ကံဆိုးမ

ပံုကို google ကယူပါတယ္

ကံဆိုးမ
ေနၿမင့္ရာအရပ္ကၾကည့္လိုက္ၿပန္ေတာ့
ရူးသြပ္မႈေတြက ရင့္ေရာ္ႏြမ္းေၿခာက္ေနခဲ့။

အထားအသိုမွားခဲ့ေသာ စိတ္ မ်ား
အနာအၾကားလြဲခဲ့ေသာ အနာဂါတ္ မ်ား
တံခါးခပ္ေစ့ေစ့ သ႑ာန္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္အဆန္းမ်ား
အာရံုဟာ တစ္လမ္းတည္းသြားခဲ့လို႔မရၿပန္ဘူး

ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ၏ မရဏက်မ္းဆိုလား
အား..ကနဲထပ်ံသြားတဲ့က်ီးကန္းၾကီးက
ခါးသက္ေသာအေငြ႕အသက္မ်ားနဲ႔
ခပ္အက္အက္ရယ္သြမ္းေသြးသြားေသး..

စိတ္တံခါးခ်ပ္ေတြကိုခပ္တင္းတင္းပိတ္ပစ္လိုက္တဲ့အခါ
ကမၻာဟာေမွာင္အတိက်…
ဒါဏ္ရာအနာတရေတြက ၿပာက်သြားခဲ့ၾကတယ္
တကယ္ဆို ထင္သေလာက္မလြယ္ခဲ့ၾကပါဘူး
သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္အၿမစ္တြယ္တာကအစ နာက်င္ခဲ့ၾကရတာပဲ
ခြဲခြာသြားၾကတဲ့အခါ..အရာရာဟာ ေက်ာက္ၿဖစ္သြားမယ့္သကၠရာဇ္ေတြမွာလို႔
ဘယ္သူက အာမခံထားခဲ့လို႔တုန္း။

တစ္လမ္းတည္းသြားႏွင့္ၾကပါ
တစ္ေနရာမွာေတာ့ဆံုေကာင္းရဲ႕
လူမွန္းမသိေတာ့တဲ့ကံၾကမၼာနဲ႔
ငါတုိ႔က ဘာကိုဆက္ေဆြးေႏြးလို႔ရမတဲ့လဲ

အဝါေတြနည္းနည္းေလွ်ာ့ပါ အၿဖဴေရာင္မ်ားမ်ားေပးပါ
ဒါဏ္ရာေတြက ပတ္ၾကားေတြအက္လို႔
(မာနဆိုတဲ့ဓါတ္ခ်ိဳ႕တဲ့လို႔ေလ..)
လိပ္စာမွားတံခါးေခါက္မိေနေသာ ကံတရားကလည္း
ငါ့ဆီၿပန္လွည့္မလာေတာ့…

ရစ္တာစေကးခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔
ႏွလံုးသားရပ္ဝန္းတစ္ခုလံုး ဂၽြမ္းထိုးေမွာက္ခုန္
အေတာင္မစံုႏိုင္ေသးတဲ့ ၿမိဳ႕ရိုး
ႏွင္းစက္ေတြကေဝဝင္းဝိုးဝါးလို႔…။

ညိဳ႕တက္လာေသာမ်က္ရည္တိမ္ရိပ္မ်ား
ေလႏွင္ရာလြင့္ပါးသြားႏွင့္ၾကပါ
မုိးၾကီးရြာၿပီဆိုမွၿဖင့္ အဲဒီေနရာမွာ
ငါရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ။
မေနာ္ဟရီ

May 31, 2009 at 8:52 am Leave a comment

Another Virtual World

တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေရဒီယိုေလာက ကလည္း ခု အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြေတြလို virtual world တစ္ခုပါပဲ။ ၈၈ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မ စလုပ္တာက စာေရးတယ္။က ဗ်ာေတြ၊ဝတၳဳတိုေတြ..။ေနာက္ အဖြားေဘးသြားၿပီး ေရဒီယိုနားေထာင္တယ္။ေမးပါမ်ား စကားရ တုိ႔ ေက်းတမာနဲ႔ေပဖူးလႊာတို႔..။ေနာက္ မာမီကက်ေတာ့ ဘာသာေရးနားေထာင္ တယ္။သူနားေထာင္တာက အေရွ႕ဖ်ားအသံ။FEBC(Far East Broadcasting Company).

လိုက္နားေထာင္ရင္း သီခ်င္းေတာင္းတဲ့က႑ေတြမွာ နာမည္တခ်ိဳ႕ကိုထပ္ခါတလဲလဲၾကား ရတဲ့အၿပင္ သူတို႔ခ်င္းခ်င္းလည္းသိပ္ရင္းႏွီးသလို သီခ်င္းေတြေတာင္းေပးေနတာကိုၾကားရ တယ္။ဒီလူေတြပဲ FEBC,RVA,AIR,ၿမန္မာ့အသံ(ၿမန္မာပိုင္း+အဂၤလိပ္ပိုင္း)၊ပါကစၥတန္အသံ ေနာက္..ေရဒီယိုပီကင္း..အစံုအစံုမွာ ၿပန္ၿပန္ၾကားေနရေတာ့ စိတ္ဝင္စားလာတယ္။

တစ္ေန႔က်ေတာ့့ FEBCက မမေနာ္ေဂမူး ကလာလည္ပါဆိုတာနဲ႔ မမေနာ္ေဂမူးဆီသြားရင္း သူရွင္းၿပမွပဲ ဒီလူေတြအခ်င္းခ်င္းဘယ္လိုသိတယ္ဆိုတာသိရေတာ့တယ္။အဲဒီထိ RVA ကို မသိေသးပါဘူး။မမေနာ္ေဂမူး ေက်းဇူးနဲ႔ နမၼတူက ေစာနန္းစံလြင္၊မ်ိဳးခိုင္စံလြင္ ဆိုတဲ့အၿမႊာ ညီအစ္မကိုစသိခဲ့တယ္။(လံုးဝမတူေသာအၿမြာပါ..တစ္ေယာက္ကၿဖဴ.တစ္ေယာက္ကညိဳ တဲ့အၿပင္ တစ္ေယာက္က ေခတ္ဆန္ဆန္ တစ္ေယာက္က ၿမန္မာအက်ီ ၤမခၽြတ္တမ္းဝတ္.နဲ႔ အဲလိုထူးၿခားေသာ အၿမြာ)

ေနာက္ ေစာနန္း ေက်းဇူးနဲ႔ အန္တီခက္ေဝလတ္၊မမခင္လင္းေအး၊မသင္းေဇယ်ာလင္း တို႔ပါ သိခဲ့ရတဲ့အၿပင္ RVA နဲ႔လည္းအဆက္အသြယ္ရခဲ့တယ္။FEBC က ဧဝံဂလိလုပ္တဲ့အဖြဲ႕အ စည္းတစ္ခုပါ။Baptists ေတြပါ။RVA ကလည္းသူတို႔လုိပါပဲ။ဒါေပမယ့္သူတို႔က Roman Catholic ေတြပါ။ဒါေပမယ့္ ေသာတရွင္အမ်ားစုကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာေတြမ်ားပါတယ္။ဝါဝါ အပါအဝင္.. ဂ်ဴတို႔ညီအစ္မေတြေရာေပါ့။(ဂ်ဴမ်ားဆို သူ႔ profile မွာၿဖည့္ပံုက Strong Buddhist တဲ့..  ..ဒါက စကားခ်ပ္)

ႏွစ္ေလးဆယ္သက္တမ္းရွိသြားၿပီၿဖစ္တဲ့ RVA

ေနာက္ပိုင္းမွာ RVA က မမမာလာ မမခင္ေမေထြး တို႔နဲ႔လည္းစာေတြအၿပန္အလွန္ေရးၿဖစ္ ၾကတယ္။သူတို႔ကို ကၽြန္မ ခ်ီးက်ဴးတာက တစ္ႏိုင္ငံလံုးက စာေတြကို လံုးဝအေၾကြးမထားပဲ ေသခ်ာစာၿပန္ေပးတာပါပဲ။သိပ္အ့ံၾသစရာေကာင္းတယ္။ဒီကလူေတြကလည္း သူတို႔ကိုခ်စ္ ၾကတယ္။သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ၿမန္မာငရုတ္သီးမႈန္႔ေတြ၊နႏြင္းမႈန္႔ေတြ၊မဆလာေတြကို ပလတ္စ တစ္အိတ္ထဲထည့္၊စာထူထူထဲထိုးထည့္လို႔ ပို႔ၾကတယ္။ဟိုကလည္း နည္းနည္းခ်င္းစီစုထား ၿပီးခ်က္စားတယ္။အဲလိုခ်စ္ခဲ့ၾကတာ(ေဒၚေမခ တို႔ေတာ့မပါပါဘူး။ေဒၚဂ်ဴပါတယ္။ဝါဝါပါလား မသိ..မပါေလာက္ဘူးထင္တာပဲ..)

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ RVAကဖြင့္ထားတဲ့ကေလာင္မိတ္ဆက္က႑မွာ ကိုယ့္ ကိုယ္ေရးရာဇ ဝင္ေလးေပးလိုက္ရင္ သူတို႔ကဖတ္ၿပ မိတ္ဆက္ေပးတယ္၊အမည္၊အသက္၊ဝါသနာ၊ေနရပ္ လိပ္စာေပါ့။ၿပီးရင္ ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္းတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ေမြးေန႔ေတြမွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ နဲ႔ႏႈတ္ဆက္တတ္ပါတယ္။(ဒါကေတာ့ ဒီေန႔ထိပါပဲ။ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ၁၄ ရက္မနက္တိုင္းနား ေထာင္မယ္ဆိုရင္ ၾကားႏိုင္ပါတယ္။)အဲဒီကေန တိုးပြားလာတဲ့မိတ္ေဆြေတြက အမ်ားၾကီး ပါ..ဂ်ဴတို႔ညီအစ္မလို တကယ့္ညီအစ္မ ရင္းခ်ာလိုခင္မင္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္းအမ်ားၾကီးပါပဲ။ခု ဝါဝါနဲ႔ၿပန္ေတြ႕ခ်ိန္မွာ ရင္းႏွီးသြားတယ္ဆိုတာကလည္း အဲဒီသံေယာဇဥ္ေတြပဲေပါ့။

ကၽြန္မ ဒီကိုထြက္မလာခင္တစ္လေလာက္ကပဲ မမမာလာရန္ကုန္ေရာက္လာလို႔ ေတြ႕ဆံုပြဲ တစ္ခုလုပ္ေတာ့ သြားၿဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ဒီေနာက္ပိုင္းလူေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မ မသိေတာ့ ပါဘူး။(၁၉၉၃ ေလာက္တည္းက ေရဒီယိုဆိုတာ ဘာမွန္းသိပ္မသိေတာ့တာပါ။)..ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက ေရဒီယိုက အခ်စ္ဦးမို႔ အေရးအေၾကာင္းဆို မပစ္ပယ္ႏိုင္ပါဘူး။နာဂစ္တုန္း ကလည္းေရမီးမရွိတဲ့ကမၻာၾကီးထဲမွာ ဓါတ္ခဲေရဒီယိုေလးတစ္လံုးနဲ႔ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ရတာေလ။ဒါ ကလည္းေမ့လို႔မရတဲ့ကိစၥတစ္ခုပါပဲ။

ကၽြန္မ အဲဒီေလာကကိုေနာက္ခံထားတဲ့ လံုးခ်င္းတစ္အုပ္ေရးၿဖစ္ပါတယ္။ ေသာၾကာၾကယ္ ကတဲ့ရထား .. တဲ့။အဲဒီထဲက အဓိက ဇာတ္ေကာင္ေတြကလြဲရင္ သူနာၿပဳဆရာမေလး ဂ်ာ မိုင္ ကအစ အားလံုးက ဒီေလာကထဲကတကယ့္သက္ရွိေတြပါ။အဲဒီစာအုပ္ကို ၿမန္မာက်ဴး ပစ္က သူငယ္ခ်င္းတင္မင္းထက္တို႔အုပ္စုက အီးဘြတ္လုပ္ထားတာမို႔ သူတို႔ဆီမွာ သြားၿပီး ေဒါင္းလို႔ရပါတယ္။

ဒီေလာကေလးက တကယ့္ကို စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရ ၿမွင့္တင္အားေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ကမၻာေလး တစ္ခုပါ။ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေသေနတဲ့ မ်က္စိမၿမင္တဲ့ မမ Olive နဲ႔လည္းသိခဲ့ ရတယ္။မမOlive ဟာ မ်က္စိသာမၿမင္တာ ပညာတတ္ဘြဲ႔ရမို႔ သူကစာေတြကိုစမ္းၿပီးကိုယ္ တိုင္ေရးပါတယ္။လိုင္းညီေအာင္ စာရြက္ကိုေခါက္ၿပီးအရာေလးေတြကိုစမ္းေရးတာပါ။

အမွန္က..မမOlive..ကို..ကၽြန္မငယ္ငယ္တည္းကသိပါတယ္။ကၽြန္မအေဖပုသိမ္ေကာလိပ္မွာတာဝန္က်တုန္းက..သူ႔အစ္မက..အေဖ့တပည့္တစ္ေယာက္မို႔သူတို႔အိမ္လည္းဝင္ထြက္ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ေနာက္မွသူမ်က္စိကြယ္သြားတယ္၊ကိုယ္တစ္ၿခမ္းေသသြားတယ္၊အဲဒီ၁၉၉၅တစ္ ဝိုက္မွာသူဆံုးသြားပါတယ္(အတိအက်ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး)

သူ႔လိုပဲ ေနာက္ထပ္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ပိုင္းေသေနတဲ့လူတစ္ေယာက္လည္းသိခဲ့ဖူးတယ္။ကို ေဇယ်ာမင္း တဲ့။သူကေတာ့ စာကိုေမွာက္ရက္ကိုယ္တိုင္ေရးပါတယ္တဲ့။ဒီေလာက္ၾကားထဲ ကပဲသူ႔အိမ္ ၾကည့္ၿမင္တိုင္မီးထဲပါသြားေသးတယ္။ ကၽြန္မလူကိုယ္တိုင္ေတာ့ သူ႔ကိုမေတြ႕ ဖူးလိုက္ပါဘူး။သူ႔လက္ေရးေလးေတြက ညီၿပီးသပ္သပ္ရပ္ရ့ပ္ရွိလွတာေတာ့မွတ္မိေနတယ္

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေအာက္ပိုင္းေသေနေပမယ့္ ဒိေန႔ထိ တက္ၾကြလန္းဆန္းေန ဆဲလူတစ္ေယာက္ပါ။က်ဳတ္က်ဳတ္ၾကည္ၿမင့္ လို႔ေခၚပါတယ္။ကၽြန္မ မမမာလာနဲ႔သြားေတြ႕ တုန္းကေတာင္သူနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ေသးတယ္။ Wheel Chair တစ္ခုနဲ႔ သူ႔အိမ္ကလည္းသူ႔ကိုပံ့ပုိး ေပးႏိုင္တာကိုး။သူ႔ကို ပထမဆံုးဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပးခဲ့တာက RVA ပါ။၁၉၉၃ဝန္းက်င္ က ေတြ႕ဆံုပြဲတစ္ခုမွာေပးခဲ့တာကိုမွတ္မိေနတယ္။

အဓိက က တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေဝးကြာေနေပမယ့္ စာလံုးေလးေတြကေန ရေနတဲ့ ခင္မင္မႈေတြသံေယာဇဥ္ေတြေၾကာင့္ အားငယ္အထီးက်န္ေနတဲ့သူေတြၿပန္လည္ သက္ဝင္ လႈပ္ရွားလာၾကတယ္။ေရဒီယိုကေနတဆင့္ စဥ္ဆက္မၿပတ္ၾကားေနရတဲ့ ကိုယ့္ကိုေစတဲ့ ေတးေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ဘဝေတြေႏြးေထြးလာတယ္။သံေယာဇဥ္ဆိုတာက အေနနီးမွၿဖစ္ ေစႏိုင္တာမ်ိဳးခ်ည္းပဲမွမဟုတ္တာ။တကယ္တမ္း အခ်ိန္မေပးႏိုင္ ေတာ့ဘူးဆိုေပမယ့္ ဒီက ေတြ႕ၾကံဳခဲ့တဲ့ တကယ္ရရွိလိုက္တဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မဒီေန႔ထိတန္ဖိုး ထားပါတယ္။ရာေထာင္ခ်ီတဲ့ pen pals ေတြထဲမွာ ကၽြန္မေတြ႕ဆံုဖူးခဲ့တဲ့သူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။Julian July Moe တို႔ညီအစ္မလို၊ဝတ္ရည္နဲ႔မသင္းေဇယ်ာလင္းတို႔ လိုလူေတြပါ။ေနာက္ မေတာ္လိုက္ရေသာေယာင္းမ(ကၽြန္မ ကေမာင္ေပးရမွာပါ..)သဇင္..
(အေမက သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တာပါ..:P )..နန္းေလာင္လိႈင္း..ငယ္ငယ္ စသၿဖင့္..ကၽြန္မ ဒီေန႔ထိ အဆက္အသြယ္ရွိေနဆဲလူေတြလည္းရွိပါတယ္။

အမွန္က ကၽြန္မက ေသာၾကာၾကယ္ကတဲ့ရထား ကိုေရးၿပီးကတည္းက တာဝန္ေက်ၿပီ ထပ္ မေရးေတာ့ဘူးလို႔ စဥ္းစားထားတာပါ။မေန႔ကေတာ့ဝါဝါ့ပို႔စ္ကိုဖတ္ ၿပီး ေရးခ်င္သြားတာနဲ႔ ဒါေလးကိုထပ္ေရးၿဖစ္လိုက္ပါတယ္။

စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုတဲ့ ေမာင္ဖိုးစိန္နဲ႔တကြ (မႏၱလာေဇာ္ဇြီဇြမ္းလည္း စိတ္ဝင္စားပံုရတယ္) စိတ္ဝင္စားသူမ်ားေက်နပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ခ်စ္ခင္စြာ
မေနာ္ဟရီ

May 27, 2009 at 2:30 pm Leave a comment

Idea Magazine June Issue

Idea Magazine June Issue

သုခမိန္လိႈင္၊မင္းခိုက္စိုးစန္၊ၿငိဏ္းေဝ၊ေနဆူးသစ္၊တည္ရ၊စိုးေနာင္(မံုရြာ)၊ပိုင္သစ္ႏြယ္၊ဇာဏီေဇာ္
(အိမ္မဲ)ေကသီဟ၊ညီမင္းညိဳ တို႔၏ကဗ်ာမ်ား…ပိုင္ ၏ကဗ်ာရွည္(your idea)..ဖုိးဏီရဲ႕အက္ေဆး၊
လကၤာရည္ေက်ာ္၊မင္းခိုက္စိုးစန္ နီကိုရဲတို႔၏ ဝတၳဳမ်ား…
ဒီတစ္လေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြတင္သင့္မတင္သင့္စဥ္းစားေနပါတယ္။
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔အ ကုန္ကူးယူသြားၿပီး ေခါင္းစဥ္ေၿပာင္းလို႔
ကိုယ္ပိုင္လုပ္ပစ္လိုက္တဲ့ ဒီေနရာ ေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္မတို႔အားထုတ္မႈနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕
ကူးယူမႈ က တန္တယ္ထင္ရင္ေတာင္ နည္းနည္းေတာ့ ဘယ္ကယူေၾကာင္း
အသိေပးသင့္သ လို magazine ကိုလည္း အေၾကာင္းၾကားသင့္တယ္ နာမည္ေလးေဖာ္ၿပေပးသင့္တယ္ထင္တာပဲ …။ဒါကလည္း ကၽြန္မရဲ႕အေတြးပါ။

May 25, 2009 at 5:10 pm Leave a comment

ကၽြန္မတို႔ တစ္ေနရာစီမွာေနထိုင္ၾကတယ္

ကၽြန္မတို႔ တစ္ေနရာစီမွာေနထိုင္ၾကတယ္

တစ္ေယာက္က မိုးလင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ
တစ္ေယာက္က အိပ္ရာဝင္ေတာ့မယ္

တစ္ေယာက္ကိုသူတို႔ေခၚသြားၾကတဲ့ခ်ိန္မွာ
တစ္ေယာက္ကက်န္ခဲ့တယ္

တစ္ေယာက္က အေဝးမွာနီးနီးနားနားေနထိုင္ၿပီး
တစ္ေယာက္က အနီးမွာေဝးေဝးေနတယ္

တစ္ေယာက္က သာမန္သင္ခန္းစာတစ္ခုကိုရြတ္ဆိုေနခ်ိန္မွာ
တစ္ေယာက္က ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ထဲမွာ

တစ္ေယာက္က ေလာကီပညာကိုေလ့လာေနတယ္
တစ္ေယာက္က အဌာရသ ၁၉ ရပ္ကိုသင္ေပးလို႔
တစ္ေယာက္က ရိုးအ မႈကိုနာက်င္ခံစားလို႔
တစ္ေယာက္က ေရြးခ်ယ္မႈလမ္းအတြက္ အသက္ရႈခက္လို႔

သူက ေနေရာင္ၿခည္အသစ္ကိုလက္နဲ႔ေဆးၿခယ္ယူၿပီး
သူမက မိုးစက္ႏွင္းေငြ႕ကိုလႊမ္းၿခံဳဆင္ၿခင္တယ္
ေကာင္းကင္က တိမ္ေတြကိုေနရာေရႊ႕ၿပီး
ၿပာစင္ေစခဲ့ခ်င္သူေတြကေတာ့ဟိုးအေဝးမွာ

သူတို႔က တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ
ကၽြန္မတို႔က တစ္ေယာက္တစ္ကြဲစီ
ကၽြန္မပို႔လိုက္တဲ့ စာအုပ္ေတြေရာက္လား
သူတို႔ဆီက အီးေမလ္းေတြလည္းေရာက္မလာခဲ့ဘူး။

သင္တို႔ဆီက အေငးမ်ားႏွင့္
ကၽြန္ပ္တို႔ဆီက အေတြးမ်ား
သတင္းၿပန္မလာၾကေတာ့…
……………………………

ငါ..ဘာေတြေတြးေနမိတာလဲ
သူ..ဘာေတြေတြးေနမိမွာလဲ
ကၽြန္မက အတိတ္ကိုေမ့ေနခဲ့ၿပီ
သူမ..သတိရေနလိမ့္မယ္ထင္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အနာဂါတ္ကိုမယံုၾကည္ေတာ့ဘူး။

ပန္းခ်ီဆရာက ေတာင္တန္းေတြကိုအစိမ္းေရာင္မခ်ယ္ခ်င္ဘူးတဲ့
(သူက ပန္းေတြကိုပြင့္ေစခ်င္လွၿပီ။။)
ပန္းပုဆရာကေတာ့ စိတၱဇနာမ္တစ္ခုရဲ႕ပံုတူပန္းပုတစ္ခုကိုထုလို႔
(သူကေတာ့ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကို ဖမ္းယူဆုပ္ကိုင္ခ်င္သူ..)
ကဗ်ာဆရာဆြဲတဲ့ေပါ့ထရိတ္က အေမွာင္နည္းနည္းမ်ားေနတယ္
ဒီမွာ ဒီဇိုင္းဆရာ ငါ ဒီအေရာင္ေတြကိုမၾကိဳက္ဘူး
ၿပီးေတာ့ ရူးသြပ္ေနတဲ့စိတ္ေတြ…

ငါတုိ႔ဟာ တစ္ေနရာစီမွာေနထိုင္ေနၾကတယ္
သူတို႔ဟာ အိပ္မက္ေတြကိုအထားအသိုမွားစြာစစ္စီတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူမ်ားအနာဂါတ္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပင္ဆင္ခြင့္မွမရွိတာ
သူမရဲ႕အိတ္ကပ္ထဲက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးခ်စ္ၿခင္းမ်ား
သူတို႔ ယူေဆာင္သြားခဲ့ၾကေပါ့။

သူမက နာမက်န္းၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ
ကၽြန္မက က်န္းမာၾကံခိုင္္ၿခင္းတရားေတြရွာေဖြလို႔
ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကိုတြဲထားေပးပါ
သူ..ငါ့ဆီ..ဘယ္ေတာ့.ၿပန္လာမွာတဲ့လဲ
ပို႔သလိုက္ေသာ ခ်စ္ၿခင္း
လမ္းခုလပ္မွာ အႏၱရာယ္ကင္းပါေစ…

စကားလံုးေတြခပ္နည္းနည္းနဲ႔ စကားေတြကိုႏွလံုးသားနဲ႔ေၿပာၾကမယ္
မၿမင္ႏိုင္ေသာအၾကည့္ မၾကားႏိုင္ေသာခ်စ္ၿခင္းေတြနဲ႔
ကၽြန္မတို႔ ေနသာထိုင္သာရွိခဲ့ၾကဖူးပါသလား
ဟို..အနားမွာေတာ့..အားလံုးရဲ႕သစၥာတရားမ်ား
အနားသပ္ဖြာလန္ၾကံ႕ခိုင္လို႔….။

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏သစၥာသည္ကား
သူတို႔၏ အိပ္မက္မ်ားဆီ

တစ္ကမၻာစီ
တစ္ေနရာစီ။ ။
မေနာ္ဟရီ
၁၄။၅။၀၉

May 24, 2009 at 3:46 pm 1 comment

တစ္ရံတစ္ခါဆီမွာ ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ႕

ေရွ႕ဖံုး

ေနာက္ဖံုး

ဒီဝတၳဳတိုေလးကိုေရးေတာ့ ကၽြန္မ အသက္ ၁၈ႏွစ္ေက်ာ္ပဲရွိဦးမယ္။ခပ္တည္တည္နဲ႔
ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ့လူတစ္ေယာက္လို ေရးခဲ့တာက ခိုင္ထူးရဲ႕ သို႔တစ္ရံတစ္ခါဆီ
အကူအညီနဲ႔ၿဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခုခ်ိန္မွာၿပန္ေတြးမိတယ္။ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မငယ္ငယ္
တည္းကေနလာတဲ့ တကၠသိုလ္ပရဝုဏ္ေၾကာင့္လည္း ၿဖစ္လိမ့္မယ္။၁၉၉၅က်ေတာ့မွ
ကၽြန္မဒီဝတၳဳေလးကို ေက်ာင္းမဂၢဇင္းပို႔မယ္ဆိုၿပီး ပန္းေလွလမ္းခြဲကဗ်ာေတြနဲ႔ေရာၿပီး
ၿပန္ေရးၿဖစ္ပါတယ္။

ခု..ဒီဝတၳဳေလးက ေခတ္တစ္ေခတ္ရဲ႕တကၠသိုလ္ ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲမွာ တၿခားသူေတြနဲ႔
အတူပါလာပါတယ္။ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ကၽြန္မေပးလိုက္တုန္းက သံုးပြင့္
ညီညာ ဆိုတဲ့စာအုပ္တုိက္က ကေလးေတြကိုေပးလိုက္တာပါ။ခု ဘယ္လိုကဘယ္လိုၿဖစ္
ၿပီး စာအုပ္တိုက္မတူတဲ့တံဆိပ္နဲ႔ၿပန္ထြက္လာတယ္မသိဘူး။အရင္တုန္းက ေတာ့ဒီဆယ္
ေယာက္တည္းလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္တို႔ပါပါတာကို မွတ္မိေနတယ္။ကို္ယ္
လည္းဘယ္လိုမွလက္လွမ္းမမီႏိုင္တဲ့ေနရာေရာက္ေနေလေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့။

ခု ဒီဝတၳဳေလးကကို မိုးေနကပဲရိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။အဖံုးေရာ သရုပ္ေဖာ္ပံုေရာအကုန္
ကၽြန္မၿမင္ရေအာင္ ပို႔ေပးရွာတာပါ။သူ႔ကိုေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ အားလံုးကိုၿပန္ေဝမွ်
ေပးလိုက္ပါတယ္။ကံ့ေကာ္ေတာကိုလြမ္းမယ့္သူမ်ားအားလံုးအတြက္ပါ။

တစ္ရံတစ္ခါဆီမွာ ရွိခဲ့ဖူးပါရဲ႕

(၁)
ဂစ္တာႀကိဳးေပၚတြင္ ဖိႏွိပ္ေဆာ့ကစားေနေသာ သူမ၏လက္ကြက္မ်ားက ျမန္ဆန္လာသည္။
ဂစ္တာသံကလည္း တျဖည္းျဖည္း ျပင္းထန္လာသည္။ သီီခ်င္းတစ္ပုဒ္၏ အစပိုဒ္ကိုပဲ
ထပ္တလဲလဲ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ တီးခတ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။
ရင္ထဲမွာ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ အဲဒီသီခ်င္းရဲ႕ စာသားေတြက ဘာလို႔မ်ား ႏႈတ္ဖ်ားထိ
ေရာက္မလာခဲ့တာတဲ့လဲ။

လက္ကြက္ေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ႀကိဳးႏွင့္ လက္အထိအေတြ႔သည္
ညင္သာစြာပင္ ရပ္တန္႔သြားေတာ့၏။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနၿပီလဲကြယ္။ ဒါနဲ႔မ်ား
အေတြ႔အၾကံဳမ်ားလြန္းလို႔ သိပ္ခံစားရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး … ဆို။ ေလာကမွာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လိမ္ညာရတာ ပင္းပန္းလွပါဘိေတာ့။ မညာခ်င္ပါဘူး။ တကယ္ပါ။
သူမ ရင္ထဲမွာ မြန္းသိပ္ျပည့္က်ပ္စြာ ခံစားေနရတာကို သူမ ၀န္ခံပါေတာ့မည္။

ဟိုး.. အေနာက္ေတာင္ဘက္မွာ မိုးသားေတြ မိႈင္းညိဳ႔လာေနၿပီ။ အဲဒီလို
အခ်ိန္အခါမ်ဳိးပါပဲ။ သူမတို႔ ခြဲခြာခဲ့ၾကရတာ။ ခြဲခြာခ်ိန္ႏွစ္ခ်ိန္လံုး
အခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘဲ မိုးသားေတြ မိႈင္းညိဳ႕ေနခဲ့တာ။ အဲဒီမိုးသားေတြဟာ
သူမတို႔ရဲ႕ ေ၀ဒနာေတြကို သို၀ွက္ထားရာ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးဆီက လာခဲ့တာ
ျဖစ္မွာေပါ့။ ခုလည္း မႈိင္းညိဳ႕လာေနဲပန္ၿပီ။ ၿပီးရင္
ရန္ၿငိဳးဖြဲ႕ရြာသြန္းဦးေတာ့မယ္။ ဒါပါပဲကြယ္။ မလိုလားမႈေတြကေတာ့
အေႏွးနဲ႔အျမန္ ေရာက္ရွိလာၿမဲပါပဲ။

(၂)
အဲဒီေန႔က နံနက္ခင္းဟာ မိုးသားေတြေၾကာင့္ ပိုၿပီးအလင္းမဲ့ေနတာကို သူမ
သတိထားခဲ့မိသည္။ အေဆာင္က ထြက္လာၾကေတာ့ ကားေပၚမွာ
ေအာ္ဟစ္ေနာက္ေျပာင္သံေတြက ဟန္ေဆာင္မႈနဲ႔အတူ အသက္မပါစြာ ညံစီေနခဲ့သည္။
ေျခာက္အက္အက္ရယ္သံမ်ားကလည္း ဖံုးလႊမ္းလို႔။ ခါတိုင္းလည္း ဒီခရီး
ဒီလမ္းကို ဒီလူေတြနဲ႔ပဲ ဒီနည္းႏင္ႏွင္ သူတုိ႔က ျပန္သည္။ သူမတုိ႔က
လိုက္ပို႔သည္။

ခုတစ္ႀကိမ္ကေတာ့ ခါတိုင္းႏွင့္မတူ။ ေနာက္ဆံုးဟူေသာ အသိက ရွိေနခဲ့ၿပီ။
တစ္ရထားတည္း စီးၾကမွာပင္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဘူတာေတြက ေျမာက္မ်ားစြာ
ရွိေနတာကို သူမတို႔ ေမ့ထားလို႔ မရဘူး မဟုတ္လား။

ေ၀ဒနာဆိုသည္ ကူးစက္လြယ္မွန္း သိေတာ့ အားလံုးက လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ
သိမ္းဆည္းရင္း ႀကိဳးပမ္းရယူထားသည့္ အျပံဳး အရယ္မ်ားႏွင့္ ဘူတာသို႔
ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ပစၥည္းမ်ားကို တင္ရင္းခ်ရင္း အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္
ေနာက္ေျပာင္ေနၾကေသးသည္။ အျပံဳးအရယ္ နည္းေသာ ခ်စ္သူသည္ပင္ သူမကို
ၾကည္ရႊင္စြာ ရယ္ေမာျပေနခဲ့ေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။

ဘုရားသခင္ ဒီရယ္ေမာဆူညံသံေတြကေကာ မၾကာခင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေတာ့မွာလား။
ဒါေတြကို တကယ္ပဲ ခ်န္ထားခဲ့လို႔ရလား။ ဒါဆိုရင္ တိတ္ဆိတ္ေနမယ့္
အေဆာင္အခန္းက ဆီမဲ့ပတၱာေတြရဲ႕ တံခါးဖြင့္သံကို မုန္းတီးစြာ
ရင္ဆိုင္ရဦးေတာ့မွာေပါ့။

“၀ံပုေလြလာဆင္ေရ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ အလွည့္ေပါ့”ဟု ရင္ထဲမွ
တိတ္တဆိတ္ ညည္းညဴမိသည္။ တကယ္ပါပဲ။ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္က
ခြဲခြာမႈမ်ဳိး၊ ခု သူမ တုိ႕ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္
ထပ္မံေရာက္ရွိလာၿပီဆိုရင္ အတြ႔အၾကံဳရင့္စြာ ႏွစ္သိမ့္ဦးေတာ့မွာလား မသိ”

ဟိုး…… ငယ္စဥ္ကစလို႔ အဲဒီဘူတာရံုကေလးဆီကို ဒီလိုအခ်ိန္ဆို သူမ
ဖခင္ႏွင့္အတူ ေရာက္လာေနက်။ ဖခင္၏လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း
ဖခင္သံေယာဇဥ္ႀကီးသည့္ သူ႕တပည့္ေတြ၏ အျပန္ခရီးကို သူမ ေငးေမာခဲ့ဖူးသည္။
ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေတာ့ သူမအလွည့္ဆိုတာကို ေတြးတတ္လာ၊
စိုးရြံ႕တတ္လာခဲ့သည္။

ခုေတာ့လည္း တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကံဳေတြ႕ေနရၿပီေကာ။

ငယ္စဥ္က ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည့္ မဂၢဇင္းထဲမွ ၀တၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိသည္။
ဖခင္၏ တပည့္တစ္ဦး ေရးသားခဲ့တာမို႔ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့သည္။
ေက်ာင္းပိတ္၍ အိမ္ျပန္ခ်ိန္အေၾကာင္းကို အႏုစိတ္ဖြဲ႔ထားျခင္းျဖစ္၏။ ခု
သူ႕ကို စာေပေလာကမွတစ္ခ်ဳိ႕က “၀ံပုေလြလာဆင္”ဟု အမည္ေပးထားသည္။

၀ံပုေလြလာဆင္ေရ စာေတြေရးပါဦး။
“ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ”
ၿငိမ္သက္ေနေသာ သူမကို ခ်စ္သူက လက္ဖ်ားမ်ားကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေမးလာ၏။
လက္ဖ်ားႏွစ္ခုလံုး ေအးစက္ေနခဲ့ၾကသည္။

“၀ံပုေလြႀကီးရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးကုိ သတိရမိလို႔ပါ”

ခ်စ္သူက ျပံဳး၏။ သူမတို႔ အျပံဳးေတြ ပီျပင္ပါရဲ႕လား။

“သစၥာဆိုတာ ရင္ထဲမွာ ရွိေနသေရြ႕ တို႔ေတြ ေ၀းမသြားပါဘူး” ဟု ခ်စ္သူ
ေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားကို သတိရမိေတာ့ ေ၀၀ါးစျပဳလာေသာ အျမင္အာရံုက
ျပန္လည္ၾကည္လင္လာသည္။

လသာေသာည၊ ကုန္ဆံုးရသို႔
အလွအိပ္မက္၊ မိုးေသာက္ပ်က္သို႔
တစ္သက္တစ္ကမၻာ၊ မဟုတ္ပါေသာ
ပညာသင္ဆံုး၊ ႏွစ္နိဂံုး၀ယ္
ခ်စ္ထံုးမေျပ၊ ေႏွာင္ရစ္ေခြလည္း
တစ္ေျမတစ္ရြာ၊ ခြဲ၍ခြာအံ့
မၾကာခဏ၊ ျဖစ္ေကာင္းစြလည္း
ဘ၀လံုးပင္၊ စိတ္၌ ထင္သည္
ရင္မွာ အလြမ္းယူသြားမည္ ။ ။

ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ ကဗ်ာေလးတစ္ပုိဒ္ ျဖစ္သည္။ ထုိကဗ်ာေလးကိုပင္
ရင္ထဲမွာ ရြတ္ဆိုရင္း ရထားထြက္မည္႕အခ်ိန္ကို ႀကိဳးမိန္႔တစ္ခုလို
ေစာင့္စားေနမိေတာ့သည္။

သူက က်န္ေနခဲ့ရမယ့္သူပါ။ ခြဲခြာသြားရမယ့္ ခ်စ္သူကေရာ။ သူမတို႔အားလံုး
တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နာရီလက္တံေတြႏွင့္ ရန္ျဖစ္စ ျပဳလာသည္။ ေမာင္ေမာင္၏
ေနာက္ေျပာင္သံမ်ားပင္ တိတ္ဆိတ္သြား သလိုပါပဲ။

အနာဂတ္သေႏၶေလာင္းက
ငါတုိ႔ခြဲခြာရမယ့္အေၾကာင္း
အပ္ေၾကာင္းထပ္ လွမ္းေျပာေနတယ္။

သူေမြးဖြားလာတဲ့အခါ
ငါတုိ႔ဟာ တစ္ေနရာစီ
သံစဥ္မညီႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဂီတေတြနဲ႔
ေၾကကြဲေနၾကရမယ္တဲ့
ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ေသးတယ္။

မနီးမေ၀းက
ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ ျမစ္လက္တက္မ်ားစြာ
အဲဒါ ငါတုိ႔ လမ္းခြဲပါ … တဲ့
ေလွာင္ရယ္ေနတခဲ့တယ္။

ပ်က္ေၾကြသြားတဲ့
ငါတုိ႔ရဲ႕ ႏုပ်ဳိျခင္းနဲ႔
ကံ့ေကာ္နာရီေတြဟာ
အနာဂတ္သေႏၶသားအတြက္ “အသက္”ဆိုပဲ
ခပ္ရဲရဲစားသံုးေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ေရ
စိန္ေခၚေနခဲ့ၾကၿပီ
ဘယ္လိုယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔
ငါတုိ႔ အႏုိင္ယူခဲ့ၾကမလဲ
တည္ၿမဲေသခ်ာတဲ့လမ္းကေတာ့
ငါတုိ႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနခဲ့
မငိုတတ္ဖို႔ဘဲ လိုပါတယ္
ဘယ္ေသာအခါမွ မရႈံးခဲ့ၾကသလိုမ်ဳိးေပါ့။ ။

ခြဲခြာခ်ိန္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို သတိရေနမိစဥ္မွာပဲ၊ ရထားဥၾသသံက ရိႈက္ငင္စြာ
ထြက္ေပၚလာသည္။ သံဇကာျခားထားေသာ္လည္း မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ား
ေ၀့၀ဲတ္လာသည္ကို ခ်စ္သူေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပါ ေတြ႔ျမင္သြားမွာမလြဲ။
သို႔ေသာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မရႈံးၾကသလိုမ်ဳိး၊ သူမတို႔ မငိုၾကဖို႔
ႀကိဳးစားရပါဦးမည္။

ဘ၀အတြက္ အေျခခိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား႕ရင္း ျပည့္စံုသည့္ တစ္ေန႔က်
လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ခရီးဆက္ၾကရမည္႕ ခ်စ္သူကို ခြဲခြာျခင္းထက္ ေပ်ာ္စရာကာလ၊
ေပ်ာ္စရာေျမႏွင့္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ခြဲခြာရျခင္းက ရင္ကို ပို၍
ထိခိုက္ေစေလသည္။

ရထားဥၾသသံေၾကာင့္ အားလံုး ျပန္လည္အသက္၀င္လာကာ ေအာ္ဟစ္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။
ခ်စ္သူက ဆုပ္ကိုင္ထား၍ ပူေႏြးခဲ့ရေသာ လက္မ်ား ျပန္လည္ေအးစက္ရေတာ့မည္။
ခဏပဲျဖစ္မွာပါေနာ္။ ဒါေပမယ့္ စည္းလံုးတဲ့ တို႔ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ လက္ေတြကေတာ့
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္ဆက္မိေတာ့မွာလဲ။

ယံုၾကည္ထားလို႔မရတဲ့ အနာဂတ္
မခ်စ္ျမတ္ခ်င္ေပမယ့္
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ဦးေမာ့ရင္း
ၾကည္ျပာလြင္ျပင္ထဲက သက္တံ
ေရာင္စဥ္ျဖန္႔လာမယ့္ ေန့ရက္ေတြ
ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ခိုက္
ဆံုလိုက္ဦးမလားရယ္ေပါ့။

ခ်စ္သူေပးထားေသာ ကဗ်ာစာရြက္ကေလးကို လက္ထဲမွာ ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း လက္ျပ
ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိသည္။ လႈပ္ယမ္းျပေနေသာ လက္မ်ား၏
ျပန္လည္တြဲမဆက္ ႏိုင္ေသာအျဖစ္ကို ရထားႀကီးက သိမ်ားေနေလလားမသိ။
အိေျႏၵႀကီးစြာျဖင့္ ေက်ာခိုင္းသြားသည္။

“ျပန္ရေအာင္ေလ”ဟု သတိတရလာေခၚေသာ ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ပိုင္ဦးကို
ေက်းဇူးတင္စြာ ၾကည့္မိသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ လက္ယပ္ေခၚေနေသာ
လင္းတုိ႔ညီအစ္မကို ေတြ႔ရသည္။ တစ္ကားတည္းစီးကာ အေဆာင္အတူျပန္ၾကဦးမည္။
ၿပီးရင္ လင္းတို႔က ညေန သေဘၤာဆိပ္ ဆင္းၾကမည္။

ညေရာက္ရင္ေတာ့ အေဆာင္မွာ အေဆာင္မွဴးရယ္၊ ေဟာလ္က်ဴတာေတြရယ္၊
ေက်ာင္းသူတစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဂစ္တာတစ္လက္သာ အေဖာ္ရွိေတာ့သည္။
မေတြးခ်င္ပါဘူးကြယ္။

ကားေလးက အဓိပတိလမ္းမေပၚ ေရာက္လာသည္။ ပိုင္ဦးက-
“အင္း၀ ဘုရားသြားဖူးဖို႔ လိုက္ခဲ႕ၾကပါလား”
“ေကာင္းသားပဲ”

သူမတို႔ မျငင္းဘဲလိုက္သြားၾကသည္။ အင္း၀ေဆာင္ေရာက္ေတာ့ အင္း၀ေဆာင္လည္း
တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႔စျပဳေနၿပီ။ အင္း၀ ဘုရားကို ေနာက္ဆံုးအေနႏွင႕
ဦးခိုက္မိၾကေတာ႕ ခ်စ္သူႏွင့္အတူ ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့ဖူးတာကို သတိရမိသည္။
သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႕လည္း လွည္းတန္းေစ်းအထိ ပန္းမ်ားသြား၀ယ္ကာ
ကပ္လွဴခဲ့ၾကဖူးသည္။ ခုေတာ့ ေနရစ္ေတာ့ အင္း၀ေရ။

အေဆာင္သို႔ အျပန္လမ္းကလည္း ေျခာက္ေသြ႔တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာကာ
ေက်ာင္းသြားေနၾကေသာ ဆရာမမ်ား၏ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ဟန္တူသည္႕ ကေလးငယ္မ်ာကို
ေတြ႔ရသည္။ ဟင့္အင္း သူမသာဆို အဲဒီလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
တကၠသိုလ္နယ္ေျမ၏ ေျခာက္ေသြ႔မႈသည္ သူမ၏ ေျခာက္ေသြ႔မႈဟု ငယ္စဥ္ကတည္းက
ခံစားေနခဲ႕ဖူးသည္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူမဖခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ
ခြဲခြာသြားသည့္တိုင္ သူမက ဖက္တြယ္က်န္ရစ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား။

ထုိေန႔တစ္ေန႔လံုး မိုးက အံု႔တစ္လွည့္၊ ေနသာတစ္လွည့္၊ ညေန
သေဘၤာဆင္းခ်ိန္က်ေတာ့ မိုးေတြက မနက္ကလုိပဲ အံု႔ဆိုင္းလာျပန္သည္။
“ေကာင္းကင္ႀကီးက မဲ့တဲ့တဲ့”နဲျ႔ဟု “လင္း”ကပင္ မခ်ိတရိ ဆိုခဲ့ေသးသည္။
သေဘၤာဆိပ္မွာေတာ့ မနက္ကလို သေဘၤာထြက္သည္ထိ မေနမိ။ မၾကာခင္ပန္းေလွမ်ားစြာ
လမ္းခြဲထြက္ခြာသြားမွာကို သူမ ထပ္မၾကည့္ရဲပါ။ အေဆာင္၀င္ခ်ိန္အမီ ျပန္ရင္း
တိတ္ဆိတ္ျခင္းႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရေတာ့မည္ကို ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ေတြးေနမိသည္။

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေန႔ရက္တံခါး
ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာ ဖြင့္ဟတုန္ခါေနခဲ့ၿပီ။
ယံုၾကည္လိုက္ခ်စ္သူတုိ႔ေရ
အရည္ေပ်ာ္က်ေနခဲ့ၾကတဲ့
ငါတုိ႔ရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္အားမ်ား
သြက္လက္စြာ စီးဆင္းသြားၾက
ဦးတည္ရာအရပ္ဟာ
ေလဖိအားနည္းရပ္၀န္းတစ္ခုပါပဲ။

ဟုတ္ပါရဲ႕။ သူမရဲ႕ ပတ္၀န္က်င္ကသာ တိတ္ဆိတ္ေနတာ။ ရင္ထဲမွာေတာ့
မုန္တိုင္းေတြ အစပ်ဳိးေနခဲ့ၿပီေလ။ သူမတစ္ေယာက္တည္း အခန္းေအာင္းကာ
ဂစ္တာတစ္လက္ႏွင့္ ရူးသြပ္ေနခဲ့သည္။ အစရွိၿပီး အဆံုးမရွိေသာ
ေတးသြားမ်ားကို တီးခတ္ရင္း၊ သီဆိုရင္း။ အသံေပ်ာက္သြားရင္း၊
ျပန္အားယူရင္း။တစ္ေယာက္တည္း လႈပ္ခတ္ေနခဲ့သည္။ ေျဖသိမ့္ရာကေတာ့
“ေ၀းကြာျခင္းက တို႔အတြင္းမွာ”ပဲေပါ့။

ယံုၾကည္မႈေတြနဲ႔ ကုစား
ေ၀းကြာသြားခဲ့ၾကလည္း
ခိုင္ျမဲၿမဲ … ခုိင္ၿမဲ
တြဲလက္ေတြမျဖဳတ္စတမ္း
လက္တစ္ကမ္းမွာ
ငါတုိ႔ျပန္ဆံုၾကမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႕
ပင့္သက္သံကိုယ္စား
သံစဥ္မ်ားစြာ ဖန္တီး
(လက္ရွိတဒၤဂကုိ) ေမ့ေပ်ာက္ၿပီး ေနခ်င္တယ္။

ဒါေတြဟာ အိပ္မက္တစ္ခုလို ျဖစ္ခဲ့တာေပမယ့္ အိပ္မက္တစ္ခုလို
ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လိုက္လု႔ိ မျဖစ္ႏိုင္တာ ပိုေသခ်ာလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမဟာ
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေ၀၀ါးေနခဲ့ပါၿပီ။ သံစဥ္ေတြလည္း ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းမရွိေေတာ့။
အိပ္စက္ျခင္းကလည္း ဒီေန႔ညအဖို႔ ကင္းေ၀းေနခဲ့ဦးမွာပါပဲ။

မနက္လင္းေတာ့ သူမက ပို႔ေဆာင္သူမဟုတ္ေတာ့။ ႏႈတ္ဆက္သူျဖစ္သြားရၿပီ။
မရမ္းကုန္းဘက္က အေဒၚျဖစ္သူ အိမ္အေရာက္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြက သူမကို
ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုၾကသည္။ သူတို႔က သူမေရာက္လာ၍ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသေလာက္
သူမကေတာ့ စိတ္အနာရထားသူပီပီ၊ ဒဏ္ရာရ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို
ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ သီးသန့္ေနခ်င္မိ၍ အခန္းေအာင္းေနမိျပန္သည္။

(၃)
ထိုေန႔ညကေတာ့ အိပ္ေဆးအကူအညီျဖင့္ အိပ္စက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့
သူတုိ႔ေမာင္ႏွမေတြ ပဲခူးသြားၾကသည္။ သူမက မလိုက္ဖို႔ ျငင္းဆိုေတာ့
အလိုက္သိစြာ ထားခဲ့ၾကသည္။ အားလံုးထြက္ခြာသြားေတာ့ သူမဂစ္တာဆြဲကာ ျခံထဲရိွ
ပိေတာက္ပင္ရင္းဆီလာထိုင္ေနမိသည္။

လုပ္ခ်င္တာလုပ္လို႔ရေအာင္ စာရြက္တစ္ထပ္ႏွင့္ ေဘာလ္ပင္ေရာခဲတံပါ
ယူလာခဲ့သည္။ အလကားပါပဲ။ ကဗ်ာဆိုတာလည္း အေတြးထဲေရာက္မလာ။ ခဲတံႏွင့္
စာရြက္လည္း မိတ္မဆက္ျဖစ္ဘဲ ဂစ္တာတစ္လက္ႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့သည္။
အေတြးေတြ ၀င္လာေတာ့ ဂစ္တာလည္း သူမရင္ခြင္မွာ အိပ္ေမာက်လို႔။

ခြဲခြာခ်ိန္ ျမင္ကြင္းႏွင့္အတူ ဟိုးတစ္ခ်ိန္က ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ခ်ိန္မ်ားကို
ဒြန္တြဲျမင္ေယာင္လာေတာ့ ေနသာေသာေန႔ႏင့္ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာေသာေန႔ေတြကို
ေဖာ္စြမ္းေသာ ပန္းခ်ီကားေတြကို ဆြဲခ်င္မိသည္။ ၿပီးရင္ေတာ့
မိုးစဲသြားသည့္ေနာက္ ေပၚထြက္လာတတ္သည့္ သက္တံပံု
ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္ေပါ့။

သူမ စိတ္ေတြ ျပန္လည္ ႏိုးထလာသည္။

ဆယ့္ႏွစ္ႀကိဳးတပ္ ဂစ္တာေလးကို ဖိႏွိပ္ကစားလိုက္ေတာ့ ဂစ္တာေလးလည္း
အိပ္ေမာက်ရာမွာ ႏိုးထလာရေတာ့သည္။ ေစာေစာက တီးေနခဲ့ေသာ အင္ထရိုပိုဒ္ကိုပဲ
ျပန္တီးျဖစ္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား
စြတ္စိုလႈပ္ရွားလာၾကသည္။ “တစ္ေပြတည္း”တဲ့။

ရင္ခုန္သံေတြတိုးတိတ္သြားၿပီပဲ … စကားသံေတြ မသဲကြဲ
တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း …
သံဇကာအလယ္မွာ တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ရွိေနဆဲ ဥၾသသံရယ္
ရထားအထြက္ မ်က္ႏွာလႊဲ
ကံဆိုတာ ေျပာရခက္တယ္အသည္း ျပန္မဆံုႏုိင္သေရြ႕ေတာ့
တို႔တစ္ေပြတည္း …
အဆင္မေျပခင္ေလးေတာ့ ေ၀းမွာပဲ အတူေနတာ အခ်စ္ရဲ႕
နိဗၺာန္ပဲ … ေနပူမွာ မိုးမသည္းနဲ႔ေလ စဥ္းလဲျခင္းရဲ႕ အမ်က္ဒဏ္ေလး
ဆံုးရႈံးမႈအတြက္ အသက္ကိုစေတး ခ်စ္လ်က္နဲ႔ တစ္ဖက္ အခက္တစ္ရာအေရး…
ျပန္လည္ကာတိုင္ပင္ေနဆဲ
လမ္းခြဲဖို႔ ရထားရိႈက္သံဆြဲ …

“သို႔ တစ္ရံတစ္ခါဆီ” ၏ အစပိုဒ္ (သို႔မဟုတ္) တစ္ေပြတည္း။

ရထားရိႈက္သံကို ခုပင္ ၾကားေယာင္လာေတာ့သလို။ လက္ကြက္ေျပာင္းကာ
ခပ္သြက္သြက္ကေလး တီးခတ္လိုက္ေတာ့ “သို႔ တစ္ရံတစ္ခါဆီ” ထဲ
စီးေမ်ာသြားေတာ့သည္။

ေမွာင္ခ်ိန္မတန္ခင္ လင္းတဲ့ေန႔ေတြ ေတာင္ေျခတစ္ေနရာ
ဘုရားျမတ္ေရွ႕မွာ … သူရယ္ကိုယ္ရယ္ .. ႏွစ္ဦးသားေတာင္းဆုေျခြ
ကိုယ္စီ … လက္ထဲပန္းျမတ္သစၥာ … သူေလယူငင္ေပါင္း၍ အတူစုစည္း
ရင္ျပင္ေတာ္မွ ပန္းအိုးထဲကို ျပန္လည္ဆံုေအာင္ အမွတ္တရနဲ႔ေလ …

သူမတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုႏွင့္ ခ်စ္သူတုိ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား စုေပါင္းကာ
ေရႊတိဂံုရင္ျပင္ေပၚသို႔ ပန္းအိုးထဲ အတူပန္းစိုက္လွဴခဲ့တာကို သတိရမိသည္။
ဒါဟာ တကယ္တမ္း ျပန္ဆံုႏုိင္ၾကဖို႔အတြက္ ေသခ်ာခဲ့မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ကမၻာေပၚက
ပန္းေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ႏြမ္းခြင့္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ျပန္ခ်ိန္တန္လို႔ ခြဲရေတာ့ကြယ္၊ ေ၀ဒနာေတြရယ္ အတိုင္းအဆမသိေအာင္
ဒီလူတစ္စံုကို ေထြးေပြ႕ထားရက္တယ္၊ အလာရယ္၊ အျပန္ရယ္ ရွိရစၿမဲမို႔
ေျဖႏုိင္စရာကို တမ္းတမျမင္ေသာ္လည္း အိုေလ … ေမရယ္ ရထားစထြက္ၿပီ
တုန္ရီေနတဲ့ လက္တစ္ဖက္ထုတ္ကာ အ၀ါေရာင္စာလႊာလွမ္းေပးလွမ္းရင္းယူ
ငိုသံလိုလို သဲ့သဲ့တစ္ခ်က္သာ …

“အလာရယ္၊ အျပန္ရယ္ ရွိစၿမဲ”ဆိုတဲ့ ေလာကဓမၼတာေၾကာင့္သာ
သူမတို႔ခြဲခြာၾကရတာပါ။ ဆံုေတြ႔ခဲ့ဲၾကရတာပါလို႔ ေျဖသိမ့္ရဦးမွာေပါ့။
ငိုသံသဲ့သဲ့ တစ္ခ်က္က ဘယ္သူ႔ဆီကလာတာလဲ။ သူမရဲ႔ ညာဘက္ရင္ခြင္ဆီကလား။

ၾကင္နာသူရယ္ စိတ္ခ်ပါရေစ စာလႊာမွာ သူမွာေရးတဲ့စကားေၾကာင့္ေလ ေျမျပင္ကို
ရန္ၿငိဳးဖြဲ႔မိုးေတြ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ထိ သည္းမလဲမသိခင္ ခိုလႈံရာကို
ေတြးသိမိသည္ေနာက္ ေရာင္စဥ္ခုနစ္ျဖာ သက္တံမင္းကို
ေမွ်ာ္ရည္ယံုၾကည္ေတာင့္တဖူးတဲ့ တစ္ရံတစ္ခါဆီကို သတိရမိပါရဲ႕ …

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျမျပင္ကို ရန္ၿငိဳးဖြဲ႔ရြာမယ့္မိုးေတြ
သည္းထန္ခ်ိန္ၿပီးရင္ေတာ့ ေနသာတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ကို ျပန္ရဦးမွာပါ။
သူမနဲ႔ခ်စ္သူတို႔အတြက္ သက္သက္ေပါ့။ ခင္မင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔
ေတြ႔ဆံုဖို႔ရာကေတာ့ မိုးရြာၿပီးတုိင္း သက္တံကို ျမင္ရတတ္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္
ၾကံဳႀကိဳက္တိုက္ဆိုင္စြာ ျမင္ေတြ႕ရမယ့္ ေန႔ရက္ေတြကိုပဲ
ေစာင့္ေမွ်ာ္ရေပဦးေတာ့မည္။

ေစာေစာက အံု႔ဆိုင္းေနေသာ မိုးေတြ သည္းထန္စြာႏွင့္ အသံျမည္ဟည္းကာ
ရြာခ်ာလာၿပီ။ ပိေတာက္ပင္ေျခရင္းကို အတားအဆီးမဲ့စြာ ၀င္ေရာက္လာေသာ
မိုးေရစက္ေတြကို ခံယူရင္း မ်က္ရည္စက္ေတြႏွင့္ ေရာေႏွာေစ လိုက္ေတာ့သည္။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္ မိုး။

သူမကေတာ့ “သို႔ တစ္ရံတစ္ခါဆီ” ေနာက္ဆံုးပိုဒ္ကို ျပန္ေၾကာ့ရန္ ဂစ္တာကို
ဆက္လက္ တီးခတ္ရင္း မိုးသည္းထဲမွာ ႏွစ္လိုစြာ ဆက္ထိုင္ေနမိေတာ့သည္။

မေနာ္ဟရီ
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္း
၁၉၉၆-၉၇ ခုႏွစ္။

May 17, 2009 at 5:37 pm Leave a comment

မဖြဲ႕ၿဖစ္ေသးတဲ့…ကဗ်ာ

ကလ်ာမဂၢဇင္းကို အန္တီကလ်ာကိုယ္တိုင္စာမူေတာင္းတဲ့အခ်ိန္က်မွ ကၽြန္မ ဝတၳဳတိုေလး သံုးပုဒ္ (တစ္ႏွစ္တစ္ပုဒ္ႏႈန္းနဲ႔)ေပးၿဖစ္ခဲ့တယ္။အရင္ကေတာ့ ဦးေနမ်ိဳးေအး ကေနပဲေပး ၿဖစ္တာကိုး။ပထမေပးၿဖစ္တဲ့ တစ္ပုဒ္နာမည္ကလည္း “မဖြဲ႕သီၿဖစ္ေသးတဲ့ ..စ်ာပန”..တဲ့။ ဒုတိယတစ္ပုဒ္က ဒါပါ။အန္တီကေတာင္ မဖြဲ႕သီရတာေတြမ်ားေနတယ္သမီး တဲ့ေနာက္ ေသးတယ္။ေနာက္တစ္ေန႔မွ အန္တီက ဖုန္းဆက္ၿပီး ဒီစာမူေလးဖတ္ရင္း သူ႔ရင္ထဲ မေကာင္းရတဲ့အေၾကာင္းလွမ္းေၿပာပါတယ္။ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ထဲမေကာင္းပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သားသမီးဆိုတာ မိဘအားလံုးအတြက္ မဖြဲ႕သီၿဖစ္ေသးတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါပဲ ဘာလို႔လဲဆိုတာ့ အရာအားလံုးထက္ပိုၿပီးနက္ရိႈင္းနင့္သီးတဲ့အတြက္ ေဖာ္ညႊန္းစရာ စကား လံုးမရွိလို႔ပါ။ ၂၀၀၆ခုနွစ္ အဦးပိုင္း(လ မမွတ္မိေတာ့)က ကလ်ာမဂၢဇင္းမွာ ပါသြားခဲ့တဲ့စာမူ ပါ။ ခု ဒီစာမူကို အေမတိုင္း သားသမီးတိုင္းအတြက္ ရည္ညႊန္းပါတယ္။ ( ဒီကေန႔ ေမြးေန႔က်ေရာက္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေမေမနဲ႔သူမသားအတြက္လည္း ရည္ညႊန္းပါတယ္..သူတို႔သားအမိ အတြက္ ရည္ရြယ္ခံစားၿပီး ကၽြန္မ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္လည္းေရးၿဖစ္ခဲ့တယ္ အလြမ္းရာသီ…တဲ့..)

အလြမ္းရာသီ

ကေလးေလးတစ္ေယာက္
ၿပတင္းတစ္ေပါက္စာေကာင္းကင္ထဲ
တိမ္ေတြေဝ့ပ်ံလာတာကိုေငးေမာေန
ေမေမမ်ားၿပန္ပါလာမလား..ေပါ့။

တိမ္ေတြကရြာခ်လိုက္တဲ့ခါ
မိုးစက္ေတြဟာကၽြန္ေတာ္ေပါ့
ေမေမ့စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲ
ခပ္ေကြးေကြးဝပ္ဆင္းပုန္းေအာင္းေနလိုက္မယ္။

ေႏြအခါ..
ေမေမ မပါမွန္းသိေတာ့မွ
ကၽြန္ေတာ္အေငြ႕အၿဖစ္နဲ႔ပ်ံ
အမွန္တရားကိုရင္ဆိုင္လုိက္ရဦးမွာေပါ့။

မၿမင္ရတဲ့တစ္ေနရာကိုေငးရင္း္
တစ္ကိုယ္စာငလ်င္မ်ားစြာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္လႈပ္ခတ္ေနခဲ့ေပါ့
လြမ္းတယ္.ေမေမ…
ကၽြန္ေတာ့္ကိုစြတ္စိုေစတဲ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြနဲ႔အတူ..။

လူေတြသိပ္လြမ္းလာရင္
ဘာလုပ္တတ္ၾကလဲေမေမ
အဲဒီပညာရပ္ေတြဘယ္သူ႔ဆီသြားသင္လိုက္ရမလဲ
ေမေမလည္းတတ္ေၿမာက္သြားပံုမေပၚဘူး

ခုေနခါမွာေတာ့
ေမေမ့ရဲ႕သစ္ပင္ေလး္ကၽြန္ေတာ္ေလ
ေမေမ့ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတစ္ခုစာ
ရွင္သန္ၿမင့္မားလို႔..
ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္အသီးအပြင့္ေတြကို
ဘယ္သူဆြတ္ခူးေပးမွာတဲ့လဲ..။

တစ္ေန႔ေတာ့
ေရခိုးေရေငြ႕ကေလးကၽြန္ေတာ္
ေမေမရွိရာေကာင္းကင္ေတာ္ဆီ
ခရီးထြက္လာခဲ့မွာေပါ့
ခုေနခါမွာေတာ့
အလြမ္းေတြနဲ႔ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕လို႔
ေလးလံလြမး္ဆြတ္ေနခဲ့ပါတယ္ေမေမ…။ ။
မေနာ္ဟရီ

မဖြဲ႕ၿဖစ္ေသးတဲ့…ကဗ်ာ

Side A

ဒီေန႔ဟာ..ေမေမမုန္းတဲ့ ရက္သတၱပတ္ရဲ႕စတုတၳေၿမာက္ေန႔တစ္ေန႔ပဲ။ေရွ႕လာမယ့္တနလၤာ ေန႔ကေတာ့ ေမေမ့ေမြးေန႔။သားတုိ႔ အခန္းက နာရီေလးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ကိုးနာရီခြဲ ေနၿပီ။သားေဘးနားမွာ ေနေနေပမယ့္ ေမေမက မအိပ္ေသးဘူး။သားလည္း ခါတိုင္းဆို ဒီအ ခ်ိန္အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ။ဒီညေတာ့ ေန႔လည္ကေမေမေမးခဲ့တဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ စဥ္း စားေနလိုက္တာ အိပ္လို႔ကိုမေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ေမေမက ေမးတယ္ေလ။
“သား..ေမ့ကို ေမ့ေမြးေန႔မွာ ဘာလက္ေဆာင္ေပးမွာလဲ..”…တဲ့။

သားဆီက ဘာမွမရႏိုင္တာ ေမေမသိရက္နဲ႔ေမးတာမို႔ ေမေမ့မွာ အေၾကာင္းတစ္ခုေတာ့ရွိရ မွာေပါ့။ၿပီးေတာ့ ေမေမလိုခ်င္တာ ဘာၿဖစ္ႏိုင္မလဲလို႔စဥ္းစားေနမိတယ္။သားကို အဲဒီလိုေမး တုန္းက ေမေမ့မ်က္ႏွာက ၿပံဳးေနတယ္။သားအရမ္းသေဘာက်တတ္တဲ့ သားတစ္ေယာက္ တည္းကိုပဲၿပံဳးၿပတတ္တယ္လို႔ထင္တဲ့ အၿပံဳးမ်ိဳးနဲ႔ေလ။
ေမေမက လူမႈေရးအရ အၿမဲတမ္း ၿပံဳးရယ္ေနတတ္တဲ့သူပါ။ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုအၿပံဳးမ်ိဳးကို ေတာ့ သားေတြ႕ရခဲပါတယ္။ေမေမေၿပာခဲ့ဖူးသလိုပဲ “လူေတြဟာ သူတုိ႔နဲ႔ထိုက္တန္တာကို ပဲရတတ္တယ္ ” ဆိုတာေၾကာင့္ မ်ားလား။ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို အသက္မပါတဲ့အၿပံဳးေတြကို ဖန္တီးေနရတဲ့ေမေမ့ကို ၾကည့္ရတာပင္ပမ္းသလိုပဲ။

ေမေမ့ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအုပ္ေတြတစ္ထပ္ၾကီးကို တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ လွန္ဖတ္ ေနတယ္။ညဖက္အိပ္ရာထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္ေလာက္အတူေနရတာမို႔ ေမေမက အိမ္ၿပန္ ေရာက္တာနဲ႔ သားနဲ႔တူတူေနတယ္။စကားေၿပာတယ္။ ဒီၾကားထဲကမွ အလုပ္ေတြပါလာရင္ ေတာ့ ေမေမက သားကိုေဘးထားၿပီး အလုပ္လုပ္တယ္။တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း စာအုပ္ေတြဖြင့္ၿပီး ေမေမ အေဝးၾကီးကိုေငးေနတတ္ၿပန္တယ္။တကယ္ေတာ့သားတို႔အခန္း ေလးကက်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။ဆယ္ေပပတ္လည္အိပ္ခန္းေလး။ အဲဒီအခန္က်ဥ္းထဲကေန ေမ ေမေငးေနပံုက ကမၻာ့အၿပင္ဖက္ေရာက္ေနသလိုပဲ။ေမေမသြားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အေဝးၾကီး ဆိုတဲ့ေနရာကိုမ်ားေငးေနတာလားမသိဘူး။

ေမေမက တစ္ခါတစ္ေလေၿပာတတ္တယ္။
“ေမ နဲ႔ သား ဟိုးအေဝးၾကီးကိုသြားရေအာင္ ”….တဲ့။
“ဖိုးဖိုး ဖြားဖြား တို႔ရွိတဲ့ဆီလား ”..ဆိုေတာ့ ေခါင္းခါတယ္။

ေမေမ ေၿပာတဲ့ အေဝးၾကီး ဆိုတာ ဘယ္ေနရာလဲ။ဘာနဲ႔သြားရင္ေရာက္လဲ။ သားလိုက္ပို႔ ေပးခ်င္လိုက္တာ။ ဖိုးဖိုးဖြားဖြားတို႔ဆီလို ေလယာဥ္နဲ႔သြားရင္ေရာက္သလား။ဒါမွမဟုတ္ သားစာအုပ္ထဲကလို သေဘာၤအၾကီးၾကီးေတြနဲ႔ ပင္လယ္ကိုၿဖတ္သြားရတာလား။ဒါမွမဟုတ္ ဟယ္ရီေပၚတာ လို တံၿမက္စည္းေခ်ာင္းၾကီးေတြစီးသြားလို႔ရမလား။ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္လည္း ပါဝါရိမ္းဂ်ားေတြလို ဂလက္ဆီ ဂလိုက္ဒါေတြစီးသြားရမလား။ ေမေမမွ သိမွာပါပဲ။ခက္တာ က..ေမေမ့ကိုဘယ္လိုေမးရမလဲမသိတာ။ေမေမ့ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမေမက အလုပ္ရႈပ္ ေနတုန္းပဲ။“သားေလး အိပ္ေတာ့ေလ..”..လိုု႔ေတာ့လွမ္းေၿပာၿပီး လက္တစ္ဖက္က သားရဲ႕ လက္ကေလးကိုဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။အဲလိုဆုပ္ကိုင္ၿပီးရင္ ေမေမေၿပာေနက်စကားတစ္ခြန္း ရွိတယ္။
“ေမ နဲ႔သား ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲဘူးေနာ္ ”….တဲ့။
ခုလည္းရင္ထဲကေၿပာခ်င္ေၿပာေနမွာေပါ့။တစ္ခါတစ္ေလက် ေမေမက ဘာမွန္းမသိဘူး။ေမ ေမနဲ႔သားနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာကို ဘယ္လိုလုပ္ခြဲလို႔ရမွာတဲ့လဲ။ေမေမက သိပ္ခက္ တာပဲ။တစ္ခါတစ္ခါက် ေမေမက သားအိပ္ေနၿပီထင္ၿပီး ငိုရင္ငိုေနတတ္တာ။ေမေမ့ေက်ာင္း ကဆရာမေတြက ေမေမ့ကိုဆူလိုက္လို႔လားမသိဘူး။သား ေက်ာင္းကဆရာမေတြကေတာ့ သားကိုမဆူပါဘူး။သားက လိမၼာတာကိုး။ေမေမက မလိမၼာဘူးလား။ေမေမလည္း လိမၼာမွာ ပါ။

ေမေမငိုရင္ သားက လုိက္ငိုတတ္တယ္။အဲလိုက်ရင္ေတာ့ ေမေမခ်က္ခ်င္းအငိုတိတ္ေတာ့ တာပဲ။ေမေမငိုရင္ ဘာၿဖစ္လို႔လဲလို႔ သားကမေမးတတ္ဘူး။ေမးလည္း ေမေမက ဗိုက္ ေအာင့္လို႔ လို႔ေၿဖရင္ေၿဖမွာပဲ။ေမေမ့ကို မငိုရတဲ့ည..ေတြလက္ေဆာင္ေပးလို႔ရရင္ သိပ္ ေကာင္းမွာပဲ။

ဖြားဖြားက ေၿပာဖူးတယ္။ေမေမ့ကို ႏွင္းေတြစူးရွေအးစက္လြန္းတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာ ေမြးခဲ့တာ တဲ့။ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ ဘဝက မေအးၿမဘူးဆိုပဲ။သား သိပ္နားမလည္ပါဘူး။ေမေမ့ကိုစမ္း ၾကည့္ေတာ့လည္း ေအးေနတာပါပဲ။ဖ်ားေနတာမွ မဟုတ္တာ။တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ေမေမ့ ကိုသား လူမွန္းသိကတည္းကၾကည့္လာတာ။ေမေမ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ဆိုတာမရွိသလိုပဲ။ ေမေမ့ကို သားတို႔လိုပဲ ေပ်ာ္ေစခ်င္တာ။အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ဆိုတာကိုေကာ ေမေမ့ကိုလက္ ေဆာင္ေပးလို႔ရလားမသိဘူး။ ခက္တာက ဘယ္ကရမလဲ မသိတာ။ အရာရာကိုဖန္ဆင္း တယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားသခင္ဆီကေတာင္းၿပီး ေမ့ကိုေပးရင္ေကာင္းမလား။

ခက္လိုက္တာေနာ္။သားလိုပဲ ေမေမ့ကို အရုပ္ၾကီးေတြဝယ္ေပးလို႔ရရင္ေကာင္းသား။ ေမေမ လည္းအရုပ္ေတြကို ခ်စ္တာပဲ။ေမေမနဲ႔ သားအိပ္တဲ့ကုတင္ၾကီးမွာ တစ္ဝက္ေလာက္က အရုပ္ေတြနဲ႔ၿပည့္ေနတာ။ေမေမက တစ္ခါတစ္ေလ သားကိုစိတ္တိုရင္ ခ်စ္ခ်စ္ ဆိုတဲ့ဝက္ဝံ ဆင္စြယ္ေရာင္ၾကီးကိုဖက္ထားတတ္တယ္။ဒါေပမယ့္ ေမေမ့ကို အရုပ္ဝယ္ေပးလို႔ေတာ့ မေကာင္းဘူးထင္တာပဲ။ေမေမက သားလို ကေလးမွ မဟုတ္တာ။

ေမေမ့ကိုၾကည့္ရတာ အခါခပ္သိမ္း ပင္ပမ္းႏြမ္းနယ္ေနသလိုပဲ။ဒါေပမယ့္ ေမေမက ဘယ္ ေတာ့မွ ေဆးမေသာက္တတ္ဘူး။ေမေမ့ကို ေဆးတိုက္တတ္တဲ့ အဖြားကလည္း ခုဆို သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေနမေကာင္းတာဆိုေတာ့ ဘယ္တိုက္ႏိုင္ေတာ့မလဲ။ ေမြးေန႔လက္ ေဆာင္ ဆိုတာ ေဆး ေရာေပးလို႔ရလားမသိဘူး။ သားေမေမကို သားက ေနေကာင္းေစခ်င္ တယ္ေလ။

ဒီရက္ပိုင္းမွာ ေမေမ ဘာလိုခ်င္တယ္လို႔ေၿပာဖူးလဲ…လို႔စဥ္းစားလိုက္ေသးတယ္။စဥ္းစားလို႔ မရဘူး။ရႈပ္ပါတယ္ကြာ။အဲဒီ တနလာၤေန႔ မနက္က်ရင္ ေမေမ့ကို Happy Birthday လို႔ေၿပာ ၿပီး ဖက္နမ္းလိုက္တာပဲေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ Ear – Two Ears.. Cheek – Two Cheek …. Forehead…Nose… Lips ..Chin.. Neck ဆိုၿပီး ေမေမသင္ထားတဲ့အတိုင္း တစ္ခုခ်င္းစီကိုနမ္းပစ္လိုက္မယ္။သားနဲ႔ေမက ေန႔တိုင္းအဲလိုနမ္းေနက်။ဒါေပမယ့္ ဘယ္ ေတာ့မွရိုးမသြားဘူး။ဒါဆိုရင္ေရာ ေမေမ ေက်နပ္မွာလားမသိဘူး။

ၿပီးရင္ ေမေမ့ေမြးေန႔မွာ ေမေမအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ Beatles အဖိုးၾကီးေတြရဲ႕ Yesterday သီခ်င္းေလးဖြင့္ေပးထားမယ္။အဲဒီသီခ်င္းထဲကလိုပဲ ေမေမ့ ဒုကၡေတြ ေသာကေတြ အားလံုး Yesterday ဆိုတဲ့မေန႔ကမွာ က်န္ခဲ့ေအာင္ေလ။

ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေမေမရယ္..သားၾကည့္တဲ့ကာတြန္းကားထဲကလို မီးခြက္ေစာင့္နတ္သမီး ေလး ဂ်ီနီ ပါတဲ့ မီးခြက္ကေလးလက္ေဆာင္ေပးခ်င္တာေပါ့။ဒါမွ ေမေမလိုတာမွန္သမွ်ရႏိုင္ မွာေလ။ေမေမ့ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမေမက မအိပ္ေသးဘူး။သားမ်က္စိေတြကေတာ့ စင္းေနၿပီမို႔ ေမေမ့ကိုေတာင္ ေသခ်ာမၿမင္ေတာ့ပါဘူး။သားအိပ္လိုက္ေတာ့မယ္။ အိပ္မက္ ထဲက်မွ ေမေမ့ကိုဘာေပးရမလဲဆိုတာ ဆက္စဥ္းစားေတာ့မယ္။

Side B

သားက ကၽြန္မအတြက္ ဘာေပးရင္ေကာင္းမလဲလို႔စဥ္းစားၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပံုရတယ္။အိပ္ မက္ေယာင္တာေတာင္မွ ေမေမ..ဘာလိုခ်င္လဲ …တဲ့။ခုထိ မလႊတ္ရေသးတဲ့ သားရဲ႕လက္ ကေလးကိုဖြဖြေလး ဆုပ္ကိုင္ထားမိိတယ္။ေမ..လိုခ်င္တာ သားနဲ႔အတူေနရတဲ့အခ်ိန္နာရီ ေတြပါပဲ။

သားေလးက ငယ္ငယ္တည္းက အိပ္မက္ေယာင္တတ္တယ္။အစြဲအလန္းကလည္းၾကီးပါ့။ ေန႔လည္က မေက်နပ္၊အလိုမက်ခဲ့သမွ်က သူမ်ားကေလးေတြလို အိပ္လိုက္တာနဲ႔ၿပီးမသြား တတ္ဘူး။အလိုမက်တာေတြကို ေရရြတ္တတ္သလို တစ္ခါတစ္ခါ အလန္႔တၾကားလည္း ထ ထ ငိုတတ္ေသးတယ္။တစ္ခါတစ္ေလက် ကၽြန္မပါ လိုက္ရယ္ခ်င္မိတတ္ေအာင္ တခစ္ ခစ္ရယ္ေနတတ္ၿပန္ေရာ။

အဲဒီလိုဆို မေနတတ္တဲ့ကၽြန္မက သားေလးကို “ထ ထ ဘာမွမၿဖစ္ဘူး”..လို႔ေခ်ာ့ရတယ္။ ဒါမွ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းတဲ့မသိစိတ္အိပ္မက္ကမၻာကေန သားက ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲၿပန္ ေရာက္လာမွာေလ။ရယ္ေနရင္ေတာ့ သားေပ်ာ္ေနမွာပဲ လို႔ေတြးၿပီး ကၽြန္မ မႏႈိးတတ္ဘူး။ သားရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါေစေလ။ သားဘဝကို ကၽြန္မလိုပဲ တပင္တပမ္းလုပ္ယူရတဲ့ အရယ္အေမာအတုေတြနဲ႔ မၿပီးဆံုးေစခ်င္ဘူး။ ရယ္ေမာတတ္ၿခင္းရဲ႕ အရသာအစစ္ကို လည္း ခံစားရေစခ်င္တယ္။“ေပ်ာ္ရႊင္မႈ”..ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို ဇေဝဇဝါ မၿဖစ္ပဲ မတုံ႔ဆိုင္းပဲ “ဘာ”..ဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းအေၿဖေပးႏိုင္တဲ့သူ ၿဖစ္ေစခ်င္တယ္။

ကၽြန္မကေတာ့ က်ိမ္စာသင့္ေနတဲ့ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လိုပါပဲ။ေန႔ဆိုရင္ေတာ့ လိုရာကို လႈပ္ရွား လာလုပ္ေဆာင္ႏိုင္တယ္။ညေရာက္လို႔ စိတ္ေရာလူပါ ေၿခကုန္လက္ပမ္းက်လာလို႔စိတ္ကို လႊတ္လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ကၽြန္မရဲ႕အေတြးထဲကို ရန္သူေတြ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာ ေတာ့တာပါပဲ။

ကၽြန္မက ကၽြန္မကို လူတစ္ေယာက္ေၿပာခဲ့ဖူးသလို စိတ္ညစ္ဖို႔အခ်ိန္မရွိေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြပိေနခ်င္တာပါ။ လူ႔ဘဝရဲ႕အဓိပၸာယ္ ကိုက အလုပ္လုပ္ေနရၿခင္းလို႔ အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္ေစခ်င္တာ။ဒါမွ ကၽြန္မ ဘဝရဲ႕ခါးသီးမႈေတြကို မၿမင္ရေတာ့မွာေလ။ဒါေပမယ့္ ကြယ္..ေလာကၾကီးက တရားလြန္းပါတယ္။လူ႔ဘဝရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဆိုတာ တစ္ခုတည္းမ ဟုတ္ဘူး။ခံစားခ်က္ေတြ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာေတြလည္း ေရာယွက္ ပါဝင္ေနေသးတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ အာရံုေတြ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕နဲ႔ေဝဝါးလာခဲ့ရင္ ကၽြန္မ လွမ္းၾကည့္တတ္တာက သား ကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာပါပဲ။ကၽြန္မ ဘဝမွာ ဒီသားကေလးသာမရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီး ေလာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္မက ကံၾကမၼာကိုမယံုပါဘူး။ဒီထဲကမွ ကၽြန္မကို ဒီလိုသားေလးတစ္ ေယာက္ေပးထားတဲ့အတြက္ ကၽြန္မက ၾကံဖန္ေက်းဇူးတင္ေနရေသးတာ။

သားကေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႕အားေဆး။ကၽြန္မရဲ႕ အသက္ကယ္ေဆးပါပဲ။စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ့ညံ့ တာလည္းမဟုတ္ပါပဲနဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ သိပ္မ်ားလာတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႕ ခံတပ္ကေလးက ရန္သူေတြရဲ႕လက္ေအာက္ အလိုလိုက်ေရာက္သြားရေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီအခါမွာ တိုက္ပြဲ က်သံု႔ပန္းတစ္ေယာက္လို ႏြမ္းနယ္ေမာပမ္းေနတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သားကေလး ဟာ အသက္ကယ္ေဆးတစ္ခြက္ ၿဖစ္ခဲ့တယ္။

သားက…ကၽြန္မရဲ႕ေပ်ာ့ည့ံမႈေတြကို ၿပန္မာေက်ာေစတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕ယိမ္းယိုင္မႈေတြကို ၿပန္လည္တည့္မတ္ေစတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕ ေတြေဝမႈေတြကို ၿပတ္သားခိုင္မာေစတယ္
ကၽြန္မရဲ႕ကစဥ့္ကလ်ားၿဖစ္မႈေတြကို ၿပန္စုစည္းေစတယ္
သားက..ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အရာခပ္သိမ္းပါပဲ။

အေမမ်က္ႏွာညိဳမွာကို တစ္စက္ေလးမွမလိုလားတတ္တဲ့ သားကေလးက ကၽြန္မ မ်က္ရည္ က်ရင္ ကၽြန္မနဲ႔အတူလိုက္ငိုတတ္တယ္။ဒီေတာ့ ကၽြန္မဘဝမွာ မ်က္ရည္ဆိုတာ မရွိေအာင္ ၾကိဳးစားရေတာ့မွာေပါ့။ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ သားကေလးရဲ႕ဘဝမွာ မ်က္ရည္ဆို တာ ကၽြန္မေၾကာင့္မၿဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။ သားက အရမ္းငယ္ေသးတယ္။ေလာကၾကီးရဲ႕ အလွည့္အေၿပာင္းေတြ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြ လူေတြရဲ႕ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ စိတ္ ေရာင္စံုေတြကို မသိရွိ မခံစားရေသးဘူး။ခုခိ်န္မွာ..သားဟာ ေပ်ာ္ေနရဦးမယ့္ အရြယ္ေလ။

သားက တစ္ဖက္ကိုေစာင္းလွည့္အိပ္လိုက္တဲ့အတြက္ သားလက္ကေလး ကၽြန္မလက္ထဲ ကလြတ္သြားတယ္။ကၽြန္မ သားကိုေနသားတက်ၿဖစ္ေအာင္ေနရာခ်ေပးၿပီး နဖူးၿပင္ေလးကို နမ္းလိုက္မိတယ္။ေကာ့စင္းရွည္လ်ားတဲ့ သားရဲ႕မ်က္ေတာင္ေလးေတြက မိုးစက္စိုထားတဲ့ ခေရပြင့္ေလးေတြလိုပဲ။ ဘုရားသခင္ သား မ်က္ရည္က်ခဲ့တာလား..။သားအိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္မမ်ား မ်က္ရည္က်ေနမိလို႔ သားငိုရတာလား။။ကၽြန္မေမြးေန႔အတြက္ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးရမလဲဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားရရွာတဲ့သားကေလးရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ဘာ ေတြမ်ားၿဖစ္ေနလို႔လဲ။ခုနကလည္း ေမေမ ဘာလိုခ်င္လဲ..တဲ့။

ေမ့ဘဝမွာ အလိုခ်င္ဆံုးအရာက သားကေလးနဲ႔အတူေနရမယ့္ အခ်ိန္နာရီ၊ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ သကၠရာဇ္ေတြပါပဲ။ေလာကၾကီးကိုရင္ဆိုင္ဖို႔ ခြန္အားမဲ့လာတိုင္း ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဘံုးဘံုး လဲမသြားေအာင္ က်ားကန္ရင္း ကၽြန္မေနထိုင္ရမယ့္ေန႔ရက္ေတြအတြက္ စိတ္ပူပန္ေနခဲ့ဖူး တယ္။သားကေလးရဲ႕ ဘဝမွာ ကၽြန္မ မရွိလုိ႔ မၿဖစ္သလို ကၽြန္မဘဝမွာလည္း သားမရွိလို႔ မၿဖစ္ပါဘူး။အတၱေတြရဲ႕ ခၽြန္ထက္တဲ့ ဓားသြားေန႔ရက္ေတြမွာေတာင္ တို႔သားအမိေတြ ဘဝ ေလးႏွစ္ခုေပါင္းတစ္ခု ပ်က္မသြားေအာင္ေနထိုင္ခဲ့ေသးတာပဲ။မုန္တိုင္းၿပီးသြားကာမွ ကၽြန္မ တို႔ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ ခြဲလို႔မၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

သားကေလးရဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ေအးခ်မ္းလိုက္တာ။ဒါ ကေလးဘဝရဲ႕ ၿပယုဂ္ပဲေလ။ ဒါေတာင္မွ သားဟာ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ သိတတ္နားလည္မႈေတြနဲ႔ အေမ နဲ႔အတူ ေသာကေတြကို ေဝမွ်ခံစားခဲ့ရၿပီးၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ သားအမိ ေအးၿငိမ္းခ်မ္းေၿမ႕ တဲ့ အေဝးတစ္ေနရာမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလး တိတ္ဆိတ္စြာ ရွင္သန္ခ်င္ပါတယ္။ဒါဟာ ကၽြန္မ ဘဝရဲ႕ အလိုခ်င္ဆံုးအရာတစ္ခုပါပဲ။

လာမယ့္ တနလာၤေန႔မနက္ခင္းတစ္ခုကေန ေနာက္ထပ္ တနလာၤေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာထိ ကၽြန္မ ရွင္သန္ခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္….။
မေနာ္ဟရီ

May 12, 2009 at 6:49 pm 1 comment

ဒီႏွစ္ကဗ်ာ

ဒီႏွစ္ကဗ်ာ

တစ္ေဆာင္းတြင္းလံုး
ပိတ္ထားတဲ့ၿပဴတင္းတံခါးကို
ဒီေန႔ဖြင့္လိုက္တယ္။

ဒီစိတ္ကေလးေပၚ ငွက္ကေလးနားလိုနားပါေစ
ဒီစိတ္ကေလးေပၚ တိမ္ေတြၿဖတ္ပ်ံလိုပ်ံပါေစ
ဒီေကာင္းမႈမွာ
ေမေေမ…က်မၼာပါေစ..။ ။
မင္းဒီ

(မင္းဒီရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို Mothers’ Day အတြက္တင္ပါတယ္..ကၽြန္မရဲ႕အေမ..သင္တို႔အားလံုးရဲ႕အေမ
အေမ တိုင္းအတြက္ ဒီႏွစ္ကဗ်ာ ပါ။ ေမေမအားလံုး က်န္းမာပါေစ…..)

May 10, 2009 at 11:54 am 3 comments

အနီေရာင္ေန႔စြဲ

စေနအနီ ဆိုတဲ့ အိၿႏၵာရယ္ ေက်းဇူးအနီ တင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စာမူပို႔သူတစ္ေယာက္ရယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အနီေရာင္ေန႔စြဲကို သြားသတိရမိၿပီး ၿပန္ရွာတင္လုိက္တာပါ။ နီေမာင္းေနတဲ့ ေန႔ရက္ေတြအခ်ိန္နာရီေတြကေတာ့ခုထိကိုအသားမေသေသးပါဘူး။ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ေဆးခြက္က
လည္းဆြဲမယ္ဆိုကာမွအၿဖဴေရာင္ေပ်ာက္ေနခဲ့သလိုမ်ိဳး…ကၽြန္မတို႔ အနီေရာင္ေတြကို ဒီတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေန ၾကရေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။

အနီေရာင္ေန႔စြဲ
ထူးထူးဆန္းဆန္းမက္မိတဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာအဂၤါ ၿဂိဳဟ္က ကိုယ့္ကိုနီနီေမာင္းေမာင္းစူးစိုက္ ၾကည့္လို႔။သူ႔အၾကည့္ေတြနဲ႔တင္ ကို္ယ္ၿပာက်သြားမလားမဆိုႏိုင္ဘူး။ႏိုးလာေတာ့ မနက္ခင္း ကအနီေရာင္ ..။ၿပတင္းေပါက္ကေန ကန္႔လန္႔ကာကို စိမ့္ဝင္ၿဖတ္သန္းလာတဲ့ ေနေရာင္ ၿခည္ကိုကနီရဲေတာက္ပလို႔။ဘုရားသခင္ အနီေရာင္ဟာ ဘာကိုမ်ား ကိုယ္စားၿပဳပါသလဲ။

အိမ္ကေနအထြက္မွာ အိမ္ေရွ႕မွာရပ္ထားတဲ့ ကားအနီေရာင္ကိုစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၾကည့္ ေနမိတယ္။မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။သူက နဂိုတည္းက နီႏွင့္ၿပီးသားပဲ။ဒိထက္ပိုစိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတာက ကားမွန္မွာၿမင္ေနရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕စပို႔ရွပ္နီနီပါပဲ။ၾကည့္ေလ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားေတြကကို အနီေရာင္ေတာက္ေနခဲ့တာ။(ကိုယ္မွ အနီေရာင္ဝတ္ေလ့မရွိတာ..)

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ကင္တင္းက စားပြဲထိုးက ကိုယ့္ကို ထီးအနီၾကီးေအာက္မွာ ေနရာခ် ေပးတယ္။ၿပီးေတာ့ ဘာမွမေၿပာမဆိုနဲ႔ ကိုယ့္ေရွ႕ကို နီရဲေနေအာင္ေၾကာ္ထားတဲ့ငရုတ္သီး ခြက္တစ္ခြက္လာခ်တယ္။ကိုယ့္ေဒါသက အနီေရာင္ေၿပာင္းသြားၿပီ။
“ငါ..အနီေရာင္မစားဘူး..”
ကိုယ့္ရဲ႕အနီေရာင္အသံကို စားပြဲထိုးက အူတူတူနဲ႔တံု႕ၿပန္တယ္။ကိုယ့္မွာက သူ႔ကိုေၿဖရွင္း ေနဖို႔အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ထမင္းခ်ိဳင့္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုအိမ္က ဆီၿပန္ဟင္းနီနီရဲရဲေတြ ထည့္ေပး လိုက္ေလမလားေတြးၿပီး..ေက်ာထဲေတာင္စိမ့္သြားမိတယ္။

တမင္တကာ ဒီေန႔မွ မွာေသာက္မိတဲ့ ႏြားႏို႔ကေတာင္ အနီေရာင္စြက္ခ်င္သလိုလို။ေဘးဝိုင္း မွာထိုင္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကလည္း ကိုင္စရာရွားလို႔ လက္ကိုင္ဖုန္းအနီေရာင္နဲ႔။သူ႔ေလသံ ေတြကလည္း တဝွီးဝွီး တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေလနီၾကမ္းဆန္လိုက္တာ။သူ႔ေနာက္မွာမုန္တိုင္းတစ္ ခုပါလာမယ့္ေလနီၾကမ္းမ်ိဳးေပါ့။ကိုယ္ အတန္းထဲၿပန္ဝင္ေနတာေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ေလ နီၾကမ္းေတြကို ကိုယ္ကၾကားနာေနက်ေလ။ကိုယ့္အိမ္မွာကို ခ်စ္လို႔လက္သပ္ေမြးထားမိတဲ့ မုန္တိုင္းနီနီတစ္ခု ကံမေကာင္းစြာရွိေနခဲ့တာ။

ညက အိပ္မက္အရ အဂၤါၿဂိဳဟ္မ်ား ကမၻာနားကပ္လာသလားမသိပါဘူး။သူက အၿမဲတမ္းနီ ေမာင္းေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုး။အကုသိုလ္ ဆိုတာကလည္း လာရင္အေဖာ္အေပါင္းနဲ႔မွဆိုပဲ။ ဘုရားသခင္ အကုသိုလ္ဆိုတာကေရာ အနီေရာင္မ်ားလား။

ကိုယ္အတန္းထဲဝင္လိုက္တယ္။အလိုေလး…Hall 2 တစ္ခုလံုး ဂ်ပန္အလံေတြရဲလို႔။အၿဖဴခံ ေပၚမွာအနီရဲရဲ ေနလံုးနဲ႔အလံေတြ တစ္ခန္းလံုးၿပည့္လို႔။ဂ်ပန္တန္းကလူေတြ ပြဲေတာ္နီနီ တစ္ခုက်င္းပထားၾကပံုရတယ္။Hall 2 ရဲ႕မနက္ပိုင္းအခ်ိန္ပိုင္းအတန္းက ဂ်ပန္တန္းေလ။ ကိုယ္တို႔ သရဲနီနီေၿခာက္တယ္ဆိုတဲ့ 403 ကိုၿပန္ေၿပာင္းၾကဖို႔ ပါေမာကၡကို အေရးဆိုသင့္ၿပီ ထင္္တာပဲ။

စိတ္ရွိလက္ရွိအလံေတြကို ဆြဲခြာပစ္လိုက္တာ..ကိုယ့္လက္ေတြေတာင္နီလာတယ္။ကံ ၾကမၼာက ေဆးသားသိပ္မေကာင္းဘူး။ကိုယ္က အနီေရာင္ကိုမုန္းတယ္။ကိုယ့္ကိုအနီေရာင္ ေတြနဲ႔မႏွိပ္စက္ၾကပါနဲ႔ေတာ့။သိပ္ညံ့ဖ်င္းလြန္းတဲ့ကံတရားကို ကိုယ္ကဘယ္လိုသင္ၾကားၿပ သေပးရမွာတဲ့လဲ။

ေဟာ..ဟိုမွာ မိုးသားတိမ္လိပ္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕လွိမ့္ဝင္လာေနၿပီ။ေကာင္းကင္ၾကီးက ေမွာင္ မည္းလာရမယ့္အစား နီေမာင္းပ်ိဳးလက္လို႔။မိုးရြာလာရင္ေကာင္းမွာပဲ။ကိုယ့္လက္ေတြကို မိုး ေရနဲ႔ေဆးခ်င္တယ္။ေဟာ..ရြာခ်လိုက္ပါၿပီ။ကိုယ္တံစက္ၿမိတ္ဆီေၿပးသြားလိုက္တယ္။
“ဟင္..ေရေတြက အနီေရာင္ေတြ..”
ကုိယ္ေရနီစက္ေတြကို ဆက္စုပ္ရြံရွာ ခါခ်လိုက္မိတယ္။တစ္ရႈးစၿဖဴၿဖဴေလးနဲ႔သုတ္လိုက္တဲ့ အခါ တစ္ရႈးၿဖဴၿဖဴေလးေသဆံုးသြားတယ္။ဒဏ္ရာနီနီေတြ ဗရပြနဲ႔ေပါ့။
မိုးၿခိမ္းသံကလည္း အနီေရာင္။
လွ်ပ္စီးေၾကာင္းေတြက အနီေရာင္။
ေကာင္းကင္ကလည္း အနီေရာင္။အုိ..ဘာေတြၿဖစ္ကုန္ၾကၿပီလဲ။
ကိုယ္ အတန္းထဲၿပန္ဝင္ခဲ့လိုက္တယ္။
ဘုရားေရ..အတန္းထဲမွာလည္း အနီေရာင္ေတြက စုပံေအးခဲလို႔။ အတန္းသိပ္မမွန္တတ္တဲ့ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ကေတာင္အနီေရာင္အက်ီ ၤနဲ႔။ေၾကးမံုၿမင့္ ကလည္းအနီေရာင္။ေမသႏၱာၿမင့္ ကလည္းအနီေရာင္။အိုး ကိုယ္ကလည္းအနီေရာင္။
ဘုရား..ဘုရား..။

ဒီေန႔ဟာ တစ္ခုခုမွားယြင္းခဲ့လို႔ ၾကက္ေၿခခတ္ခံထားရတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မ်ားလား။

ကိုယ္တစ္ခန္းလံုးကိုလွည့္ပတ္ ၾကည့္ေနမိတယ္။

အတန္းမဝင္တဲ့ ဆရာမဆီသြားေမးၿပီး ၿပန္လာတဲ့ ကိုၾကည္စင္ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာလည္းအနီ ေရာင္..။ဆရာမ ေဒါသကလည္းအနီေရာင္။ဦးတိုင္းေက်ာ္ဝါးေနတဲ့ ကြမ္းေသြးေတြကလည္း အနီေရာင္။မိုးေကာင္းရဲ႕ လြယ္အိတ္ကလည္း အနီေရာင္။သူသူေအာင္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းကလည္း အနီေရာင္။Book Review ကိုတည္းၿဖတ္ေပးေနတဲ့ ဆရာမရဲ႕မ်က္လံုးေတြကလည္းအနီ ေရာင္။Vocabularies အသစ္ေတြကလည္းအနီေရာင္။Group Discussion မွာသံုးတဲ့ Usage ေတြကလည္းအနီေရာင္။ Listening Tape ထဲက ခုန္ေပါက္ထြက္လာတဲ့ အသံေတြ ကလည္းအနီေရာင္။

ကိုယ္..ေမ့ေမ်ာသြားမတတ္ တုန္လႈပ္လာတယ္။
ခက္တာက ကိုယ့္ရဲ႕တုန္လႈပ္မႈကလည္း အနီေရာင္။
မၿဖစ္ဘူး။ကိုယ္ၿပန္မွပဲ။

ကားပါကင္ ေနရာကိုအေၿပးလာခဲ့လိုက္တယ္။ေသေတာ့မွာပဲ..။မ်ားလိုက္တဲ့ကားအနီေရာင္ ေတြ။ကိုယ့္ကားကလည္းအနီ။သိန္းဝင္းညိဳကားကလည္းအနီ။ေၾကးေၾကးကားကလည္းအနီ
ေဟမာန္႕ကားကလည္းအနီ။ကားေစာင့္ေနတဲ့လူေတြကလည္း နီတီတီနဲ႔ကိုယ့္ကိုၾကည့္လို႔။

ေသခ်ာပါတယ္။အဂၤါၿဂိဳဟ္ဟာ ကိုယ့္ဆီတန္းတန္းမတ္မတ္ပ်ံသန္းလာေနခဲ့ပါၿပီ။တစ္ေန႔လံုး ခပ္ညံ့ညံ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္လို အနီေရာင္ ၾကက္ေၿခခတ္ေတြက ရဲပေတာင္းခတ္လို႔။ေဆးေရာင္မစံုတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဒါသေတြ စြန္းေပေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဟာ ကိုယ့္ဘဝထဲလာၿပီး နီေမာင္းေနလိုက္တာ..။

ေနဝင္ေတာ့မယ္။

ဝင္ခါနီးထိေတာင္ အစြမ္းကုန္နီရဲေတာက္ပေနတဲ့ ေနလံုးၾကီးကို မီးဝင္းဝင္းေတာက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးရဲရဲေတြနဲ႔ ကိုယ္ၾကည့္လိုက္မိသလားမသိဘူး။ေနက ဝင္သြားခဲ့ၿပီးတာေတာင္ အနီ ေရာင္ေတြက စြန္းေပက်န္ခဲ့တုန္း။

ကိုယ္..အိမ္ၿပန္ပါရေစ။အၿဖဴေရာင္ေတြပဲရွိတဲ့ ေမေမ့အိမ္ကိုေပါ့။

ကိုယ့္အိမ္ကိုၿပန္ပို႔ေပးမယ့္ ေၿမနီလမ္းကေလးေရ..တစ္ေန႔တစ္ေလပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီတစ္ေန႔ ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ အေရာင္ေၿပာင္းေပးစမ္းပါ။ကိုယ္ အိမ္ၿပန္ခ်င္လွၿပီ။

နီက်င္က်င္မီးေရာင္တခ်ိဳ႕ လမ္းမေပၚၿဖာက်ေနတယ္။အနီရင့္ရင့္ညဟာကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေသေစႏိုင္တဲ့ အဆိပ္တစ္မ်ိဳးပါပဲ။အဲဒီအတြက္ ေၿဖေဆးကို ဒီေန႔မတိုင္ခင္ကိုယ္ရႏိုင္ပါ့ မလား။အဲဒီေၿဖေဆးကေရာ အနီေရာင္ေဆးလံုးေတြၿဖစ္မေနဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ မေၿပာႏိုင္ပါ ဘူး။

အနာဂတ္နီနီေတြကို ကိုယ္အလိုမရွိဘူး။က်န္းမာၿခင္းနီနီေတြကို မုန္းတယ္။ပစၥဳပၸန္နီနီေတြ ကေန ကိုယ့္ကိုု ဘယ္သူကမ်ားကယ္တင္ေပးမွာလဲ။

ေက်းဇူးၿပဳ၍ အနီေရာင္လက္မ်ား ေဝးေဝးေနေပးၾကပါ။

ေဒါသေၾကာင့္ နီေမာင္းေနမယ့္ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြကို ရာသက္ပန္အနားေပးခ်င္လွၿပီ။ကိုယ့္ မ်က္လံုးေတြကို စံုမွိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ကံၾကမၼာက အသားမေသလိုက္ပံုမ်ား..ဟိုးေဝးေဝး ကေနကိုယ့္ဆီလာေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြကေတာင္ အနီေရာင္လက္ေဝလို႔။

ကိုယ္..အရႈံးေပးလိုက္ရေတာ့မွာလား ေလနီၾကမ္းေရ။

မေနာ္ဟရီ

May 10, 2009 at 11:34 am 1 comment