ကမာၻၾကီး တစ္ပတ္လည္တယ္ နွစ္ပတ္လည္တယ္ သံုးပတ္လည္တယ္ တစ္ေန႔ကို ထမင္းသံုးၾကိမ္စားရလို႔ ဝမ္းသာရတယ္ တစ္ပတ္ကို ႐ုပ္ရွင္ တစ္ကားၾကည့္ရလို႔ ေပ်ာ္ရတယ္ ဆင္းရဲသားေတြပဲ စစ္တပ္ထဲကိုေရာက္ တိုက္ပြဲမွာေသရလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဆိုျပီး ရင္ထဲက အလံုးၾကီး က်ရတယ္ သံုးရက္တစ္ခါေလာက္ လိင္ဆက္ဆံခြင့္ရ… တစ္နွစ္တစ္ခါေလာက္ ကဗ်ာ
Continue reading
ရာသီဥတု ငါနဲ႔အတူရွိပါေစ (ေမာင္ေဒး)
ရာသီဥတု ငါနဲ႔အတူရွိပါေစ ငါ့ရဲ့အခန္းထဲမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က
မွန္တစ္ခ်ပ္လာထားသြားတယ္ မနက္တိုင္းမွာ အဲဒီမွန္ကိုမၾကည့္မိဖို႔ ငါ ၾကိဳးစားရတယ္ သစၥာတရားဆိုတာ ရုပ္ၾကြင္းေလာင္စာလိုပဲ
၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ Peak ျဖစ္သြားၿပီး အက်ဘက္ကိုပဲ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ
ငါတို႔အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ရတဲ့အရာဟာ အခုအိမ္ေရွ႕မွာ မဟုတ္ဘူး
အိမ္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီ မန္က်ည္းပင္ေပၚက ပုရြက္ဆိတ္ကေလးေတြ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ထပ္ၿပီး စုလိုက္ေတာ့ ငါ့ရဲ့ဦးေခါင္း ျဖစ္လပါေလေရာ — ေနဟာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ လင္းတယ္ — ေလဟာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ တိုက္တယ္– ဒါေပမယ့္ ေနာင္အႏွစ္၅၀ မွာ ညအခ်ိန္ဆိုတာ ရွိႏိုင္ပါဦးမလား ဟိုကၠဴကဗ်ာေတြထဲမွာ ခ်ယ္ရီပင္ေတြ
Continue reading
သူတို႔က ငါတို႔ကိုမုန္းတယ္ ငါတို႔ကေကာ သူတို႔ကို ျပန္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား (ေမာင္ေဒး)
သူတို႔က ငါတို႔ကိုမုန္းတယ္ငါတုိ႔ကေကာ သူတို႔ကို ျပန္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလားေ မာင္းသူမဲ့အာကာသယာဥ္ေတြထဲကို ေခြးေတြထည့္ျပီး ေမ်ာက္ေတြထည့္ျပီး သူတို႔ေစလႊတ္တယ္ငါတို႔ဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕လက္ကိုဆြဲျပီး ကမ္းေျခဘက္ ေျပးထြက္ခဲ့ၾကတယ္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုေတြထဲဝင္ခဲ့ၾကတယ္သူတို႔ကအမုန္းတရားအားျဖင့္ ေဖာက္လုပ္ခဲ့တဲ့လမ္းေတြကို ငါတို႔ကေျခဗလာနဲ႔ ေလ်ွာက္ခဲ့ၾကတယ္
သူတို႔က ေဒါသနဲ႔ေဆာက္လုပ္ခဲ့တဲ့တံတားေတြရဲ႕ေအာက္မွာ ငါတို႔က
Continue reading
ဟယ္လို ၿမိဳ႕မၿငိမ္း (ေအာင္ခင္ျမင့္)
တံခါးမ်ား ပိတ္ေနပါၿပီဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္မဲ့ ေၾကျငာသံ
ရထားပလက္ေဖာင္း အဟထဲ ပန္းတစ္ပြင့္ ျပဳတ္က်သြား
ခု မေျပာလည္း ေနာက္ ေျပာရမယ့္ စကားမ်ား ရင္ထဲမွာ
အထပ္ျမင့္ တိုက္မ်ားဆီမွ လြင့္က်လာေသာ အကႌ်မ်ား
မွိုင္းညိဳ႕မႈထဲ ေတာင္ေဝွးနဲ႔ ေထာက္ရင္း စမ္းရင္း သြားခဲ့
လူဟာ ေခ်ာကလက္ႀကီးအျဖစ္္ သရုပ္ေဆာင္ရတဲ့ ကမ႓ာ
ျခေသၤ့ႀကီးက အရွိန္နဲ႔လာေနတဲ့ ရထားေရွ႕မွာ ရပ္ခဲ့
ေသျခင္းဟာ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္မ်ားပမာ ခ်ိဳခ်ိဳေမႊးေမႊး
ငါ ေခၚဆိုေနေသာ ဖုန္းဟာ ဘယ္သူ႔ထံမွာ ျမည္ေနတာ
Text: Aung Khin Myint (2017)
Image: Aung Khin Myint: Recycled Meanings (2011)
မူလဆီသြားျခင္း (ေအာင္ခင္ျမင့္)
မူလဆီသြားဖို႔ ေလထဲမွာ စက္ဝိုင္းကို သင္ေရးဆြဲလိုက္တယ္။ စက္ဝိုင္းဟာ သိပ္မဝိုင္းလွဘူူး။ အိမ္ထဲကမထြက္ခင္ အိမ္ေဖာ္မေလး ရဲ႕ပါးကို သင္ခိုးနမ္းခဲ့ေသးတယ္။ သင့္ မိန္းမ ဖုန္းေျပာေနတုန္း။ မူလဆီသြားျခင္းဟာ မူလဆီျပန္ျခင္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါကို မသိရင္ ျမင္းဟာ က်ာပြတ္ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီေျခၾကိဳေျခၾကားေတြထဲ လိမ့္ေနတဲ့ မ်က္ရည္ယိုဗံုး ေနာက္လည္း တေကာက္ေကာက္လိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ လူတိုင္း ဟာ ဘဝမွာ တစ္ၾကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာင္ကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္မိတာပဲ။ ဒါဟာ မူလဆီသြားဖို႔ ျဖစ္လာေစမယ့္ အေၾကာင္းတစ္ခုလို႔ ဘယ္သူက သိနိုင္မွာလဲ။ မူလဆီသြားဖို႔ သူဟာ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို ထိုးေဖာက္လိုက္တယ္။ ဒီလိုလုပ္ဖို႔ လိုမလို သူလည္းမေသခ်ာဘူး။ ေလဆိပ္က လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရး အရာရွိေရွ႕က ကင္မရာလို သူဟာ မ်က္နွာေတြကို ျငီးေငြ႕လာလို႔လား။ ဂဂၤါျမစ္ေပၚမွာ ေျခတစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ ဆာဒူးေတြေရာ မူလဆီ သြားေနတာလား။ အထည္ခ်ဳပ္ အလုပ္သမေလးဟာ မူလဆီမသြားခင္ တင္ပါးေပၚမွာ အသည္းပံုတက္တူး ထိုးလိုက္တယ္။ Continue reading
၁၉၉၀ အထူးသီးသန္႔ (သီဟသူ)
ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ဝတ္
အရိုးအထိ ၿငီးေငြ႕၊
အေမွာင္ထဲမွာ
အေမွာင္နဲ႔အတူ က၊
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသမယ့္ခ်ာတိတ္
ဆံပင္ေတြျဖဴလာ။
အား၊ ျမန္ဆန္ေသာေႏြမ်ား
ၿပီးစီးၿပီး ကုန္ဆံုးသြား
အၿမဲထာဝရ။
အခု
ေသျခင္းက
က်ဳပ္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ေနၿပီလား။
ဟင့္အင္း၊ အဲဒါ က်ဳပ္ရဲ႕ေၾကာင္ပါ၊
ဒီ
တစ္ခါ။
( Charles Bukowski ရဲ႕ 1990 special ျမန္မာျပန္ – သီဟသူ။)
အိုး၊ ရက္စ္ (သီဟသူ)
အထီးက်န္
ျဖစ္ရတာထက္ ပိုဆိုးတဲ့အရာေတြ အမ်ားႀကီး
ဒါေပမဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတယ္
ဒါကို သိနားလည္ဖို႔
ေနာက္ၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို
ခင္ဗ်ား နားလည္တဲ့အခါ
အရမ္း ေနာက္က်သြားၿပီ
အရမ္းေနာက္က်
တာထက္
ဆိုးတာ ဘာမွမရွိေတာ့။
( Charles Bukowski ရဲ႕ oh, yes ျမန္မာျပန္ – သီဟသူ။)
လွိ်ဴ႕ဝွက္ရယ္သံ (သီဟသူ)
ရွာေဖြခံေနရတဲ့ လူလိမ္ဟာ
ခင္ဗ်ားေနာက္ဆံုးမွ ရွာၾကည့္ေလာက္မယ့္
ေနရာမွာ ပုန္းေန
ေနာက္ၿပီး ရွာေတြ႕ရင္ေတာင္မွ ခင္ဗ်ား ယံုမွာမဟုတ္
အဲဒီမွာ တကယ္ရွိေနတယ္ဆိုတာ
တစ္ပံုစံထဲပဲ
သာမန္လူတစ္ေယာက္
တကယ့္ပန္းခ်ီကားေကာင္းတစ္ခ်ပ္ကို မယံုၾကည္သလိုမ်ိဳး။
( Charles Bukowski ရဲ႕ secret laughter ျမန္မာျပန္ – သီဟသူ။)
ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာမ်ားေခတ္ ကုန္ဆံုးျခင္း (ေနမ်ိဳး)
က်ဳပ္အဖို႔ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာမ်ားေခတ္ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီ
ကြၽႏု္ပ္ဘာသာ ရပ္ေနမည္
ဤအစိုင္အခဲႀကီးမ်ားကို ႏွစ္မ်ားစြာ ကြႏု္ပ္ ထမ္းပိုးထားခဲ့သည္
ကြၽႏု္ပ္၏ အရိုးထဲတြင္ ရယ္သံတစ္ခု သိမ္းဆည္းထားခဲ့၏။ သင္နားေထာင္မည္လား
ယခု ကြၽႏု္ပ္ဘာသာ ရပ္ေနသည္
တိတ္ဆိတ္မႈထဲမွာ ကြၽႏု္ပ္ရွိ၏
ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေမ့ေလ်ာ့မႈတစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္
ဟု ဖတ္ရႈခဲ့ဖူးသည္။
မင္းေျပာခ်င္တာ ဒါအကုန္ပဲလား၊ ရယ္စရာပဲ
ဒါေပမဲ့ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ရာမ်ားေခတ္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ
ကြၽႏု္ပ္ တိတ္ဆိတ္ေနမည္
အစိုင္အခဲႀကီးမ်ား ေရာက္လာလိမ့္မည္
အားလံုး အလံုအေလာက္ ျဖစ္သည္။
၂၀၁၀-၇-၃၀ (ည ၁၁း၀၅ နာရီ)
(ခ်င္းတြင္း – ၂၀၁၀)
လမ္းအိုေလး 
