၁။
မင္းဟာမင္းေလွ်ာက္ … ငါ့လက္ကို မတြဲနဲ႔ …
အေဖရယ္ … ရက္စက္လိုက္ရန္ေကာလို႔ … မေတြးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္အသက္က သံုးႏွစ္။ လမ္းသြားရင္ လူႀကီးကို လက္တြဲရမယ္လို႔ သင္ေပးထားတဲ့အတိုင္း အေဖ့လက္ကို အတင္းတြဲမိေတာ့ အေဖက အဲလိုေျပာတယ္။
တစ္ခါတေလမ်ား လမ္းသြားလို႔ သက္တူ႐ြယ္တူကေလးေတြကို သူတို႔ရဲ႕ အေဖေတြက ခ်ီပိုးထားရင္ ကၽြန္ေတာ္က တိတ္တိတ္ကေလး ခုိးရယ္မိတတ္တယ္။ ဒီကေလးႏွယ္ … ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း လမ္းေလွ်ာက္လို႔ရသားနဲ႔ အေဖ့ကို သပ္သပ္မဲ့ ဒုကၡေပးရသလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးနဲ႔လည္း ၾကည့္တတ္ေသးတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္ အေဖ့ကိုမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဘယ္သူ႕လက္ကိုမွ မဆြဲေတာ့ဘူး။ အေမနဲ႔ သြားရင္ အေမက စိတ္မခ်လို႔ လက္ကိုဆြဲေပမယ့္လည္း သားဟာသား ေလွ်ာက္မယ္လို႔ ရင္ကေလး ေကာ့ၿပီး ေျပာတတ္လာတယ္။
ဖိုးဖိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်ေနေလရဲ႕ …
သား … ကားေတြက အရမ္းအရမ္းေမာင္းၾကတာဆိုေတာ့ မ်က္ေစ့လ်င္လ်င္ထားေနာ္ … ဟိုေငးဒီေငးမလုပ္နဲ႔ … သိလား … တဲ့ … ဟုတ္ကဲ့ ဖိုးဖိုး … ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြဟာ သိမ္းငွက္တစ္ေကာင္လို ထက္ျမက္ေစရပါမယ္လို႔ ရင္ထဲမွာ ေရ႐ြတ္မိလိုက္တယ္ … ကၽြန္ေတာ္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၿပီေလ …
၂။
ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔မွာ အေဖရယ္ အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ … ေက်ာင္းခန္းထဲကို ၀င္ေတာ့ အေမက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို တြဲတယ္ … အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးကို လက္တင္ၿပီး ဖြဖြေလး ပုတ္တယ္။
ေဟ့ေကာင္ … မင္း စာႀကိဳးစားေနာ္ … ဒါမွ တေန႔ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္မွာကြ …
အေဖက အဲလိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့ကို နားမလည္သလို ျပန္ေမးမိတယ္။ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ အေဖ။ မင္းငါ့လို မပင္ပန္းဘူးေပါ့ကြာတဲ့။ အေဖ ပင္ပန္းေနလား အေဖ။ သား ႀကီးလာရင္ အေဖ့ကို မပင္ပန္းေစရဘူးလို႔ ကတိေတြတိုးတိုးတိတ္တိတ္ က်ိတ္ေပးခဲ့မိတယ္။ (ခုထိေတာ့ ကတိမတည္ႏိုင္ေသးဘူး ေဖေဖ)
ညီမရဲ႕ သားက သူ႕ကိုစလြန္းေတာ့ မခံႏိုင္လို႔ထင္ပါရဲ႕ … သစ္သားေပတံေစာင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ခုတ္ထည့္လိုက္တာ ဟိုကေလးချမာ ေခါင္းကြဲသြား႐ွာတယ္ …
ဆရာမႀကီးရယ္ … သားအတြက္ ကၽြန္မေတာင္းပန္ပါတယ္ …
ေမေမ … သားတမင္လုပ္လိုက္တာပါ … မင္း အေဖက ကုလားမႀကီးနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနတာ ေျပာလို႔ပါ။ ေဖေဖက ေမေမ့ကို သိပ္ခ်စ္တာ သားသိတာေပါ့။ သူတို႔က မဟုတ္တာေျပာတာကိုး။ သားလည္း ၿငိမ္ခံေနပါေသးတယ္။ မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး သားကို ေနာက္မစရဲေအာင္ တမင္လုပ္လိုက္တာပါ … ေမေမ မေတာင္းပန္ပါနဲ႔ … ေမေမလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး …
ဆရာမ … ကၽြန္ေတာ့္ကို သူေနာက္ထပ္မစဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ အခုလို မလုပ္ပါဘူး …
ဒီလိုျပႆနာမ်ဳိးမွာ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို …
ေအး … ေနာက္လည္း မင္းမွန္ရင္ ခံမလာနဲ႔ … ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါလိုက္႐ွင္းေပးမယ္တဲ့ …
အဲတုန္းက အေဖ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ တိုက္ပြဲေတြကို စိန္ေခၚေနတဲ့ ေအာင္ႏိုင္သူ စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္လို …
အခုေတာ့လည္း အေဖရယ္ သားဟာ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာကို ခံယူတတ္ဖို႔ ေအာင္ျမင္သူအျဖစ္ ခံယူႏိုင္ဖို႔ … အ႐ွံဴးေတြကို ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးကေလးနဲ႔ ၾကည့္ေနတတ္ၿပီ။ ဒီတစ္ႀကိမ္ အ႐ွဴံးဟာ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ေလွကားတစ္ထစ္ေပါ့ ေဖေဖ … ေဖေဖ့တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲ နင္းတက္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ … ။
၃။
မင္းေသာက္ခ်င္တာ မင္းဟာမင္းမွာေနာ္ …
လက္ဖက္ရည္ က်စိမ့္တစ္ခြက္ ေပးပါ …
အေဖ့ကို အတုခိုးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ က်စိမ့္ေသာက္တတ္လာတယ္ … ။ ငါ့သားကေလး ဘာစားမလဲဆိုၿပီး ျပာျပာသလဲေမးၿပီး ဟိုဟာစားပါလား ဒီဟာစားပါလားဆိုတဲ့ လူႀကီးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္သလို ၾကည့္တတ္လာတယ္။ လူတိုင္းဟာ သူ႕အႀကိဳက္နဲ႔သူဆိုတာကို အဲလူႀကီးေတြ ဘာလို႔ နားမလည္ၾကပါလိမ့္။ စကားလံုး ခပ္ႀကီးႀကီး ငွားသံုးရရင္ေတာ့ လူ႕အခြင့္အေရးကို ကေလးဘ၀ကတည္းက ဘာလို႔ မရၾကပါလိမ့္။
ေဖေဖ ေဆးလိပ္မေသာက္ပါနဲ႔ … သားအနံ႔မခံႏိုင္လို႔ပါ … လို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့ဖူးမယ္ ထင္သလား … ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္တာကို ေဖေဖလုပ္ခ်င္လုပ္မယ္ … ကၽြန္ေတာ္ မေျပာဘူး … မႀကိဳက္ရင္ ေဘးထြက္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ေဖေဖဘာလို႔ ႀကိဳက္တာပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ သိခဲ့ၿပီ။ ေကာင္းျခင္း မေကာင္းျခင္းကို စဥ္းစား နားလည္တတ္ခဲ့ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ေဖေဖေကာ ကၽြန္ေတာ္ပါ … စြန္႔လႊတ္လိုက္ၾကပါစို႔လို႔မ်ား ေျပာမိမလားပဲ။
ဒီလိုနဲ႔ လူပ်ဳိေပါက္အ႐ြယ္မွာ ေဖေဖနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အၾကား ျပႆနာေတြမ်ားလာခဲ့တယ္။
၄။
မင္း အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ေအာင္လုပ္ကြ … ငါမျဖစ္ခဲ့သမွ်ကို ငါ့သားလုပ္ႏိုင္ရမွာေပါ့ကြာ …
သား အႏုပညာသမားျဖစ္ခ်င္တယ္ ေဖေဖ …
ဒီလိုနဲ႔ … ဒီလိုနဲ႔ … ၀တၳဳတစ္ပုဒ္စာ ႐ွည္လ်ားတဲ့ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာၾကားမွာ … ကၽြန္ေတာ္ ခက္ထန္႐ိုင္းစိုင္းခဲ့တယ္ … ေဖ့ေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ႐ိုင္းျပခဲ့တယ္ … ေဖ့ေဖ့လက္သီးတစ္ခ်က္ကို ဘ၀တစ္သက္စာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့ဖူးတယ္ …
ေဖေဖရယ္ … တကယ္ဆို အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကို ေက်ာ္လြန္သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း အေဖတစ္ေယာက္ … ျဖစ္လာရေတာ့မွာ … ကၽြန္ေတာ္ေလ … ေမ့ေနခဲ့လိုက္တာ …
ဒီေန႔ဆို ေဖေဖေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ သားတစ္ေယာက္ ဘ၀ဆိုတဲ့ လမ္းၾကမ္းၾကမ္းကို လဲလိုက္ျပန္ထလိုက္ နည္းစနစ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေနၿပီ ေဖေဖ …
သား ႀကံခိုင္မႈေတြ ေလ်ာ့ခ်င္ေလ်ာ့ေနလိမ့္မယ္ … စိတ္ဓာတ္ေတြက က်ေကာင္းက်ေနလိမ့္မယ္ … အဲလိုအခ်ိန္ေတြဆိုရင္ေလ … မင္းလုပ္တတ္ပါတယ္ … မင္းလုပ္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ … ေဖေဖေျပာလာမွာကို သိပ္ေမွ်ာ္လင့္တာပဲ … အားေပးစကားခ်င္းအတူတူ ေဖေဖေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ျခင္း … နားလည္ျခင္း … ေဖးမျခင္း … စတဲ့ စတဲ့ အဓိပၸာယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္လို႔ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဖေဖပဲ နားလည္ၾကမယ္ေနာ္ …
ကၽြန္ေတာ္ မွားခဲ့ဖူးသမွ် အမွားေတြအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေခ်ဖ်က္ခ်လိုက္ၿပီ …
အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခါင္းပြတ္ၿပီး မင္းကလည္းကြာ ေယာက်္ားပဲဆိုၿပီး ေျပာဦးမယ့္ ေဖ့ေဖ့ကို …
အေ၀းတစ္ေနရာကပဲ ကန္ေတာ့လိုက္ရပါေတာ့တယ္ … ။
