γονυκλισία

- Κύριε Παναγόπουλε, λένε ότι την Κυριακή δεν πρέπει να γονατίζουμε στην Εκκλησία; Εγώ όμως όταν γονατίζω, κατανύγομαι καλύτερα... Γιατί να μην γονατίσω, τί κακό κάνω; Και εάν δεν γονατίσω στην Εκκλησία που ήρθα να προσευχηθώ, πότε θα γονατίσω;

- Δεν είναι στο τι θα κάνεις. Η αμοιβή σου είναι στην υπακοή σου. Έχεις να κερδίσεις Χάρη, αν υπακούσεις, εάν όμως κάνεις το θέλημά σου, δεν θα κερδίσεις τίποτα! Η υπακοή είναι να μην γονατίσεις. Διότι στον 20ο κανόνα της Α' Οικουμενική Συνόδου αναφέρεται, ότι δεν επιτρέπεται η γονυκλισία από το Σάββατο το βράδυ, μέχρι την Κυριακή το βράδυ.

Εάν λοιπόν κάποιος έχει την τόλμη και το θράσος και πει: ''Κάτω η Α' Οικουμενική Σύνοδος των 318 Πατέρων, εγώ θα γονατίσω'', χαλάλι του...

Εάν έχει την τόλμη να διαγράψει τον 90ο κανόνα της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου, που απαγορεύει την γονυκλισία την Κυριακή και πάλι χαλάλι του...

Εάν επίσης έχει την τόλμη να διαγράψει τον 91ο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου και τον 15ο κανόνα του Αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας, που απαγορεύουν την γονυκλισία και πάλι χαλάλι του...

Να μην ξεχνάει όμως, ότι στην έναρξη και στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, επικαλούμαστε τις ευχές αυτών Πατέρων, με το: ''δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών...'', τους οποίους αυτός απορρίπτει...

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας+

θλίψεις, δοκιμασίες, πειρασμοί

η ευχή

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και συντομότερα «Κύριε ελέησον», από τον καιρό των Αποστόλων χαρίστηκε στους Χριστιανούς και ορίστηκε να το λένε ακατάπαυστα, όπως και το λένε. Τι σημαίνει όμως τούτο το «Κύριε ελέησον», είναι πολύ λίγοι σήμερα που το ξέρουν, κι έτσι φωνάζουν καθημερινά ανωφελώς, αλλοίμονο, και ματαίως το «Κύριε ελέησον», και το έλεος του Κυρίου δεν το λαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν τι ζητούν. Γι' αυτό πρέπει να ξέρομε πως ο Υιός και Λόγος του Θεού, αφότου σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος και υπέμεινε τόσα πάθη και σταυρώθηκε και χύνοντας το πανάγιο αίμα Του εξαγόρασε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου, από τότε έγινε Κύριος και εξουσιαστής της ανθρώπινης φύσεως. 

Και προτού βέβαια σαρκωθεί ήταν Κύριος όλων των κτισμάτων, ορατών και αοράτων, ως δημιουργός και ποιητής τους, όμως των ανθρώπων και των δαιμόνων που δε θέλησαν από μόνοι τους να τον έχουν Κύριο και εξουσιαστή τους, δεν ήταν και Αυτός Κύριος τους, ο Κύριος όλου του κόσμου. Ο πανάγαθος Θεός δηλαδή, και τους Αγγέλους και τους ανθρώπους τους έκανε αυτεξούσιους και τους χάρισε το λογικό, να έχουν γνώση και διάκριση· γι' αυτό, ως δίκαιος που είναι και αληθινός, δε θέλησε να τους αφαιρέσει το αυτεξούσιο και να τους εξουσιάζει με τη βία και χωρίς τη θέλησή τους. Αλλά εκείνους που θέλουν να είναι κάτω από την εξουσία και διακυβέρνησής Του, εκείνους ο Θεός και τους εξουσιάζει και τους κυβερνά· εκείνους πάλι που δε θέλουν, τους αφήνει να κάνουν το θέλημα τους, ως αυτεξούσιοι που είναι. Για τούτο και τον Αδάμ που πλανήθηκε από τον αποστάτη διάβολο κι έγινε κι αυτός αποστάτης του Θεού και δε θέλησε να υπακούσει στην εντολή Του, τον άφησε ο Θεός στο αυτεξούσιό του και δε θέλησε να τον εξουσιάζει τυραννικά.

Αλλά ο φθονερός διάβολος που τον πλάνησε εξαρχής, δεν έπαψε κι έπειτα να τον πλανά, ώσπου τον έκανε παρόμοιο στην αλογία με τα κτήνη τα ανόητα και ζούσε πλέον σαν ζώο άλογο και ανόητο. Μα ο πολυέλεος Θεός τον σπλαχνίστηκε τελικά κι έτσι χαμήλωσε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη (Ψαλμ. 17, 10) κι έγινε άνθρωπος για τον άνθρωπο· και με το πανάχραντο αίμα Του τον λύτρωσε από τη δουλεία της αμαρτίας και δια μέσου του ιερού Ευαγγελίου τον οδήγησε πως να ζει θεάρεστα. Και, κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, μας έδωσε εξουσία να γίνομε τέκνα Θεού (Ιω. 1, 12) και με το θείο βάπτισμα μας αναγέννησε και μας ανέπλασε και με τα άχραντά Του μυστήρια τρέφει καθημερινά την ψυχή μας και τη ζωογονεί. Και μ' ένα λόγο, με την άκρα Του σοφία βρήκε τον τρόπο να μένει πάντοτε αχώριστος μ' εμάς κι εμείς με Αυτόν, για να μην έχει πλέον καθόλου τόπο σ' εμάς ο διάβολος. 

Ορισμένοι όμως από τους Χριστιανούς, ύστερα από τόσες χάριτες που αξιώθηκαν και υστέρα από τόσες ευεργεσίες που έλαβαν από τον Δεσπότη Χριστό, πλανήθηκαν πάλι από το διάβολο και εξαιτίας του κόσμου και της σάρκας ξεμάκρυναν από το Θεό και κατακυριεύονται από την αμαρτία και από το διάβολο κάνοντας τα θελήματά του. Όμως δεν είναι τελείως αναίσθητοι ώστε να μην αισθάνονται το κακό που έπαθαν. Καταλαβαίνουν το σφάλμα τους και γνωρίζουν την υποδούλωσή τους, αλλά δεν μπορούν αυτοί μόνοι τους να γλυτώσουν και γι' αυτό προστρέχουν στο Θεό και φωνάζουν το «Κύριε ελέησον» για να τους ευσπλαχνιστεί ο πολυέλεος Κύριος και να τους ελεήσει, να τους δεχτεί σαν τον άσωτο υιό(Λουκ. 15, 20) και να τους δώσει πάλι τη θεία χάρη Του και μέσω αυτής να γλυτώσουν από τη δουλεία της αμαρτίας, ν' απομακρυνθούν από τους δαίμονες και να λάβουν πάλι την ελευθερία τους, για να μπορέσουν με τον τρόπο αυτό να ζήσουν θεάρεστα και να φυλάξουν τις εντολές του Θεού. 

Αυτοί λοιπόν οι Χριστιανοί που, όπως είπαμε, με τέτοιο σκοπό φωνάζουν το «Κύριε ελέησον», αυτοί θα επιτύχουν εξάπαντος και το έλεος του πανάγαθου Θεού και θα λάβουν τη χάρη Του να ελευθερωθούν από τη δουλεία της αμαρτίας και να σωθούν. Εκείνοι όμως που δεν έχουν είδηση από αυτά που είπαμε, μήτε γνωρίζουν τη συμφορά τους που είναι καταδουλωμένοι στα θελήματα της σάρκας και στα κοσμικά πράγματα, μήτε έχουν ευκαιρία να συλλογιστούν την υποδούλωση τους, αλλά χωρίς τέτοιο σκοπό φωνάζουν μόνο το «Κύριε ελέησον», περισσότερο από συνήθεια, αυτοί πως είναι δυνατό να λάβουν το έλεος του Θεού; Και μάλιστα τέτοιο θαυμάσιο και άπειρο έλεος; Γιατί είναι καλύτερα να μη λάβουν το έλεος του Θεού, παρά να το λάβουν και πάλι να το χάσουν, επειδή τότε είναι διπλό το φταίξιμο τους. Άλλωστε, αν κανείς δώσει κανένα πετράδι πολύτιμο στα χέρια μικρού παιδιού ή κανενός αγροίκου άνθρωπου που να μην ξέρει τι αξίζει, και αυτοί το πάρουν στα χέρια τους και το χάσουν, είναι φανερό πως δεν το έχασαν εκείνοι αλλά αυτός που τους το έδωσε.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

---  φωτό από διαδίκτυο.

σιωπή, υπομονή, απόσυρση

Όταν αποφεύγει ο άνθρωπος τις πολλές κουβέντες, τις διαμάχες, την ταραχή και την σύγχυση, το Άγιο Πνεύμα επισκιάζει την ψυχή του και τότε, όσο στείρα και αν είναι, θα βλαστίσει καρπούς πνευματικούς.»

Λίγη σιωπή, λίγη υπομονή, λίγη απόσυρση από τα περιττά αρκούν για να αρχίσει η ψυχή να βλασταίνει καρπούς μετανοίας, πραότητος και φωτισμού.

Το μήνυμα είναι απλό και παλαιό όσο και η Εκκλησία. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να πλησιάσει κανείς τον Θεό, αλλά καθαρή καρδιά και ειρηνεμένος νους. Όποιος μαθαίνει να σωπαίνει μπροστά στη σύγχυση του κόσμου, μαθαίνει σιγά σιγά να ακούει τον ψίθυρο του Αγίου Πνεύματος που οδηγεί στη ζωή.

Το κείμενο αυτό αφιερώνεται σε όσους κουράστηκαν από τον θόρυβο, τις αντιπαραθέσεις και τη διάσπαση, και αναζητούν έναν ήσυχο δρόμο επιστροφής στην καρδιά και στον Θεό.

Σιωπή που γεννά φως και ειρήνη στην ψυχή.

(Ζωή Κωστούλα)

---  φωτό από εδώ.

η αλήθεια της Καινής Διαθήκης

Σε κανένα άλλο βιβλίο του κόσμου, όσο κι αν ψάξετε, δεν θα βρείτε εντολές, κηρύγματα, διδασκαλίες τόσο υψηλές και ανεξήγητες με τα μέτρα της ανθρώπινης λογικής, όσο στην Καινή Διαθήκη! 

Μόνο στην Καινή Διαθήκη θα διαβάσετε πως ο Χριστός όχι μόνο συγχωρεί τους δημίους Του, αλλά και εύχεται υπέρ αυτών ωσάν να ήταν ευεργέτες Του! Εκείνο το «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» που αλλού θα το συναντήσετε; Που ακούστηκε ποτέ το θύμα να συγχωρεί τον θύτη του; Ο αδικημένος, ο ασπλάχνως βασανιζόμενος, ο υβριζόμενος και συκοφαντούμενος, ο αδίκως καταδικαζόμενος και θανατούμενος να συγχωρεί τους σταυρωτές Του και να εύχεται υπέρ αυτών; Υπάρχει καμιά θρησκεία στον κόσμο που να παραγγέλλει στους οπαδούς της να συγχωρούν τους εχθρούς τους και όλους εκείνους που τους έβλαψαν, αδίκησαν, συκοφάντησαν, κατηγόρησαν αδίκως και καταδίκασαν ακόμη και σε θάνατο; 

Σε καμία απολύτως θρησκεία δεν θα βρείτε, όσο κι αν ψάξετε, παρόμοια εντολή και κηρύγματα, διότι ακριβώς πρόκειται για «θρησκείες», ανθρώπινα δηλαδή κατασκευάσματα, ιδεολογήματα και ιδεοληψίες ακόμη, που δεν μπορούν να ανεβάσουν τον άνθρωπο σε τέτοια δυσθεώρητα πνευματικά ύψη και να τον απαλλάξουν απ' όλα εκείνα τα συναισθήματα και καταστάσεις που τον κρατούν δέσμιο στο άρμα της κακίας και της ενστικτώδους εκδικητικής συμπεριφοράς! 

Μόνο στην Καινή Διαθήκη η λογική μας θα σκοντάψει σε πλήθος «ακατανόητων» ανθρωπίνως εντολών, οι οποίες μας φαίνονται υπέρλογες, υπερβατικές και υπεράνθρωπες! Μόνο εκεί ο νους του ανθρώπου ιλιγγιά μπροστά στο ακατανόητο μυστήριο της θυσίας του Χριστού, το οποίο ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ερευνήσει και εξιχνιάσει με τη λογική του παρά μόνο με την πίστη του! Ποιά θρησκεία προβάλλει τον θεό της ως πατέρα των ανθρώπων, αδελφό και φίλο τους; Καμιά απολύτως, αλλά όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες θέλουν τους οπαδούς τους υποταγμένους και δούλους στον πλαστό θεό τους. 

Μόνο ο Χριστός διακηρύττει προς όλους τους πιστούς τούτα τα ακατανόητα λόγια: «Υμείς φίλοι μου έστε... ουκέτι υμάς λέγω δούλους ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος. Υμάς δε είρηκα φίλους ότι πάντα α ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν» (Ιω. ιε' 14-15). 

Και μόνο ο Χριστός αγαπά τους φίλους Του μέχρι θυσίας διαβεβαιώνοντας τους ότι «μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού» (Ιω. ιε' 13). 

Κι έπειτα σου λένε ότι ο χριστιανισμός θέλει τους οπαδούς του δούλους. Ψέμα ασύστολο, το οποίο δείχνει το κατάντημα των απίστων! 

Διαβάστε λοιπόν την Καινή Διαθήκη για να γνωρίσετε από πρώτο χέρι «τις έστιν ο Χριστός», και τότε να είστε βέβαιοι πως θα πιστέψετε, όχι επειδή σας το είπαν οι άλλοι, αλλά επειδή θ' ανοίξουν μόνα τους τα μάτια σας στην αλήθεια!

(Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.93,94)