Mam wrażenie, że niemieccy pisarz nie są tak popularni i znani, jak choćby ci anglojęzyczni. Oczywiście najwybitniejsi zdołają się przebić na rynku, ponieważ takie hasło jak Literacka Nagroda Nobla wiele zmienia. Czy jednak znamy wielu literatów poza Noblistami piszącymi po niemiecku? Jenny Erpenbeck jest jedną z nielicznych twórczyń, które przełamują ten schemat. Jej powieści, w tym ostatnio przetłumaczona książka pt. „Kairos”, odniosły literacki sukces, więc cieszy mnie kolejny przekład. „Opowieść o starym dziecku” jest debiutem pisarki, liczy nieco ponad sto stron. Dla wydawnictwa pewnie to spore ryzyko, by publikować takie niekomercyjne książki, ale mam nadzieję, że po tytuł sięgnie wiele osób, a nie tylko ci, którzy cenią talent Erpenbeck. Czytaj dalej
„Opowieść o starym dziecku” – Jenny Erpenbeck
Odpowiedz
Książka Sylwii Góry pt. „W stronę Anny” została wydana została już jakiś czas temu, ale sięgnęłam po tę biografię dopiero teraz. Autorka, kulturoznawczyni i literaturoznawczyni, pisała wcześniej o kobietach wykluczonych, buntowniczkach, reformatorkach, ale również osobach mniej znanych w powszechnym odbiorze. Czy Anna Iwaszkiewicz również zalicza się do tej grupy? Wydaje się, że nie; w końcu była żoną wybitnego pisarza. A jeśli gwiazda męża przysłoniła ją zupełnie? Sylwia Góra postanowiła odkryć jak najwięcej o Annie Iwaszkiewicz, a nie osadzać jej zaledwie w roli żony Jarosława. 
W latach 1976 – 1980 Wydawnictwo PIW publikowało serię „Opowieści Grozy”. Od kilku lat jest ona wznawiana pod nieco zmienionym tytułem, ponadto została wzbogacona i odświeżona o kolejne teksty. Wprawdzie nie czytałam wcześniejszych ośmiu już „Opowieści niesamowitych” tłumaczonych z języka czeskiego, francuskiego, włoskiego, rosyjskiego i innych. Zainteresowała mnie literatura japońska. Antologia mrocznych i niesamowitych opowieści z języka japońskiego została ułożona przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał. Jako podstawę posłużyła wydana w 1986 r. w PIW-ie „Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej”. Teraz poszerzono zbiór o autorów takich jak Kenzaburō Ōe czy Kōbō Abe. Zwłaszcza ten ostatni szczególnie mnie zainteresował, ponieważ widzę, że wciąż jest u nas popularnym, wręcz kultowym pisarzem. 
Rafała Kosika nie trzeba przedstawiać zarówno starszym, jak i młodszym pokoleniom czytelników. Jeśli ktoś jednak jeszcze nie trafił na tego pisarza, niezależnie od tego w jakim będzie wieku, znajdzie dla siebie książkę tego autora. Mnie przyciągają również te tytuły, które są dla młodszych odbiorców. Doskonałym tego przykładem jest seria pt.
Michał Świerczyński zadebiutował w 2025 roku. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że jest to dopiero ósmoklasista. Pochodzi z Gdańska, tu uczęszcza do szkoły. W swojej rodzinie jest najstarszym dzieckiem z siedmiorga rodzeństwa. Dlaczego o tym wspominam? Chłopak już jako dziewięciolatek zaczął opowiadać młodszemu bratu przed snem historie, które sam wymyślał. Tak narodził się pomysł na napisanie książki. Zanim jednak został wydany „Wesoły Borsuk z Borsuczyna i agent Wiew-X112” trzeba było włożyć w to sporo wysiłku. Rodzice, którzy uwierzyli w ten pomysł, postanowili wesprzeć swoje dziecko, ale udało się to zrobić dzięki pomocy stowarzyszenia AMDG-Pietrzak. Ruszyła zrzutka, a projekt postanowiło wesprzeć 76 osób. Dzięki temu ze środków pozyskanych od darczyńców udało się wydać 500 egzemplarzy „Wesołego Borsuka”. 
Zanim za sprawą głośnego serialu na platformie Netflix przypomnieliśmy sobie o katastrofie morskiej promu Jan Heweliusz, Adam Zadworny napisał na ten temat reportaż. Dziennikarz związany z „Gazetą Wyborczą” przedstawił w „Heweliusz. Tajemnica katastrofy na Bałtyku” informacje, które udało mu się zebrać na temat sprawy zatonięcia statku do którego doszło 14 stycznia 1993 roku. Czy po tylu latach udało mu się rzucić jakieś światło na tę trudną do wyobrażenia tragedią polskiej marynarki handlowej? 