Netjes

Posted on by
10

Omrin heet het afvalverwerkbedrijf hier in Fryslân. Zij zorgen voor onze grijze, groene en blauwe kliko’s. Ze legen ze voor de burgers, die ze eerst aan de kant van de weg zetten. Altijd op tijd en altijd vriendelijk zwaaiende chauffeurs als je ze toevallig tegenkomt. Niks te klagen dus. Gaat al vele jaren prima. Het mag wel eens gezegd, dat we erg blij mogen zijn met deze dienstverlening. Het kan ook anders.

Ik heb nu nog de beelden van een langdurige staking van de vuilnisdienst in Parijs op het netvlies. Het is al jaren geleden, maar het was meer dan ontzettend en ook nog eens in juni, dus al flink warm. Overal lagen bergen rotzooi opgestapeld en de stank was niet te harden zo erg. De perrons van de metro sloegen alles qua smerig……. je moest waden door de troep. Het was zoooo walgelijk!

Ik zat vanmorgen bij kapster A in onze eigen vlek. Zo eens in de zes weken zorgt zij ervoor dat deze mevrouw weer een verzorgd hoofd heeft. Prettig voor mij, maar eigenlijk ook wel voor de mensheid. Die moet er tegenaan kijken, he?

Ze moest heel even weg en zo keek ik via de spiegel naar buiten. Er staat tegenover de salon een grote paarse textielcontainer op het pleintje. Af en toe brengen wij er een zakje afgedankte kleding heen. Het viel me op, dat er een forse berg plastic vuilniszakken (ik neem aan gevuld met textiel) tegen de grote vierkante container aan leunde. ‘Oh, dat is al een paar weken zo en er komt steeds meer bij’, zei A, toen ze terugkwam.

Dus belde ik thuis met Omrin. Vroeger was het Leger des Heils verantwoordelijk voor het legen van textielcontainers, maar nu valt het onder deze club. Ik kreeg een aardige dame aan de telefoon die naar mijn melding luisterde en direct in het spier trad. ‘Weet u het serienummer toevallig?’ Nee, niet naar gekeken, maar het gaat om een piepdorp met maar een container. Ze zag hem staan op op haar beeldscherm. ‘Deze is gepland voor 29 januari, mevrouw, maar ik ga mijn uiterste best doen om hem morgen al te laten leegmaken en de losse zakken mee te laten nemen, is dat goed?’

Goed? Menslief, mede namens het hele dorp heel hartelijk dank!

Het is toch om te huilen

Posted on by
7

Vriendin E en ik bespraken een bezoek aan een tentoonstelling van zilveren voorwerpen in Harlingen. Allebei zijn wij dol op zilver, porselein en keramiek, dus als het even kan gaan we er samen naar kijken. Lekkere lunch erbij en wat relaxt geslenter door onderhavige stad en dorp. Gezellig!

Natuurlijk kwam de ongelooflijk brutale roof van de zilveren objecten in Doesburg ter sprake. In de nacht van dinsdag op woensdag werden zo’n 300 stuks geroofd uit het Zilvermuseum. Doesburg is dé mosterdstad, dus logisch dat hier antieke mosterdpotten uit meer dan twintig landen tentoongesteld worden…. uh werden, want ze zijn weg. Ik ben nog nooit in dit museum geweest, maar ik begrijp dat het gevestigd is in de Martinikerk aldaar.

Meneer Martin de Kleijn heeft jarenlang verzameld en wilde dat andere mensen zijn verzameling mosterdpotten konden zien. Particulieren die dit doen verdienen grote hulde wat mij betreft. Ze kunnen het ook allemaal lekker voor zichzelf houden, he? Ik vind het dan ook heel erg, dat dit is gebeurd. Want het blijkt dat dikke beveiliging niet voldoende meer is. Het risico om spullen van goud en zilver tentoon te stellen wordt gewoon te groot.

Vriendin E zei terecht dat als zelfs kunst geroofd wordt uit het Louvre, dat je dan van alles kunt verwachten. Het is te treurig voor woorden.

Natuurlijk is deze grote diefstal vreselijk voor het Zilvermuseum. Tafelzilver, sierlepels waren tentoongesteld in vitrines. En kijk dan nu eens….. om te huilen.

Image

De gouden helm en de armbanden die vorig jaar rond deze tijd uit het Drents Museum (Dacia tentoonstelling) zijn gestolen, zullen ook nooit meer gevonden worden. Gelukkig hebben wij deze onvervangbare stukken nog nét mogen bewonderen. We hadden geen week later moeten komen.

Bospaarden

Posted on by
2

Op de parkeerplaats stonden wat paardentrailers en ook wat tafeltjes met eten en drinken erop. Geen mens te bekennen, maar er was wel nog net plek voor mijn auto. Vanwege de stralende zon besloten we maar eens een kijkje te gaan nemen op de heide. Ik kan geen weertype bedenken waarop deze heide lelijk is. Zo weids, mooi en eigenlijk altijd rustig. Je kunt langs de heide wandelen en dan door het bos terug naar de auto. Lekker rondje, dat we vaak deden met het hondje. Ach ja, de eerste feestdagen zonder Lola. Het is echt heel raar, maar omdat ze altijd zo gestresst was door die knallen, is het nu ook wel weer rustig voor ons. Maar ze wordt nog steeds erg gemist. Het was zo’n lieve gemakkelijke meid.

In het bos waren de paarden. Ze waren bezig om omgezaagde bomen (Douglas sparren) naar de paden te brengen. Twee paarden zij aan zij om telkens twee lange boomstammen weg te trekken door het bos naar een pad. Dan mochten ze even uitrusten terwijl weer andere tweespannen andere stammen wegtrokken. Er waren zo’n 10 paarden en natuurlijk de bijbehorende mensen.

Image

We spraken een meisje dat een van de paarden – een erg mooi dier – een stukje liet wandelen. ‘Deze wil niet rusten, ze wil lopen’. Ze vertelde dat het Oostenrijkse trekpaarden waren, die het echt leuk vonden om dit werk te doen. Een speciaal klein ras, maar wel groter dan een pony. We hebben een tijdje staan kijken hoe het ging. Een heel ander en zeker beter gedoe dan wanneer die grote machines bezig zijn.

Op fietse

Posted on by
6

zingt Daniel Lohues met zijn makkers van Skik. Voor niet-Drenten een onbegrijpelijk lied, maar na vier jaar wonen in Drenthe versta ik wel aardig Drèèènts, een Saksisch dialect.

Ik ben geen fietser. Wel vaak gedaan, maar sinds we zelf honden hadden vonden we lange wandelingen met de harige meiden (Yazou, Bella en Lola) gewoon leuker. Wel geprobeerd om ze in mandjes achterop mee te nemen, maar dat vonden ze driekeerniks. Schnauzers zijn nu eenmaal rare honden. Dus hebben wij onze fietsen jaren geleden al van de hand gedaan. Nog wel eens een vouwfietsje gekocht, maar dat bleek geen succes. Lag aan mij en niet aan dat fietsje.

Jaren geleden hadden we een joekel van een hometrainer staan. Het beviel niet, ding was veel te zwaar, bijna niet te verplaatsen en hij stond erg in de weg. Na een tijdje werd het apparaat verkocht aan een bevriende relatie, die hem voor een extra televisie in een extra kamer kon neerzetten en zodoende veel meer ‘op fietse’ was, want hij kon dan opgenomen programma’s bekijken. Of video’s ….. weet ik veel.

Maar we willen nu wat meer aan de beenspiertjes doen, dus zag ik een bescheiden hometrainer op Marktplaats staan. De naam A. die in ons vlekje woont, zei me niks. Maar toen ik een flutbod uitbracht, dat meteen geaccepteerd werd, vroeg ik wanneer en waar ik het ding kon ophalen. Ze gaf me een mij zeer bekend adres en ik gniffelde.

Vanmiddag dus de auto voor dat ultrakorte stukje gepakt, want ik ga echt niet met een hometrainer aan de wandel. Ze deed de deur open en gaf een gil van verrassing: ‘Neeeeejjj, wat leuk, ben jij het?’ We hebben een uurtje gezellig zitten bijkletsen, want sinds zij en wij geen hond meer hebben zijn de praatjes buiten eigenlijk verleden tijd.

Enfin, we hebben samen onder veel gelach de hometrainer in mijn kleine auto gepropt en er kunnen nu kilometers worden gemaakt. Voorlopig nog binnen, maar als de temperaturen stijgen kan hij onder de overkapping staan en fiets ik in mijn eigen tuin 🙂

Keramiekjes

Posted on by
5

Goede kennis I, die in haar vrije tijd keramiek maakt, had ons uitgenodigd om zaterdagmiddag te komen kijken naar haar werk. Ze bewoont een enorme boerderij in een gehucht ergens boven Drachten. Een van de stallen is ingericht als atelier. Een forse ruimte waarin werkbanken en ovens stonden. Het keramiek was geprijsd tentoongesteld op grote tafels. Mooie sortering. Er waren nog meer bezoekers en de sfeer was gezellig. Hier en daar waren zitjes gemaakt.

I. is niet alleen goed in het bakken van klei maar ook in het bakken van cakes. Het bezoek kreeg koffie en thee met van die dikke plakken appelcake. Zij is een zeer hartelijke vrouw. Van dat soort zouden ze er meer moeten maken.

Ik had me voorgenomen om niks aan te schaffen als ze idiote prijzen zou hanteren. Dat kwam doordat een van mijn Pilates-collega’s, na het volgen van de academische kunstenstudie in Groningen, vond dat ze heel veel geld kon vragen voor haar schilderwerk.

Ze had P-collega M en mij een keer uitgenodigd om bij haar thuis te komen kijken. Dus dat deden we. Het waren best aardige werkjes, hoor. Maar het kleinste niet ingelijste schilderij van – ik meen – een eenvoudige strandbranding op 30 x 30 cm was € 600. Nou, in geen zeshonderd jaar! Je moest eerst een bril gaan kopen om te zien wat er was uitgebeeld. M en ik bekeken het spul uiteraard beleefd, maar geen haar op ons hoofd dacht er aan om iets uit de collectie te kopen. Veel en veel te duur! We hebben het wel over het werk van een onbekende hobbyiste. Maar ze deed er niet moeilijk over, schonk lekkere koffie en we hebben een tijd gezellig aan de keukentafel zitten kletsen.
We hoorden zo af en toe tijdens het Pilatussen van haarzelf, dat ze wel meedeed aan exposities, maar bijna nooit iets verkocht. Tja, misschien dan toch de prijzen aanpassen? Wat heb je nou aan stapels schilderijen die niemand wil hebben?

Goed, met dit verhaal in het achterhoofd betraden wij het atelier van I.

Zij vond het erg leuk dat we waren gekomen en riep meteen lachend: ‘Jij bent aan het ontspullen, dus niks kopen hier, hè?’ Ik klopte maar eens op haar schouder en zei dat ze een zeer waar woord sprak, maar dat ik misschien wel wat wilde kopen voor andere mensen.

Ze had leuke dingen gemaakt met prijzen waaraan niemand failliet gaat. Er werd dus flink gekocht, zag ik. I was maar druk met het afrekenen en inpakken. Echtgenoot zag een grappig mannetje voor op de schoorsteenmantel. Die mocht mee naar huis samen met twee aan elkaar geklonken vogeltjes.

Image
Image

Soundbar

Posted on by
5

Onze televisie is nog maar vijf jaar oud, maar het geluid is nooit geweldig geweest. De laatste tijd zetten we al steeds meer de ondertiteling aan bij Nederlandse programma’s. Nu vind ik de meeste mensen – niet alleen die op de televisie – heel erg slordig en snel praten. Maar daar ga ik niet over, dus ‘Tom Poes, verzin een list’. Die list werd een soundbar, een langgerekt plat ding dat luidsprekertjes in zich heeft en bij de televisie gelegd moet worden.

Ik haalde er eentje op bij de winkel die al sinds we hier wonen ons elektrisch materieel levert. ‘Kan ik dit zelf aansluiten?’, vroeg ik aan D. Tuurlijk, doodgemakkelijk. Jajajaja….Maar het verbinden ging inderdaad goed, het geluid werd stukken beter. Alleen viel om de tien minuten het geluid helemaal uit. Moest dus telkens weer met de afstandsbediening aangezet worden. Gaat erg vervelen op den duur.

Dus kwam D. om ons te helpen. Hij ‘sloot het huwelijk tussen televisie en soundbar’ op een andere manier. Het steeds wegvallen van het geluid was verholpen, maar nu werd om de 15 of 20 minuten de luidspreker van de televisie weer geactiveerd. Het geluid werd even veel harder, en na drie seconden ging het nieuwe audiosysteem vanzelf aan en was alles weer zoals het moest. Niet erg dramatisch, maar goed was het natuurlijk ook niet.

Dus kwam gistermorgen W. Hij is de alleskunner van deze winkel. Een techneut van het zuiverste water. Wat W niet weet is de moeite van het weten niet waard. Hij zei dat het probleem waarschijnlijk aan de Sony televisie lag. Een fout in de software. Hij wilde proberen om in plaats van de HDMI kabel een optische kabel te gebruiken. Gelukkig zat er in de televisie een gat voor zo’n kabel en had hij er eentje meegebracht.

Probleem was meteen opgelost. Geen ondertiteling bij Nederlandse programma’s meer nodig en muziekprogramma’s zijn ook een stuk interessanter geworden.

W for president!

Kerstkaarten

Posted on by
8

Er zijn jaren dat ik bijna geen kerstkaarten stuur.

Maar dit jaar ben ik kaartgesproken eens flink los gegaan. Dat komt omdat de diamond painting-aandoening nogal lang duurde. Het was heel erg warm ergens in juli en dan ben ik ’s middags binnen, want daar is het lekker koel. Hitte en ik zijn namelijk geen vrienden. Toen heb ik een fors aantal kerstkaarten zitten diamond painten. Beetje vervreemdend al die sneeuwplaatjes terwijl de mossen van het dak vielen.

En van je plakplakplak en goh, kijk eens wat een leuk glinstereffect dat geeft.

Image
Image

Na gedane zaken heb ik ze opgeborgen, want ik was die kerstbomen en -klokken, sneeuwpoppen en andere ongein zo midden in de zomer goed zat. Gelukkig kwam ik ze afgelopen week tegen in een laadje, want ik had e.e.a. een beetje uh…. verdrongen. 😉

Van die echt prachtige december zegels gehaald en de kaarten geadresseerd aan dierbare mensen. Die weten niet wat ze overkomt hahahaha…

Hoe een ballon voor commotie zorgde

Posted on by
8
Image

Gisteren waren wij te lunchen in een restaurant. Drukke boel daar, maar het was gezellig en het eten was lekker. Toen we naar buiten wilden lopen kwam een peuter naar ons toe met een ballonnetje. Ik gaf er een tikje tegen en zij liet het touwtje los. Daar ging het ballonnetje…. Richting plafond. Een behoorlijk hoog plafond dus. Oh jezus, het is een kant en klare ballon met gas erin. Meisje helemaal in paniek: ‘Til mij op, til mij op!’ Maar dat was geen doen en dat zei ik ook. Zij rende naar haar moeder, die enigszins wezenloos opkeek van haar mobieltje. ‘Het is mijn schuld, hoor mevrouw’, zei ik. Ze reageerde niet, maar liep wel mee naar de plek des onheils. Daar stonden al meer gasten hulpeloos naar boven te kijken. ‘We moeten maar even wachten op een heel lange meneer, die jou dan kan optillen’, zei ik tegen het meisje. Ze was heel verdrietig intussen en huilde nog net niet. ‘Ach jeetje, nou het komt wel goed, hoor’, troostte ik. De mobieltjemoeder gaf nog steeds geen enkele reactie. Type zoutzak.

Gelukkig kwam al snel die door mij beloofde zeer gewenste errug lange meneer aanlopen. Hij tilde niet haar op, maar wel zijn zoon van rond de tien jaar. Die kon net het touwtje pakken en de ballon kwam naar beneden. Pfffttt. De peuter was zo blij toen ze haar ballonnetje weer had.

Ik ook 🙂

Schoonloeder

Posted on by
7

Je zal er maar mee ‘behept’ zijn. Een moeder kun je al niet uitkiezen maar een schoonmoeder ook niet. Die zit nu eenmaal vast aan je partner. Die je wél bewust hebt gekozen. Althans, dat neem ik gemakshalve even aan. Wij Nederlanders hóeven niet te trouwen met mensen, we willen dat zelf. Of dat verstandige keuzes zijn laat ik dan ook maar in het midden. Bij twee familieleden was ik getuige en de stellen zijn gescheiden. Doe je niks aan, maar ook daar ben je dan weer getuige van. Jammerjammer. Toen trouwlustig stel nummer drie vroeg of ik getuige wilde zijn, zei ik dus hartelijk: ‘Nee, zoek alsjeblieft een ander, want ik bezit kennelijk het boze oog’. We kwamen tot een compromis zodat ik geen getuige maar wel ceremoniemeesteres werd. Dat is een stuk minder gevaarlijk, maar wel veel meer werk 😉

Goed, ik las het woord schoonLoeder ergens en ik dacht meteen aan wijlen mijn lieve zus. Zij had een dergelijk exemplaar. Ik heb haar ook meegemaakt. Mijn zwager was een aardige vent, een echte broer voor mij. Maar zij was een nare egoïstische jaloerse domme vrouw, die er alles aan deed om mijn zus het leven zuur te maken. Ze werd nog behoorlijk oud ook, maar behield tot op het laatst haar vervelende streken.

Zelf had ik een prima schoonmoeder. We konden het altijd goed met elkaar vinden. Ik was dan ook oprecht verdrietig toen zij op tachtigjarige leeftijd overleed. Op haar crematie heb ik uit het hart waarderende woorden gesproken. Zij was bijvoorbeeld een trouwe geïnteresseerde tante voor de neven en nichten, die dan ook in grote getale waren gekomen om afscheid te nemen. Zo iemand – hoe acceptabel het ook is dat ze rustig mocht gaan na een hersentumor – wordt terecht gemist, maar de goede herinneringen en de foto’s blijven.

Nogmaals, je kiest op een gegeven moment voor de man of de vrouw, maar de familie krijg je er zomaar bij. Het is een groot geluk als dat goed uitpakt. Maar je zult het er toch mee moeten doen.