idea

အခ်စ္ဆိုတာ

အခ်စ္ဆိုတာ.. စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေရးထားျပီးမွ မလိုေတာ့လို႔ commentပိတ္ခ်လိုက္ရတဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. တေၾကာင္းတည္းနဲ႔ၿပီးမယ့္function ရွိတာ နားမလည္ဘဲ loopingမ်ိဳးစံုပတ္ၿပီး ေရးေနမိတဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. ျပန္ထြက္မယ့္ conditionေမ့က်န္ေနလို႔ endless loopျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနတဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. exceptionေတြ မတရားဖမ္းထားမိလို႔ လိုရင္းကို handleမလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. private, public, protected စသျဖင့္ သဲသဲကြဲကြဲ မသိဘဲ ဇေဝဇဝါ declaration လုပ္ခဲ့တဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. မလိုအပ္ဘဲ parameterေတြ ပြထေနေအာင္ လွမ္းပို႔မိတဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. performanceေကာင္းေအာင္ ျပင္ရင္း ျပင္ရင္း Editထပ္လိုၿပီဆို ဘယ္နားထိရမွန္း နားမလည္ေတာ့တဲ့အရာ။

အခ်စ္ဆိုတာ.. ျဖဳတ္လိုက္တပ္လိုက္ requirements ေတြၾကား ဖာရာေထးရာ အထပ္ထပ္နဲ႔ အထိမခံေတာ့တဲ့အရာ။

ဒီလိုပါပဲ…

တခ်ိဳ႔မ်ား ေျပာပါတယ္။ 「အသံုးခ်ခံခဲ့ရတာ」တဲ့။ 「အျဖည့္ခံပါပဲ」တဲ့။ နာက်ည္းသံေလးစြက္လ်က္ စိတ္မေကာင္းသံေလးနဲ႔ ျပန္ေျပာတတ္ၾကတယ္။  ျဖည့္ခ်င္တာေတာင္ ျဖည့္ခြင့္မရတဲ့အေျခအေနေတြ၊ အသံုးက်ခ်င္တာေတာင္ အသံုးခ်မခံရတဲ့ ဘ၀ေတြ ဒုနဲ႔ေဒးနဲ႔ ရွိပါတယ္ဆိုရင္ သူတို႔နားလည္ႏိုင္ပါ့မလား။

ေပးတယ္ဆိုတာ ယူတဲ့သူမရွိရင္ အလကားပဲကိုး။ အလကားျဖစ္ဖို႔ကိုပဲ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့လူေတြလည္း ရွိေနပါေသးရဲ႕။ အသိအမွတ္ျပဳခံရမွသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခု အထေျမာက္တယ္ဆိုပဲ။ တခါမွ လွည့္ၾကည့္မခံရဘဲ ေနာက္ေက်ာကိုပဲ ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြမွာလည္း တခုခုၿပီး တခုခု လုပ္ေဆာင္ေပးခ်င္ေနတတ္ပါေသးတယ္။ သနားစရာေကာင္းတယ္ လို႔ေတာ့ မေတြးလိုက္ပါနဲ႔။ ဒါလည္း ခံစားပံု ခံစားနည္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ အႏၱရာယ္ၾကီးတာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ သူတို႔ေတြက သိပ္စြဲၿမဲလြန္းတယ္။ ဘာမွ မရဖူးေတာ့ ဆံုးရႈံးရေလျခင္းဆိုတာ မခံစားရဘူး။ အမွတ္တရေလး တစ္ခုခုအတြက္ လနဲ႔ခ်ီ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ေစာင့္စားရလို႔ ေန႔တိုင္းဟာ တန္ဖိုးရွိေနတတ္ျပန္တယ္။ ပင္ပန္းတယ္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ဒီလုိပါပဲ…။

「ငါတို႔ ေန႔တိုင္း နင့္ေခါင္းကိုပုတ္လိုက္၊ နင့္ဆံပင္ကိုဖြလိုက္ က်ေတာ့ နင္ကဘာမွ အာရံုမထားဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ဘဲ ဘာခံစားခ်က္မွမပါဘဲ မေတာ္တဆသေဘာေလာက္နဲ႔ ေခါင္းေလးပုတ္တာက်ေတာ့ ၂ႏွစ္ေလာက္ၾကာၿပီးတာေတာင္ မေမ့ႏိုင္ဘူး။ ဘက္လိုက္လြန္းတယ္။」တဲ့။ တိုးတိုးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေလးက ေျပာပါတယ္။ 「နင္ကလည္းဟာ」ဆိုတာကလြဲၿပီး ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ 「တေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ေကာက္ေနတာ ထင္တယ္」ဆိုတဲ့အသံရယ္၊ ေခါင္းကိုဖြဖြပုတ္လိုက္တာရယ္ပဲ စိတ္ထဲ ျပန္ျပန္သတိရေနတတ္တယ္။ အၿမဲအုပ္စုနဲ႔ တရံုးရံုးရွိေနတတ္တာ တေယာက္တည္း ငူငူငိုင္ငိုင္ထိုင္ေနမွေတာ့ စိတ္ေကာက္ေနတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းအလိုလို သိႏိုင္တဲ့ကိစၥ၊ သူလည္း သတိထားမိတာ ဘာဆန္းမလဲ။ ဒီအမွန္တရားကိုလည္း သိေနတာပါပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာမွန္းမသိ အသက္ရွဴသံေတြ ခဏရပ္သြားဖူးတယ္။ ဒီလိုပါပဲ…။

「သူဘက္က ဘာမွအာရံုမပါဘူး၊ အမွတ္တမဲ့ခ်ည္းပဲ။ နင္သာ အကုန္သိမ္းထား။」 ဂရုဏာေဒါသံသံေတြ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ပါ မနာက်င္ပါဘူး။ ယူထားပါရေစ။ ဒီလိုပါပဲ…။ အိမ္မက္ထဲမွာေတာ့ သူအၿမဲၿပံဳးျပတတ္တယ္ဆိုတာ သူတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာျပရမလဲ။ ဒါနဲ႔ပဲ အိပ္ေဆးေတြ ပံုမွန္ေသာက္ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေမွ်ာ္လင့္ဆံုးတစ္ခုကို ေျပာပါဆုိရင္လား။ 「ပင္ပန္းလိုက္တာဗ်ာ」 ဆိုတာမ်ိဳး အမွတ္တမဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဘာမွမလုပ္ေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ…။

ဒီလိုပါပဲ…။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိပါပဲ…။

ဆက္ရန္ရွိသည္။

Bad Day

ျပင္ဆင္ထားတဲ့ စကားေတြအတြက္
အဆင္သင့္မျဖစ္ရတဲ့ မနက္။

ပါးစပ္ထဲ ေမွာက္ခ်မယ့္ Milo ေတြ
KeyPad ေပၚေလာင္းခ်တဲ့ မနက္။

မေန႔တေန႔က အဆင္ေခ်ာသမွ်ေတြ
ျပသနာေကာက္တက္တဲ့ မနက္။

၀က္သားဒုတ္ထိုးနဲ႔ စီးခ်င္းထိုးၿပီး
လက္ဖ်ားေတြေအးတဲ့ မနက္။

ဟိုဘက္ ဒီဘက္နဲ႔
ေနရာမေရြ႔တမ္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ရတဲ့ ေန႔လည္။

၄ထပ္နဲ႔ ၁၀ထပ္ၾကား
ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ထားတဲ့ ေန႔လည္။

မရွိေတာ့တဲ့ မွတ္ဥာဏ္ေတြ
အတင္းဆြဲထုတ္ခိုင္းတဲ့ ေန႔လည္။

တဖက္ကို ေဖးမခ်င္တာနဲ႔
တေယာက္က လစ္လပ္သြားတဲ့ ေန႔လည္။

အျပစ္လုပ္ထားတဲ့ ၾကက္တူေရြးေလး
စိတ္ေကာက္ေနတဲ့ ညေန။

တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ကို
အရူးအထင္ခံရမယ့္ ညေန။

တခရီးတည္းသြားရင္း
၁၀၀၀တန္တခ်ပ္နဲ႔ စကားမ်ားတဲ့ညေန။

ထိုင္စရာ ခံုျပည့္လို႔
ႏွစ္ဆိုင္ေျပာင္းသံုးရတဲ့ ညေန။

You had a bad day.. You’re taking one down.. You sing a sad song just to turn it around.. You say you don’t know.. You tell me don’t lie……… စသျဖင့္နဲ႔
Bad Day နားေထာင္ျဖစ္မယ့္ ည။

Love knows what is essential

Some people fear that when beauty fades, so does love. These individuals have little real knowledge of love and less respect for themselves, for in reality, it is the other way around; beauty fades only when love is gone.

Love makes us more comfortable with and accepting of each other’s imperfections. It doesn’t care that we’ve accquired a new set of wrinkles on our face, that our skin is flabbier than it used to be, that we have developed a more substantial midriff.

When we love, we see through such inconsequential things. We concentrate on internal beauty that is unaffected by time or age. It is not that love is blind, it is, rather, that love sees what is essential.


/* 21.2.2008 က For my dearest and nearest little sister Hsu ဆိုၿပီး  မမငု ကၽြန္မကို ေပးခဲ့ေသာ လက္ေဆာင္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက တစ္ခုပါ။ ရုတ္ခ်ည္း သတိရလာတာနဲ႔ အမွတ္တရ ျပန္တင္ထားလိုက္တာပါ။ တကယ္ပဲ အခ်စ္က ဘာအေရးၾကီးလဲဆိုတာေျပာျပေပးလားေတာ့ ကၽြန္မ ခုထိ မသိေသးပါဘူး။ */

ပ်ာယီးပ်ာယာ .. သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ..

ဟိုဘက္တံခါးက ထြက္လာတယ္.. ပ်ာယီးပ်ာယာ..

ဒီဘက္တံခါးထဲ ထပ္၀င္တယ္.. သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ..

ပ်ာယီးပ်ာယာနဲ႔ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ကို ေမ့က်န္တယ္..

သုတ္သီးသုတ္ပ်ာနဲ႔ မလိုတာေတြ ယူလာတယ္..

ဟိုဘက္တံခါးထဲမွာ ဘာမွန္းမသိ ပ်ာယီးပ်ာယာႏိုင္လြန္းတယ္..

ဒီဘက္အ၀င္ေတာ့ နားေနတာေတာင္ သုတ္သီးသုတ္ပ်ာ..

ဟူး……….