Εισήγηση του Μιχαλόπουλου Αθανάσιου στην Ημερίδα ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ 2014
Αρχέγονη κοινότητα, άνθρωπος και συστήματα
Όταν αποπειράται κανείς να μιλήσει για την έννοια της κοινότητας και εξαντλεί όλη την διαλεκτική του καταφυγή για αυτήν στην πολιτική και κοινωνική της διάσταση, πρέπει να γνωρίζει ότι σμικρύνει τα μέγιστα τόσο τον ιστορικό λειτουργικό υπαρκτικό ρόλο που επιτέλεσε στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού όσο και την ουσιαστική συμβολή της σε ζητήματα που αφορούν την συναισθηματική και εσωτερική πληρότητα του ανθρώπου. Οποιαδήποτε αναφορά στη θεματική της ιστορίας της έννοιας κοινότητας απαιτεί ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, στην εποχή κατά την οποία τέθηκαν οι όροι της ανάγκης για κοινότητα μεταξύ των πρώτων ανθρώπων. Είναι σίγουρο ότι στην ανάλυσή μας αυτή θα υπεισέλθουν και ψυχαναλυτικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις που αποκαλύπτουν τα ανθρωπολογικά κίνητρα και την αιτία συγκρότησης της αρχέγονης ή πρωτόγονης κοινότητας.
Στην πρωτόγονη κατάσταση ο άνθρωπος είχε την αντίληψη του ζώου, ανήκε στο βασίλειο των ζώων με βάση την θεώρηση της επιστήμης της βιολογίας. Με θεμέλιο την βιολογική θεώρηση, η λειτουργία του ζωικού οργανισμού καθορίζεται νομοτελειακά από ένστικτα, ανεξέλεγκτες παρορμήσεις, από ειδικές μορφές δράσης, που με τη σειρά τους καθορίζονται από την κληρονομική νευρολογική συγκρότησή του.
Όσο ψηλότερα βρίσκεται ένας ζωικός οργανισμός στην ιεραρχία της εξέλιξης, τόσο λιγότερη πληρότητα δομικής προσαρμογής συναντάμε στη γέννησή του. Στα ανώτερα ανθρωποειδή διαπιστώνουμε αξιόλογη ευφυϊα. Δηλαδή συναντάμε τη χρήση της νόησης για την πραγματοποίηση των επιθυμητών σκοπών, που προσφέρει τη δυνατότητα στον ζωικό οργανισμό να προχωρήσει πολύ πιο πέρα από τις ενστικτώδεις μορφές δράσης. Βέβαια κάποια χαρακτηριστικά της ύπαρξης των οργανισμών παραμένουν αμετάβλητα στη δίνη της διαρκούς εξέλιξης.
Συνέχεια ανάγνωσης ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΧΕΣΕΩΝ








Σήμερα το μεγάλο κεφάλαιο έχει καταφέρει να μην έχει σύνορα και περιορισμούς στις κινήσεις του. Η ενίσχυση των μικρών επιχειρήσεων και οι πολιτικές τοπικοποίησης, είναι η μόνη άμυνα για την οικονομία και την κοινωνία, αντίθετα με αυτό που πράττουν οι κυβερνήσεις που υπηρετούν με τις πολιτικές τους την οικονομική παγκοσμιοποίηση και τα τραστ της νέας φεουδαρχίας. Χώρες που έχουν παραχωρήσει ευρείες δυνατότητες οικονομικού σχεδιασμού στην τοπική αυτοδιοίκηση, γνωρίζουν σήμερα ανάπτυξη, καθώς αποκέντρωσαν το μεγάλο προβληματικό κράτος σε ευκίνητους και βιώσιμους τοπικούς οργανισμούς κοινοτιστικού χαρακτήρα. Έτσι η στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων από ανακυκλούμενα κέρδη, μετατρέπεται σε ευημερία για την τοπική κοινωνία.


