Παπανδρέου: «Προτιμώ να πεθάνω με κρασί και φασώματα παρά να ζήσω αιώνια σε ένα data center»

Θα εκπλήξει σίγουρα πολλούς η τελευταία επιλογή προσκεκλημένου της κολλεκτίβας μας, αφού πρόκειται για έναν άνθρωπο που παραμένει βαριά σημαδεμένος, και όχι άδικα, από πολιτικές φουρτούνες, ένα όνομα που κουβαλά πάνω του μια ολόκληρη ιστορία οικογενειακής και εθνικής αφήγησης, Καστελόριζα, εξορίες, επιστροφές, στιγμές που σφράγισαν τόσο το συλλογικό φαντασιακό όσο και το ίδιο το πολιτικό τοπίο της χώρας. Θα μπορούσαμε εύκολα να τον παραβλέψουμε, να αποστρέψουμε το βλέμμα μας από μια μορφή που είναι φορτωμένη με ιστορικές αποσκευές και νοήματα παραφορτωμένα, αλλά το πρόσφατο ταξίδι του στην Κίνα, ένα ταξίδι με προεκτάσεις όχι μόνο πολιτικές αλλά και συμβολικές, τον επανέφερε στο προσκήνιο με τρόπο που μας ανάγκασε να αναμετρηθούμε με το φάντασμα της ίδιας της Ιστορίας, με το φάντασμα της επανάστασης και του αντι-ιμπεριαλισμού, με τις φωνές του Yasser Arafat και του Olof Palme που αντηχούν μέσα από το παρελθόν του πατέρα του, και με το πνεύμα της διαρκούς αμφισβήτησης που εμείς, ως κολλεκτίβα, δεν μπορούμε παρά να αντιμετωπίζουμε με κάποια σχεδόν ερωτική τρυφερότητα.

Στο πνεύμα αυτής της συμπερίληψης, που είναι κάτι περισσότερο από ρητορική θέση μιας “γουόκ αντζέντας” αλλά έχει καταστεί απαράμιλλο και οργανικό χαρακτηριστικό της πολιτικής μας συγκρότησης, αποφασίσαμε να του πάρουμε συνέντευξη, ακριβώς επειδή πιστεύουμε ότι το “τσαλάκωμα” της ταυτότητάς μας είναι η ίδια η διαδικασία μέσα από την οποία γεννιούνται οι πολιτικές ζυμώσεις, αυτές που δεν υπακούν σε προδιαγεγραμμένα σενάρια, αυτές που μπορούν να ανοίξουν απροσδόκητες χαραμάδες μέσα στην κορεσμένη επιφάνεια του δημόσιου λόγου. Σας τον παρουσιάζουμε.

Όζι Όσμπορν: «Ο Μιχάλης Ρακιντζής επαναπροσδιόρισε ψηφιακά το ιστορικό Βυζάντιο»

Με τη λυπηρή ανακοίνωση της είδησης της προ μηνός εκδημίας/κοιμήσεως του ιδιαίτερα αγαπημένου μας τραγουδιστή, συνθέτη, ερμηνευτή και μυσταγωγού Όζι Όσμπορν, θεωρούμε τον χρόνο κατάλληλο, τιμώντας τη μνήμη αλλά και την επιθυμία του ιδίου, να φέρουμε στην επιφάνεια τη συνέντευξη-εξομολόγησή του σε κεκλεισμένων θυρών συμπόσιο της κολεκτίβας μας την επομένη της συναυλίας του στην Ελλάδα το 2010, μια εποχή κρίσης για την ίδια την Ελλάδα αλλά και για την παγκόσμια οικονομία (τότε), στην οποία ο Όζι ξεδίπλωσε άγνωστες πτυχές της ζωής και του έργου του αλλά και προσέφερε, σαν ένθεος ή μη αδελφός, την έμπρακτη στήριξή του στον χειμαζόμενο από τα χρέη και την κρίση ελληνικό λαό. Το κείμενο αποτελεί μεταφορά των σημειώσεων των παρευρισκομένων (τις οποίες μεταφράσαμε από τα αγγλικά, τη μητρική γλώσσα του δημιουργού). Οι σημειώσεις ενδεχομένως να έχουν ορισμένες ασυνέχειες λόγω της μέτριας γνώσης αγγλικών του κοινού αλλά και ημών, της παραζάλης του διαλόγου με τον τραγουδοποιό, αλλά και των αλλοπρόσαλλων συναισθημάτων, των ιδεών και των οσμών που γέμισαν την αίθουσα τον μήνα Ιούλιο, χωρίς κλιματισμό, αλλά με πολλά αρωματικά κεριά.

Τζων Κατσιματίδης: «Όταν τρώμε μαζί, τρώμε καλά”

Με την ευκαιρία της επίσκεψής του στην Ελλάδα, ο γνωστός ομογενής επιχειρηματίας με καταγωγή από τη Νίσυρο, αναφερόμενος στους τίτλους των ελληνικών mainstream ΜΜΕ ως “μεγιστάνας”, χάρισε στα μέλη της κολεκτίβας μας μια συνάντηση-έκπληξη υπό μορφή workshop, στη διάρκεια της οποίας ξεδίπλωσε πτυχές της προσωπικής του ζωής και ιστορίας, μοιράστηκε τον πλούτο των γνώσεων και των επαγγελματικών του μεθόδων μαζί μας, αλλά και απάντησε σε πολλά ερωτήματά μας με ευρύτερο ορίζοντα.

Η κουβέντα ξεκίνησε ασφαλώς από την προσωπική του διαδρομή, η οποία αν μη τι άλλο ξεχωρίζει και δίνει ελπίδα σε χιλιάδες χωριατόπαιδα που ασχολούνται με τη γεωργία. Τον ρωτήσαμε, λοιπόν, πώς ένας ταπεινός και υπάλληλος οπωροπωλείου μπόρεσε να πραγματοποιήσει τα όνειρά του και να γίνει σήμερα ιδιοκτήτης αλυσίδας σουπερμάρκετ, λαμπρής και πετυχημένης μάλιστα, με περιουσία ανεκτίμητη, πηγή έμπνευσης για πολλούς επίδοξους νεοφυείς επιχειρηματίες, λαχανάδες που θέλουν να ξεφύγουν από τις κουτσουλιές και τα λιπάσματα και να εφορμήσουν προς το μέλλον. Ο κ. Κατσιματίδης αποκρίθηκε ότι σκοπός του δεν είναι να μας κουράσει με μακροσκελείς αναλύσεις για την εφαρμογή προτύπων από την αγορά παραγώγων των μεγαλύτερων σύγχρονων παγκοσμίων χρηματιστηρίων ή για την εισαγωγή πρακτικών μικρο-συναλλαγών (micro transactions)  από το χώρο του gaming, που ανέδειξαν οικονομικούς κολοσσούς όπως EA Sports, Ubisoft κ.α. Θέλησε να σταθεί περισσότερο στον πυρήνα των θεμελιωδών ιδεών του και της ιδιαίτερης αντίληψής του για τα οπωρολαχανικά, αλλά και τα εμπορικά προϊόντα ευρύτερα, η οποία τον οδήγησε στην επιτυχία.

Νίκος Ερηνάκης: «Πρέπει να επιστρέψουμε σε καθεστώς ζωώδους επιθυμίας»

Πριν δύο μήνες προσκαλέσαμε τον μεγάλο σύγχρονο Έλληνα ποιητή, φιλόσοφο και δάσκαλο Νίκο Ερηνάκη να μας δώσει μία ανοιχτή διάλεξη με θέμα τον έρωτα, την επανάσταση και την ελευθερία, τις έννοιες δηλαδή που απαρτίζουν, καθολικά θα έλεγε κανείς, την υπόσταση του διανοούμενου ανδρός.

Όπως είναι γνωστό πολλοί σχολιαστές – μνησίκακοι, θα προσθέσουμε εμείς – έχουν καταφερθεί εναντίον του Νίκου Ερηνάκη με κριτική διάθεση και χαρακτηρισμούς σχεδόν προσβλητικούς, χαρακτηρισμούς που επιχειρούν να υποβιβάσουν ή και να πλήξουν ανεπανόρθωτα, όχι μόνο το έργο αλλά και το γενικότερο stature ενός ανθρώπου που δεν έμαθε να υποκλίνεται. Στα νυχτερινά στέκια, συμπεριλαμβανομένων των στεκιών που όπως λέγεται ο ίδιος συχνάζει μετά μεταξωτού φουλαριού, πληθαίνουν οι φωνές που διατείνονται πως «ο Νίκος ο Ερηνάκης είναι ένας ατάλαντος και αφόρητα κοινότοπος παλιμπαιδίζων μεσήλικας», ή και άλλες που, εμφανώς απηυδισμένες, όπως λένε, από την υπερπροβολή της Ερηνακικής μετριότητας, ισχυρίζονται πως ο Ερηνάκης είναι πιο «άνοστος και χλιαρός κι από από φιδέ νοσοκομείου που έχει μείνει εκτός ψυγείου για τρεις μέρες». Ένας μάλιστα (πλέον πρώην) φίλος της κολλεκτίβας, δήλωσε ευθαρσώς πως ο Ερινάκης είναι ο «Αβραμόπουλος της διανόησης», κάτι το οποίο, αν και εκ πρώτης όψεως αναμφισβήτητα αληθοφανές, αποτελεί ανυπόστατη υπερβολή, η οποία μπορεί μάλιστα εύκολα να αποδομηθεί παραβάλλοντας χωρία από το ίδιο το ποιητικό έργο του Ερηνάκη, και ειδικά το ερωτικό, το οποίο με στίχους όπως, «Κι όλα είναι με το μέρος του/ Θέλεις περισσότερο εμένα/ Αλλά με φοβάσαι/ Φοβάσαι πως δεν θα είμαι εδώ» έχει χαράξει βαθύ και ανεξίτηλο στίγμα σε μια ολόκληρη γενιά που αντιμετωπίζει καθημερινά όχι μόνο την ευθραυστότητα των σύγχρονων αρρενοπότητων αλλά εν τέλει το σκοτεινό πέπλο της θραυσματικότητας των σύγχρονων σχέσεων.

Μαρκουλάκης: «Το περιβαλλοντικό κίνημα θα πρέπει να γίνει βαθιά αντι-καπιταλιστικό»

Είναι αλήθεια πως την περιμέναμε καιρό αυτήν την εκδήλωση. Ο λόγος δεν είναι απλά επειδή το φλέγον ιστορικό διακύβευμα της κλιματικής αλλαγής μπορεί να μετατρέπει ακόμα και την όποια ασήμαντη συνεύρεση μεταξύ στρατευμένης τέχνης και πολιτικής σε συνθήκη σπινθηροβόλα και ζωογόνα. Είναι- και μάλιστα πολύ περισσότερο- επειδή αυτός ο πολιτικός ζόφος που έχει γαντζωθεί σα χταπόδι γιγάντιο για τα καλά πάνω στο μέλλον μας φάνηκε έστω και στιγμιαία να ολιγωρεί, να οπισθοχωρεί και γιατί όχι να απομακρύνεται απλά και μόνο μπροστά στην καρτερική προσμονή της αγέρωχης υπόστασης και οξυδέρκειας του ανδρός που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε προχθές από κοντά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »