣ»)
Η μεγάλη εκκένωση της αρχαίας Αθήνας για να σωθούν οι πολίτες από την επιδρομή και τη φωτιά του Ξέρξη
Σάκης Ιωαννίδης
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17.08.2021
Η σχέση μου με την εκπαίδευση και το ΠΑΣΟΚ (γ)
Πρώτη εκδήλωση της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικών στη χώρα μας – παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλου – 1998
Του Νίκου Τσούλια
Η πορεία στην επόμενη δεκαετία θα ολοκληρωθεί με την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη, στον πυρήνα των πιο αναπτυγμένων χωρών του κόσμου, και είναι πρώτη φορά που η Ελλάδα έχει τόσο καλή θέση στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Πρόβλημα όμως θα φανεί στη συνέχεια, όταν μετά την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση η χώρα μας δεν έχει ένα εθνικό αφήγημα για το πώς αντιμετωπίζουμε τη νέα συνθήκη σε καταστάσεις έντονου ανταγωνισμού τόσο στον τομέα της οικονομίας όσο και στα άλλα πεδία της δημοσίας ζωής.
Η σχέση μου με την εκπαίδευση και το ΠΑΣΟΚ (β)
Του Νίκου Τσούλια
Μετά τη φοιτητική ζωή ακολούθησε η στρατιωτική θητεία (1977-1979), που σήμαινε και την προσωρινή διακοπή της ουσιαστικής κομματικής σχέσης – και δεν ήταν και λίγο διάστημα, δυόμιση χρόνια! Η επαναφορά με έφερε στον χώρο των επιστημόνων και πιο συγκεκριμένα στο Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ένωσης Βιολόγων (τότε) και Π.Ε. Βιοεπιστημόνων τώρα, με ευθύνη στον Τομέα της Παιδείας.
Η σχέση μου με την εκπαίδευση και το ΠΑΣΟΚ (α)
Συνέντευξή μου ως Πρόεδρος της ΟΛΜΕ – παρουσία των αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης – 1997
Του Νίκου Τσούλια
Με την εκπαίδευση η σχέση μου δεν ήταν και είναι μόνο επαγγελματική. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, ακόμα και τώρα που έχω ολοκληρώσει τον σχετικό εργασιακό κύκλο μου, εξακολουθώ να έχω ενεργό ρόλο μέσω του κόμματός μου και της συνδικαλιστικής παράταξης των καθηγητών και με την αδιάλειπτη αρθρογραφία μου – ενώ έπεται και ένας Εκπαιδευτικός Όμιλος. Αλλά και ως μαθητής και ως φοιτητής έζησα τους εκπαιδευτικούς θεσμούς (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο) με ιδιαίτερη αγάπη και επιμέλεια.
Η «ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1880» ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ
Στην παρούσα ανθολογία επιχειρείται να ανθολογηθούν αντιπροσωπευτικά δείγματα της λογοτεχνικής παραγωγής της «Γενιάς του 1880» και των συγγραφέων των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι από τους συγγραφείς των αρχών του εικοστού αιώνα έχουν επιλεγεί εκείνοι, των οποίων το έργο φαίνεται να φέρει τα ίχνη ή να ακολουθεί ως ένα βαθμό τις τάσεις και τα χαρακτηριστικά της λογοτεχνικής παραγωγής της «Γενιάς του 1880». Αυτή την ομάδα ονομάζουμε άτυπα «επιγόνους» της προηγούμενης κυριαρχικής «Γενιάς του 1880».
Προφορικός ή γραπτός λόγος και έντυπη ή ψηφιακή γραφή;
Στην όχθη της λίμνης κοντά στο Bronte, EH MacDonald, 1909
Του Νίκου Τσούλια
Δεν γνωρίζω για ποιους λόγους ο Σωκράτης ήταν αντίθετος στην παρουσία και εδραίωση του γραπτού λόγου και υπεραμυνόταν του προφορικού λόγου. Ας φανταστώ, προφανώς αυθαίρετα, ποια μπορεί να ήταν τα δικά του επιχειρήματα για αυτή την εξέλιξη. Πρέπει να πούμε βέβαια ότι ο προφορικός λόγος ποτέ δεν έχασε τη σημασία του και απλώς ο γραπτός λόγος διαμόρφωσε ένα νέο τοπίο στις κοινωνίες και γενικότερο στον πολιτισμό.
Σπίτι
Μιχάλης Κατσαρός
Σπίτι μὲ τὰ κεραμίδια σου
σπίτι σπίτι ἀληθινὸ
περιστέρια τὰ στολίδια σου
σπίτι μὲ τὸν οὐρανό.
Ο Χάρης Δούκας στους κορυφαίους προοδευτικούς δημάρχους της Ευρώπης
Του Νίκου Τσούλια
Ο Χάρης Δούκας ποτέ δεν έμεινε στον μεγάλο, ιστορικό θρίαμβο που πραγματοποίησε απέναντι στο αυταρχικό και καθεστωτικό σύστημα εξουσίας της Ν.Δ., του Μητσοτάκη και του Κ. Μπακογιάννη στον Δήμο της Αθήνας.
Η διάπλαση του καλλιεργημένου ανθρώπου κατά τον Αριστοτέλη
Η φιγούρα που ο Ξενοφών έχει στο μυαλό του είναι εκείνη του πεπαιδευμένου ανθρώπου, του «καλλιεργημένου» -όπως θα λέγαμε σήμερα- ανθρώπου.
Ακόμα και για τη φιλοσοφική παιδεία ισχύει η διάκριση που έθεσε, μεταξύ άλλων, ο Πρωταγόρας, ανάμεσα σε εκείνη που στοχεύει στη διάπλαση άλλων επαγγελματιών φιλοσόφων, ικανών με τη σειρά τους να διδάξουν, και στην απόκτηση απλώς μίας γενικής φιλοσοφικής παιδείας. Αυτός ο διαχωρισμός ισχύει και για τον Ισοκράτη, ενώ ο Αριστοτέλης επιστρέφει σε αυτόν και τον οικειοποιείται.
Αγαπημένος μου πίνακας ζωγραφικής
Του Νίκου Τσούλια
Δύσκολο να επιλέξεις ένα έργο τέχνης και να αποφανθείς ότι αυτό είναι το καλύτερο από όλα. Πρόκειται γι’ αυτό που σου αρέσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Προφανώς η επιλογή μου είναι εντελώς υποκειμενική. Ωστόσο θα πάρει υπόψη της κάποια σχετικά στοιχεία, τα οποία με επηρεάζουν και μου διαμορφώνουν ένα συγκεκριμένο πλαίσιο κουλτούρας και αισθητικής συνάμα.
Παιδείας Εγκώμιον 
Πρόσφατα σχόλια