En nu draait alles, tenminste voor mij. Niet meer voor jou.

je bent gevallen is ons verteld, klunzig was je altijd al.

“Maar dit is toch wel een beetje overdreven vind je niet” ik zeg het hardop want het aantal levende op het kerkhof is toch altijd in de minderheid.

Ik open een junk formaat blikje bier, mijn derde. Dat maakt de pijn toch een beetje draaglijk of in ieder geval laat het lijken alsof ze dragelijk is. Ik proost op jou en wacht net te lang op een te bekende stilte. Ik lach een beetje om mezelf, smaakloos en triest.

Ik probeer aan alles wat we meegemaakt hebben te denken. Maar zoals altijd als je tracht alles te doen eindig je vaak met niets. Het is toch een zinloze traan, een zinloos zout traantje verloren in mijn biertje. Ik gebruik graag verkleinwoorden zodat ik het alvast relativeer zonder ingewikkeld te doen.

Sommige mensen zijn zonder twijfel gevoeliger dan de anderen. Dat zei mij tante altijd al toen ik jong was maar ik weet niet of ik het toen al begreep. Ik steek ondertussen een sigaret op, ik weet nog steeds niet zeker of het hier mag maar omdat het mijn zevende is gedoog ík het in ieder geval.

“zullen jullie het zeggen?!” schreeuw ik tegen de zeven graven voor me, ik voel me gelijk een beetje schuldig en vergeet dat net zo snel weer met een goed slokje junkenbier.

“Sorry maatje, ik weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen…. Die blikjes gaan er trouwens ook snel door heen vind je niet. O vind jij niks meer? “ dat wachten op een reactie is misschien nog wel het trieste. Het graf naast het jouwe is van een vrouw die overleden is tien dagen na jou, maar daar in tegen wel geboren is in 1947. “lig je toch naast een chick, op een ouwe fiets moet je het leren he” mijn grapjes zijn nog minder grappig zonder jouw beleefdheidslachje. Seksgrapjes tegen een dode kan ook van mijn bucketlist. Ik vraag me af hoe het is om daar te liggen, is het daar eindelijk stil of is stilte niet te vergelijken met het niets. Ik zou het niet weten. Ik neem wel nog een slok dat is makkelijker.

“Ik zat gister in de trein hé, niet speciaal voor jou, nee ik moest sowieso naar Vlissingen. Hoe dan ook ga je nooit geloven wat er gebeurde” ik moet weer een beetje lachen maar deze lach verschuilt verdriet, ik voel het. Waarom verschuil ik mijn eigen verdriet van een dode. Ik gooi de sigaret per ongeluk bijna op zijn eeuwige buurvrouw. Ik trap hem snel uit maar trap daardoor ook een beetje op de gedenksteen. “kut sorry”..

de wind snijd door de bomen die de grafplaats afsluiten van de levende, de bomen fluiten nog wel in tegenstelling tot de rest hier.

“sorry voor alles” ik vind mijn eigen toon toch iets te dramatisch wat doe ik nou zielig. Misschien compenseer ik voor de rest hier die vroegtijdig moest stoppen met zeiken, behalve misschien de gelovigen. Grapje. Half grapje.

“Hoe dan ook weet je wat er gebeurde, bizar. De trein ging denk ik zon honderdtwintig kilometer per uur, geen idee maar dat is dus fucking snel. Het was zon snelheid dat je naar buiten kijkt en denkt, god wat een wonder, wat een afstand kan ik nemen van het hele leven door die 120 kilometer per uur. Ik had net mijn oortjes uit gedaan om toch even de stilte in dat hoofd proberen te vinden. En wat denk je. Een harde klap, en iemand dood.”

Ik moet lachen en huilen tegelijk, ik ken dit niet. Ik snotter. Ja dat is het woord: snotteren

“Ongelooflijk toch, ongelooflijk. Hij had denk ik niet goed om zich heen gekeken en was zo door gefietst. Misschien had hij wel goed gekeken en deden de slagbomen het niet. Domweg stomme pech, er is niets meer nodig dan dat. Ouders wachtend met een bord dat nu al lang koud aan het worden is, je favoriete klasgenoot weg, niemand meer die je vertelt dat het goedkomt, of niet. Allemaal domme pech.”

Het voelt allemaal nog vager en er komt een zee van emotie die zich schuilhield onder mijn oogleden
“Niets meer dan domme pech, Dat is toch om…om te lachen! Een zakje chips, onderweg naar god weet waar, een politieke boodschap, een geëngageerde kunstenaar, de ceo van shell!… Op een dag treft de domme pech ons. Langzaam wandelend naar het einde, of in jullie geval fietsend. De laatste trein naar huis was het voor mij niet eens. Nee ik kwam wel thuis. De schoonheid van het lelijke bestaan is je inmiddels wel duidelijk denk ik, ik had gewoon gehoopt dat we nog even samen hadden kunnen klagen. Ik wil ophouden met zo over mezelf te praten. Maar ik weet het ook niet meer.”

Het voelt alsof alles een hoop sneller gaat dan ik formuleren kan.

Ik kan tegenwoordig mezelf niet eens meer uit laten huilen zonder eerst op de achtergrond zielige muziek op te zetten hoe triest is dat. Ik ben oprecht de koning van zelfmedelijden. Huilen op een leeg kerkhof stop nou eens, ik doe altijd alsof ik een film zit waarschijnlijk om dit soort scenario’s te romantiseren. Maar het publiek kijkt niet graag naar een slachtoffer heeft één van mijn docenten mij vorige week verteld. Ik eigenlijk ook niet.

Ik voel soms dat mijn generatie, we zullen even zeggen de mensen die opgegroeid zijn met de prille, snel gegroeide beginselen van het internet. Dat deze generatie niet meer in staat is complexe gedachten te analyseren. Ik heb sowieso het gevoel dat kritisch denken (ik bedoel een beetje zo iets als: wat is een boek? een ding met papier? wat is mijn relatie tot dat object? is alles in mijn leven slechts hoe ik dat object zie en begrijp en uitleg en intepreteer? ETC ETC BLABLA, tot je moe bent en gaat slapen.) uitgestorven is.
Het kost te veel tijd, het vergt van ons om te verdiepen in iets. Alleen is er zoveel te doen en zo weinig tijd.
Dus blijven we het liefst aan de oppervlakte van zon beetje alle onderwerpen.
Nou vind ik hier heel veel van, maar is dat niet per se interessant om allemaal te spuien.
Ik denk wel dat dit een enorm probleem is als we eenmaal onze meningen delen. Vaak zijn deze meningen, laten we ze facebook-meningen noemen, slecht geargumenteerd, lichtelijk ongenuanceerd, en het leukste van allemaal: Complete plagiaat. Gelezen in een blad of gezien op een youtube video door een van onze contemporaine nutteloze “helden” die toevallig die mening had en diezelfde argumenten gebruikte. Het kopiëren en herhalen van dingen is niet geheel slecht, maar doe het dan goed, wat moeten we met een heel leger van mensen die herhalen.
Wat als Vincent van gogh in een tijd leefde dat hij iets schilderde, iedereen het zo vet vond dat ze de volgende dag allemaal ongeveer hetzelfde hadden geschilderd.
Het enige verschil is dat vincent vast een goede reden had om zijn oor er af te snijden, iets met “het leed van de kunstenaar” of weet ik veel. Wij met tranen in de badkamer staan met onze oor in onze hand en naast ons een hoopje ellende wat door moest als een schilderij. “Wat ben je in godsnaam aan het doen” klinkt er door de badkamer, dan sta je toch met je bek vol tanden.

“ik doe het voor voor…. ik weet het niet”

Tijd dat we weer ons best doen te begrijpen waar we in leven, welke aspecten van de nieuwe wereld (hiermee bedoel ik gewoon de constante stroom aan bullshit of als je wilt, informatie.) enorme invloed op ons hebben

en vooral niet onze nieuwsgierigheid naar het bestaan verliezen.

Vraag, vraag hoe, vraag waarom, vraag maar waarom, vraag eventueel om een snoepje. Maar wat je ook doet, wees niet te snel tevreden met een antwoord dat rammelt aan alle kanten.

“Sowieso wel, ik zie letterlijk the tip of z’n dick man.” gaf Leroy als tegenargument, tegelijkertijd bracht hij het blikje hertog jan richting zijn lippen.

Door de fixatie op de tv vond een beetje vloeistof de weg naar de, naar mijn mening lelijke, rode leren bank.

Het was het soort rood dat mij deed denken aan een langdurig ongewassen spiderman outfit of een low budget bondage outfit, dat soort rood was het.

“Bro, wat denk jij?” Het krullende blonde haar van Bram was bijna niet te onderscheiden van de krullen die onze sigaretten achterlieten, terwijl de tocht ze langzaam op rook en lichtte.

“Jullie hebben sowieso Thierry gestemd” zei ik vlug, aangezien het me teveel moeite kostte het gesprek van twee seconden geleden terug te halen.

“zouden jullie weten wat we moeten doen met al die tijd? om zeg maar de dood meer dan een verzoening te maken?” ik weet niet zeker of ik dit hard op vroeg, ja, wel.

De jongens waren ondertussen aan het stoeien.

“Fuhuuck check wat Carmen op insta heeft gezet.” zei Bram en hij stond op zoals hij ooit in groep 8 deed, toen hij gebeld werd dat hij naar VWO mocht, Met enorm gevoel voor de theatraliteit, Langzaam, krachtig en met ongeloof, maakte hij zich van stoeiend balletje op het vieze vloerkleed, botje voor botje tot iets wat je alleen maar een reus zou kunnen noemen.

Leroy sprong op “kanker dat zou ik wel backies willen geven.”

“hé hé hé een beetje politieke correctheid mag wel anno 2019.” grapte ik.

Geen van de jongens lachtte. Ze plofte naast me op de bank, nog steeds starend naar de smartphone.

“jij bent gewoon bang Rosa tegen te komen vanaaf hater” zei Leroy.

Ik ging ook kijken naar de foto, het was niet te ontkennen dat er een prachtig meisje met groene ogen op het beeldscherm stond, ze poseerde op een strand in een okergeel badpak.

Ze zat met haar mooie ronde billen op haar voeten, een houding die mij logisch leek net voor je ging bidden.

Maar ze was niet aan het bidden, sterker nog, ze deed alsof ze geen enkel idee had dat er een foto gemaakt werd. Iets wat ik toch zeker op zijn minst in twijfel trok.

Het gerinkel van een telefoon klonk, Mijn alarmwekker ging af, ik pakte mijn iPhone uit mn zak zette het alarm uit. pakte mijn medicatie uit m’n binnenzak en gooide 4 pilletjes in mijn mond.

“Moet je die troep al weer nemen, is sowieso onmin slecht voor je, ik kan water voor je- gast waarom neem je het met bier dat kan sowieso niet goed zijn.”

Ik haalde m’n schouders op, ze hadden wel gelijk door het bier hing er in mn gehemelte restanten van medicatie, ik mijn halve biertje achterover gooide om het weggespoeld te krijgen en het was ook enorme troep, troep waar ik niet meer van af kwam. alleen had ik mezelf niet aan deze troep geholpen, ik leek alleen maar minder en minder en minder te gaan voelen, en dronk nog evenveel als voorheen.

Zonder gevoel evenveel afleiding. een leven zonder de liefde.

Zonder het verdriet.

De pijn van het niet kunnen voelen. Het verdriet was voor degene met tijd.

Leroy sprong op en zette de tv uit via een knop achter de tv.

“Old school.” zei Bram

“Houd je bek ik ben dat kankerding kwijt. Oke boys planning: wij gooien gel in ons haar, fietsen, neuken. duidelijk? duidelijk.” Leroy liep twee stappen van ons vandaan. Hij was automatisch in het deel van zijn kamer dat het halletje was bestempeld door zijn chaotische manier van meubels neerzetten.

Het was een flinke kamer, maar op een of andere manier koos hij om elke centimeter te vullen met veel te grote meubels. Hij had een piano, hij speelde geen piano. Toen ik hier voor het eerst was, vroeg ik of hij een liedje voor ons wou spelen. ik kreeg een verwarde blik die iets zei van: op wat? Toen hij de piano opmerkte zei hij, en ik citeer:”Chicks vinden dat geil” .

“Lekker gedetailleerd plan pik” zei ik.

“Je kent me.” reageerde Leroy zonder me aan te kijken, hij keek intens in de spiegel. Hij sloeg zijn pikzwarte haar sloeg alsof er een vervelende mug rond zijn hoofd zweefde.

Bram en ik bleven over op de bank. Ik weet niet hoe vaak ik dit exacte moment al mee heb gemaakt maar dit beeld is als een schilderij in mijn geheugen:

een overbelichte studentenkamer met een tafel vol biertjes en andere drank, ik, Bram, Leroy.

Later, een prachtige herinnering, nu, ronduit voorspelbaar.

Is dit de moderne versie van op jacht of avontuur gaan?

In plaats van speren, nemen ze condooms mee. In plaats van de behoefte om te overleven, behoefte naar lust.

Onze plek in dit leven is al veilig gesteld door degene voor ons. is dit dan die vrijheid? Waar ik over droomde, waar voor gestreden is, waarover geschreven wordt. Het kan haast niet.

Shotje 1, Nam de zorgen weg.

Shotje 2, zette me op het al te bekende pad van tijdelijk geluk.

Shotje 3, Liet me twijfelen of de dood, en het absolute geluk dat ik voelde, hysterisch schreeuwend met mijn beste vrienden, niet dichter bij elkaar lag dan rationeel gedacht zou kunnen worden.

Bram vraagt of ik lekker ga terwijl hij kanye west opzet.

Ik knik en rap mee, volgens mij vind ik mezelf cool op dit moment.

Shotje 4, dansen wij straks op graven?

Leroy duwt ons spa flesjes gevuld met drank, voor onderweg ,in onze hand.

Iets van troost

“Ik haal nog een biertje voor jullie.’’ Schreeuwt Bram in mn rechter oor.

Leroy danst met een meisje, die ik vaag ken van een oude school, op de veel te drukke dansvloer.

Elke beweging hier is praktisch dans zo dicht zitten we op elkaar.

We zijn in De Ooievaar een bruin cafe dat s’nachts de zogenaamde place to be is.

Wat is het toch met je thuisstad, je houd van haar en je haat haar.

Ze neemt je onschuld. Ze verpest je dromen. Ze laat je merken dat je niets en niets meer bent dan een ziel, die gedoemd is om te leren dat er niets te leren valt. Ze geeft je je eerste zoen, je eerste biertje, je eerste liefde.

“Bro, niet kijken, niet kijken maar, daar is Rosa man.”

Ik begin gelijk om me heen te kijken.

Leroy pakt mijn hoofd en zet hem in de goede kijkrichting, ik krijg direct een glas bier van Bram in mijn hand geduwd.

Leroy geeft Btam een duwtje “Fuck glazen, glazen zijn voor homo’s.”

“Daarom heb ik ook alleen voor Tom een glas gehaald” zegt hij met een enorme glimlach en hij geeft. Leroy een flesje Heineken.

“Wassup zegt bram ben je weer aan het dromen maatje?”

“Rosa is hier.” reageert Leroy voor mij. “Heh wat?” schreeuwt Bram terug. “Rosa is hier.” zeg ik veel te hard in zijn oor, omdat ik bang ben dat ze me hoort. “Ow fuck” zegt bram hij grijpt het biertje uit mn handen en geeft me zijn flesje.

“Nee Tom jonge”

Het is te laat ik ben al onderweg. zo zelfverzekerd als ik acteren kan, tik ik rosa op haar schouder. Ze geeft me een ongemakkelijke knuffel, althans ik vind hem ongemakkelijk.

“Hey superlang niet gezien.”

“Wil je even mee naar buiten roken.” vraag ik terwijl het niet klinkt als vraag. “uh ja even.”

We banen ons een weg door een wuur van mensen. Ik vind altijd de moeilijkste weg om er door heen te komen.

Ik steek mijn sigaret op.

“Hoe gaat het?” Vraagt ze terwijl ze haar arm streelt tegen de kou.

“Sorry van net ik was in paniek en ik had je lang niet gezien en ja jij..”

“Ja.. je woont nu in Rotterdam toch hoe is het daar?”

Ik zei niets meer, ik keek haar aan. Ik weet niet hoelang het duurde, lang genoeg dat ze weer naar binnen ging.

Een tentje midden op een grasveld.

Een warme zomer.

slaapzakken, rennen door de regen naar dat workshoptentje. Allebei onze tentjes die zogenaamd niet tegen de regen konden.

Een hele nacht praten, ik op de grond, jij op mijn slaapzak, een zachte aanraking.

Zoenen.

Je kon niet zwemmen.

“Wie kan er nou niet zwemmen?”

“Ja stom heh.’’

Drijven op mijn rug, koel water omringd mijn hele lichaam. Iets van stilte, kijkend naar de hemel.

Die heerlijke hemel. Ze zal jaren voor, en na mij troost ze al brengen.

Zij, die weet de tijd te nemen om naar boven te kijken.

Ik heb een erg vergevingsgezind geheugen.

Ik stap van mijn fiets.

Half acht gelukkig weet ik waar Leroy de sleutels verstopt.

terwijl ik de sleutel in het slot doe hoor ik een wanhopig geluid van Leroy’s buurvrouw.

Ik loop de kamer binnen.

Leroy zit met tranen op de bank

“Ben je dronken, moet je emmer?”

Snikkend lacht hij: “Hé Tom, nee man, ik ben alleen”

de wereld stopte niet met draaien op dat moment.

Wij dansen op heilige grond

Wij dansen op de graven

Zij, die ruimte voor ons hebben gemaakt

Het leed van toen doet ons geen zeer

Wij zijn de generatie van meer

Meer liefde

Meer gelach

Meer geflirt

Meer gekeken

(Niet gezien)

En toch dwalen we af

Niet iedereen gaat dezelfde richting op

Je zegt dat je vooruit gaat

Maar ik zie je telkens weer.

Waar de splitsing geen splitsing

maar een rotonde is

Wij dansen op de graven

En wij lachen en wij zagen

Dat de dood slechts troost

Voor degene die hoopt

Hoopt dat morgen beter is

Hoopt dat vandaag verzonnen is

Want wat verzonnen is bestaat

Maar kan enkel en alleen

door jou worden verklaard.

Soms de stile ervoor.

wie ik ook ben is al wat ik zal zijn

En al wat ik zal zijn is wie ik ben.

Loop nou niet vooruit

Nu het moment zich nog aandient.

Voor je het weet regent ze nat,

van verdriet en lekke dromen.

Mensen die bizar uit hun nek lullen.

Jij, die je ergert misschien zelfs iets van vind.

Terwijl je je troost vind onderin de fles.

De ochtend zal tonen wat zelfs de mooiste fles niet kan verbergen.

Jij met je grote bek,

Jij met je zogenaamde weerstand,

Jij met je problemen met je ouders,

Jij met al die mankementen.

Spreek niet over je onzekerheden

Noch over je gevoel van minderwaardigheid,

Is het niet altijd

Jij die je zekerheden verzonnen, wellicht geloofd hebt.

Wees niet zo streng voor jezelf.

We zijn allemaal de weg kwijt.

Je google maps werkt hier niet.

De weg zal zich altijd pas duidelijk maken, nádat je haar hebt afgelegd.

Gezwoegd heb je tot dit punt,

Tijd Om richting het volgende te gaan

Haar nutteloosheid zal blijken

als je rimpels je verzwelgen of onder een auto ligt.

Wellicht is de tijd ons helemaal niet gegeven om te haasten, maar om te genieten van haar zicht

op de. toekomst

En of ze morgen komen mag

Jij met je ik

Ik met je jij

Is slechts synoniem voor wij

Die lucht en aarde en al het andere dat zijn eigen naam niet kent

Hebben wij veel te lang gezien als wat ons dwarsboomt en zorgt voor die moedeloze eenzaamheid

Zij is niet anders dan wij

De woorden die binden ons

Evenals de lucht en de koeien

Die geboren en dood zijn gegaan

Voor steeds diezelfde reden

Die we met alle kracht ondermijnen willen

Geloof mij als ik zeg:

Dat wij de wind, de bloemen,

De dooie kat langs de kant van de weg,

De bergen en haar dalen,

Zelfs de fietsbel zijn.

Onderworpen aan die wereld

Die ons zo misselijk draaide dat we zochten.

Zochten naar

Hoe?

Waarom?

En als dat niet genoeg was dan vonden we het maar stom.

Omdat, en ik weet dit is een klap,

Wij NIET almachtig zijn.

Zeven dagen in een week.

100 talen die ik niet spreek.

Woorden in een rij.

Bij de appie,

Op school,

Eventueel bij de schoonheidsspecialist.

Zal een verloren vriend je bellen

Met het bericht. dat hij er niet meer is

Een weemoed Zal je overvallen

Nutteloze woorden voor een ontvanger net zo min

Houd niet vast aan het verleden

Je verdriet mag bestaan

Laat je kaart vallen

Drink dat biertje

Die weg zullen we allen langs gaan

Wij allen mogen proosten dat de zon haar licht nog schijnt

Want het is al met stoeien en stooten dat je het bed uitglijd.

Het voor lief nemen van vandaag

En het hopen op de toekomst

Al je vragen zonder antwoord

Heb je ze gesteld aan de dode kat?

De koe?

De woorden?

Of heb je zelf wel eens iets bedacht

Net zo bizar als een bal in de ruimte die ons rustig sterven laat.

Om dan op die nieuwe grond te bouwen, wat wij al lang wisten,

Omdat wij (misschien helaas) de taal nog hadden.

Zelfs zonder die aarde is het bestaan best fijn.

Zeg nou zelf

Was je geboorte een trauma? of kwam alles achteraf?

Als je lichaam het schip is

Laat je hoofd besturen.

En maak haar kapot als je dat wenst,

Als je maar weet dat zelfmedelijden

Verzonnen is door een mens.

Wij wouden zo graag stil zijn maar leken toch te vrolijk.

Wij wouden nochtans huilen maar niemand die een traan mocht zien.

Wij wouden alles goed doen maar dat lukte ook al niet .

Bomen fluisteren woorden die ik nog niet begrijp.

De rozegloed vertedert mij

Zon wisselt haar zuster maan af

En de koe vraagt iets aan mij

het enige wat mij rest is ontroerd

De fles leeg maken.

Want als jij,

Wij,

Ik

Niet meer zie dat vandaag een klavertje vier op de grond lag.

daarna zo welbespraakt kan klagen over pech

(Wij compenseerde ruimschoots voor de gratis opkomende zon.)

Vandaag was je te min

Gister zat al niet mee

Maar god wat heb je heimwee naar die verloren, achteraf opgehemelde herinneringen.

Een vergevingsgezind geheugen is ons allen gegund.

Ouder dan vandaag kan je niet worden.

Op jou hef ik het glas

op al mijn zonen, broeders,moeders en het gras.

De woorden zijn herschreven en allemaal gebruikt.

Jij die ze zocht zal ze bij mij niet vinden.

Tenslotte. had je me dan kunnen begrijpen

Of had je het beleeft.

Neem het niet van mij aan.

Stap naar buiten.

Wees eens stil.

Kijk naar die man die haast naar zn werk.

De vrouw die de hond uitlaat.

Terwijl het storm bij alle twee.

Ik begin mij langzaamaan steeds meer zorgen te maken om het internet.
vaker ben ik wel geïrriteerd geweest op een misschien ietwat oppervlakkige manier over hoe ik vind dat mijn generatie er naïef van word, nu vind ik dat ook nog steeds wel. maar volgensmij ligt het wat genuanceerder.
Er zijn een hoop voordelen aan het internet en zo in “verbinding” zijn.
Wij hebben elke dag een volle boekenkast, een scala aan restaurants, het hele winkelcentrum, al onze vrienden, een tv, een gps, en zo nog duizenden fucnties.

kortom een berg aan (on)nodige informatie in onze vette vingertjes.
Ik ben eigenlijk opgegroeid* in de tijd dat internet heel vlug ontwikkelde, en ik denk dat we op het punt zijn gekomen dat internet zich heeft gevestigd om te blijven, misschien niet helemaal op de manier als we het kennen maar we gaan in ieder geval niet meer terug naar vissen uit de beek vangen met een scherpgeslepen tak en een werkelijk net, nee ik bestel wel even sushi. Een uur wachten in een cafe, hoeft niet, ik app wel waar ze blijft en ga zelf alvast kleding kopen… online op de H&M app.
Zie je, ik weet niet eens hoe het ging vroeger, ik zelf ben ook gewend aan de gemak en de zelfsprekendheid van dit ongrijpbare net.

Kijk het internet op zichzelf is niks, het bestaat uit de verbindingen die wij erop maken, onze Facebook, onze fora, onze porno, etc etc etc.
En er zitten zeker waardevolle verbindingen tussen maar vooral nog veel meer troep. Het internet op zichzelf heeft geen filter wij moeten die filter zijn, en dat bewijst moeilijk te zijn, het is best makkelijk om te verdrinken tussen de advertenties en de conspiracytheorieen, zelf moeten beslissen wat waar is en wat niet en wat er bestaat in jouw wereld en wat niet, nog makkelijker is het dan om maar gewoon instagram te openen, even een filter over onszelf heen gooien en dan zelf zo weer bijdragen aan de massieve kolk van nutteloze info.
Zolang we maar niet alleen hoeven te zijn.

Wat ik wil zeggen is dat als we zo doorgaan, we kritische denkers gaan verliezen. Ik ben onderdeel van een generatie die niks anders dan dit bijna narcistische slagveld aan profielen meningen en overtuigingen kent.
“Online hebben we altijd gelijk”- zei MandElores37 scherp en goed geformuleerd onder een youtube video van NOS over hoe kinderen met hun smartphone omgaan.

Dit mag dan wel niet waar zijn maar bewijst dus wel mijn punt van de dualiteit en ironie van het internet. We moeten leren zelf te kunnen filteren en dat gaat een stuk lastiger zijn dan rechts of links swipen.
Ik kan nog heel lang doorzeuren maar daar schiet niemand wat mee op.
Ik ga nu even netflixen terwijl ik op instagram zit.
Grapje.

De grens van rust naar rusteloosheid is overschreden. Een benauwend gevoel van niet weten wat ik moet doen. een verveling die verveelt.

op die momenten ga ik meestal maar lezen, maar wat als ik daar ook geen zin in heb, wat als ik even zin heb in niets. Wat dan?

is even niets doen oké, ik weet dat het dat is. alleen lijkt het op deze momenten dat het gedoemd zijn van nutteloos mij de neus in gedrukt word.
Het constante zelfbewustzijn voelt soms al als een dolk tel dat maar op bij het zijn van nutteloos, Essence precedes existence zoals satre ooit zei.

op deze momenten wil ik de eenzaamheid van de mens het liefst ontkennen.
en doe ik gezellig bij vrienden, toch maar even de afleiding opzoeken.

GOD WAT BEN IK ZWAARMOEDIG, mijn excuses hiervoor. Dit was het voor het proza- achtige gezeik. wat ik nog wel even wil zeggen: is dat dit een hele interessante vraag oproept voor mij. Deze gaat hand in hand met mijn gezeik.

Waarom maken we het onszelf zo moeilijk?
Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk?
Zijn dit vragen waar ik antwoord op ga krijgen? waarschijnlijk niet.
Maar ik zal blijven trachten te vinden naar mijn eigen antwoorden (zonder mezelf vaak te contra dicteren)

Woorden op papier zetten is voor mij gewoon heel eng, wat wordt er van mij verwacht en kan ik dit wel waarmaken, Dan kan je zeggen: “ja maar wat maakt het uit” of iets in die richting.
Het maakt uit puur omdat ik mijzelf te vaak gereduceerd voel tot de meningen van anderen.
ik ben voor jou wat je ziet hoort en leest van mij.

Dit was even een soort uitleg waarom ik de laatste tijd niet zoveel schreef.
ik hoop dat de twee mensen die dit lezen het begrijpen.

Binnekort zal er een column in 7days van mij verschijnen, over waarschijnlijk een soortgelijk onderwerp als de vragen die ik net gesteld heb.
En op de nacht van de nacht in Middelburg zal ik optreden.
Vergeet Wintertuinfestival niet op mijn bloedeigen verjaardag sta ik daar op de grootste festivalavond!

Dus ik ben er nog, en kan er hopelijk blijven.

Ik ben niet af.

Zoals vele van ons heb ik de neiging af en toe mijn mening te delen, nu doe ik dit misschien op een iets meer narcistische manier dan vele, want ik schrijf er lekker over.

Het grappige is dat mijn mening nog nooit vast heeft gestaan, ik deel hem wel altijd, maar heb nog nooit gedacht: “dit vind ik nou echt”.
Waar komt dit wonderschone paradox vandaan vraagt u (of u vraagt het niet en bent zojuist in slaap gevallen)? Ik weet trouwens niet of ik dat laatste woord goed gebruik, maar vind het wel ontzettend gaaf klinken.

hoe dan ook, ik spreek mezelf constant tegen omdat ik altijd van mening verander. Ik volg mijzelf voor geen meter. Dus probeer mij alsjeblieft ook niet te volgen. soms probeer ik intelligent te doen door me vast te houden aan wat ik persoonlijk cool vind klinken, of juist precies is wat de ander niet vind.

Maar eigenlijk is het onzin, en steeds als ik dat besef breek ik de façade even. Dan kom ik weer net te dichtbij. het nergens om geven en alles wel begrijpen (of juist niet) is eigenlijk heel eng, veel enger dan doen alsof je het begrijpt. Ik heb vaak ook het idee dat het enige verschil tussen volwassen en kinderen is dat kids nog onschuldig alles vragen en uitvogelen. En als volwassenen doen we opeens of we alles begrijpen.

Het weerhoud ons er ook van om eerlijk te zijn, we moeten constant doen alsof we iets zijn wat we misschien nog helemaal niet zijn. het begint al bij iets simpels als dat je sorry moet zeggen als je er bijvoorbeeld uitgestuurd bent. Als kind meen je die sorry misschien helemaal niet. Maar dat maakt niks uit want in de volwassenen wereld gaat het erom dat je het op zijn minst gezegd heeft. Leuk is dat we halen de waarde uit onze taal, sorry betekent zo weinig. En god wat dacht je van ik houd van je, maar dat is een ander blog.

Ik merk dat ik gefrustreerd word, dan kan ik altijd beter stoppen even.
Het was waarschijnlijk totaal niet logsich excuses, toch knap als je zover bent gekomen. maar ik heb hier nog niet genoeg woorden aan vuil gemaakt.

We zijn niet af.

Vijfenvijftig duizend mensen zijn er op lowlands, de kans dat, pak hem beet, honderd mensen zich tien keer rotter voelen dan ik is zeer groot.

Maar ondanks dat bouwen we met zijn allen een groot feestje.
Is dat eerlijk?
het zien als wakker worden -rot voelen — en er dan het beste van maken, of is het meer dan dat?

Ik hoop het. Soms doe ik mijn best logica uit te zetten en te genieten en soms lukt dat, soms niet.
Een festival is het perfecte voorbeeld van de mensheid in een pure staat van afleiding, we danstten de avond door op alcohol en bekleede laveloos de tenten met onze dance moves en hier en daar slechte adem.

En we genieten.

Het genieten, het dichtst bij geluk in de buurt, het hopen het verlangen naar dat het zo blijft. Eindeloze muziek, eindeloze biertjes, Eindeloze muntjes, en eindeloze nachten.

Ik besef dat ik een beetje chaotisch heb geschreven, en dat ben ik nu ook wel een beetje. zoals ik al gezegd had dit is even asociaal dagboek gedrag, lelijk van je afschrijven. Meestal heb ik daar een hekel aan, de uitzondering is dat ik denk ik iets nieuws heb ontdekt.

Mijn zelfreflectie is altijd redelijk juist geweest, met hier en daar een uitspatting naar nihlisme.

hier is het dat logica niet wint van mijn gevoel. ik doe mijn best het gevoel te relativeren maar het kan niet. ik weet niet eens wat het is dat ik ontdekt heb.

een gevoel, een driedagen lang durend gevoel van hoop.

Mijn nachten vullen mijn dagen en mijn dagen mijn weken.

s’ochtends gaat de glimlach aan, de glimlach gelooft zichzelf niet eens meer. De knop is vastgeroest en wilt niet meer uit in het bijzijn van anderen.

Zien ze het niet of maakt het ze niet uit?

vragen stellen heeft geen zin want de antwoorden komen niet,
Verschillende antwoorden spoken in mijn hoofd maar geen enkel blijkt te voldoen aan de waarden die ik er zelf aan hecht.

Laveloos vul ik de nacht met alcohol in de hoop dat het slapen komt.

Zwaarmoedig en zeikerig klinken deze gedachten, dus denk nu asjeblieft even aan een olifant die geslachtsgemeenschap wilt met Patricia Paay.