Just Remind me that I can do anything alone.”

(નોંધ: આ રીવ્યુ નથી.કોઈ Spoilers પણ નહી.)

નેટફ્લીક્સ પર થોડા સમય પહેલા જ રીલીઝ થયેલ એન્થોલોજી अनकही कहानियां ની છેલ્લી સ્ટોરીમાં, અર્જુનની વાઈફ તનુ દ્વારા, નતાશાના હસબન્ડ માનવને કહેવાયેલો આ છેલ્લો ડાયલોગ (મેસેજ) આજના સમયમાં કેટલો સુસંગત છે. અર્જુન, તનુ, નતાશા અને માનવ ખરેખર કોણ છે અને એમના વચ્ચે ખરેખર શું રંધાઈ રહ્યું છે એ વાતમાં નથી પડવું કારણકે એ લખેલુ વાંચવા કરતા જોવું વધારે અસરદાયક છે, મુદ્દો છે, લાસ્ટ ડાઈલોગનો.

પહેલી નજરે વાંચીને એવું લાગે કે આ શું છે, સપોર્ટ તો હરકોઈને જોતો હોય, એવું કોણ હોય કે જે આવુ બોલે: ‘Don’t Support Me’ ?

મોટાભાગે વ્યક્તિ જન્મ લે ત્યારથી જ (આમ તો એના મહિનાઓ પહેલાથી જ) એ એક સપોર્ટ સિસ્ટમની વચ્ચે ઘેરાયેલો હોય છે. ફિઝીકલી, મેડીકલી, સોશિયલી, ફાઈનાન્સીયલી, અમુક કેસમાં સ્પિરિચ્યુઅલી અને ઈમોશનલી. આ બધા જ સપોર્ટ ઈન્ટર-કનેક્ટેડ છે પરંતુ એક સપોર્ટ એવો છે કે જે જતો રહે તો બાકીના બધા જ સપોર્ટ જતા રહે અને જો એ એક હોય તો બાકીના બધા જ સપોર્ટ ફરી ઉભા થઈ શકે, અને કદાચ એટલે જ એ સૌથી અગત્યનો છે ઈમોશનલ/મેન્ટલ સપોર્ટ.

કોઈ કદાચ આ વાત સાથે સંમંત ન હોય અને એવુ માનતા હોય કે ફાઈનાન્સીયલ સપોર્ટ અગત્યનો છે, તો આપણી સામે એના ઉદાહરણો ઓછા નથી, પ્રાચીન કાળમાં સોનાની લંકા ધરાવતો રાવણ હોય, બધી જ જમીન અને સંપત્તિ પચાવી પાડીને બેઠેલા કૌરવો હોય, અનેક કૌભાંડ કરીને માલામાલ થઈ અલોપ થઈ જનારા રાજકારણીઓ-ઉદ્યોગપતિઓ હોય કે દુનિયાના સર્વોચ્ચ સંપત્તિવાન જેફ બેઝોઝ અને બિલ ગેટ્ઝના ઉદાહરણ આપણી સામે જ કહી રહ્યા છે કે ફાઈનાન્સીયલ સપોર્ટના આધારે બીજા બધા જ સપોર્ટ ઉભા ન કરી શકાય, તો કોઈ કહેશે સ્પીરીચ્યુઅલ સપોર્ટ સૌથી અગત્યનો છે તો વિજ્ઞાનની સાથે ધર્મ પોતે જ (શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતાની અંદર ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ જ ) એવું કહે છે કે मन एव मनुष्याणां कारणं बन्धमोक्षयोः

કોરોનાકાળમાંથી પસાર થયા પછી, આપણી આસપાસ ક્યારેય ન ઘટી હોય એવી અનેક ઘટનાઓના સાક્ષી બન્યા પછી આ ઈમોશનલ/મેન્ટલ સપોર્ટ શું કરી શકે એ બાબતે વધારે કહેવાની જરૂર લાગતી નથી અને એની અગત્યતા વિષયે વિશેષ અહીં કાંઈ કહેવું પણ નથી કારણકે શ્રદ્ધાંજલીમાં એ વાત વારંવાર સાંભળવા મળી કે એ મનથી હારી ગયા’તા. કાશ થોડી હિંમત રાખી હોત. પણ અહીં વાત કરવી છે એ સપોર્ટ ન લેવા વિષેની ! ન લેવાની નહી, ન લેવા ‘વિષે’ની, જી હા.

જે સપોર્ટ સૌથી અગત્યનો છે, એ જ ન લેવો? કેમ ન લેવો અને લેવો તો કોની પાસેથી લેવો? સંપુર્ણ નિ:સ્વાર્થ ભાવથી કોઈ સપોર્ટ આપે તો તો સારૂ જ છે પણ આ દુનિયામાં આપણા સૌથી વધારે (લૌકીક) હિતેચ્છુ મા-બાપને પણ જો થોડો-ઘણો સ્વાર્થ હોય તો તદ્ ન નિ:સ્વાર્થ ભાવે, કોઈ કરતાં કોઈ જ અપેક્ષા રાખ્યા વિના, લોકલાજ કે સમાજની પણ પરવા કર્યા વિના કેવળ અને કેવળ આપણા હીત ખાતર આપણને જરૂર પડે ત્યાં સુધી આપણને સતત સપોર્ટ આપનાર કોઈ હોય શકે ખરૂં? અને જો ખરેખર હોય તો એ ક્યાં અને કેવી રીતે મળે. અને મળે તો પણ એનો સપોર્ટ લેવાય? લેવાય તો ક્યાં સુધી લેવાય? અને ન લેવાય તો કેમ ન લેવાય ?

આવા વિચારો સાહજીક છે કારણકે ક્યારેક ને ક્યારેક એવો સમય એકવાર કે અનેકવાર જરૂર આવે છે કે આપણે ઈમોશનલી એટલા તુટી ગયા હોઈએ છીએ કે બધું જ હોવા છતાં, એક્ટીવ કે પેસિવ રીતે બાકીના બધા જ સપોર્ટ હોવા, ન હોવા છતાં, આપણે આપણી જાતને એટલી લાચાર અનુભવીએ છીએ, આપણને બધું જ હાથમાંથી છુટતું નજર આવે. સંતાનોની નિષ્ફળતા, માતા-પિતાની વિવશતા, આડે પાટે ચડેલાને પાટે ચડાવાની ઉત્કંઠા, નોકરીમાં ભોગવવી પડતી લાચારીતા, ચૂકવી ન શકાય એટલા દેવાની-ધંધામાં ભરપાઈ ન થઈ શકે એટલી ખોટની ચિંતા, લથડતા જતા પ્રિયજનની અસ્વસ્થતા, અસક્ષમ, બેઈમાની કે વિશ્વાસઘાતી સાથી-જીવનસાથીની શંકા-કુશંકા, કોઈને કહી પણ ન શકાય અને સહી પણ ન શકાય એવી અવસ્થા, આપણાં જ આપણને ન સમજી શકે કે આપણાં જ આપણાંથી દુર ચાલ્યાં જાય કે આપણાં જ આપણી સાથે રમત રમી જાય એવી વિધીની વક્રતા, નાની એવી અપેક્ષામાં પણ મળતી હતાશા, પ્રયત્ન કરી કરીને મળેલી નિરાશા, બધું જ છોડીને, બધાને છોડીને, તમામથી ક્યાંક દુર ચાલ્યાં જવાની વ્યાકુળતા એ બધાની વચ્ચે થતી આપણી મનોયાત્રા આપણને કોઈ જ દવા, કોઈ જ નશો, કોઈ જ ઉપાય, કોઈ જ આરામ ન ઉતારી શકે એટલો થાક આપે. આપણાં ધારવા છતાં પણ કાંઈ જ ન કરી શકવાની આપણી અસમર્થતા આપણને માનસિક તણાવના એક એવા ચક્રવ્યુહમાં લાવીને મુકી દે કે જ્યાંથી બહાર નિકળવાના કોઈપણ રસ્તે આપણે વધારેને વધારે અંદર ધકેલાતા જઈએ છીએ અને છેવટે આપણી સામે આવતા દરેક ચહેરામાં આપણે એક એવા સારથીની શોધ કરીએ જે આપણને એમાંથી બહાર આવવાનો રસ્તો દેખાડે.

મન પોતે જ છળ-કપટનું મહારથી છે એટલે એના જ સારથીની શોધમાં છળ-કપટ ભરપૂર હોય એ માની જ લેવું પડે કારણકે ત્યારે આપણી સામે હસતાં દરેક ચહેરામાં આપણને ક્યારેક સજ્જનતાનું સ્મિત આપનારા સારથી પણ દેખાય તો ક્યારેક અટ્ટહાસ્ય કરી આપણા અસ્તિત્વને પડકારનાર પ્રજાતિ. આપણી સામે લંબાયેલા અનેક હાથ શરૂઆતમાં જે ડુબતાને તારનારૂ લાકડુ લઈને આવતા દેખાય, એને પકડ્યા પછી ખબર પડે કે આતો ખરેખર લોઢાની બેડીઓ હતાં જેણે આપણને આપણે હતાં એના કરતાં વધારે ઉંડા ધકેલી દીધા. આપણી પરખ શક્તિની સામે જ એટલા પડકાર આવે કે છેવટે મદદની માંગ સાથે નિકળેલું મન આપણાં આત્મ-વિશ્વાસને ખોખલો બનાવી, આદાન-પ્રદાનના રસ્તે ચડાવી આપણને વ્યવસાયી બનવા એટલા મજબૂર કરી દે કંઈક આપીને લઈ લેવાની, કોઈ આપણો (ગેર)લાભ ઉઠાવીને પણ આપણને સહારા રૂપી લાભ આપે એ લાલચની ચરમસીમા પાર કરી ચૂક્યા હોઈએ. ‘કંઈક’ આપવાની બદલે આપણે આપણું બધું જ આપી ચૂક્યા હોઈએ અને આપણે જાતે જ મરણિયા થયેલા મનોબળને હતાશાના ચક્રવ્યુહમાંથી બહાર કાઢવાના બધાં જ દરવાજા બંધ કરી ચૂક્યા હોઈએ.

સતત સપોર્ટ શોધતા કેટલાક લોકોની સાથે કેટલાક એવા પણ હોય છે કે જે સપોર્ટ મળે તો પણ લેતા ડરે જેનું કારણ કદાચ આવા જ કોઈ ચક્રવ્યુહનો આગોતરો અંદાજ હોઈ શકે, તો વળી કોઈ એવા પણ હોય કે મળે તો લઈ લે ન મળે તો ન લે, પણ સૌથી અઘરા એ લોકો છે જે આ ચક્રવ્યુહ રચીને બેઠા હોય છે. જે સતત સપોર્ટ આપવાના સંકેતો આપતાં રહેતા હોય છે.

ધ્યાનથી જોશો તો એ લોકો આપણી જ આસપાસ, આપણાં જ ઘર-પરિવારમાં, નજીકના કે દુરના સગા-વ્હાલાં અને મિત્ર-વર્તુળમાં, આપણી સ્કુલ-કોલેજમાં, કામ સુધી જવા-આવવાના આપણાં રસ્તામાં, કારમાં-બસમાં-ટ્રેનમાં, આપણાં વર્તમાન કે ભૂતકાળના કાર્યક્ષેત્રમાં, આપણી પ્રાઈવેટ કંપનીમાં કે આપણાં સરકારી વિભાગમાં, આપણી સંસ્થામાં, આપણાં પાડોશમાં, આપણી સોસાયટીમાં, આપણાં ફોનમાં, ફેસબુક-ઈન્સ્ટાગ્રામ-વોટ્સેપ કે એની સ્ટોરીઝ, પોસ્ટ, સ્ટેટસ, કમેંન્ટઝ અને રીએક્શનમાં પોતાના પૂર્વ-નિયોજીત સ્વાર્થ સાથે કે સાહજીક રીતે આપણી સમક્ષ ખભો અને હાથ લઈને આવતાં જ જાય છે. એવા એટલા બધા વ્યક્તિઓ છે જેમને એટલા બધા ખભા છે કાં તો એમના ખભા પર એટલી બધી જગ્યા છે કે એ બધે જ પોતાનો ખભો અને હાથ લઈને દોડતા હોય છે. બહુ જ નાજૂક અને સંવેદનશીલ લાગણીઓની Emotional Roller Coaster Ride પર સંવેદનાઓની Silent ચિચિયારીઓ વચ્ચે એ ક્યારે આપણી બાજુમાં આવીને ગોઠવાઈ જાય છે અને આપણે ક્યારે એના ખભા પર આપણું માથુ રાખીને એનો હાથ પકડી લઈએ છીએ એ વાત આપણું જ મન આપણને કળાવા દેતું નથી.

સારા-ખરાબ સ્વાર્થ કે લોલુપતા, લાલસા કે લાલચના રૂપમાં લંબાયેલ હાથ પકડવાથી ઈમોશનલ સપોર્ટ મળી જતો હોત કે ભૂલવી હોવા છતાં પણ ન ભુલી શકાય ન ભુંસી શકાય એવી ઘટનાક્રમની ઘડીયાળના રૂપમાં આવેલ ખભા પર માથુ ટેકવાથી મનને આરામ મળી જતો હોત તો કદાચ એવું એક Medical prescription કે આદ્યાત્મિક યોગ-આસન પણ હોત. એવું પણ બને કે એ ખભા અને હાથને ઈગ્નોર કરવાથી અફસોસ એ વાતનો હોત કે સપોર્ટ મારી સામે હતો, કાશ મેં એને જવા દીધો ન હોત.પરંતુ ખરા અર્થમાં કાશ કોઈ ફક્ત એવો અરિસો હોત જે આપણને આપણી અખૂટ ક્ષમતાની ઓળખ કરાવે જેણે કોઈ સારથીની જરૂરત મહેસુસ કરાવે એવા કોઈ (ઈમોશનલ) ચક્રવ્યુહ તરફ આપણાં મનને ફંટાવા જ ન દીધું હોત.

‘Just Remind Me That I Can Do ANYTHING ALONE’

છે કોઈ આવો અરિસો, જે આવો વિશ્વાસ આપણાંમાં જન્માવે? જે આપણાં રિયલ પોટેન્શિયલનો અહેસાસ કરાવે? જે આપણને અનુભવ કરાવે કે આ દુનિયામાં, આપણે કોઈ ઈમોશનલ સપોર્ટની, કોઈના મેન્ટલ સપોર્ટની જરૂર જ નથી? છે કોઈ એવો વ્યક્તિ જે આપણી સામે ખભો અને હાથ નહી, ફક્ત અરીસો લઈને ઉભો રહે જેમાં આપણે આપણાં અતૂટ આત્મવિશ્વાસને, આપણાં પર ચડી ગયેલી ધૂળ ખંખેરીને આપણાં સાચા-સ્વરૂપને ક્રીસ્ટલ ક્લીયરરીતે જોઈ શકીએ? કોઈ જાતના લાભ-લાલચની લેવડ-દેવડ વિના, કોઈનો હાથ પકડ્યા વિના કે કોઈના ખભે ઢળ્યા વિના આપણી Mental Health એટલી સારી છે કે આપણે જાતે જ ગમ્મે તેવા નિરાશા-હતાશાના ચક્રવ્યુહમાંથી, માનસિક વિકલાંગ બનાવી દેતા મનોમંથનમાંથી, આપણાં લક્ષ તરફ ન જઈ શકવાની લાચારીમાંથી, આપણાં સ્વપ્નને પુરા કરવાની આપણી કાબેલિયત પ્રત્યેની શંકાઓમાંથી કે આપણી પરખ અને નિર્ણયશક્તિઓને નિર્માલ્ય સાબિત કરતા વિચારવાયુમાંથી, સ્વયં બહાર આવી શકીએ?

જો હા, તો આ પૃથ્વી પર આપણાં જેટલું ભાગ્યશાળી બીજું કોઈ નથી.

(આ હા જવાબ આવે ક્યાંથી એની વાતો ફરી ક્યારે…)

જો ના, તો તનુ દ્વારા માનવને કહેવાયેલો આ મેસેજ આપણે આપણાં જીવનમાં જાણે અજાણે સ્થાન આપેલા દરેક વ્યક્તિને કહેવો જ રહ્યો… એમને ટેગ કરીને, એમને મોકલીને કે એમની નજરમાં આવે એ રીતે શેર કરીને.. કે સાંભળો..

તમને દરેકને કહું છુ:

’હું ક્યારેય નબળો/નબળી પડું, તો મહેરબાની કરીને મારો સપોર્ટ ન બનશો, બિલકુલ નહી, બસ ખાલી એટલું યાદ અપાવી દેજો કે હું સ્વયં જ બધું કરી શકવા સમર્થ છું.’

One night President Obama and his wife Michelle decided to do something out of routine and go for a casual dinner at a restaurant that wasn’t too luxurious.

When they were seated, the owner of the restaurant asked the president’s secret service if he could please speak to the First Lady in private. They obliged and Michelle had a conversation with the owner.

Following this conversation President Obama asked Michelle, “Why was he so interested in talking to you.” She mentioned that in her teenage years, he had been madly in love with her.

President Obama then said, “So if you had married him, you would now be the owner of this lovely restaurant,” to which Michelle responded,

“No. If I had married him, he would now be the President of the United States of the America”

I’ve read the story somewhere and don’t know whether it’s factual or not, but the fact is,

with Fake Feminism, the ones who try to prove and present that they are equal to or superior to men, I believe they’re degrading their selves.

Men & Women are two totally different mindsets and to compare them is to insult the ultimate creator’s talent!

Women have the point of view & the perspective that men could never have, out of no where she would give you an idea (& sometimes the idea is that she would just be with you &) that can save you, make you, change you, enlighten you, motivate you, inspire you and prosper you & help you to become a better version of yourself!

Cheers to that women in our life!