မီးျပတိုက္အလြန္

မီးျပတိုက္အလြန္
အလင္းမဲ့ယိုင္လင္းတန္း
ငါ့ခႏၶာကိုယ္ကို
ထြင္းေဖာက္ျဖတ္သန္းသြားတယ္။
ၾကားေနက်အသံေတြရဲ႕ျမင္ကြင္း
သိပ္မရွင္းလင္းခ်င္ေတာ့ဘူး … ။
ပုံမက်ပန္းမက်နဲ႔သဘာ၀ႀကီးကို
ထုဆစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့
ငါ့ရဲ႕အျပစ္သာပ … ။

အဲဒီသစ္ပင္ေတြကို ငါစိုက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး
အဲဒီမိုးေရစက္ေတြ ငါ့ေၾကာင့္ရြာတာ မဟုတ္ဘူး
အဲဒီျမဴေတြ အုံ႔ဆုိင္းပိတ္ဆို႔ေနတာ ငါ့ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး
အဲဒီ ေန ပူေလာင္ေျခာက္သေယာင္းေစတာ ငါ့ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး
ဘာဆိုဘာမွ ၿပဳျပင္ဖန္တီးဖို႔
မစြမ္းခဲ့တဲ့ ငါ… ပါကြယ္။

ကံၾကမၼာ တဲ့
ဓားစာခံသက္သက္ေကာင္ေပါ့
ပစ္ေပါက္ခံထားရတဲ့ ဓားခ်က္ေတြ
ျပင္းထန္တဲ့လက္သီးခ်က္ေတြျပည့္ႏွက္
ေသြးပ်က္ေနတဲ့ၾကားထဲက
ႀကီးမားေနေသးတဲ့ ခႏၲီစ…
ငါ… အံ့ၾသမေနေတာ့ပါဘူး … ။

ရာစုႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို
ေသြး႐ိုးသား႐ိုး ၿပဳစားခ်င္ခဲ့သူပါ
စၾက၀ဠာရဲ႕အျမင့္ဆုံးလမ္းမွာ
ပ်ံသန္းရင္းေတးဆို
သံလြင္ခက္ငိုတဲ့ညေတြ
ကုန္ပါေစေတာ့ … ။

မေနာ္ဟရီ
၀၅.၀၆.၁၉၉၆

March 31, 2009 at 9:07 pm 2 comments

စိတ္ေတြေလတဲ့ေန႔

စိတ္ေတြေလတဲ့ေန႔

အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔
အတိတ္တံခါးကိုသြားေခါက္မိေတာ့
စနစ္တက်သိမ္းဆည္းထားတဲ့အိပ္မက္တို႔
တဝုန္းဝုန္းထပ်ံ…
ငါ့ရင္ခုန္သံေတြမမွန္ခ်င္ေတာ့………။

တေဝါေဝါထိုးက်ေနတဲ့ေရတံခြန္တစ္စင္း
မီးခပ္မွ်င္းမွ်င္းနဲ႔မၿငိမ္းႏိုင္တဲ့မီးဖိုတစ္ခု
မာေက်ာကၽြတ္ဆတ္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့မိႈတက္ေပါင္မုန္႕ကတစ္လံုး
ေမ့ေတ့ေတ့ပါပဲဆိုၿပီးၾကည့္မွန္ေတြကိုထိုင္ထိုင္ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ဖဲၾကိဳးၿဖဴေလးကတစ္ခု
အနီေရာင္ႏွင္းဆီပန္းေၿခာက္ေတြကိုႏွင္းဆိန႔ံေရေမႊးၿဖန္းေပးေနတတ္တဲ့
ေနေရာင္ၿခည္ေလးကတစ္စ

စာလံုးေတြမႈန္ဝါးသြားသည့္တိုင္ၿမင္ႏိုင္ေနေသးတဲ့စာရြက္ဝါၾကင္ၾကင္တခ်ိဳ႕နဲ႔စာအုပ္
ရယ္သံမ်ားႏွင့္လတ္ဆတ္ရွင္းသန္႔ေနခဲ့ေသာနံနက္ခင္းတစ္ခု
သူတို႔တစ္စုတစ္ေဝး က်င္းပေနေသာ စကားလံုးမဲ့အလြမ္းပြဲေတာ္သံ
နားမခံသာၿပန္ဘူး………

လွည့္ထြက္ေၿခလွမ္းတို႔ႏြမ္းခ်ိယိုင္လႈပ္
တၿဖဳတ္ၿဖဴတ္ေၾကြက်လာေသာ မ်က္ရည္စက္မ်ားအံု႔ခို..
တံခါးကိုအလိုလိုဆြဲပိတ္မိေပမယ့္..အားမထည့္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့…

လူဆိုတာဒီလိုပဲလား
သိပ္အားနည္းေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ
အရာရာဟာ ေရာဂါဘယေတြလိုၿခံဳခိုတိုက္ခိုက္
အစြယ္တေဖြးေဖြးနဲ႔ကိုက္တတ္တဲ့သတၱဝါေတြလို
ငါ့ကိုတစ္ခါတည္းမ်ိဳခ်ပစ္လိုက္ၾကပါေတာ့လားးးးးးး
တစ္ေယာက္တည္းအားထည့္ေအာ္ပစ္လိုက္တဲ့အသံ
ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုပဲၿပန္မွန္တယ္
တကယ္ဆို…အဲဒီလိုစိတ္ေလေနဖို႔မေကာင္းဘူး
ဒါေပမယ့္..လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း
လ်ိဳ႕ဝွက္ခန္းကေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔
လူေၿခတိတ္ခ်ိန္က်..တစ္ေယာက္တည္းဖြင့္ၾကည့္ေနမိတတ္တာမ်ိဳး
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တနလၤာေန႔မနက္က်ရင္ေတာ့
တံခါးခ်ပ္ကအလိုလိုပိတ္..ပစၥကၡဆီစိတ္ေတြၿပန္လည္ေဆာင္က်ဥ္း
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုခပ္တည္တည္ဆို(စာမ်က္ႏွာ-၁၅..ပဲၿဖစ္မယ္ထင္တယ္)
အနာဂါတ္ဆိုတာၾကီးနဲ႔တည့္တည့္ရင္ဆိုင္
ဘယ္မွာစိတ္ေလႏိုင္ေတာ့မွာတဲ့လဲ။ ။
မေနာ္ဟရီ

မေန႔က ဖိုးစိန္က ကဗ်ာေရးပါဆိုတာနဲ႔ ေလးၿဖဴရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ၁၅ နားေထာင္ၿပီးခံစားေနတာနဲ႔
ဒီကဗ်ာေလးကိုေရးၿဖစ္သြားတယ္။ ဒီေန႔ ခ်ိဳသင္းဆီေရာက္ေတာ့မွ လားလား ကဗ်ာေခါင္းစဥ္အစစ္
ကိုေတြ႕ေတာ့တာ goat wind day ေလ..း)

March 31, 2009 at 8:53 pm 1 comment

ၾကည္လင္ေသာေရ. ၾကည္လင္ေသာ ကဗ်ာဆရာ

ကဗ်ာဆရာဦးၾကည္ေအာင္..၊အမည္ရင္း..ဦးၾကည္လင္.ဟာမေန႔က..၂၇.၃.၀၉..မနက္မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။
ၾကယ္ေတြေကာင္းကင္မွာမ်ားလာတယ္လို႔ပဲေတြးဆေမာ့ၾကည့္ရင္း……ကၽြန္မတို႔ေၿဖသိမ့္ၾကရေအာင္…။
ဦးၾကည္ေအာင္ရဲ႕ကဗ်ာေတြကို..ကၽြန္မခ်စ္ေသာကဗ်ာမ်ား…မွာတင္ထားပါတယ္။..အဲဒီမွာသြားဖတ္ႏိုင္သလိုပဲ
ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာေတးႏွင့္ဧကစာရီ...မွာလည္းသြားဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

March 31, 2009 at 8:42 pm 1 comment

ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္း

ေစ်းဝယ္ထြက္ၿခင္း..ဆိုလို႔တၿခားမထင္ပါနဲ႔။ဟင္းသီးဟင္းရြက္အဝယ္ထြက္တာပါ။မွန္တာေၿပာရရင္
ဒီေရာက္တည္းက..တစ္ခါမွကိုယ့္ဟာကိုေစ်းမဝယ္ဖူးပါဘူး..။ပ်င္းတာလည္းပါပါတယ္။..း)
အိမ္မွာအေမက..ခရီးမထြက္ခင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဝယ္ထည့္ေပးခဲ့တာ.။ခုေတာ့ကုန္သေလာက္ၿဖစ္
ေနပါၿပီ။ဒါေတာင္ဒီၾကားထဲမွာေမာင္ေလးက..ဝယ္ဝယ္လာလို႔..။ၿပီးတဲ့တဲ့ေသာၾကာညကေနတနဂၤ
ေႏြညေနထိလည္းသူမ်ားအိမ္သြားေနစားလိုက္ေသးတယ္….း)..အကုန္အက်မ်ားမွားစိုးလို႔…
ဒီမနက္ေတာ့ မရေတာ့ဘူး။မနက္တုိင္း သားကိုေက်ာင္းပို႔ရင္းစဥ္းစားတာက..အၿပန္က်ရင္ ေစ်းဝယ္
မယ္..ၿပီးရင္အိမ္ထဲပဲ..ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ပဲၿပန္ၿပန္ေရာက္လာတာပဲ။အမွန္က……သြားဝယ္ရမယ့္ဆိုင္
Frankin….နဲ႔အိမ္ကမ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာရွိတာ…။အဲဒါကိုကိုမေရြ႕ႏိုင္ခဲ့တာေလ….။
ဒိေန႔ဝယ္လာတဲ့ပစၥည္းေတြက..
ပန္းေဂၚဖီအစိမ္း..တစ္ပြင့္
မႈိ (တစ္ဆယ္သားေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္)
Orange
Seedless Grapes(green)
Pears
ငွက္ေပ်ာသီးတစ္ဖီး
အားလံုးမွ ၁၂.၂၄ေဒၚလာပဲက်တယ္။ေအာက္ေစ်းနဲ႔မတြက္ပဲတက္ေစ်းနဲ႔ပဲတြက္ပါဦးမယ္။တစ္ေဒၚလာ
ကို ၈၀၀ ႏႈန္းနဲ႔တြက္ရင္..၉၉၆၀ ပဲက်တယ္။
ကဲ ၿမန္မာၿပည္ကေစ်းနဲ႔တြက္ရေအာင္။
အေစ့မပါတဲ့စပ်စ္သီးအစိမ္းတစ္ကီလိုကို ၉၀၀၀ပါ..ကီလိုဝက္စာေလာက္ပဲပါတာမို႔..၄၅၀၀ထားလိုက္
ပါမယ္။ေနာက္..ပန္းေဂၚဖီစိမ္း..အၿမင့္ဆံုးေစ်း ၈၀၀ နဲ႔တြက္ပါမယ္။ေနာက္..လိေမၼာ္သီး..ဒိလိုမ်ိဳး
ဆို ရန္ကုန္စီးတီးမတ္ထဲမွာ..တစ္လံုး ၁၀၀၀..ႏွစ္လံုးဆိုေတာ့…၂၀၀၀..။ေနာက္ငွက္ေပ်ာသီး…
သီးေမႊးသီးတစ္ဖီးကိုေအာက္ထစ္..၁၅၀၀..ေနာက္..pear..ကေတာ့ရန္ကုန္မွာမရွိေတာ့ပန္းသစ္
ေတာ္လိုသေဘာထားၿပီးတြက္လိုက္မယ္..တစ္လံုးကို ၁၀၀၀…ႏွစ္လံုး..၂၀၀၀ေပါ့…မႈိ..ဒီလို
အပြင့္လွလွၾကီးေတြဆိုေသခ်ာတယ္..တစ္ဆယ္သား ၁၅၀၀..မႈိနဲ႔ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္စားဖို႔ေတာ္ေတာ္
အားခဲရတတ္တာ..ဘာမွမဟုတ္ပဲမိႈက..၁၅၀၀..တရုတ္ကန္စြန္းတစ္စည္း.၂၀၀..နွစ္စည္းဆို..၄၀၀
နဲ႔တင္..၁၉၀၀ၿဖစ္သြားၿပီမို႔..။ကဲ ..ခုဝယ္လာတာေတြကိုၿမန္မာေစ်းနဲ႔ေပါင္းၾကည့္လိုက္ရေအာင္…
၄၅၀၀+၈၀၀+၂၀၀၀+၁၅၀၀+၂၀၀၀+၁၅၀၀…ဆိုေတာ့…ကၽြန္မ ဂဏန္းေပါငး္စက္ကပ်က္သြား
တယ္..ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲတြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေနာ္…း)
(ပံုေတြကို GOOGLE ကယူပါတယ္..ကင္မရာအဆင္သင့္မရွိလို႔ပါ စပ်စ္သီးကကၽြန္မစပ်စ္သီးကပို
လွပါတယ္..မွတ္ခ်က္..ၾကၽြားၿခင္းၿဖစ္၏..)

ေရွ႕မွာတင္ခဲ့တ့ဲ..ေသသပ္က်နစြာေနၾကတ္သြားေသာေန႔တစ္ေန႔..တြက္ေၿပာစရာေလးေတြရွိလာလို႔ပါ။
ေဝလြင္ေဇာ္က..ကၽြန္မကိုကဗ်ာစာလံုးေပါင္းေလးမွားေနတာလာၿပင္ေပးပါတယ္။သူမွန္ပါတယ္။ကၽြန္မက
မွားတာပါ။ကၽြန္မ ၿမန္မာေမာ္ဒန္ကဗ်ာမ်ားကေနၿပန္ကူးယူလာတာမို႔စစ္လည္းမစစ္လိုက္မိဘူးၿဖစ္ေနတာ
မို႔ပါ..။လာၿပင္ေပးတာေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ခုၿပန္ၿပင္ထားလိုက္ပါၿပီ..။
တကယ္ပဲ..ကၽြန္မဆယ္တန္းႏွစ္မွာဆံုးသြားတဲ့ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း…မင္း..ကိုေရးထားတာပါ။သူဆံုးေတာ့
သူက..ေဆးေက်ာင္းတက္ရမယ့္ငါးဘာသာဂုဏ္ထူးရွင္..။သူ႔အေဖ..ဆရာဝန္ၾကီးနဲ႔အတူဆံုးပါတယ္။
က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြအတြက္စဥ္းစားၾကည့္ပါဥိး..။သူ႔အေမဆိုတာ..ငိုလည္းမငို…..အသံလည္းမထြက္..
အရုပ္တစ္ရုပ္လိုကိုၿဖစ္သြားေတာ့တာ..ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြဖက္ကခံစားမႈဆိုတာက..ဘာဟုတ္
ေသးလို႔လဲ….ဒိကဗ်ာေလးကိုခုထိ အန္တီခင္ေလး..(ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ကခင္ေလးမဟုတ္..)
ကိုေပးမဖတ္ရေသးပါဘူး။ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းလည္းလည္းမသိပါဘူး။ေတြ႕ၾကံဳဆံုကြဲ ဆိုတဲ့ေလာကၾကီး
ထဲမွာ…

March 31, 2009 at 8:33 pm 1 comment

ေသသပ္က်နစြာေနၾကတ္သြားေသာေန႔တစ္ေန႔

ေသသပ္က်နစြာေနၾကတ္သြားေသာေန႔တစ္ေန႔
ခပ္ညံ့ညံ့႐ုပ္ရွင္ကားတခ်ဳိ႕ထဲက…
နိမိတ္ျပ… ျပကြက္လို
ဖန္ခြက္တစ္လုံး ခြမ္းခနဲ က်ကဲြ…
ဖ႐ိုဖရဲလြင့္စင္ေၾကမြမႈဟာ
ကၽြန္မကမၻာျဖစ္လို႔ … ။
လ်ွပ္စစ္ၾကိဴးတစ္ေလ်ွာက္
စီးဆင္းလာတဲ့အသံ
သံသယ၀င္မိျခင္းပထမ
ကၽြန္မ…
ယုံၾကည္လို႔မရခဲ့ဘူးေပါ့ … ။
သိပ္ေသခ်ာခဲ့သတဲ့
ဆဲြအားမဲ့သြားတဲ့ကတၱရာလမ္းမရဲ႕အနက္ထည္
ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရႏိုင္တဲ့ဆုံး႐ႈံးမႈ
တစ္စုံတစ္ခုမွ မွာၾကားမသြားတဲ့သူငယ္ခ်င္း…
ကၽြန္မရင္တြင္းမွာ စစ္ေတြခင္းလို႔
သူငယ္ခ်င္းကို ျပန္လုေနမိတယ္
ဘယ္လိုစာတန္နတ္ဆိုးကမ်ား
လွည့္စား… ေျခမြ… ထားခဲ့ၾကတာပါလိမ့္။
ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲေရးပစ္လုိက္ဖို႔
တံခါးအဖြင့္မွာ…
အဲဒီမိုးေတြက…
ရြာလို႔ေကာင္းတုန္း…
ပ်စ္ခၽြဲခဲၽြ…
အျဖဴရင့္ေရာင္မိုးစက္မ်ား
ဒရေဟာသြန္းက်ဲရြာခ်
နတ္ဆိုးတစ္ပါးအမူးလြန္အန္ခ်လိုက္သလို
မိစၦာအလိုေတြပါ
ေရာေႏွာပါလာခဲ့ေတာ့တာေပါ့… ။
ၾကိဳးေလ်ာ့ဂစ္တာတစ္လက္ရယ္
အသစ္စက္စက္ ခႏၶာေဗဒစာအုပ္ရယ္
ကဗ်ာေတြအေပၚခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ရယ္
တစ္၀က္စီပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့အနာဂတ္ရယ္
သားေပ်ာက္ေတးနဲ႔မိခင္ရယ္…
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အမွန္တရားရယ္
အလန္႔တၾကား…
ကၽြန္မ ငိုမိတာ… ဆန္းလား… ။
ပဲခူးေကာလိပ္အလြန္ေလးသံၾကိဳး
အစိုးမရတဲ့မုိးရယ္
ပန္းတစ္ပြင့္မွမက်န္တဲ့
ပါးလ်တာယာအိုရယ္
ဆဲြအားမဲ့အနက္ထည္လမ္းမႀကီးရယ္
ၿပီးေတာ့… တာ၀န္မဲ့အရက္တစ္ခြက္ရယ္
ငယ္အိပ္မက္ေတြအားလုံးလြင့္စင္ကြယ္…
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း၀ိညာဥ္… ငိုေရာ့မယ္… ။
ေသသပ္က်နစြာ ေနၾကတ္ေသာေန႔တစ္ေန႔
မိုးသားတိမ္လိပ္တို႔ တရိပ္ရိပ္ၿပိဳက်
ကၽြန္မရဲ႕မိုးေရစက္ေတြ…
မင္း ေရ…
မိုးစစ္စစ္ေတြက ခုမွရြာတာ… ။

မေနာ္ဟရီ
ေရႊ၀တ္မႈန္၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၁၉၉၅။

March 31, 2009 at 7:59 pm 1 comment

The Return of the Prophet

The Return of the Prophet

တစ္ေန႔က Borders ထဲမွာနာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုၿဖဳန္းပစ္လိုက္တယ္။ Bordersဆိုတာ
စာအုပ္ဆိုင္ပါ။ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာရွိပံုရပါတယ္။ကၽြန္မ မေလးမွာလည္းဝယ္ဖူးတယ္
စင္ကာပူမွာလည္းဝယ္ဖူးတယ္။ဒီေရာက္ေတာ့ေမးေတာ့လည္းရွိတယ္ဆိုတာနဲ႔Chatswood
က ဆိုင္ကိုသြားခဲ့တယ္။
စာအုပ္ေတြကေတာ့အမ်ားၾကီးပဲ။Audio book ေတြေရာ..Musicနဲ႔.. Moviesေတြေရာရႏိုင္
ပါတယ္။သြားတုန္းကေတာ့..ဆရာေဇာ္မွာတဲ့Postmodernism…စာအုပ္ေတြကိုသြားရွာေပး
မယ္ဆိုၿပီးသြားတာပါ။ဟိုေရာက္ေတာ့..Introduction to Postmodernism.တစ္အုပ္ပဲရွိၿပီး
က်န္တာက ေအာ္ဒါမွာရမယ္ဆိုတာနဲ႔တၿခားစာအုပ္ေတြေလွ်ာက္ၾကည့္ၿဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မ
က Mythologyလည္းစိတ္ဝင္စားသူမို႔..တခ်ိန္ကရွိခဲ့ဖူးၿပီးေနာက္က်မွTheosophy Library
ကိုလွဴလိုက္တ.ဲ့.. Dictionary of Mythology……….စာအုပ္ကိုၿပန္ရွာဝယ္ရင္း..Egyptian
Mythology တစ္အုပ္ပါဝယ္လာခဲ့ေသးတယ္။Egyptian book of dead နဲ႔ Tibetan book
Of dead ေတြကိုပါရွာခဲ့ေသးတယ္။ကၽြန္မမွာေပ်ာက္ကုန္တာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတာမို႔ပါ။
အဲလိုၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ဘာသြားေတြ႕လဲဆိုေတာ့ကဗ်ာစာအုပ္စင္မွာ..The Return of the
Prophet ဆိုတဲ့စာအုပ္ကိုသြားေတြ႕ပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းေကာက္ယူၾကည့္ေတာ့..ေရးသူက…
Hajjar Gibran တဲ့..။ Khalil Gibran …..ရဲ႕ေၿမးတဲ့။ေၿမးဆိုေပမယ့္အရင္းေတာ့မဟုတ္
ပါဘူး။သူကGrand Uncle…လို႔ဆိုတာကိုး။
Khalil Gibran ဆိုတာ The Prophet ဆိုတဲ့စာအုပ္ကိုေရးသားခဲ့သူအာရပ္စာဆိုပါ။ ဒါေပ
မယ့္သူကလက္ဘနိစ္အစစ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။လက္ဘနိစ္နဲ႔အေမရိကန္စပ္ထားတာပါ။
သူ႔ကိ္ု ၁၈၈၃ ဇႏၷဝါရီ ၆ ရက္မွာေမြးပါတယ္။အသက္..၄၈ႏွစ္အရြယ္..၁၉၃၁မွာအေမရိကန္
မွာပဲကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။အႏုပညာသမား၊စာေရးဆရာ၊ကဗ်ာဆရာ..Khalil Gibran..ဟာ
The Prophetဆိုတဲ့စာအုပ္နဲ႔နာမည္ေက်ာ္ပါတယ္။အဲဒီစာအုပ္ဟာသိပ္ရိုးစင္းလွပၿပီးသိပ္
ေၿပၿပစ္တဲ့ဖြဲ႔ဆိုမႈေတြေၾကာင့္တင္နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။အထဲမွာပါဝင္တဲ့ဒႆန
ေတြေၾကာင့္လည္းထင္ရွားပါတယ္။
ကၽြန္မ..The Prophetကိုဖတ္ေတာ့၁၉၉၈..ပါ။အဖံုးကအၿပာေရာင္မွာမွ..လူတစ္ေယာက္ပံု
ဦးေခါင္းနဲ႔ပါ။ကၽြန္မ..မထြက္လာခင္စာအုပ္ေတြရွင္းေတာ့ေတာင္မွပိုးတစ္ဝက္စားထားတဲ့စာ
အုပ္ေလးကိုေတြ႕လိုေသခ်ာၿပန္သိမ္းခဲ့ပါေသးတယ္။ခု..အဲဒီအဖံုးပံုကိုအင္တာနက္မွာၿပန္
ရွာေတာ့မေတြ႕ေတာ့ဘူး။
ၿပန္ရွာရၿခင္းအေၾကာင္းအရင္းက..Hajjar Gibran…အိပ္မက္ထဲမွာလိုလိုအာရံုထဲမွာလိုလို
ေတြ႕တယ္ဆိုတဲ့သူ႔အဖိုးပံုက အဲဒီပံုနဲ႔တူတယ္လို႔ခံစားရလို႔ပါ။ခုေနKhalil Gibranပံုကိုနက္
မွာရွာေတာ့အဲလိုပံုတစ္ပံုမွမေတြ႕ရၿပန္ဘူး။ထူးေတာ့ထူးသလိုပဲ။
ကၽြန္မကိုတာရာမင္းေဝနဲ႔အတူအဲဒီစာအုပ္ဖတ္ရင္းေၿပာမိတာက အဲေလာက္လွတဲ့စာလံုး
ေတြ..ကိုဘာသာၿပန္ဖို႔သိပ္လြယ္မွာမဟုတ္ဘူး။ၿပန္ၾကည့္ပါလားလို႔..သူ႔ကိုေၿပာေတာ့သူက
ၿပန္ခ်င္ေနတာတဲ့။ဒါေပမယ့္..တစ္ရက္မွာသူစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ဝယ္လာတယ္။ဒီမွာၾကည့္
စမ္းဆိုလို႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့..ဘသန္း(ဓမၼိက)ရဲ႕စာအုပ္။ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ..လားလား…
The Prophet ကိုဘာသာၿပန္ထားတာၿဖစ္ေနတယ္။..ႏႈတ္ေကာင္းခြန္းၿမိန္သုခမိန္..တဲ့…။
အိုး..တကယ့္ကိုလွေအာင္ၿပန္ထားႏိုင္တာကိုေတြ႕ရတယ္။အကုန္လံုးတြန္႔ဆုတ္သြားေစ
မယ့္ၿပန္ဆိုမႈမ်ိဳးလို႔ေၿပာရင္..ကၽြန္မလြန္မယ္မထင္ပါဘူး။ဘာသာတစ္ခုကေနတစ္ခုကိုၿပန္
ဖို႔ဆိုတာက..စာေရးသူရဲ႕ဆိုလိုရင္းကိုဘာသာၿပန္သူကထိမိစြာသိဖို႔လိုတာကိုး..။အဲလိုသိ
ဖို႔ဆိုတာက..ဘာသာစကားကၽြမ္းက်င္မႈတစ္ခုတည္းနဲ႔မရပါဘူး။တစ္ဖက္ကအႏုပညာပါ
တာမို႔ၿပန္ဆိုသူကလည္းအႏုပညာ..ပါရပါတယ္။
ႏႈတ္ေကာင္းခြန္းၿမိန္သုခမိန္..ဟာဘာသာၿပန္ထားတာကလြဲရင္တကယ့္The Prophetအ
စစ္ကိုခံစားရသလိုပါပဲ။
ခုစာအုပ္ေလးကေတာ့ သုခမိန္ၿပန္လာၿပီ..ေပါ့..။Hajjar ကဒီစာအုပ္ကိုသူကိုယ္တိုင္ေရး
တယ္ဆိုတာထက္သူ႔အဖိုးဝိညာဥ္ကသူ႔ကိုလာေၿပာေနသလိုမ်ိဳးေရးထားတာပါ။
Hajjaမွာ..သူ႔ထက္တစ္ႏွစ္ပဲၾကီးၿပီးသူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။တစ္ေန႔
မွာအဲဒီအစ္ကိုဟာမေတာ္တဆေသနတ္မွန္ၿပီးသူ႔ေရွ႕မွာတင္ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။အေဖက
ေတာင္ငိုရႈိက္ခဲ့ေပမယ့္ Hajjarကေတာ့မငိုခဲ့ပါဘူး။မငိုေပမယ့္အဲဒီခ်ိန္ကစလို႔သူဟာလူေတြ
နဲ႔ကင္းကင္းေနၿပီးတိတ္ဆိတ္သြားေတာ့တယ္။ၿပီးေတာ့ တစ္စထက္တစ္စလည္းဆိုးသြမ္း
လာခဲ့တယ္။
တစ္ေန႔သူကားေမွာက္တယ္။ၿပန္မထႏိုင္ခင္မွာအဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္ကိုသူေတြ႕တယ္၊မုတ္
ဆိတ္ေတြနဲ႔တဲ့…ဘယ္သူမွန္းမသိေပမယ့္စိတ္ထဲကေတာ့ရင္းႏွီးေနသလိုပဲ။ေနာက္…တစ္
ေခါက္သူထပ္ေတြ႕တာကသူ႔မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းကိုလုယူသြားတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ရန္
ၿဖစ္ရင္းကေထာင္ထဲေရာက္သြားခ်ိန္မွာပါ။သူအသိစိတ္နဲ႔လူနဲ႔ကပ္တစ္လွည့္မကပ္တစ္
လွည့္ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာေရာက္လာတာပါ။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲသူ႔အိမ္ကသူ႔ကိုၿပန္လာေခၚတာမို႔သူ
အိမ္ၿပန္လာခဲ့တယ္။
ၿပန္ေရာက္ေတာ့အေမၿဖစ္သူကသူ႔ကိုေနာက္မက်ေသးဘူး၊ၿပင္လို႔ရေသးတယ္ၿပင္လိုက္ပါလား
လို႔ေၿပာၿပီးစာအုပ္စင္ကစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုသြားယူဖတ္ၿပတယ္။အဲဒီစာအုပ္ကိုသူငယ္
ငယ္ကလည္းအေမကဖတ္ဖို႔တစ္ခါေပးခဲ့ဖူးၿပီးသူနည္းနည္းပဲဖတ္ၿဖစ္ခဲ့တာလည္းမွတ္မိေန
တယ္။ဒီတစ္ခါမွာသူေတြ႕လိုက္တာကအဖံုးကလူပဲ။အဲဒီလူဟာသူ႔အိပ္မက္လိုလိုအာရံုလို
လိုထဲမွာေတြ႕ေနက်မုတ္ဆိတ္ေတြနဲ႔အဖိုးၾကီးၿဖစ္ေနတာပါပဲ။
သူကသူ႔အေမကိုခ်က္ခ်င္းပဲဒါဘယ္သူလဲလို႔ေမးေတာ့..အေမက..ဒါမင္းအဘိုးေလးပဲလို႔ေၿဖ
ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္သာသူဒီလူၾကီးကိုေတြ႕စဥ္ကရင္းႏွီးေနသလိုခံစားမိတာကိုး။
အဲဒီညမွာပဲသူအဲဒီစာအုပ္ကိုစဖတ္တယ္။ဖတ္ၿပီးေတာ့ငိုတယ္။အဲဒီေနာက္မွာသူေၿပာင္းလဲ
သြားေတာ့တယ္။ဒီ The Return of the Prophet ကိုေရးတဲ့ထိေပါ့…။
ေနာက္သူ..အဖိုးအုတ္ဂူရွိရာကိုသြားတယ္။အဖိုးေမြးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့..Ottoman,Syria က…
Bsharri ဆိုတဲ့ရြာကေလးကိုလည္းသြားခဲ့တယ္။သူ႔အဆိုအရကေတာ့အရင္ဘဝကအ
ေထာက္အထားေတြကိုေတြ႕ႏိုင္ဖို႔တဲ့…။
ေနာက္တစ္ေနရာမွာက်ေတာ့တစ္မ်ိုဳး..သူ႔အစ္ကိုသူနဲ႔အတူရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ခံစားမႈကိုသူရ
ေနေပမယ့္တကယ္ရွိေနတာကသူ႔အာရံုမွာၿမင္ေနက်မုတ္ဆိတ္ေတြနဲ႔အဖိုးတဲ့..။တစ္မ်ိဳး
ေတာ့တစ္မ်ိုဳးပဲလို႔ေတြးေနတာဲ…။ေနာက္ဆံုးအခန္းမွာလည္းထည့္ေရးထားတာတစ္ခုက..
I came and died as your brother to call you home ..တဲ့..။ေနာက္..Homecoming
မွာလည္းသူ Bsharri ကိုသြားတဲ့အေၾကာင္းေရးတာဖတ္ရေတာ့ ပထမဆံုးသူေၿပာခဲ့တဲ့အ
ရင္ဘဝကအေထာက္အထားဆိုတာ သူ႔အစ္ကိုရဲ႕အေထာက္အထားကိုေၿပာတာပဲၿဖစ္မယ္
လို႔ေတြးလိုက္မိပါေတာ့တယ္။
လူဆိုတာကလည္းအစြဲကေဖ်ာက္လို႔ရခဲသား။The Return of the Prophet ဟာေတာ္
ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ဒါေပမယ့္စိတ္ထဲမွာက…ဒီလူဟာ..Khalil Gibran မဟုတ္ဘူးဆိုတာ
ရယ္၊ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ေနစဥ္မွာThe Prophetကိုသတိရေနမိတာရယ္ေၾကာင့္မူလစာအုပ္ကို
မီတယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ဒါေတာင္မွ သူ႔ဟာနဲ႔သူကေတာ့ထိရဲစရာမရွိေအာင္လွေနပါေသး
တယ္။
ဒီစာအုပ္မွာ..အဖိုးလုပ္သူေရးခဲ့တဲ့ The Prophet ထဲက.The Promise..ဆိုတဲ့စာမ်က္ႏွာ
ရယ္၊Introduction ရယ္..ေခါင္းစဥ္ ၁၇ခုခြဲထားတဲ့အခန္း(၁၇)ခန္းရယ္ပါဝင္ပါတယ္။အဲဒီ
ေခါင္းစဥ္ေတြက..
Dawn, Belief, Truth, Grace, Sexuality, Change, Vision, Abundance, Betrayal,
Forgiveness,Courage,Bliss,Love,Homecoming,Awakening,နဲ႔..Remembrance..
တို႔ပဲၿဖစ္ပါတယ္။တစ္ခန္းခ်င္းစီကစာပိုဒ္တခ်ိဳ႕ရယ္…The Prophet ကThe Promiseရယ္ကို
နမူနာဖတ္လို႔ရေအာင္..ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။တကယ္လြယ္ကူရိုးစင္းလွပတဲ့အေရးအ
သားေတြၿဖစ္လို႔လူတိုင္းနားလည္ႏိုင္မွာေရာ..အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရရင္ကၽြန္မမီေအာင္ၿပန္ေပး
ႏိုင္လိမ့္မယ္မထင္တာရယ္ေၾကာင့္ဒီတိုင္းပဲေဖာ္ၿပေပးလိုက္ပါမယ္။

The Promise ( from the final chapter of The Prophet)
Should my voice fade inyour ears,and my love vanish in your memory,then
I will come again.
And with a richer heart, and lips more yielding to the spirit will I speak.
Yea, I shall return with the tide….
If aught I have said is truth, that truth shall reveal itself in a clearer voice, and
in words more kin to your thoughts…..
And if this day is not a fulfillment of your needs and my love, then let it be
a promise till another day……..
Know, therefore, that from the greater silence I shall return…
A little while , a moment of rest upon the wind , and another woman shall
bear me.
Khalil Gibran

DAWN
And it is good that it is so, for no waters are purer than those precious droplets
released in your moments of surrender.

Weep until seeds of joy take root in the womb of your soul!

BELIEF
I learned faith from the doubter ,decency from sinister, compassion from the
cruel, and gratitude from them all.

I am the ever-present song you have yet to sing;nearer to you than your breath.

You may search the world to find me, yet I can only be found within you.

For I am your heart enlightened and your mind enchanted.

TRUTH
Mother Ocean performs her rhythmic dance with the moon, measuring time
ceaselessly. Father mountain knows time as aeons of precipitation carve canyons
into his stubborn resistance.

Truth is paradoxical abyss that you stumble upon , and there it is , smiling at you ,
unadorned and as irrational as love.

DESIRE
Your desire for success is at the core of your failing, for only when you are empty
of desire will success fill you.

Money can neither unchain your heart nor unveil your beauty.

Only your openness can fill your emptiness.

GRACE
My trouble heart beats in hunger for your presence.

Grace speaks in soft colors and caresses your senses with benevolent
whispers.

SEXUALITY
Though you cover your nakedness with morals, you conceal much of
your beauty only to protect the eyes of impure.

For the Creator is also the Destroyer and there are hidden blessings to
be found in every haunt and on every summit along life’s sacred journey.

Your bodies are temples of spirit; when you meet for sexual communion,
bring your heart’s prayer to be seeded in the womb of creation. Let love’s
vision take sensual shape in the fervent pulse.

CHANGE
In this dark hour the burden of love’s loss beats heavy on my heart.

I pray for the rebirth of joy out of yesterday’s pain.

I long to bask in the tranquility of a day renewed by the grace of
forgetfulness.

I beg for the wisdom to abide with integrity and the passion to
celebrate virtue.

But I am disheartened by my failure to live up to even my most
modest expectation.

I wish your mercy could release my weakness that my strength
could walk in your light.

VISION
But my lamp is dim, and I strain to read what is written on the ashen
face of these ungrateful days.

Everything begins and ends as a dream. Your personal saga is but a
daydream before the dawn of your larger self. Yesterday your vision
sought wisdom, but today your wisdom must seek higher vision.

ABUNDANCE
The more I was offered, the more I wanted; the more I was given,
the more I needed.

Prosperity is a fickle friend who can rob you of your virtue. And you
are never so vulnerable as in times when the streams of affluence and
fame overflow your wishing well.

Under the burden of excess, your innocence is too easily crippled with
pride.

BETRAYAL
Behind the mask, he walked proud among the innocent , like a wolf
staling its prey.

With your right hand ,you lift me up, and with your left hand, you strike
me down, yet I know not why.
(note : after reading that sentence, some images are haunting me in my
mind)

To recognize your soul in the heart of your enemy – this is the birth of
true love.

FORGIVENESS
Anger is disintegrated love.

Turn not away from shame, for it is the final veil that conceals your
innate innocence.

Free your demons and console them on your bosom of empathy, lest they
seethe in your recesses and give birth to a curse.

COURAGE
You’ve witnessed the beauty that waits beyond death, and it is good that you
remember this sight.

But the seat of fear is in the sinister shadows of your mind.

The tide of change are forever carrying away your most cherished creation to
make way for the fresh dream being born even now.

BLISS
Bliss come to the grateful heart illuminated with presence.

Until you embrace all that is with gratitude you remain half made in the
masterful hands of the Maker.

Closed doors and erected walls block your happiness and leave you to wait
unhedded in the seasonless world outside the great multiversity of life.

LOVE
Like rain and seed, your love must be born again and again to be free.

Therefore , let your love be free of obligation.

If there’s something you require from another for love’s sake, the you
stand with your head in clouds that obscure love ‘s light.

HOMECOMING
This night in Bahsrri , the mountains of Lebanon sleep in silence.
But not I.

AWAKENING
Let your awakening start within.

Weed out thorns of doubt that have entwined with the tender sprouts of love.

REMEMBRANCE
There’s no end to my source, not limit to my grace. When you drift into sleep ,

I hold you in silent serenity. And when you awaken , it is within my presence
that you dwell.

I live in your heart and you live in mine.
You are my dream and I am your awakening.
Through you, I am dressed in beauty.
Through me, you are beyond what can be
…….

တစ္ခန္းကိုတစ္ပုဒ္စီလို႔ေတြးေပမယ့္ ဘယ္ဟာေရြးရမွန္းမသိတဲ့အခါ သံုးခုေလာက္ပါသြား
ပါတယ္။ေနာက္ဆံုးမွာအဆံုးသပ္ထားပံုကလည္း..Without End…တဲ့..။အဆံုးမရွိေသာ..
ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာနဲ႔အဆံုးမရွိေသာအနတၱတရားေတြကိုရည္ရြယ္ေလေရာ့သလား…မသိပါ..။
(ခ်စ္ေသာ ..ေက..ကၿပန္ညႊန္းပါဆိုလို႔ညႊန္းလိုက္တာပါ..သူ႔လိုမကၽြမ္းက်င္ေလေတာ့ နည္း
နည္းေတာ့ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ၿဖစ္ေနရင္သည္းခံေပးပါလို႔..ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ စာအုပ္
တစ္အုပ္ကိုညႊန္းဖူးတာပါပဲ..)

March 31, 2009 at 5:00 pm 1 comment

ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ကဗ်ာမ်ား

မတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔ ကမၻာ့ ကဗ်ာမ်ားေန႔အတြက္ ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္မခ်စ္ေသာကဗ်ာမ်ား
မွာတင္ထားပါတယ္။
ေဝေနာ္
ၿမတ္
ခက္မာ
ၿဖဴမြန္
မ်ိဳးေနႏြယ္
ဝိုင္ခ်ိဳ
မင္းသစ္
ေမာင္သိန္းေဇာ္
သုခမိန္လႈိင္
ေနမ်ိဳး
ေက်ာ္စြာထက္
ေဇာ္ဇင္
တာရာမင္းေဝ
နီကိုရဲ
ၿမၿမင့္မိုရ္
ပိုင္စုိးေဝ
နရီ
ခိုင္ၿမဲေက်ာ္စြာ
မင္းဒီ
ဟိန္းၿမတ္ေဇာ္
ဝင္းၿမင့္
ထက္သစ္
ႏိုင္မြန္ေအာင္သြင္
…………..တို႔ရဲ႕ကဗ်ာေတြပါဝင္ပါတယ္။
ဒီမွာ..သြားဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။

March 20, 2009 at 11:41 am Leave a comment

ခုတေလာ..

ခုတေလာ..
ေတြးၿဖစ္ေနတာက..
(၁)ေက်းဇူးတရားအေၾကာင္းနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီးသံသရာမေၾကာက္တဲ့သူေတြအေၾကာင္း
(၂)ဝန္တိုမစၦိယစိတ္မ်ားတဲ့သူေတြအေၾကာင္း
(၃)ကိုယ္မစိုက္ပဲလိုက္ရိတ္သိမ္းေနၿပီး..ကိုယ္စိုက္ခဲ့တဲ့အသီးကိုယ္ခါးတယ္လို႔ေအာ္
ေနတဲ့သူေတြအေၾကာင္း

ေရာက္ၿဖစ္ေနတာက..
facebook..

ဖတ္ၿဖစ္ေနတာက..
ကဗ်ာေတြ..( ေဆးအၿဖစ္နဲ႔စားသံုးေနတာ..)

ေရးၿဖစ္ေနတာက..
ေမးခ်င္တဲ့ေမးခြန္းေတြ..(စုေနတယ္ ေနာက္မွ tag game တစ္ခုအေနနဲ႔လုပ္ဦးမယ္။)

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတဲ့သီခ်င္းက..
မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ ရဲ႕ အေဝးၾကီး...(သစ္ေကာင္းအိမ္ၾကားရင္..လြမ္းေနတယ္လို႔..စြတ္စြဲဦးမယ္…။)

စားၿဖစ္ေနတာက……
frozen vegetable ေတြ.(သိပ္သနားစရာေကာင္းတာပဲ..
ေလ့လာေတြ႕ရွိသူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီမွာအဟာရတန္ဖိုးအၿပည့္ဆိုပဲ..)

ၾကည့္ၿဖစ္ေနတာက………….
Master Chef and Iron Chef (အရသာရွိေသာအစီအစဥ္မ်ား.. :D..)
Iron Chef က တစ္ခ်ိန္ကအမိုက္စားေလး Mark Dacascos ကုိၾကည့္ခ်င္တာ
အ့ံၾသစရာ သူက အဲဒီမွာ CHAIRMAN တဲ့…

ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာ..……..
မ်ိဳးေနႏြယ္ရဲ႕ ေတေလ ဆိုတဲ့ကဗ်ာေနာက္ဆံုးပုဒ္

ေတေလ
မိိုးဖြဲဖြဲေလးရြာေနတယ္
ငါမငိုခ်င္ေတာ့ဘူး

မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔စိတ္က

ကမ္းစပ္နံေဘးမွာေန႔ေရႊ႕လိုက္
ညေရႊ႕လိုက္

မ်ိဳးေနႏြယ္


တစ္ခါမွမလုပ္ဖူးပဲ
လုပ္ေနတဲ့အလုပ္……….
ေၾကာင္တစ္ေကာင္နဲ႔ရန္ၿဖစ္ၿဖစ္ေနရတာ..နာမည္က JC တဲ့..။
(ဆိုးသလားမေမးနဲ႔ မ်က္ႏွာေပါက္ကိုက ဂ်စ္တစ္တစ္နဲ႔.ညီမေတာ္ေမြးထားတဲ့
ေၾကာင္ေလ..ခ်စ္ေတာ့ခ်စ္ပါတယ္..ဆိုးတာကေတာ့တာေတလန္..)

သြားခ်င္ေနတဲ့ခရီး..…….
ၿမန္မာၿပည္ေပါ့..(ေမးစရာကိုမလိုတာ..)

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက…………
Sugar Ray Leonard..(လက္သီးနဲ႔ထိုးစရာလူတစ္ေယာက္ရွိလို႔.လက္အိတ္ေတာ့ပါမွၿဖစ္မွာ.)

သတိရေနတာက ..……….
လူတစ္ေယာက္ဆိုသိပ္ေကာင္းမွာ..ဖုန္းေလးၿဖစ္ၿဖစ္ဆက္..အြန္လိုင္းမွာေတြ႕
ခုေတာ့..အမ်ားၾကီးၿဖစ္ေနတယ္..လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခ်င္တယ္ ေနမ်ိဳးရဲ႕
သေဘာၤၾကီးေတြလို..ေက်ာက္ခဏခ်ၿပီး…အန္တီၿမဆိုင္မွာထမင္းစားခ်င္တယ္
ကိုသွ်ီတို႔ရံုးနားမွာလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ခ်င္တယ္..Ginzapanကေကာ္ဖီ
ေသာက္ခ်င္ၿပီး Cafe Aroma က Spaghetti စားခ်င္တယ္။သက္သတ္လြတ္..
ဦးခင္ေမာင္စိန္ဆီသြားၿပီးစာအုပ္ေဟာင္းေတြသြားၾကည့္ခ်င္တယ္။ေလာက
နတ္ကပန္းခ်ီၿပပြဲေတြကိုသြားခ်င္တယ္။ရံုးေဘးနားမွာအထမ္းနဲ႔ေရာင္းတဲ့ငါး
မပါေသာ အညာသားမုန္႔ဟင္းခါးစားခ်င္တယ္..။အမွတ္တရ..ကေကာက္ညွင္း
ေပါင္းနဲ႔အေၾကာ္လည္းပါတယ္။(ေတာ္ၿပီလက္ေညာင္းတယ္..အမ်ားၾကီးက်န္
ေသးတယ္..)

မုန္းတီးေနတာက ……..
ဘာၿဖစ္ခ်င္မွန္းမသိပဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ေအာင္ၿမင္ေနတာကိုမၾကည့္ႏိုင္တဲ့
ေယာက်ာ္းေတြ..

ခ်စ္ေနမိတာက..
သက္မဲ့………………ROSARY ..အနက္ေလး..ေဂ်ရုဆလင္ကလာတာတဲ့
သက္ရွိ………………မေၿပာင္းမလဲကိုကို..

ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းးကိုမဟုတ္တာအဟုတ္ၿဖစ္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းေလးဆင္ၿပီး
တဖြဲ႕တႏြဲ႕ေၿပာတတ္တဲ့သူေတြ (ေမဆြိေသၿပီဆိုတဲ့သတင္းလို..)

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက..
သူမ်ားေၾကာင့္ရတဲ့ေအာင္ၿမင္မႈကို ကိုယ့္ေၾကာင့္လို႔ ဘာအေၾကာင္းၿပခ်က္မွမရွိပဲထင္
သြားတဲ့သူေတြ..(အံ့ေရာ..)

လိုခ်င္ေနတာက
ၿငိမ္းခ်မ္းဆု ရဲ႕ပန္းခ်ီကားသံုးေလးခု..

အလိုလိုေက်ာခ်မ္းေနမိတာက
နပမ္းသမားေတြ (သူတို႔ေလာကၾကီးထဲကိုေရာက္လာပံုက တစ္မ်ိဳးပဲ..)

လုပ္ခ်င္ေနတာက
installation art တစ္ခုခု သို႔မဟုတ္ performance တစ္ခုခု
( စိတ္ကူးထဲမွာဘယ္လိုကဘယ္လိုခုန္ေပါက္ဝင္လာတဲ့ အိုင္ဒီယာမွန္းမသိဘူး.
အမွာစကား……ကိုထိန္..ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔ ဆႏၵေၿပာတာပါ .. 😛 )

ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
G-talk

ွဆႏၵမရွိတဲ့အလုပ္
စာေရးတာ…(ဘာမွကိုမေရးခ်င္ဘူး..ေရးလည္းမထြက္ဘူး..)

စြဲလန္းေနမိတဲ့အရာ
တိမ္ၿဖဴေတြ … (နန္းညီကေတာ့ ၾကယ္ေတြ တဲ့..)

ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
ဘာလို႔ေၿပာၿပရမွာလဲ……….း)

ေမးခြန္းေတြထပ္ၿပန္တလဲလဲေမးေနမိတဲ့သူ
ဘုရားသခင္ (နားညည္းရွာမွာပဲ..ေမးေနတာကိုက အၿဖဴကဘာလို႔ၿဖဴေနရတာလဲ ဆိုတာမ်ိဳး)

အမွန္အတိုင္းဝန္ခံခ်င္ေနတာက
ဒီပို႔စ္က ဆားခ်က္တာ …း)

March 20, 2009 at 11:12 am 2 comments

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးသည္(၂)

မင္းသားေလးက သတိမျပဳမိဟန္ႏွင့္ ဆက္ေျပာေနသည္။

ထိုသူတို႔သည္ လူတစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ႏွစ္လိုမႈကို `မုန္းတီးျခင္း´ ဟု ေခၚၿပီး တစ္ဦးႏွင့္..

တစ္ဦး ခိုက္ရန္ျဖစ္မႈကို `ခ်စ္ျခင္း´ ဟု ေခၚသည္။ ထိုေနရာတြင္ ပန္းပြင့္မ်ားကို ခ်က္

ျပဳတ္စားေသာက္ၾကၿပီး၊ သားစိမ္းငါးစိမ္းေတြကို ေသြးသံရဲရဲႏွင့္ ခုတ္ထစ္ကာ ဧည့္ခန္း

တြင္ အလွဆင္တတ္ၾကသည္ … တဲ့။
တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က လာေျပာေနတာ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္မ ေအာ္မိလိမ့္

မည္ ထင္သည္။ ခက္တာက၊ထိုစကားကိုေျပာေနသူသည္မင္းသားေလး ျဖစ္ေနသည္။

မင္းသားေလးကိုေတာ့ ကၽြန္မက ယံုသည္။ သူသည္ ယံုၾကည္ခ်င္စရာေကာင္းေလာက္

ေအာင္ကို အျပစ္ကင္းေသာ ကၽြန္မ၏မိတ္ေဆြေလးလည္း ျဖစ္သည္ေလ …။

`ေပ်ာ္ရင္ ငိုၾကၿပီး စိတ္ညစ္ရင္ ရယ္ေမာတတ္ၾကလား … ´
ကၽြန္မလည္း အေတြးေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ထိုသို႔ေမးမိေေတာ့၊မင္းသားေလးက၊ေခါင္းခါသည္။
`သူတို႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ စိတ္ညစ္ညဴးမႈ ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ မရွိသလို မ်က္ရည္နဲ႔ ရယ္ေမာျခင္း
ဆိုတာလည္း မရွိဘူး …´
သုစရုိက္ႏွင့္ ဒုစရုိက္သည္လည္း လြဲမွားေနႏိုင္သည္ပဲ … ။ ရုတ္တရက္ႀကီး ကၽြန္မ အသက္ရွဴ
ၾကပ္လာသလို ခံစားရသျဖင့္ ေပါ့ပါးလို ေပါ့ပါးျငား ေခါင္းေမာ့ ရယ္ေမာၾကည့္လိုက္မိသည္။
`ဟား … ဟား …´
မင္းသားေလးက ကၽြန္မကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ ၾကည့္ေလသည္။ သူ ကၽြန္မကို နားလည္ႏိုင္
ရန္ လူလားေျမာက္ဖို႔ေတာ့ လိုေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႕ကို လူလားမေျမာက္ေစခ်င္ေသးေပ။ သူ႕ကို သိုးကေလးႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနေစခ်င္ေသးသည္။

`ဘာလို႔ ရယ္တာလဲ … ရယ္စရာပါလို႔လား …´
`ေၾသာ္ … သူတို႔က မွားေနတာလား … ကၽြန္မတို႔က မွားေနတာလားလို႔ ေတြးမိလို႔ပါ …´

ကၽြန္မ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ထပ္ညာလိုက္မိျပန္သည္။ ကၽြန္မ စာအုပ္ထဲမွ ေနာက္ထပ္
အျဖဴေရာင္ စကၠဴတစ္ရြက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရျပန္ၿပီ။

`ဒါဟာ ရယ္စရာမွ မဟုတ္တာ ေၾကကြဲစရာတစ္ခုပဲ …´
`ေၾကကြဲစရာ …´
`ဟုတ္တယ္ … ဘယ္သူကမွားလို႔ မွားမွန္း မသိတာ၊သိပ္ေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေပါ့ … ´
မင္းသားေလး ေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္ေနသလိုပင္။ ဒါဆို အမွန္ကို အမွန္မွန္း သိျမင္ျခင္းသည္ ေရာ ၾကည္ႏူးစရာ အျဖစ္အပ်က္လား။ ကၽြန္မ မသိပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလွ်င္ မသိေသးပါ။
ကၽြန္မတို႔သည္ ကံၾကမၼာ အထပ္ထပ္ႏွင့္ လြဲေခ်ာ္ တိမ္းညြတ္ခဲ့ၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကသည္ ေလ။

`အဲဒီ ၁၃၉၀၈ ၿဂိဳဟ္ကေန ဘယ္လို ထြက္ခြာလာခဲ့လဲ …´
`စတင္ ၀င္ေရာက္ ခ်ဥ္းကပ္စဥ္က အတိုင္းေပါ့ …´
မင္းသားေလးက ထိုစကားကို တည္ၿငိမ္စြာ ဆိုသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႕ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးက

တစ္စံုတစ္ရာႏွင့္ ရႈပ္ေထြးေနဟန္ ေပါက္ေနသည္။ ကၽြန္မ စိတ္ထဲတြင္ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ ခံစား
လာရသည္။
ကၽြန္မ ေက်ာထဲတြင္ စိမ့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ေဆာင္းေလေၾကာင့္ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူပါ။ ေျမာက္
ျပန္ေလသည္ အလြန္တရာ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔ေနခဲ့ပါသည္။

`ၾကည့္စမ္း … သိုးကေလး အိပ္သြားၿပီ … ´
သူတစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္သလို ေျပာေနျပန္သည္။
`ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ … သူ႕ဘ၀မွာက ေတြးစရာ သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမွ မရွိတာ၊ ျမက္ပင္ေလးေတြကလည္း အဆိပ္မရွိဘူး … ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုက္မယ့္ ေရကလည္း စိတ္ခ်ရ တယ္၊ သူ႕မွာ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးလည္း ရွိတယ္၊ ေကာင္းကင္ျပာကိုလည္း သူပိုင္တယ္ တိမ္ျဖဴေတြနဲ႔လည္း စကားထာ၀ွက္တမ္း ကစားႏိုင္ေသးတယ္၊ ေျမာက္ျပန္ေလကိုလည္း သူ မႈစရာမလိုဘူး … မနက္ျဖန္ကိုလည္း ေတြးပူမေနရဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ … ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းကေတာ့ သိုးကေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး …´
`ဘာလို႔လဲ ..´
`ရိုးရွင္းလြန္းလို႔ …´
သိုးတစ္ေကာင္ကို ဘယ္တုန္းကမွ မလိုခ်င္ခဲ့ဖူးေသာ လူသား သိပ္မပီသခ်င္သည့္ ကၽြန္မ သည္ သူ႕စကားကို ၾကားကာမွ စိတ္ထဲမွာ က်ိတ္၍ သိုးကေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ တဖြားဖြား ေပၚလာရေတာ့သည္။ ၾကည့္စမ္းပါဦး … သိုးကေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ဘ၀ဟာ…. ဘယ္ေလာက္မ်ား မနာလိုခ်င္စရာ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ …။ မနက္ျဖန္ေတြကို ထမ္းထား စရာမလို။ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား ေတြးေတာေနစရာ မလိုပါဘဲႏွင့္ သူသည္ ေကာင္းကင္ႀကီး တစ္ခုလံုးကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေသးသည္တဲ့ေလ … ။
ကၽြန္မ၏ အတြင္းစိတ္ကို မရိပ္မိရွာေသာ မင္းသားေလးကေတာ့ သူ႕မိတ္ေဆြမေလးကို
ယံုၾကည္စိတ္ရွင္းစြာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ျဖဴစင္ၿငိမ္းခ်မ္းလွေသာ ထိုအၾကည့္မ်ားကို ရင္ဆိုင္
ႏိုင္ရန္ ကၽြန္မတြင္ အားအင္မ်ား ျပတ္လပ္ကုန္ခမ္းေနခဲ့ရေလသည္။

အခန္း(၃)

ေန၀င္ေတာ့မည္။
ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္္ေယာက္သား ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ေငးၾကည့္ေနမိၾကသည္။

သူက ကၽြန္မကို ေမး၏။
`ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို ႀကိဳက္လား …´
ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္ျပမိသည္ ထင္သ္။
`ခင္ဗ်ား၊သိလား…လူေတြ သိပ္၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေန၀င္ဆည္းဆာကိုသိပ္ႏွစ္သက္တတ္တယ္ …´
ကၽြန္မ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ။
`ခု … မင္း ၀မ္းနည္းေနလား …´
`ရွင္ေရာ … ၀မ္းနည္းေနလား …´
ကၽြန္မက သူ႕အေမးကို မေျဖဘဲ ေမးခြန္းႏွင့္ တုံ႔ျပန္သလို သူကလည္း မေျဖပါ။ ေန၀င္မွာကို
သာ ေငးၾကည့္ေနသည္။
`ေန၀င္ေတာ့မယ္ …´
`ကၽြန္မ သိတယ္ေလ …´
`ဟိုး … ၁၀၄၃ ႀကိမ္ေျမာက္ ေန၀င္ဆည္းဆားတုန္းက …´

သူ စကားဆက္မည္အထင္ႏွင့္ ကၽြန္မ ငံ့လင့္ေနမိေသာ္လည္း မင္းသားေလးက ဘာမွ ဆက္
မေျပာ …။ ကၽြန္မကပဲ ေမးလိုက္သည္။

`ရွင္ အရမ္း ၀မ္းနည္းေနခဲ့လား …´
`ခု … မင္း ခံစားေနရသလိုေပါ့ …´

အလို … ကၽြန္မ ခုခ်ိန္မွာ ၀မ္းနည္းမႈ တစ္စံုတစ္ရာ ခံစားေနရသည္ဟု သူ႕ကို ၀န္ခံခ်က္မေပး
ရေသးပါ …။ မိႈင္ေတြ ေငးေမာေနမိျခင္းလည္း မရွိ …။ မင္းသားေလးက ကၽြန္မ၏ တံု႔ျပန္မႈကို
မေစာင့္ဘဲ ဆက္ေျပာ၏။

`၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈကို သက္သာရာရေစဖို႔ ေဆးနည္းဆိုတာ ဒီေလာကမွာ မရွိေသးဘူး ...
တကယ္ေတာ့လည္း ၀င္သြားတဲ့ေနက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈေတြကို သယ္ယူ
သြားႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ကို လူေတြဟာ
သိပ္၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနမိတတ္ၾကတယ္´

သူေျပာတာ ဟုတ္ေကာင္း ဟုတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္မ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ….
တကယ္ပဲ ၀မ္းနည္းေနခဲ့လား …။ ကၽြန္မ မသိပါ။ ႏွလံုးသားမ်ားက ေအးခဲသြားေလေရာ့
သလား … ။ ေသခ်ာတာကေတာ့….ကၽြန္မ..သူႏွင့္အတူ..ေန၀င္ခ်ိန္ကို၊ႏွစ္လိုစြာ ၾကည့္ေန
မိသည္။

`ဒီေနရာကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ ေနေရာင္ဟာ တျခားကမၻာမွာ လင္းသြားမွာပဲ…..၊
ေလာကရဲ႕ ဒီမွာဘက္ျခမ္း အေမွာင္ကိုေတာ့ သူ ခဏ ေက်ာခိုင္း ေမ့ေဖ်ာက္ ထားရမွာ
ေသခ်ာတယ္၊ ဒါမွပဲ သူ ေရွ႕ဆက္ႏိုင္မွာေလ၊ ဒီလုိပဲ … ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေန႔ရက္ေတြ
ကို ေက်ာ္ျဖတ္ဖုိ႔ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကို မနက္လင္းတာနဲ႔ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ႏိုင္ရင္ …….
သိပ္ေကာင္းမွာပဲ …´
`ေမ့ေပ်ာက္မႈဆိုတာ … လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ရႏိုင္တဲ့ အရာမွ မဟုတ္တာ …´
`ဘယ္အရာမဆို အလကားမရဘူးလို႔ မင္းပဲ ေျပာခဲ့တာေလ၊ ထိုက္တန္တဲ့ အဖိုးအခေတာ့
ေပးရမွာေပါ့ … သိပ္ၿပီ း တန္ဖိုးႀကီးရင္လည္း ႀကီးေနႏိုင္တယ္ …´
ကၽြန္မ ေလပူတစ္ခ်က္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းမႈတ္ထုတ္ပစ္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေနက ၀င္သြားခဲ့ၿပီ။
က်န္ရွိေနေသးေသာ လက္က်န္အလင္းေရာင္ကေတာ့ အားေကာင္းစြာ ေတာက္ပဆဲ … ။
`ေနာက္ထပ္ ေန၀င္တာကို ေစာင့္ၾကည့္ရေအာင္ …´
သူက ကေလးတစ္ေယာက္လို ေတာင္းဆိုသည္။
`အိုး … ဒီမွာက ၂၄နာရီမွာမွ တစ္ႀကိမ္ပဲ ေန၀င္တာ … ´
မင္းသားေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ ကၽြန္မကပဲ ဆက္ေျပာေနမိသည္။
`အဲဒါပဲ ေကာင္းပါတယ္ ေနာ္ …´
`ဘာလို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရတာလဲ … ၂၃ နာရီ ၅၅ မိနစ္ ၄၈ စကၠန္႔လံုး လူေတြက
ေၾကကြဲမႈေတြကို အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ လံုေအာင္ ဖံုးဖိထားလို႔ ရတာမွ မဟုတ္တာ …´

မင္းသားေလးက ကၽြန္မကို သြက္လက္စြာ ျငင္းဆိုေလသည္။ ကၽြန္မမွာေတာ့ သူ႕ကို ျပန္လည္
ေျပာဆိုရန္ စကားလံုးမ်ား ေမွးမွိန္လို႔ …။

ကၽြန္မတို႔ စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္သြားလိုက္ ျပန္ေပၚလာလိုက္ အားေကာင္းလာလိုက္ ျပန္မွိန္
ေဖ်ာ့သြားလိုက္ႏွင့္ ေနာက္တစ္ေန႔ ေန၀င္ခ်ိန္ထိတိုင္ စကားေျပာေနျဖစ္ၾကသည္။ အႏၱရာယ္ မ်ား၏လားရာႏွင့္ အသီးအပြင့္မ်ားအေၾကာင္း၊ ေခ်ာက္ကမ္းပါးမ်ား၏ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ေတးဂီတႏွင့္ ႏူးညံ့ေသာေျခလွမ္းမ်ားအေၾကာင္း၊ အိပ္မက္တိမ္ဆိုင္မ်ား၏ အသံုး၀င္ပံုႏွင့္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ မက္ဖြယ္ ဆာလံက်မ္းႏွင့္ D ၁၁၁ ၿဂိဳဟ္ကေလးတစ္ခုအေၾကာင္း …။ ေရွာလမြန္သီခ်င္းႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းေၾကာင္းမ်ားအေၾကာင္း …။

ဒုတိယေျမာက္ညေနခင္း၏ ေန၀င္ခ်ိန္ကလည္း လြမ္းဆြတ္ခ်င္စရာေကာင္းလြန္းေနသည္။
ကၽြန္မ ဘာကိုလြမ္းဆြတ္ေနခဲ့သည္လဲ … ။ မင္းသားေလးေရာ တစ္စံုတစ္ရာကို လြမ္းဆြတ္
ေနခဲ့သည္လား …။

`သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ မဆိုခ်င္ဘူးလား …´

ရုတ္တရက္ေမးလာေသာစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူ႕ကို ေတြေတြေလး ျပန္ၾကည့္မိသည္။
သူ႕ေမးခြန္းေလးက ရိုးစင္းလြန္းလွပါလ်က္ႏွင့္ ကၽြန္မအာရံုမ်ား ေနာက္က်သြားၾကရသည္။
သူက ဆက္ေျပာ၏။

`ေန၀င္ခ်ိန္မွာ ဆိုရမယ့္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ မရွိဘူးလား´
`ကၽြန္မ ဂီတသံေတြကိုေတာင္ ခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့တာ အေတာ္ၾကာၿပီ … တစ္ခ်ိန္ကေတာ့
ကၽြန္မဟာ Nightingale ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္လိုပဲ သီခ်င္းမဆိုတဲ့ေန႔ တစ္ေန႔မွ မရွိခဲ့ဘူး
… ခုေတာ့လည္း …´

ကၽြန္မက လူႀကီးသူမေတြ ဟန္လုပ္ေနက်အတိုင္း အသံကို တိမ္၀င္ပစ္လိုက္ကာ စကားစကို
ရပ္ပစ္လိုက္မိသည္။ (ေတြ႕ျမင္ေနက်ျဖစ္၍ ကိုယ္တိုင္ႏွစ္လိုသည္ဟု မထင္ေသာ္လည္း ……
မသိစိတ္က အလိုအေလ်ာက္ ပံုတူကူးထားသည္ကို ခုမွ သိလိုက္ရေတာ့သည္။)
`ဆက္ေျပာေလ …´ ဟု မင္းသားေလးက ဆိုသည္။
သူ႕အသံက အမိန္႔သံ မဆန္ေသာ္လည္း လိုက္နာခ်င္စရာေတာ့ အလြန္ေကာင္းေန၏။
`ကၽြန္မအသံေတြ ေသေနခဲ့ၿပီ …´
သူကေတာ့ ကၽြန္မစကားမဆံုးမီမွာပင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို… စတင္……သီဆိုေတာ့သည္။
ေနာင္အခါ ကမၻာေပၚ ရွိရွိသမွ် သီခ်င္းေတြထဲတြင္ သက္၀င္ေၾကကြဲဖြယ္အေကာင္းဆံုး
အသစ္လြင္ဆံုး အလန္းဆန္းဆံုးႏွင့္ နားေထာင္၍ အေကာင္းဆံုး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္
ဒီကမၻာေလထုတြင္ က်န္ရွိခဲ့မည့္ သီခ်င္းေလးလည္း ျဖစ္သည္။ ကေလးတစ္ေယာက္၏
နား၀င္ပီယံရွိလွေသာ အသံေလးႏွင့္ ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာအခါ …

ကၽြန္မ ထိုသီခ်င္းေလးထဲတြင္ နစ္ေမ်ာသြားေတာ့၏။

ေနကား ၀င္သြားခဲ့ျပန္ၿပီ … ။

တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္ႏႈတ္သိမ္းယူသြားေနေသာ ေနေရာင္ျခည္မ်ားႏွင့္အတူ မင္းသား
ေလး၏ ႏွစ္လိုဖြယ္ဂီတသည္လည္း ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။

`သိပ္ေကာင္းတာပဲ´
`သိပ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဘာကို ေျပာတာလဲ … ေနာက္ထပ္ သူ႕ထက္ေကာင္းတဲ့ အရာ
တစ္ခု ရွိမလာခင္အထိပဲ … သူက မွန္ကန္ေနမွာေလ …´
`ဟင့္အင္း … ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဒါဟာ အေကာင္းဆံုးပါ …´
`စကားကို ကုန္ေအာင္ မေျပာရဘူးလို႔ ေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္၊ မင္းက ဘာလဲ … ကေလး
လား … လူႀကီးလား …´
`တစ္၀က္စီေပါ့ …´

ကၽြန္မစကားေၾကာင့္ မင္းသားေလးက ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္သည္။ သူ႕ရယ္သံေလးက သာယာ
နာေပ်ာ္ဖြယ္အတိရွိၿပီး ခ်စ္စရာလည္း အလြန္ေကာင္းသည္။

`ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ပိုင္း ျမင္းတစ္ပိုင္း သတၱ၀ါေတြလိုလား …´
`အဲဒါက Centaur ေတြ … သူတို႔က သိပ္ၿပီး စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္း ရွိၾကတယ္ …´
`ဘာရယ္ …´
`Centaur ေတြ …´
`အဲဒီပံုေလး ဆြဲတတ္လား …´
`အင္း … ဆြဲေပးရမလား …´
သူ တစ္ခ်က္မွ် စဥ္းစားၿပီးမွ ေခါင္းကို အသာခါ၏။
`ေနပါေစ … သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေနရာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုမႀကီးဘူး …´
ထိုအခိုက္အတန႔္တြင္ပင္ သူ႕မ်က္ႏွာေလးက တစ္စံုတစ္ရာေသာ လြမ္းဆြတ္မႈမ်ား ျဖတ္
ေျပးသြားသည့္ႏွယ္..အိုး သူ႕ၾကည့္ရတာတစ္ခါမွသူ႕ၿဂိဳဟ္ေလးဆီျပန္ေရာက္ေသးပံုမေပၚ … ။
`ေမွာင္ေနၿပီ … ကၽြန္ေတာ့္သိုးကေလး ေအးေနၿပီလား မသိဘူး …´
`အရင္ မိတ္ေဆြႀကီး ဆြဲေပးတဲ့ သိုးကေလးေရာ …´
`အႏၱရာယ္ကင္းတာ မွန္ေပမယ့္ ဘယ္လိုသိုးကေလးမွ..ေသတၱာေလးထဲမွာ… ၾကာရွည္.. မေနႏိုင္ဘူး …´
`ဒါဆို … သိုးကေလးကို …´
`ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ကာကြယ္ေပးရမွာေပါ့ …´
ေန၀င္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မင္းသားေလးကို ျမင္ေနရဆဲ …။ အျပစ္ကင္းစင္လွေသာ
မင္းသားေလး၏ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း မၾကာခင္ သူ ကၽြန္မဆီက ထြက္သြားေတာ့မွာကို
ႀကိဳသိေနသလို ခံစားမိလာသည္။

အိုး … တကယ္ပဲ … ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းေနခဲ့ေလသည္။
`ေန၀င္ခ်ိန္ကို ထပ္ၾကည့္ရဦးမွာလား …´
`ၾကည့္ျဖစ္တဲ့အခါက်ရင္ေပါ့ …´
`ဒါဆို … ရွင္သြားေတာ့မွာလား …´
`သြားျဖစ္ရင္လည္း သြားျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ …´
`ဒီကမၻာေျမကို ျပန္လာဦးမွာလား …´
`ေလာကရဲ႕လမ္းေတြက..သိပ္ရႈပ္ေထြး.. ရွည္လ်ားလြန္းတယ္.၊မေတာ္တဆလည္း..ျပန္ေရာက္ခ်င္ ေရာက္လာႏိုင္တာပဲ၊ မေတာ္တဆလည္း ပိုေ၀းသြားႏုိင္သလို…… အမွတ္တမဲ့လည္း

လွည့္ျပန္လာႏိုင္ေသးတာပဲ၊ အရာအားလံုးဟာ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး ျဖစ္ခြင့္. .လည္း ရွိပါတယ္ …´

ကၽြန္မ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကယ္တစ္ခ်ဳိ႕ လင္းလက္ေနခဲ့ၿပီ။

`ခင္ဗ်ားလိုပဲ … ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ေနမိတတ္တယ္၊ ၾကယ္ေတြအားလံုး ဟာ သံေခ်းတက္..ေနတဲ့ စက္သီးရွိတဲ့..ေရတြင္းလိုပဲ … ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ဖို႔ ေရေတြကို ပန္းထုတ္ေပးလိမ့္မယ္၊ ဒါဟာ သိပ္ရယ္စရာ ေကာင္းတာပဲ၊ ၾကယ္ကေလးေတြ ငါးသန္း ေလာက္ရွိရင္ ခင္ဗ်ား ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ ငါးသန္းရမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေအးျမတဲ့ စမ္းေရ သန္းေပါင္းငါးရာ ရပါလိမ့္မယ္ …´

သိပ္ရယ္စရာေကာင္းတာပဲ…ဟု ဆိုေသာ္လည္း သူ၊မရယ္သလို ကၽြန္မလည္းမရယ္ႏိုင္ပါ။
ေအးျမတဲ့ စမ္းေရ သန္းေပါင္းငါးရာႏွင့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ညီမွ်သည္ဟုေတာ့ ကၽြန္မ
ခံစား၍ ရေနသည္။

`ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ရယ္တတ္တဲ့ ၾကယ္ကေလးတစ္လံုးေလာက္ ေတြ႕ရရင္ပဲ ေက်နပ္ မွာပါ၊ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္ အေမွာင္နဲ႔အတူ ထြက္ လာတဲ့ ၾကယ္ကေလးေတြထဲက ၾကယ္ကေလးတစ္လံုးက ကၽြန္မကို ရယ္ျပတဲ့အခါ ကၽြန္မ စိတ္သက္သာရာ ရပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီထဲမွာမွ ရယ္ေမာတတ္တဲ့… ၾကယ္ကေလးကို ကၽြန္မ…… ျပန္ျပံဳးျပမွာေပါ့ … ၾကယ္ကေလးကေရာ … ကၽြန္မအျပံဳးကို ရပါ့မလား …´ `အိုး … အဲဒီအျပံဳးဟာ အခ်ိန္ကာလေတြ အကြာအေ၀း ခရီးမိုင္ေတြနဲ႔ အၿမဲကင္းလြတ္ေနပါ ..လိမ့္မယ္ …´
မင္းသားေလးကသူ႕ေရႊ၀ါေရာင္ ဆံပင္မ်ားကိုလက္ေသးေသးေလးႏွင့္ သပ္တင္လိုက္သည္။
သူ႕ပံုစံက တစ္စံုတစ္ခုေသာ အဆစ္အခ်ဳိးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနေသာ ခရီးသည္တစ္ေယာက္၏
ျပင္ဆင္မႈမ်ဳိးႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူေနသလိုပင္ … ။ ကၽြန္မ မသိေအာင္ သူ တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာ
သြားမည့္ပံုေတာ့ မရွိ။ သူက ကၽြန္မေရွ႕မွာပင္ ကၽြန္မကို အတိအလင္း ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြား
မည့္ပံု ရွိသည္။ ကၽြန္မမွာ သူ႕ကို တားဆီးလိုစိတ္ မရွိေသာ္လည္း သူ ထြက္ခြာသြားမွာကိုေတာ့
မလိုလားမိျပန္ပါ။

`ၾကယ္ေတြနဲ႕အတူ သီခ်င္းဆိုၾကည့္ပါလား … ၾကည့္စမ္း … ခု သူတို႔ သီခ်င္းဆိုေနၾကတယ္ …´

တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္မ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ မီးေတာက္ေလးမ်ား ယိမ္းထိုး
ကခုန္ေနသည္ႏွင့္ တူသည္။

`သူတို႔ကေရာ ကေနၾကလား …´
`ဒါေပါ့ … သီခ်င္းဆိုၿပီး ကေနၾကတာ… မင္းလည္း ကၾကည့္ပါလား … ၾကယ္ေတြနဲ႔ အတူေလ …´

ကၽြန္မ ၾကယ္ကေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲ ျပန္လည္လန္းဆန္းလာသလို ခံစားလာရသည္။
ၾကယ္တို႔၏ ဂီတစည္းခ်က္နရီမ်ားက ကၽြန္မကို လႈံ႕ေဆာ္ႏိုင္စြမ္းသည္လား … ။ တျဖည္းျဖည္း
ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းတို႔ စြတ္စိုလႈပ္ရွားလာခဲ့ၾကၿပီ … ။ သတိ၀င္လာခ်ိန္၌ ကၽြန္မ ၾကယ္ကေလးေတြႏွင့္
အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သီခ်င္းဆိုရင္း ကခုန္ေနမိေလၿပီ … ။

ဂီတသံမ်ားက ပိုမိုၿမိဳင္ဆိုင္ ျမဴးၾကြလာသလိုပင္ … ။ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကပ္ခို
ၿငိတြယ္လာခဲ့ၿပီ … ။

`ရွင့္ရဲ႕သိုးကေလးေရာ ကေနလား …´

ကၽြန္မ၏ေမးခြန္းကို မင္းသားေလးက မတံု႔ျပန္ပါ … ။

ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေဆာင့္ခုန္တက္သြားသလို ခံစားရၿပီး ကတာကို ရပ္ပစ္
လုိက္မိသည္။ မင္းသားေလးကို မေတြ႕ရေတာ့။ သူ ထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီ . ။ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းမပါေသာ ထြက္ခြာသြားမႈမ်ားကိုသာ လိုလားႏွစ္သက္ပံုရေသာ ကၽြန္မ၏မိတ္ေဆြကေလးသည္ ကၽြန္မကို
ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခု ေဆာင္ၾကဥ္းေပးရင္းထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီ။တိတ္ဆိတ္စြာ ၿငိမ္သက္စြာကၽြန္မရင္ထဲ ၿငိတြယ္က်န္ရစ္ခဲ့ရင္း ေ၀းကြာသြားခဲ့ေလၿပီ … ။

ကၽြန္မ ရႊင္လန္းစြာ ကခုန္ေနခဲ့သည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္ဟု ကၽြန္မသူ႕ကို
မစြပ္စြဲလိုပါ။ သူ မထြက္ခြာမိ ကၽြန္မကို လြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့သည္ပဲ …။
ကၽြန္မ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။
ရယ္ေမာေနေသာ ၾကယ္ကေလးတစ္လံုးကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ သုိ႕ေသာ္ ထိုၾကယ္ကေလးကို လူတိုင္းေတာ့ ေတြ႕ျမင္ခြင့္ မရႏိုင္ပါ။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ထိုၾကယ္ကေလးကို ၾကည့္ျမင္ခ်င္သည္ဟု ေတာင္းဆိုလာခဲ့ပါလွ်င္
ကၽြန္မ ပထမဆံုးအေနႏွင့္ ထိုသူကို ႏွလံုးသား ျဖဴစင္ရွင္းသန္႔ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ တိုက္တြန္းရ ေပလိမ့္မည္။ ေနာက္မွ … အလင္း ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာေသာ္လည္း ထိုအကြာအေ၀းႏွင့္ အစဥ္ကင္းလြတ္ေနမည့္ ရယ္ေမာေနသည့္ ၾကယ္ကေလးကို ႏွလံုးသားႏွင့္ ၾကည့္ျမင္ခြင့္ရေအာင္ ညႊန္ျပေပးပါမည္။
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္မ မည္သူ႕ကိုမွ ျပသခြင့္ မၾကံဳခဲ့ေသးပါ။
တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့ …

နိဂံုး

……..တကယ္ပါ …
…ေ၀းကြာေနေသာကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးအတြက္ ေနာက္ထပ္ ဘာမွ လိုအပ္မေနခဲ့ေတာ့ပါ။

မေနာ္ဟရီ

March 15, 2009 at 8:32 am Leave a comment