Παρασκευή, Απριλίου 28, 2023

Life goes on...

Image

Μετά από ενάμιση χρόνο είμαι καλά και ήρεμη. Έχω αφήσει πίσω μου τις πικρές στιγμές, τις έχω βασικά σβήσει, έκρυψα τα παλιά ημερολόγια και τα ξέχασα. Δεν ξέχασα τη παλιά μου ζωή αλλά την έβαλα στην άκρη γιατί οφείλω στον εαυτό μου να χαράξω νέα πορεία. 

Από πλευράς υγείας το έχω ήδη πετύχει. Έκανα τσεκ-απ και ο γιατρός είναι πανευτυχής. Έχω την υγεία της 35χρονης αθλούμενης γυναίκας. Με βοήθησε πολύ το Pilates και τα μυαλά που κουβαλάω που θέλω να μαθαίνω συνέχεια νέα πράγματα, να πηγαίνω σε νέα μέρη και να τα οδηγώ. 
Κάνω μαθήματα οδήγησης  όχι γιατί δεν ξέρω να οδηγώ΄αλλά για εξάσκηση και για ν' αποκτήσω πείρα και αυτοπεποίθηση όπως είχα παλιά, πριν από 15 περίπου χρόνια όταν οδηγούσα όλη την ώρα.  

Κάνω ακόμη εθελοντισμό και προσφέρω εθελοντική εργασία.. γιατί με βελτιώνει σαν άνθρωπο. Ασχολούμαι με θέματα πέρα από τη ζωή και καθημερινότητά μου, πράγματα που βοηθούν το κοινωνικό σύνολο. Χαίρομαι πολύ όταν το κάνω, τρελαίνομαι από τη χαρά μου αλλά δεν το διατυμπανίζω. Δεν μ' αρέσει να με συγχαίρουν γι' αυτό.  Δεν είμαι της ρεκλάμας.

Ένα από τα πράγματα που δεν περίμενα ήταν να αποκτήσω νέους ποιοτικούς φίλους. Τους ήξερα αυτούς τους ανθρώπους αλλά δεν είχαμε πολλά-πολλά. Με το θάνατο του ανδρός μου βγήκαν μπροστά και με στηρίξανε. Δεν περιμένανε να ξεπεράσω μόνη μου τη θλίψη και την αγωνία της απώλειας, με παίρνανε μαζί τους όπου πήγαιναν, δρόμους παίρναμε δρόμους αφήναμε, ξεποδαριαζόμουνα και όταν επέστρεφα κατάκοπη δεν είχα χρόνο να στενοχωρηθώ, ξερή έπεφτα στον ύπνο. Και αυτό ακριβώς χρειαζόμουνα, τη χειρωνακτική εργασία, να κατα-κουράζω το σώμα μου  ώστε να έχω δικαιολογία να ξεκουράζομαι.. Έτσι αποφάσισα να αναζητήσω μία οργάνωση σαν την ΑΝΙΜΑ που έχει πάρα πολύ χειρωνακτική εργασία (καθάρισμα κλουβιών, τάισμα ζώων κλπ.). Μετά από 8 μήνες ξεπέρασα το στάδιο της καταναγκαστικής ξεκούρασης. TΤώρα μπορώ άνετα να ξεκουράζομαι χωρίς δικαιολογίες. 

Αυτό κάνω.. και περιμένω την επόμενη φάση,


My late hubby set me free...Now I have to go on..



Κυριακή, Μαΐου 01, 2022

 


Αντίο


Δεν έχω πολλά να γράψω.
Πέθανε ο σύντροφος μου.
Είμασταν μαζί για 31 χρόνια.
Είχε και εκείνος ιστολόγιο
εδώ. 
Ήταν ο CGP 


Πέθανε μετά από 3 σοβαρά χειρουργεία, από ανακοπή.

Έφυγε τον Οκτώβριο του 2021. 
Μία εβδομάδα πριν είχα χάσει τη γάτα μου από γηρατειά, 16 ετών και
1 χρόνο πριν τη πεθερά μου από γηρατειά και καρκίνο στο στόμα. Κάπνιζε κάποτε αλλά το είχε κόψει. Δεν ξέχασε όμως αυτό το σώμα της και τελικά της πήρε τη ζωή. Πέθανε στο σπίτι της μαζί με τους αγαπημένους της.

Έφυγε λοιπόν ο σύντροφος μου μετά τη τρίτη εγχείρηση, διασωληνωμένος σ' ένα Αθηναϊκό νοσοκομείο. Αναπαύτηκε γιατί είχε πολλά προβλήματα υγείας και κατάθλιψη.
Και παρόλο που ξέρω ότι λυτρώθηκε αναρωτιέμαι γιατί. Η λογική δίνει εξήγηση για κάθε "γιατί" μου. 
Αρνούμαι ν' ακούω. 

Έχω γίνει ευαίσθητη, δεν θέλω να τον κατηγορεί στ' αυτιά μου κανείς. 
Κατακρίνοντας μετά θάνατον αποδεικνύουν ότι δεν είχαν το θάρρος να του τη πουν όταν ζούσε. 
Δεν ασχολούμαι μαζί τους. Το να δειλιάζεις είναι καθαρά δικό σου κρίμα.
Με κατηγορείς ότι είμαι απόμακρη. Απορώ που δεν καταλαβαίνεις. 
Μη ζητάς να σε πλησιάσω.   Let me go!

Ο πεθερός μου που έθαψε το γιό του καταλαβαίνει περισσότερο το ψυχικό τραύμα. 
Το μοιραζόμαστε έτσι κι αλλιώς. 
Βγαίνουμε έξω μαζί, ή τον πάω βόλτα.  Ο πόνος μας ενώνει.  Δεν μου ζητάει τα ρέστα και δεν με πληγώνει.  Έτσι τον συντροφεύω.

Για όσο χρειαστεί.  Για όσο χρειαστούμε.

Τρίτη, Απριλίου 11, 2017

Γελωτοθεραπεία


Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments