Δευτέρα 11 Ιουνίου 2006

Πρωϊνό ξύπνημα στο ξενοδοχείο. Μπορεί οι Άγγλοι να μην θέλουν να γίνουν άνθρωποι (βλέπε οδήγηση στα αριστερά, λίρες, πρίζες), αλλά σε θέλουν ξυρισμένο. Οπότε, ξεπερνούν ένα από τα κόμπλεξ τους, και σου βάζουν πρίζα στο ξενοδοχείο, που δέχεται είτε 110 V ή και 230... ΣΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΧΗΜΑ! Wow. Η δεύτερη έκπληξη είναι πως όντως δουλεύει...

English breakfast. Αύριο λέω να πάρω τα scrambled eggs. Σήμερα βαριόμουν οπότε πήρα 2-3 πράγματα από το μπουφέ και ?coffee?. Ναι ρε, μη με κοιτάς με μισό μάτι. Μόνο καφέ θέλω. Μαιτρ της τρομάρας. Έχε χάρη που έμοιαζες με τον ηθοποιό στο highlander.(Ακολουθεί φωτό). Ακολουθει αναγνώριση δια οφθαλμού με τους υπόλοιπους Έλληνες του ξενοδοχείου, που εντελώς συμτωματικά θα είναι μαζί μου και στα sessions. Οπότε κοιτιόμαστε? ?Είσαι ο Ηλίας?? Έτσι, έτσι. Οι Έλληνες φαινόμαστε από μακρυά.

Με το τέλος του πρωϊνού, πάλι μια βόλτα στο δωμάτιο, να αλλάξω μπλουζάκι, μιας που ήδη είχα αχίσει να ιδρώνω. Βάζω στην τσάντα το laptop και την ψηφιακή και φεύγω. Εμπρός καλά μου ποδαράκια σε 5 λεπτά είμαι εκεί. De Vere University Arms Hotel ? αίθουσα Churhill 3&4. Βέβαια μερικοί εμφανίστηκαν στο Churchill College, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα?

Registration: Πας, βρίκεις το καρτελάκι με το όνομα σου, παίρνεις τα αναμνηστικά poster και την μοιραζόμενη χαρτούρα και πας στην αίθουσά σου? Ένα τραπέζι, ένας προτζέκτορας, 30 άτομα, 30 laptop, 8 πρίζες? Μπαλαντέζα στη μπαλαντέζα, 29 αντάπτορες (Ένας Άγγλος :D). Και αρχίζει το party. Όλοι κάθονται στα laptop τους, όποιος ενδιαφέρεται, παρακολουθεί και τις παρουσιάσεις. Ένα break, δεύτερο για φαγητό (τα πάντα απαίσια) και ένα υποχρεωτικό break λόγω power failure... Σε παρακαλώ, μη τυχόν και ξαναπεί κανείς πως δεν είμαι πια γκαντέμης. Σκόρ++ . Έρχεται το ρεύμα κάποια στιγμή και μετά από 20 λεπτά ξαναξεκινάμε. Άλλη μια παρουσιάση και μετά είναι η σειρά μου

Κάνω και την παρουσίαση (καλύτερα απ’ όσο περίμενα), και ψιλοτελειώνουμε. Στα parallel sessions βρίσκω την ευκαιρία να χαζέψω λίγο στο internet, να έρθω σε επαφή με τα mail μου? Χαζολογούμε λίγο με τους online buddies στο Messenger, βλέπω και καμιά σελίδα.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, αλλάζω και παίρνω την ψηφική παραμάσχαλα, εξώ για βόλτα! Μια περπατάδα μιας ώρας στο Camridge, 7-8 μμ. Δυστυχώς, τα περισσότερα καταστήματα έχουν κλείσει ήδη (που είναι το 9+ της Ελλάδας?), οπότε η βόλτα είναι sightseeing only. Περνάω κάτι εκκλησίες-πύργους/σκηνικά για το Harry Potter, φυσικά το αχανές πράσινο και κάνω μια βόλτα από τον δρόμο που βρίσκονται τα μισά κολλέγια στο Cambridge. Πολύ πράσινο επίσης, αχανή κτίρια, αλλά εξακολουθούν να οδηγούν στην λάθος μεριά του δρόμου. Πραγματικά, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να σκεφτείς ?τι θα έκανα τώρα?? και να κάνεις το αντίθετο.

Κατάληξη στο Nando’s. Τοπική/Πορτογαλική αλυσίδα εστιατορίων, με ειδίκευση στα κοτόπουλα. Μαζί με τους υπόλοιπους του group , τρώμε τα κοτόπουλά μας (Το medium-hot ήταν αρκετά καυτερό, φαντάζομαι πως θα είναι το extra-hot). Τρώμε, συζητάμε και σιγά-σιγά φεύγουμε. Μια ακόμα πολύ όμορφη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο, κάπου στις 10:30 το βράδυ. Κατά τις 11 ξεράθηκα...

Κυριακή 11 Ιουνίου 2006

Οπότε ξυπνάμε Κυριακή πρωί. Με την πτήση να είναι νωρίς, μαζεύω τα ελάχιστα υπάρχοντα μου που είχαν αποδράσει από τις τσάντες (είπαμε, το χαλασμένο σακ-βουαγιάζ, η τσάντα ώμου με το laptop και το βιβλίο για το αεροπλάνο και η μπανάνα στη μέση).
Ελ. Βενιζέλος: Μεγάλο είναι το μπ......ο. Με συνδυασμό έμπνευσης, όσφρησης νυχιών και αγωνιώδους αναζήτησης για το stand της Ολυμπιακής, κάνουμε το check-in... Πολιτισμός. Αξιοπρέπεια... μια κίτρινη γραμμή που δεν περνάς αν δεν είναι να εξυπηρετηθείς (σωστότατο μέτρο, αρκεί ο κάφρος ο Έλληνας να το αποδεχτεί και να χρησιμοποιήσει). 3 ουρές γιατί οι Γερμανοί ήρθαν νωρίς για διακοπές σήμερα. Το κακό... 3 γκισέ για όλες τις πτήσεις της Ολυμπιακής. Με την επόμενη να φεύγει σε 5 λέπτα και ο ξεχασμένος-αργοπορημένος ταξιδιώτης της να είναι πίσω-πίσω στην ουρά. Με λίγο σπρώξιμο και συμβολή από τους υπαλλήλους της Ολυμπιακής, καταφέρνει ο κακομοίρης να κάνει check-in πριν φύγει το αεροπλάνο (τώρα αν το πρόλαβε δεν ξέρω... :D )
Μετά, στην 1 ώρα αναμονής, καφέ σε ένα από τα μαγαζιά εκεί, και λίγο chit-chat ακόμα με τον Αλέξη. Επίσης ένα πρόχειρο scann-άρισμα για τα διαθέσιμα ασύρματα δίκτυα. Τίποτα free :(

Προχωράμε λίγο γρήγορα την περιγραφή, γιατί η μέρα είναι μεγάλη...

Πτήση: Αααα, ωωω, ιιι... Τι εκπληκτικό αεροπλάνο! Airbus κάτι, μεγάλο, με δύο διαδρόμους μέσα, άνετο, προσεγμένο, έναν projector στη μέση (δείχνει στοιχεία θερμοκρασίας, τοπικής ώρας και χάρτη με το που είσαι...) μέχρι που έχει και οθόνη στην πλάτη του μπροστά καθίσματος. ΟΥΑΟΥ. Σε ολόκληρο το αεροπλάνο ποια οθόνη είναι χαλασμένη? ... Καλά κατάλαβες... Πάλι καλά που είχα το "Hitchhikers guide to the galaxy" μαζί, και έβγαλα 50 σελίδες κατά τη διάρκεια της πτήσης...
Αλλά το καλό με τέτοιες πτήσεις και αεροπλάνα είναι ότι οι αεροσυνοδοί και τα γεύματα είναι της καλύτερης (δυνατής) ποιότητας...

England speaking! Φτάσαμε στο Heathrow... Ένας βαρβάτος έλεγχος διαβατηρίων (15 γκισέ και ουρά 500+ ατόμων), φτάνουμε στις αποσκευές, περιμένω, περιμένω ΩΠ ήρθε...
Για να δούμε, σε τι κατάσταση είναι? .. Λουκέτο, εδώ, εκεί, που είναι το λουκέτο? Γιατί δεν έχει λουκέτο? Ένα γρήγορο check να δούμε αν λείπει κάτι... μπα..
Οπότε... θέλω να κάνω μια ερώτηση.. Είναι σύνηθες να ανοίγουν τις αποσκευές ή όχι? Άντε να βρεις Υπάλληλο της Ολυμπιακής... Μα όχι. Φυσικά και δεν θα βρεις υπάλληλο της Ολυμπιακής. Δεν έχουμε γραφείο εκεί. Εξυπηρετούμαστε από την Alitalia....
Τέλος πάντων και αυτό, μαθαίνω πως θεωρείται standard διαδικασία το άνοιγμα των αποσκευών αν θεωρηθούν ύποπτες (μάλλον είδαν καλύτερα την φωτογραφία του διαβατηρίου μου αυτοί :p)
Ωραία όλα αυτά.. Τώρα?

Αρχίζω να περπατάω μέχρι που φτάνω στο stand "information". Ωπ εδώ είμαστε. Περιμένουμε ευγενικά να τελειώσει ο Ινδός, και πιάνουμε την τύπισσα να μας πει πως θα φτάσουμε στο Cambridge. Πρώτα της λέω ότι η δικιά μου εντύπωση είναι πως θα πάρω τρένο και μετρό για να φτάσω στο kings cross, και μετά τρένο για Cambridge. Η σωτήρια απάντηση ήρθε - "μααα, υπάρχει απ' ευθείας λεωφορείο"
:D
Αν και σε άλλη περίπτωση μάλλον θα γούσταρα να ταλαιπωρηθώ λίγο, τώρα ήμασταν για δουλειά και δεν λέει να ψάχνουμε βραδυάτικα (μεσημέρι ήταν ακόμα, αλλά αν πάει κάτι πολύ στραβά?) ταξί που να φτάνει ως το Cambridge.
Οπότε, που είναι τα λεωφορεία? - Θα περάσετε κάτω από το δρόμο, απέναντι, και θα ανεβείτε επάνω...

Σταθμός λεωφορείων: Πιάνω τον πρώτο υπάλληλο που βρίσκω, τι να κάνω. Ο υπάλληλος είναι ένας Jamaico-Άγγλος (σκέψου προφορά Bob Marley) καιιιι, τον έχουν για να εκφωνεί τις αναχωρήσεις και τις αφίξεις... Τέλος πάντων, βγάζω και εισιτήριο. Αναχώρηση σε 20 λεπτά. Πωπω.. δες τύχη. Θα ξεκινήσουμε και αμέσως.
Ναι. Σίγουρα. Αμ πως. Βλάβη. "Ανταλλακτικό λεωφορείο σε 1 ώρα, τώρα το στείλανε από το Gatwick"... Χμμμ... Οκ. Μετά από πόση ώρα αναμονής, καταφέρε και ξεκίνησε το λεωφορείο. 2:30 ώρες διαδρομή, μέσα από πράσινο, πράσινο, πράσινο, πράσινο, πράσινο τοπίο.
Φτάνω με τα πολλά στο Cambridge, βλέπω έναν χάρτη του στυλ "You are here", τον συγκρίνω με τον χάρτη που είχα ήδη στα χέρια μου, και αρχίζω να περπατάω νότια...
Για το κλίμα μιλήσαμε? 28 βαθμοί με 70% υγρασία. ΩΡΑΙΑΑΑ (κοινώς ζέστη που σε πνίγει). Περπάτημα 30 λεπτά, φορτωμένος μέσα σε αυτήν την ζέστη... φτάνω στο ξενοδοχείο - στάζοντας...

Βολεύομαι στα γρήγορα στο δωμάτιο, λίγο να δω τι παίζει με την τηλεόραση, (η οποία έχει και πληκτρολόγιο), ένα ντουζάκι να ξεβρωμίσουμε, και... πήγε 11. Αλλά το τελευταίο δείγμα στερεάς τροφής εισήλθε στον οργανισμό μου πάνω στο αεροπλάνο. Οπότε, έχω λυσσάξει. Κατεβαίνω στον ευγενέστατο Άγγλο της Reception, τον ρωτάω που μπορώ να φάω τίποτα τέτοια ώρα?
Κατάληξη: έφαγα κάτι σαν γύρο κοτόπουλο σε ένα Αρμένικο fast food. Στον γυρισμό πήρα και ένα μπουκάλι νερό και μια Guiness σε κουτάκι (Να πας Αγγλία και να μην πιείς Guiness? Δεν λέει).
Τέλος της ημέρας 12 και κάτι (2 και κάτι ώρα Ελλάδας)....

Σάββατο 10 Ιουνίου 2006

Ξύπνημα. Αγχωμένο και άγριο. Κάπου στις 8. Μετά την βραδυνή καταιγίδα το μόνο που θέλεις να σκεφτείς είναι ότι ξεκινάει η τουρνέ.

Αλλά όχι. Δεν είσαι ο μόνος ξυπνιος μέσα στο σπίτι. Η αγχωμένη Ελληνίδα μάνα είναι στο πόδι, αλλά αναρωτιέται τι δουλειά έχεις τέτοια ώρα όρθιος. Τελευταία πράγματα μάζεμα, laptop, φωτογραφική μηχανή, ξύρισμα και ξανά, τελευταία επαφή με δίκτυο ? βλέπω στα κλεφτά τα δρομολόγια για Cambridge.

Μετά από τη θλιβερή διαπίστωση ότι το σακ-βουαγιάζ (αν είναι να το γράψω στα γαλλικά, ασ’ το) έχει πόβλημα, και το λουρί ξεκουμπώνει από τη μία μεριά (όχι που δεν θα με τυπούσε η γκαντεμιά για άλλη μια φορά), φτάνουμε στο αεροδρόμιο με τον πατήρ?

Check-in. Πωπωωω? Ευρώπη γίναμε. Διπλός έλεγχος αποσκευών, η κλασσική Ελληνίδα μεσήλικας να ετοιμάζεται για καβγά αν της πούνε ότι η βαλίτσα της είναι υπέρβαρη (αυτήν την μέτρησε κανείς?). Αλλά λες, ασφάλεια? Μετά από μισή ωρίτσα, έλεγχος χειραποσκευών για να μπούμε στο αεροπλάνο. Περνάμε από το x-ray την τσάντα με το laptop και την φωτογραφική, βάζουμε και το σαντάκι μέσης εκεί, όπως και το κινητό. ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ? -Έχετε κλειδιά, ζώνη? ? Εεε, ναι.. ζώνη. ? ΟΚ, περάστε. (και έλεγα ότι δεν έπρεπε να είχα πάρει μαζί το κουζινομάχαιρο). Γι, αυτό χρειάστηκε να τσαλακωθούν τα μισά ρούχα μου? Για να μπορώ να περάσω ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ?

Τέλος πάντων, περνάω, βγαίνω και από την πύλη, - Στο λεοφωρείο μπείτε? Οκ, μάλλον δεν θα είναι το αεροπλάνο εδώ μπορστά. Λάθος. ΕΙΝΑΙ το αεροπλάνο εδώ μπροστά. 10 λεπτά αναμονής στο λεοφορειάκι της Ολυμπιακής, για να καταλήξουμε 10 μέτρα πιο δίπλα?

Boeing 717-200. Συμπαθητικό. Βρίσκω τη θέση μου (14 Ε, Αργκκκκ, είναι στη μέση. Ούτε διάδρομος, ούτε παράθυρο.) Οκ. Η πτήση φυσιολογική. Κανένα παρατράγουδο ούτε επί της διαδικασίας, ούτε κάποιος περίεργος επιβάτης? Περίπου. Εκτός από έναν με μαλλί τρελλού επιστήμονα, που μόλις σβήνει το σήμα ?Προσδεθείτε?, παίρνει από το ντουλαπάκι την τσάντα του ? my precious και οδεύει προς την τουαλέτα. Αν σκεφτείς και την κορυφαία ασφάλεια επιβίβασης στο αεροπλάνο, σου κάθεται κάπως?

Κατά τ’άλλα η πτήση μια χαρά. Λίγο στην προσγείωση έχασε την ευθεία του και μας έκανε κούνια μπέλα. Αλλά στην ώρα του. Μετά κλασσικά, παραλαβή αποσκευών, να βρεις που στο διάολο πας, να παίρεις εισιτήρια (υπερβολικά πολλά γιατί τελικά είναι μόνο για τα συγκεκριμένα δρομολόγια) και να βρείς το λεοφωρείο που σε πάει εκεί που θέλεις.

Και αρχίζει η διαδρομή. 1 ώρα και κάτι ψιλά για να φτάσεις Δάφνη από το Ελ. Βενιζέλος. Εντάξει, διθύραμβοι έχουν γραφτεί για την Αττική οδό, αλλά όχι και για την Λεωφόρο Βάρης - Κωροπίου. 2 πράγματα έχω να σχολιάσω. Το οδόστρωμα και τους οδηγούς πάνω στο οδόστρωμα.

Οδόστρωμα: Από το αεροδρόμιο ξεκινάμε μια χαρά, ωραίο, πατημένο, επίπεδο. Μετά από λίγο μπαίνουμε σε ένα σημείο με φρέσκια πίσσα. Ξυπνάς από την ευωδιά της πίσσας να λιώνει κάτω από τον Αττικό ήλιο. Αλλά λες, πςςς, ΚΑΙ καινούρια άσφαλτος. Αλλά τι σε περιμένει πάντα σε ένα κομμάτι με φρέσκια πίσσα? Ένα κομμάτι που είναι έτοιμο να δεχτεί την φρέσκια πίσσα. Ξυμένο?

Οδηγοί: Μέσα σε ένα διάστημα είδα όλα τα κύρια είδη οδηγών αυτοκινήτων. Από την αρχή εντοπίζεις:

Trendy κοπέλα με μπαμπά με λεφτά ? Τζιπάκι, μάσκα γυαλί ηλίου, κοντό μπλουζάκι και ακόμα πιο κοντό σορτσάκι
Trendy νέος με μπαμπά χωρίς πολλά λεφτά ? Clio με άλλους 3 επιβάτες φορτωμένο, ψωνισμένες φάτσες , κολλητά μπλουζάκια και γλοιώδη μαλλιά.
Οικογενιάρχης ? Σεντάν αυτοκίνητο και το δάχτυλο στη μύτη.
Διανοούμενος ? Σεντάν αυτοκίνητο, το δάχτυλο στη μύτη (ή το κινητό στο αυτί ή και τα 2 ταυτόχρονα) αλλά με μουσάκι.
Αναρχικός ? Αυτοκίνητο δεκαετίας, μούσι σαν παπάς και κνίτισσα συνοδηγός
Αλβανός ? Αυτοκίνητο εικοσαετίας, κόκκινο δέρμα από την πολύ ώρα στον ήλιο, άσπρο λερωμένο μπλουζάκι και συνοδηγό με ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά.
Θεία ? Αυτοκίνητο πενταετίας, πιο μικρό και από κουτάκι από σπίρτα, θέση τέρμα μπροστά και ο φόβος χαραγμένος στο πρόσωπο.
Biohazard ? Jimny τζιπάκι, γυναίκα οδηγός με ιατρική ποδιά, και αυτοσχέδια μάσκα για το στόμα. Συνοδηγός 50+ , με φάτσα ανθρώπου που αν σε δεκαπέντε λεπτά δεν φτάσει στο νοσοκομείο, θα αρχίσουν να φεύγουν ένα-ένα τα μέλη του.

Φτάνω κάποια στιγμή στο τέρμα κατεβαίνω, βρίσκομαι με την συγκάτοικο του Αλέξη και οδεύουμε προς το σπίτι τους. Να μην τα πολυλογώ, βρισκόμαστε με τον Άλεξ (που δεν είναι και τόσο μικρός) και πάμε μια βόλτα από το συντονιστικό κατάληψης της Παντείου. Ένα μετρό και ένα λεωφορειάκι. Μέσος χρόνος αναμονής? 2 λεπτά. Το συντονιστικό? Εμπειρία. Όταν οι θεωρητικοί άνθρωποι κάνουν θεωρητικές συζητήσεις, νιώθεις πως έχεις πιάσει το νόημα της ζωής? ΖΖΖΖζζζζζζ?.

Χάρηκα να μάθω πως η σημερινή τοποθέτηση της Αρχι-ΕΑΑΚ-ίτισσας ήταν το απόλυτο προσωπικό ρεκόρ. 45 λεπτά μονόλογος. Κάτι λέγαμε για το νόημα της ζωής?

Φεύγουμε και καταλήγουμε σε ένα κρητικό ταβερνάκι. Εξαιρετικά. Ρακόμελο + ποικιλία κρεάτων + σαλάτα + κάτι μανιτάρια. Όλα καλομαγειρεμένα και μερακλήδικα?

Έχει πάει ήδη 9:30, οπότε μετά από ένα φρεσκάρισμα / αλλαγή ρούχων λέγεται στους άντρες, κατευθυνόμαστε προς ένα little bar στη Νέα Σμύρνη. Επίσης εξαιρετικό. Σωστή μουσική για όλα τα γούστα (σκεφτείτε οτιδήποτε σε στυλ moby). Σερβιτόρα να γυρνάει συνεχώς και να γεμίζει τα ποτήρια με νερό. Και? αλλαγή βάρδιας στις 12. Πόσο after είναι τελικά?

Δεν έκατσα να το μάθω, γιατί επόμενη η πτήση παραμόνευε. Γυρνάμε και ξεραινόμαστε στο σπίτι?

Βόλτα στο Cambridge

Πήγα στο Cambridge... wow...
ακολουθεί μια αφήγηση στα γρήγορα, του τι έγινε και που. Συνολικά έχετε να δείτε 5 μέρες. Και το ταξίδι (μου) ξεκινά....

Περίεργα πράγματα

Τελικά αυτό το BitTorrent είναι τελείως παρανοϊκό...
Πρώτη φορά βλέπω download που αυξάνεται το remaining καθώς κατεβαίνει (λέμε τώρα) το αρχείο

Το έχει η μέρα...

Σήμερα είναι η μέρα πρωταθλημάτων μου φαίνεται...
Σε σειρά χρόνου απόκτησης:
1) Rossi στα Moto GP - 5 συνεχόμενος τίτλος στην μεγάλη κατηγορία
2) Alonso στη Formula 1
3) Ελλάδα στο Eurobasket

Καλή μέρα μάλλον...

Good news everyone, there is bad news in the town

Είμαι ο itsomp και το αν είμαι καλά παίζεται...
Στα good news έχουμε ότι ξελασκάρουμε σιγάς σιγάς. Τελείωνει η αγγαρεία-ΔΕΗ. Σε καμιά-δυο βδομάδες... Όπως επίσης το να μην παίρνεις την εξεταστική στα σοβαρά βοηθάει αρκετά (ψυχολογικά). Τι να το κάνεις το πτυχίο μωρέ...
Bad news πάλι, -σκάσε ρε γκρινιάρη, τα θες και τα παθαίνεις-, εδώ και 4 μέρες, φεύγω το πρωί από το σπίτι και όλα ωραία και καλά, όταν έρχομαι βρέχει... Μήπως χειρότερο είναι ότι μου τελειώνουν τα x-files?

Βασικά... ίσως είναι το πρώτο ευχάριστο post μου. Δεν έχω bad news!! (αξιοπρεπή τουλάχιστον).
Αρχίζουν και μπαίνουν τα πράγματα σε ένα ρέγουλο.

Ασυναρτησίες part 1

Let's see
Η κατάσταση έχει ξεφύγει.
Εδώ και πολύ καιρό (όπως έχω πει στα post των προηγούμενων μηνών), έχω αναλάβει αρκετά πράγματα που δεν προλαβαίνω να κάνω...
ΘΑ ΑΝΑΛΑΒΩ ΚΙ'ΑΛΛΑ.
Τεχνικός EDUNet. Ωραίος τίτλος (και για κάποιον που δεν έχει ακόμα πτυχίο, καλές προοπτικές)
Είμαι χαρούμενος και λυπημένος μαζί, κουρασμένος και ορεξάτος. Σκέφτομαι ότι θα έχω επί πληρωμή "ταξίδια" Σέρρες και Πέλλα, και από την άλλη λέω "άν είναι χειμώνας? Πως θα πηγαίνω με την μηχανή?". Maybe δωρεάν dsl...
Από την άλλη είναι και η εξεταστική. Δεν μ'αρέσει να δίνω μαθήματα (σώπα βρε...). Με ρίχνουν.

Πρέπει να κάνω μια εργασία... Έλεγα να την κάνω σε java, αλλά το netbeans δεν ήθελε να εγκατασταθεί σωστά... Γιατί καλό μου, τι σε νοιάζει αν ο c μου δεν έχει στον ήλιο μοίρα?
Το μόνο που κάνω με τεράστια επιτυχία είναι να βλέπω x-files τα βράδυα στο pc μου.

Αύριο το μεσημέρι δίνω. Εύκολο για εμάς τους noc-ιτες (ουυ ψώνια). Να δω τι θα πω στον εαυτό μου για να ανοίξω το βιβλίο πριν από 12... Μου είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ. Έχω μάθει απ' έξω τις διαφορές SACD με DVD-Audio, αλλά δεν μπορώ να ανοίξω βιβλίο για μάθημα...

Οργανώσουυυυυυ

Και πάλι δουλειά

ΟΥΦ!!
ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΠΙΑ!!!
Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν ξέρω και πότε θα τελειώσει αυτό το παραλλήρημα.
Εξεταστική επί ποδός,
"καρτέλες" με πίεση,
noc και Geant να τρέχουν και να μην τα φτάνω (ξέρεις εσύ πως να φτιάχνεις web services με java??? Εγώ ναι και ας μην ξέρω χριστό από web services ή java!!!),
ΦΚΕΥ ξεκίνημα (πάλι καλά αυτό θα αργήσει να πάρει μπρος)
και θέλω μηχανήηηηηη!!!

To inject or not to inject (και για την ακρίβεια not to inject = to carbeurateur ή κάπως έτσι με τα φτωχά γαλλικά μου). To not inject σημαίνει μέσα σε 2 βδομάδες έχω μηχανή με κατανάλωση κάπου ανάμεσα στο punto και την alfa... To inject σημαίνει μηχανή σε κανένα εξάμηνο με σαφώς καλύτερη κατανάλωση και πιο έμορφη.
Είμαι σε μεγάλο τρίλλημα (δες τα προηγούμενα + άλλη μηχανή)...

Και αυτός ο καιρός... ΑΧ... μόνο για μέσα δεν είναι γμτ...

Και δεν μου λες, εκείνο το ναργιλέ τον ξέχασες μου φαίνεται...


Υ.Γ. Πάλι καλά ο Rossi παίρνει σώβρακα και χαιρόμαστε λίγο :D