Author: apertus

Μέλη του crew δημιουργίας του ντοκιμαντέρ θα βρίσκονται την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου στις 20:30 στην κατάληψη  για προβολή και παρουσίαση του αυτοοργανωμένου και αντιεμπορευματικού ντοκιμαντέρ Βαρβαρική Κληρονομιά.

ΒΑΡΒΑΡΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ– Μια ιστορία για την κατάληψη Villa Βαρβάρα και το κίνημα των 90s στη Θεσσαλονίκη

Το αυτοοργανωμένο – αντιεμπορευματικό ντοκιμαντέρ Βαρβαρική Κληρονομιά είναι η απόπειρα καταγραφής μιας ιστορίας για την κατάληψη Villa Βαρβάρα και το κίνημα της Θεσσαλονίκης στα 90s. Η δημιουργία του βασίστηκε πάνω σε 17 συνεντεύξεις συντρόφων και συντροφισσών που δραστηριοποιούνταν στο κίνημα εκείνη την περίοδο και στην έρευνα πάνω στο αντίστοιχο αρχειακό υλικό (βίντεο, φωτογραφίες, αφίσες, κείμενα, έντυπα). Στόχος του είναι να μοιραστεί εργαλεία έρευνας και καταγραφής της ιστορίας με το κίνημα και να παρακινήσει για αντίστοιχες απόπειρες στο μέλλον.

Πανό που αναρτήθηκε έξω απο Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγρινίου ως ένδειξη αλληλεγγύης στους διωκόμενους αντιφασίστες στην Κέρκυρα που δικάζονται στα Δικαστήρια της Κέρκυρας στις 19/01.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Δευτέρα 19/1 στις 09:00:

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους, στα δικαστήρια Κέρκυρας.

Περισσότερα για την υπόθεση διαβάστε στην μποσουρα απο τη “Συνελευση αλληλεγγυης για τους διωκόμενους/-ες αντφασίστες/-τριες¨ ΕΔΩ.

Πανό που αναρτήθηκε στο κέντρο της πόλης (πλησίον γηπέδου Παναιτωλικού) με αφορμή τη συμπλήρωση δεκατρίων χρόνων από τη δολοφονία του μετανάστη-εργάτη Σαχτζάτ Λουκμάν από τους φασίστες Δ. Λιακόπουλο και Χ. Στεργιόπουλο στα Άνω Πετράλωνα (17 Γενάρη του 2013).

Σαχτζάτ Λουκμάν ένας από εμάς

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστριών.

Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας.

Βιβλιοπαρουσίαση – Συζήτηση: «Κράτος εναντίον κομμούνας. Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά “εγκλήματα” μέσα στους αιώνες.» με τη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, συγγραφέα του βιβλίου και μέλος του Eπαναστατικού Aγώνα

• ΣΑΒΒΑΤΟ 17/01, ΩΡΑ 20:30

Το βιβλίο «Κράτος εναντίον κομμούνας Δίκαιο, επαναστάσεις και πολιτικά ‘‘εγκλήματα’’ μέσα στους αιώνες» αποτελεί μια ιστορική και πολιτική μελέτη γύρω από την έννοια του «πολιτικού εγκλήματος». Ξεφεύγει από τη στενή νομική του διάσταση και εξετάζει το φαινόμενο μέσα στο ιστορικό πλαίσιο των κοινωνικών αγώνων και των επαναστάσεων. Το βιβλίο αναζητά τις ρίζες του πολιτικού εγκλήματος, ξεκινώντας από τις προκρατικές ελεύθερες κοινωνίες (κομμούνες) και το φυσικό τους δίκαιο. Περιγράφει πως οι πρώτες κρατικές δομές προσπάθησαν να επιβάλουν την εξουσία τους πάνω σε αυτές τις κοινότητες, δημιουργώντας έτσι τα πρώτα πολιτικά «εγκλήματα» καθώς και τις πράξεις αντίστασης των κοινωνιών αυτών απέναντι στην προσπάθεια κατάργησης του δικαιώματος τους, να ζουν ελεύθερες και αυτο-οργανωμένες.

Η διαδρομή περνά από σημαντικές ιστορικές περιόδους και γεγονότα: την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, τη Ρώμη, τις μεσαιωνικές ελεύθερες πόλεις, την Επανάσταση των Χωρικών, τις γαλλικές επαναστάσεις, την Παρισινή Κομμούνα και επαναστατικά κινήματα στην Ελλάδα. Μέσα από αυτά τα γεγονότα και ανάλογα πάντα με τις κοινωνικές και πολιτικές ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και της κάθε εποχής αναδεικνύονται κοινές αιτίες και στόχοι των επαναστάσεων, που συνδέονται με την αναζήτηση ισότητας, αυτονομίας, κοινωνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ ΚΑΙ ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ

 

«Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο. Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν. Θα βρίσκομαι εκεί…»

Τα σταφύλια της οργής, Τζον Ερνστ Στάινμπεκ

Κώστας Σταμάτης (Μετάλλικα) Παρών 

μέσα στον αγώνα του ανθρώπου για ελευθερία και δικαιοσύνη,

μέσα στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία.

ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΜΝΗΜΗΣ

Σάββατο 3 Γενάρη 2026, κατάληψη Apertus, 20:00

• Με τη ρεμπέτικη κομπανία «Λαϊκή Οργή» (Αθήνα, Βόλος), μαζί τους και μουσικοί από Αγρίνιο.

Τετάρτη 31/12/25 μετά τις 21:30, στο χώρο της κατάληψης Apertus Καλυβίων 70 (ο χώρος θα είναι ανοιχτός από τις 20:00).

Στο κινηματικό βιβλιοπωλείο διατίθενται:

• Το Ημερολόγιο Αλληλεγγύης στ@ς Ζαπατίστας 2026 “Από την Τσιάπας ως την Παλαιστίνη: για τη ζωή, τη γη και την ελευθερία!”

• Ατζέντα 2026 του ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών/ριών.

Σάββατo 27/12/2025, ώρα 20:00 στο χώρο της κατάληψης.

Αυτοοργάνωση τησ παραγωγής, αυτοοργάνωση της ζωής, αλληλεγγύη στους αγώνες των αγροτών.

Γραπτή εισήγηση της συνέλευσης της κατάληψης Apertus στην εκδήλωση «Γουόμπλις – Δυτική Ακτή (ΗΠΑ), 1908–1916», που διοργανώθηκε στις 5 Νοέμβρη 2025, με εισηγητές τον Γιάννη Καρύτσα (ελευθεριακό ιστορικό, εκδόσεις Άρδην & Ελευθεριακή Κίνηση) και τον Βασίλη Κορολή (συγγραφέα της μελέτης για τους Γουόμπλις, μέλος του Σωματείου Υπαλλήλων Καφεζυθεστιατορίων–Ξενοδοχείων Ύπνου Ναυπλίου).

 «Η χειραφέτηση των εργατών εμπεριέχει την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση και την εμπεριέχει γιατί η όλη ανθρώπινη υποδούλωση περικλείεται στη σχέση του εργάτη με την παραγωγή.  Κάθε σχέση υποδούλωσης δεν είναι παρά τροποποίηση και συνεπεία αυτής της σχέσης.»

Ερρίκο Μαλατέστα 

 

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ;

Η εργατική τάξη δεν εξαφανίστηκε ως κοινωνική πραγματικότητα, αλλά έχει αποδυναμωθεί ως πολιτικό υποκείμενο και συλλογική δύναμη αμφισβήτησης του καπιταλισμού. Από τη δεκαετία του 1980 και μετά, στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, η ταξική πάλη και η κριτική στον καπιταλισμό και το κράτος υποχώρησαν, αντικαθιστάμενες από αγώνες για επιμέρους δικαιώματα -δικαιώματα που, παρότι δίκαια, δεν συνδέθηκαν με απελευθερωτικά προτάγματα ούτε αμφισβήτησαν τη δομή της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Έτσι, το κεντρικό κοινωνικό ζήτημα της εκμετάλλευσης της εργασίας χάθηκε μέσα σε ένα πλέγμα αιτημάτων που μπορούσαν εύκολα να ενσωματωθούν στο υπάρχον σύστημα.

Η μετατόπιση αυτή δεν έγινε τυχαία. Οι λεγόμενες «ήττες» του εργατικού κινήματος, η εξασθένηση των ριζοσπαστικών μετώπων και η επικράτηση του ρεφορμισμού οδήγησαν στην υποκατάσταση της συλλογικής δράσης από κρατικά ή κομματικά σχήματα διαχείρισης. Τα κόμματα της  αριστεράς, αντί να στηρίζουν τη σύγκρουση με το κεφάλαιο όπως διατείνονταν ότι θα κάνουν, προώθησαν τη λογική της συνεννόησης και υποχώρησαν στον κοινωνικό συμβιβασμό, ενώ κάποια από αυτά ευθυγραμμίστηκαν με τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις περί «μεσαίας τάξης» και «κοινωνικής κινητικότητας».

Μέσα από αυτό το πρίσμα, οι εργαζόμενοι έπαψαν να αναγνωρίζονται ως ενιαία τάξη με κοινά συμφέροντα και μετατράπηκαν σε άτομα που διεκδικούν αποσπασματικά δικαιώματα εντός του υπάρχοντος συστήματος. Οι μηχανισμοί του κράτους, των ΜΜΕ και των κομμάτων συνέβαλαν συνειδητά σε αυτή τη «διαγραφή», προωθώντας την ιδέα ότι η ταξική σύγκρουση ανήκει στο παρελθόν. Έτσι, η  διάδοση από τα παπαγαλάκια της κυριαρχίας περί «εξαφάνισης» της εργατικής τάξης ως πολιτικού υποκειμένου αγώνα υπήρξε εργαλείο κανονικοποίησης του καπιταλισμού και αποδυνάμωσης κάθε ριζοσπαστικής προοπτικής για κοινωνική αλλαγή.

ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Οι κοινωνικές σχέσεις μέσα στον καπιταλισμό είναι έτσι δομημένες ώστε να μας απομακρύνουν από την ίδια την πραγματικότητα, να μας κάνουν να τον αποδεχόμαστε ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Όσο κι αν επιχειρήσει κανείς να το αναλύσει θεωρητικά, η αποδοχή του καπιταλισμού από ένα μεγάλο μέρος του κόσμου της εργασίας, εκτός από τη βίαιη επιβολή του και την κρατική περιφρούρηση του, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη δύναμη της συνήθειας -μιας σιωπηλής, εσωτερικευμένης αναγκαιότητας που κάνει τους ανθρώπους όχι μόνο να υποτάσσονται στο υπάρχον σύστημα, αλλά και να το αναπαράγουν καθημερινά. Πρόκειται για μια μορφή καταναγκασμού που πηγάζει από διαδικασίες και μορφές του καπιταλισμού όπως η αποξένωση, η αλλοτρίωση, ο φετιχισμός του εμπορεύματος αλλά και από τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κράτους.

Δεν αρκεί, να ξεσηκωθεί ο κόσμος απλώς για να διαμαρτυρηθεί. Χρειάζεται να ανοίξει τα μάτια του, να δει καθαρά τη θέση του μέσα στην κοινωνική δομή. Να αμφισβητήσει εμπράκτως κράτος και  καπιταλισμό , ως πηγή εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Οι άνθρωποι πάντα αντιδρούν – το ζήτημα είναι προς ποια κατεύθυνση. Το πραγματικό στοίχημα είναι αν μπορούμε να συμμετέχουμε ενεργά στη διαμόρφωση μιας ελεύθερης και δίκαιης κοινωνίας.

Στον πυρήνα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής βρίσκεται ο μισθωτός εκβιασμός -η επιβολή μιας συνθήκης όπου ο άνθρωπος δεν εργάζεται για να ζήσει, αλλά ζει για να εργάζεται. Ο χρόνος, η ενέργεια και η δημιουργικότητα του ατόμου υποτάσσονται στην ανάγκη της επιβίωσης μέσω του μισθού, μετατρέποντας την εργασία σε όρο ύπαρξης και όχι σε ελεύθερη δραστηριότητα. Ο φόβος της ανεργίας, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού λειτουργεί ως αόρατος μηχανισμός πειθάρχησης: οι άνθρωποι μαθαίνουν να αποδέχονται την εξάντληση, την υποτίμηση και τον ανταγωνισμό ως φυσικές καταστάσεις. Έτσι, η ίδια η ζωή διαμορφώνεται γύρω από την εργασία, μια εργασία που δεν εξυπηρετεί την ανθρώπινη ανάγκη, αλλά την αναπαραγωγή του κεφαλαίου και της εξουσίας.

Η αποξένωση, δηλαδή η απομάκρυνση του ανθρώπου από την ουσία του, είναι στον πυρήνα της καπιταλιστικής ύπαρξης. Ο εργαζόμενος, είτε παράγει χειρωνακτικά είτε διανοητικά, είναι αποξενωμένος από τα μέσα παραγωγής, από το προϊόν της εργασίας του, από τη δραστηριότητά του και τελικά από τον ίδιο του τον εαυτό. Η εργασία του, που θα μπορούσε να είναι δημιουργική, μετατρέπεται σε καταναγκασμό και απώλεια της ανθρωπιάς του. Η αποξένωση αυτή γεννά και τη λατρεία του εμπορεύματος, δηλαδή τον φετιχισμό. Στον καπιταλισμό, τα προϊόντα της εργασίας αποκτούν μια «δική τους ζωή», έναν φαντασιακό χαρακτήρα που επισκιάζει τις πραγματικές κοινωνικές σχέσεις. Οι άνθρωποι καταλήγουν να βλέπουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια των εμπορευμάτων. Να πιστεύουν πως αυτά έχουν αξία από μόνα τους, ανεξάρτητα από την εργασία που τα δημιούργησε.

Αυτός ο φετιχισμός δεν αφορά μόνο την παραγωγή, αλλά και την κατανάλωση. Ολόκληρη η κοινωνική ζωή οργανώνεται γύρω από την ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία αγοράζεται. Τα αντικείμενα, από το πιο απλό κινητό ως το πιο σύνθετο τεχνολογικό gadget, αποκτούν μια σχεδόν μαγική δύναμη, αποκόβοντας μας από την πραγματικότητα και τους άλλους ανθρώπους. Έτσι, ο άνθρωπος  χάνει το νόημα του «είναι» και υποτάσσεται στο «φαίνεσθαι».

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΩΣ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Μέσα σε αυτή την παραμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων, το κράτος εμφανίζεται ως ουδέτερος ρυθμιστής, ενώ στην πραγματικότητα εκτός από τον πρωταρχικό μηχανισμό επιβολής της εξουσίας αποτελεί μηχανισμό διασφάλισης της κυριαρχίας του κεφαλαίου. Παρουσιάζεται ως εγγυητής της κοινωνικής ειρήνης, όμως λειτουργεί για να διατηρεί την εκμετάλλευση και να αποκρύπτει τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας. Σε μια περίοδο διαρκούς έκτακτης ανάγκης και μόνιμης κρίσης, το κράτος υποβαθμίζει τις κοινωνικές του λειτουργίες, μειώνει παροχές και προωθεί τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες -δηλαδή το ίδιο το κεφάλαιο. Η ψευδαίσθηση της «δημοκρατικής συμμετοχής» μέσω των εκλογών απλώς καλύπτει την πραγματική ανισότητα.

Το κράτος βρίσκεται παντού γύρω μας, ως μηχανισμός ελέγχου, υποταγής και καταπίεσης, μεσολαβεί σχεδόν σε κάθε σχέση: ανάμεσα στον εργαζόμενο και το αφεντικό, στον δάσκαλο και τον μαθητή, στον πολίτη και το σπίτι του. Η σφραγίδα του υπάρχει σε κάθε κοινωνικό συμβόλαιο, υπενθυμίζοντας ότι τίποτα δεν είναι πραγματικά ελεύθερο, αφού όλες οι δραστηριότητες είναι υποταγμένες στις επιταγές του εμπορεύματος και του κέρδους.

Κράτος και κεφάλαιο εντείνουν τη διαρκή επίθεση απέναντι στον κόσμο της εργασίας και την κοινωνία, επιβάλλοντας νέους εκμεταλλευτικούς νόμους που αποτελούν κομμάτι της συνολικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Δεν τρέφουμε καμία προσδοκία από τον γραφειοκρατικό και κομματικό συνδικαλισμό, όπως δεν έχουμε καμία αυταπάτη πως μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού και του κράτους μπορεί να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ή να «εξανθρωπιστεί» η εργασία.

 Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

Η εργασία στη σύγχρονη παραγωγική διαδικασία αποτελεί θεσμοθετημένη συνθήκη εκμετάλλευσης και καταναγκασμού -έναν μισθωτό εκβιασμό, μια διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης του ατόμου. Είναι μια συνθήκη που, για το κέρδος των αφεντικών, λεηλατεί και αποκτηνώνει τις ζωές μας, μετατρέποντας τον πλανήτη σε ένα απέραντο εργοτάξιο.

Η χειραφέτηση της κοινωνίας θα προχωρήσει μόνο όταν έννοιες όπως «ανταγωνισμός», «εργασιακή ηθική», «πειθαρχία», «παραγωγικότητα», «καταναλωτισμός» και τόσες άλλες, ξεπεραστούν και αποτελέσουν παρελθόν στη συλλογική συνείδηση. Η κοινωνική απελευθέρωση θα θεμελιωθεί όταν οι εκμεταλλευόμενοι και οι εκμεταλλευόμενες υπερβούν τη θέση και την ταυτότητα που τους έχει επιβληθεί μέσα στον καπιταλισμό (ως «εργατική τάξη») και προχωρήσουν στην αυτοπραγμάτωσή τους ως συλλογικό υποκείμενο αγώνα για τον απελευθερωτικό μετασχηματισμό της εργασίας και της ζωής.

Η ζωή πέρα -ή ενάντια- από τον καπιταλισμό γεννιέται τη στιγμή που το χρήμα, αυτό το απόλυτο εμπόρευμα των εμπορευμάτων, παραμερίζεται για να ηχήσουν οι κοινωνικές ανάγκες. Μέσα από την εμπειρία των κοινωνικών ταξικών αγώνων, μέσα από την ανάπτυξη ανθρώπινων σχέσεων που διαφέρουν ποιοτικά από τις σχέσεις που παράγει ο καπιταλισμός. Η συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες στην καθημερινότητα, πέρα από την ικανοποίηση ή μη των άμεσων αιτημάτων, συνεισφέρει στο βίωμα της αλληλεγγύης και της εξέγερσης, αλλά και στην ανάπτυξη κοινοτήτων αγώνα — συλλογικοτήτων που αντιτίθενται έμπρακτα στις κυρίαρχες, καπιταλιστικές μορφές κοινωνικών σχέσεων.

Τα κοινωνικά αναχώματα ενάντια στην επιβολή των νέων συνθηκών καταπίεσης και εκμετάλλευσης (όπως οι νέοι αντεργατικοί νόμοι), αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του συνολικού αγώνα ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά και την καπιταλιστική πειθάρχηση.
Μέσα στη βαρβαρότητα που επεκτείνεται και βαθαίνει, να ανοίξουμε δρόμους για μια αταξική κοινωνία ελευθερίας, ισότητας, αλληλοβοήθειας και κοινοκτημοσύνης.

Ενάντια στο κράτος-έκτακτης ανάγκης που οργανώνει μια νέα υποτίμηση της ζωής μας.
Για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.
Για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία.

• ΑΠΕΡΓΙΑΚΑ ΤΑΜΕΙΑ
• ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΤΕΓΗΣ
• ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
• ΔΙΚΤΥΑ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ
• ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
• ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
• ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΙ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
• ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ
• ΑΤΟΜΙΚΕΣ & ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ
• ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΚΟΥΖΙΝΕΣ
• ΧΑΡΙΣΤΙΚΑ – ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΠΑΖΑΡΙΑ
• ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΔΟΜΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗΣ

Στο κινηματικό βιβλιοπωλείο της κατάληψης μπορείτε να βρείτε:

• Τα νέα φύλλα των εφημεριδών «Άπατρις» και  «Γη & Ελευθερία».
• Το 8^ο τεύχος του εντύπου «Φερτά Υλικά»
• Το βιβλίο «Οικοδομώντας την Ευρώπη-Φρούριο» (εκδ. Λερναία Ύδρα)

To κινηματικό βιβλιοπωλείο διαθέτει έντυπα και βιβλία εκδοτικών εγχειρημάτων, τα έσοδα των οποίων καλύπτουν τις ανάγκες για τη συνέχιση των εκδόσεων ή/και στοχεύουν στη στήριξη ταμείων αλληλεγγύης.

Κάποιες φωτογραφίες από τη συγκέντρωση-πορεία με αφορμή τη συμπλήρωση 17 χρόνων από την εξέγερση του Δεκέμβρη.

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 – ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2025

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΕΝΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΡΕΦΟΥΝ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟ.
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΚΟΡΠΟΥΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.

Στις 6 Δεκέμβρη του 2025 συμπληρώνονται 17 χρόνια από τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν 6-12-2008, όταν ο μπάτσος Κορκονέας, με την πλήρη κάλυψη του μπάτσου Σαραλιώτη, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο στην περιοχή των Εξαρχείων. Η σπίθα της εξέγερσης που σιγόκαιγε σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας πυροδοτήθηκε από την προφανή αδικία άλλης μιας κρατικής δολοφονίας. Δεκαεπτά χρόνια μετά, ένα σύστημα σε απόλυτη σήψη και παρακμή δημιουργεί ή επαναφέρει εφεδρείες για τη διαχείρισή του, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει με κάθε κόστος την καταστολή για να περιφρουρήσει την ύπαρξή του.

Η αστυνομία, ως κατασταλτικός θεσμός του κράτους και προστάτης των αφεντικών, δεν έκρυψε ποτέ ποιους εχθρεύεται. Από τα δολοφονικά πογκρόμ και τις επαναπροωθήσεις κατά μεταναστών και μεταναστριών, τα στημένα κατηγορητήρια και τους βασανισμούς συλληφθέντων και συλληφθεισών σε κινητοποιήσεις και πορείες, τις εφόδους σε σπίτια αγωνιστών και αγωνιστριών, τις εν ψυχρώ δολοφονίες –ή συμμετοχή σε αυτές– ανθρώπων που θεωρούν περιθώριο, στιγματισμένους, αντιφρονούντες και θεωρώντας πως αποκλείεται να πληρώσουν κάποιο θεσμικό τίμημα (Νίκος Σαμπάνης, Ζακ Κωστόπουλος, Βασίλης Μάγγος), μέχρι τις απειλές για «νέους Γρηγορόπουλους» και τη συνεχιζόμενη επίθεση απέναντι στις καταλήψεις.

Όπως δεν έκρυψε και με ποιους συμπράττει. Από τη συνεργασία με τη μαφία και τα κυκλώματα, την προστασία των αφεντικών και τις δολοφονίες στα εργασιακά κάτεργα, τη συγκάλυψη εγκλημάτων όπως των Τεμπών και της Πύλου, την από κοινού επίθεση με φασίστες και νεοναζί στους χώρους και τον κόσμο του αγώνα, τη σύμπραξη με παρακρατικούς.

ΟΜΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Κατάληψη Apertus
Ελεύθερος κοινωνικός χώρος στο Αγρίνιο
Καλυβίων 70

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονείται από σφαίρα Μπάτσου στα Εξάρχεια, και από τότε ξαναπεθαίνει κάθε μέρα για κάθε μετανάστη που αφήνει την τελευταία του πνοή σε αστυνομικά τμήματα ή σε επαναπροωθήσεις λιμενικών, σε κάθε θανάσιμο εργατικό ατύχημα, σε κάθε δυστύχημα με κρατική ευθύνη.

ΕΣΤΙΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ 

ενάντια στην εξουσία που τρέφεται με το αίμα μας.

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση εν όψει της 6 Δεκεμβρίου, Τετάρτη 3/12 Κατάληψη Apertus (Καλυβίων 70) ωρα 19:00

αναρχικοί/-ές

Το βράδυ της Πέμπτης 27/11/2025 αναρτήθηκε πανό στο Αγρίνιο, στην περιοχή του γηπέδου Παναιτωλικού, ενόψει του εφετείου για την ανακατάληψη της Ματρόζου στις 2 Δεκέμβρη στις 9:00 στα δικαστήρια Ευελπίδων (κτ. 8 αιθ. 2).

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ