Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή.

 Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:
Τί είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.
Τί είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, που πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.
Τί είναι τα ζώα, τί είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τί εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τί προσφέρουν.
Τί είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.
Τί είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιό λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.
Τί είναι δίκαιοι και τί αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

Στο «Μεγάλο Παλάτιο»

Ὁ Μέγας Θεοδόσιος μαζὶ μὲ τὸν (Άγιο)Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως γιὰ σύντομο διάστημα κατὰ τὴ βασιλεία τοῦ πρώτου. Χειρόγραφο τοῦ 879-882, ποὺ χάρισε ὁ Μέγας Φώτιος στὸν Βασίλειο Μακεδόνα. Τώρα στὸ Παρίσι. (Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Γαλλίας, MS Gr510.)

Ὁ ἀπεικονιζόμενος θρόνος ὑπῆρχε σχεδὸν ὁλόιδιος σὲ μιὰ αἴθουσα ὑποδοχῆς ξένων πρεσβειῶν στὸ «Ἱερὸ Παλάτιο», καὶ περιγράφεται ἀπὸ τὸν λατινόφωνο ἱστορικὸ Φλάβιο Κρεσκόνιο Κόριππο, μὲ ἀφορμὴ ἕνα περιστατικὸ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Ἰουστίνου Β΄ (δεύτερο μισὸ τοῦ 6ου αἰώνα). Πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ σημαίνει ὅτι τὸ κτίσμα καὶ ὁ θρόνος ἐξακολουθοῦσαν νὰ ὑφίστανται στὸ διάστημα μεταξὺ 5ου/6ου καὶ τῶν τελῶν τοῦ 9ου αἰώνα.

Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα.Τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ Ψαλτηρίου ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα, τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ ψαλτηρίου τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

  Πράγματι ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ ψαλμοῦ εἶναι μία σύνοψη τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου, ὅπου εἶχε συνεχῶς στραμμένο τό νοῦ του στόν Θεό, εἶχε διαρκῆ προσευχή, ἀλλά καί μόνιμη τή θεία βοήθεια.

 

 Ὑπῆρξε πιστός καί ἀγαθός δοῦλος του, εὐγνώμων ἱκέτης του, πρόθυμος ὑπηρέτης του, ταπεινός διάκονός του, ἄξιος λειτουργός του. Δέν ἔπαυε ἡμέρες καί νύκτες νά ὑψώνει τή φωνή του κράζοντας ἐκ βαθέων μετά δακρύων, συντριβῆς καί κατανύξεως: 

Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου. Κύριος στερέωμά μου καί καταφυγή μου και ρύστης μου.
Ὁ Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν, ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου καὶ ἀντιλήπτωρ μου.
Αἰνῶν ἐπικαλέσομαι τὸν Κύριον καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου σωθήσομαι.

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε.

Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι κι αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε. Πότε θα προσευχόμαστε; Όταν όλα πάνε καλά; Και πότε πάνε όλα καλά; Αφού όλο σαλάτα που τα κάνουμε!Προσευχόμαστε για να μας βοηθήσει ο Θεός.

Μπορεί να σου λέει ο λογισμός σου, μα πήγες και τα έκανες γυαλιά-καρφιά και έρχεσαι τώρα και προσέχευσαι; 

Ναι, τα έκανα!Τι θα κάνω; Να μην προσευχηθώ κιόλας να τα κάνω ακόμα χειρότερα τα πράγματα;

Όπως είμαι ακάθαρτος και βρώμικος να πάω να σταθώ μπροστά στο Θεό και να πω:"Θεέ μου, λυπήσου με".
Όπως είπε ο τελώνης:"Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό".

Ορίστε, αυτός είμαι! Αυτός που είδες πριν λίγα λεπτά να κάνει όλα αυτά τα πράγματα: να θυμώνει, να βρίζει, να κλέβει, να πορνεύει, να ασωτεύει. Αυτός είμαι!
Πιάνω τον εαυτό μου και τον στήνω μπροστά στο Θεό και λέω:

 "Ορίστε, να δεις ποιος είμαι, Θεέ μου. Λυπήσου με, σε παρακαλώ".

 Δεν χρειάζονται φιλοσοφίες αλλά την προσευχή δεν πρέπει να την αφήνουμε, ποτέ, ό,τι και να συμβαίνει.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

πηγή

''Άγιος Τρύφων"-Τοιχογραφία

''Άγιος Τρύφων"

Από το κατεδαφισμένο σήμερα Kαθολικό της "Μονής Κοίμησης Θεοτόκου" στους Δελφούς..........1751....Βυζαντινό Μουσείο - Αθήνα...

«Νηστεύω δίς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι»(Τελώνου και Φαρισαίου)

«Νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι» (Λουκ. 18, 12)

«Ἐγὼ νηστεύω δύο φορὲς τὴν ἑβδομάδα καὶ δίνω στὸν ναὸ τὸ δέκατο ἀπ’ ὅλα τὰ εἰσοδήματά μου»

Η περίοδος του Τριωδίου, από τις πιο όμορφες και κατανυκτικές του εκκλησιαστικού χρόνου, ξεκινά με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Ο Φαρισαίος, εκπρόσωπος της θρησκευτικότητας που γινόταν αποδεκτή ως αυθεντική από την τότε κοινωνία, αλλά, τηρουμένων των αναλογιών, και από την σημερινή, καυχιέται ότι νηστεύει δύο φορές την εβδομάδα και δίνει στον ναό το ένα δέκατο από όλα τα εισοδήματά του. Η νηστεία έχει να κάνει με τον μετριασμό των σωματικών αναγκών ως προς την απόλαυση αλλά και τον χορτασμό. Η ελεημοσύνη έχει να κάνει με την απόφαση του ανθρώπου να προσφέρει στον ναό προς δόξαν Θεού, αλλά και προς βοήθεια των συνανθρώπων του. Στη νηστεία ο άνθρωπος ασχολείται με το σώμα του περιορίζοντας που μπορεί να λάβει. Στην ελεημοσύνη ο άνθρωπος ασχολείται με την ψυχή του, περιορίζοντας αυτά που ήδη έχει.

Ο θρησκευτικός άνθρωπος θεωρεί ότι ο Θεός του έχει δώσει αυτές τις εντολές, διότι οι κινήσεις του δεν γίνονται εξ ιδίας πρωτοβουλίας, διότι πρέπει με κάποιον τρόπο να αποδείξει την πιστότητά του σ’ Εκείνον. Και η τήρηση των εντολών κάνει τον θρησκευτικό άνθρωπο να αισθάνεται ικανοποιημένος, πλήρης, έτοιμος να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους που δεν τηρούν αυτές τις εντολές, για να δηλώσει ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων ότι ο ίδιος είναι «εντάξει».

Το δεξί χέρι του Ιωάννη του Προδρόμου, κειμήλιο της Ρόδου…

«…Ἐγώ μέν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτός δέ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ…»
(Μάρκου α' 8 )

Ρόδος, MCDLXXXIV (1484).
Η πόλη κρατά την ανάσα της.
Μια μεγάλη πομπή ιπποτών ανηφορίζει τη Μagna Platea, τη σημερινή Σωκράτους της Μεσαιωνικής Πόλης.
Πανοπλίες αστράφτουν, λάβαρα κυματίζουν βαριά από ιστορία και πίστη.
Χιλιάδες άνθρωποι έχουν παραταχθεί δεξιά κι αριστερά του δρόμου.
Γονατίζουν, σταυροκοπιούνται, προσκυνούν συγκινημένοι.
Δεν παρακολουθούν απλώς μια τελετή, νιώθουν πως κάτι ιερό, κάτι που ξεπερνά τον χρόνο, περνά ανάμεσά τους.

Ο Μεγάλος Μάγιστρος Πιερ ντ’ Ομπυσόν κρατά στα χέρια του έναν ανεκτίμητο θησαυρό, τυλιγμένο σε κόκκινο βελούδο και φυλαγμένο μέσα σε κυπαρισσένια θήκη, πλούσια στολισμένη με πολύτιμες πέτρες.
Είναι δώρο του Σουλτάνου Βαγιαζήτ, ένδειξη ευγνωμοσύνης για μια συνθήκη που υπεγράφη ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Μα μέσα στη θήκη δεν βρίσκεται απλώς ένα διπλωματικό αντάλλαγμα, βρίσκεται το πολυτιμότερο κειμήλιο των Ιωαννιτών Ιπποτών.
Το δεξί χέρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.Το χέρι του Προστάτη του Τάγματος.Η αδιάφθορη σάρκα του Προδρόμου, εκείνου που έδειξε και ανήγγειλε: «Ἰδού ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ».

Η συνθήκη που υπέγραψαν ο Βαγιαζήτ και ο ντ’ Ομπυσόν αφορούσε, προσχηματικά, το δικαίωμα εμπορικής ελευθερίας για τον οθωμανικό στόλο.
Στην ουσία όμως ήταν λύτρα.

«Κατέβη οὗτος δεδικαιω­μέ­­νος εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ ἤ γάρ ἐκεῖνος»

«Κατέβη οὗτος δεδικαιω­μέ­­νος εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ ἤ γάρ ἐκεῖνος» (Λουκ. 18.14).

Κυριακή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου ἡ σημερινή Κυ­ρι­ακή, καί ἡ Ἐκκλη­σία μας μᾶς παρουσιάζει μέ τό ση­με­ρινό εὐαγγελικό της ἀνά­­γνωσμα δύο πρό­σω­πα ἐξαι­ρετικά οἰκεῖα σέ ὅλους μας, καθώς ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά ἀναγνω­ρί­σει στή συμπεριφορά τους στοιχεῖα τῆς δικῆς του συμπεριφορᾶς καί τοῦ δικοῦ του χα­ρα­κτήρα.

Μέ μεγάλη αὐτοπεποί­θη­ση ὁ ἕνας προβάλλει τήν εὐ­σέβεια καί τίς ἀρε­τές του μεγαλόφωνα. Μέ συντριβή ὁ δεύτερος ἀναγνωρίζει τήν ἁμαρτω­λότητά του καί ζητᾶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Κοινός ὁ τόπος καί γιά τούς δύο διαφορετικούς ἀν­­­­θρώπους, τόν τελώνη καί τόν Φαρισαῖο, ὁ ναός τοῦ Θεοῦ. Κοινός καί ὁ βα­σικός στόχος, ἡ δικαίω­ση. Διαφορετικά ὅμως ὅλα τά ἄλλα. Διαφορετικός ὁ τρό­πος, διαφορετική ἡ προσέγ­γιση, διαφορετικά τά συ­ναι­­­σθήματα, διαφορε­τικό καί τό ἀποτέλε­σμα.

Ο ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΣ ΩΣ "ΔΙΑΛΥΤΗΣ" ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ

 Ο δικαιωματισμός, όπως έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες, δεν είναι απλώς η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι μια ιδεολογία που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τις σχέσεις, τις κοινότητες και τα συλλογικά υποκείμενα στο άτομο ως αυτάρκη μονάδα. Και σε αυτή τη μετατόπιση κρύβεται η διαλυτική του δύναμη.

 Τα δικαιώματα ιστορικά γεννήθηκαν μέσα από συλλογικούς αγώνες. Δεν προέκυψαν από ατομικές διεκδικήσεις αποκομμένες από το κοινωνικό σώμα, αλλά από τη συγκρότηση ομάδων, τάξεων και κινημάτων που διεκδίκησαν αλλαγή στους όρους ζωής τους. Σήμερα, όμως, ο δικαιωματισμός τείνει να λειτουργεί αντίστροφα: αποσπά το δικαίωμα από το συλλογικό πλαίσιο που το γέννησε και το μετατρέπει σε ατομική ταυτότητα.

 Η περιχαράκωση στις ατομικές ταυτότητες δεν ενδυναμώνει τις σχέσεις, τις υπονομεύει. Όταν το άτομο καλείται να ορίσει τον εαυτό του πρωτίστως μέσα από μια σειρά δικαιωματικών προσδιορισμών, η κοινωνική ζωή παύει να είναι χώρος συνάντησης και γίνεται πεδίο διαρκούς οριοθέτησης. Ο άλλος δεν προσεγγίζεται ως πιθανός σύμμαχος ή συνοδοιπόρος, αλλά ως δυνητική απειλή, ως κάποιος που «μπορεί να παραβιάσει».

 Έτσι, η κοινωνία μετασχηματίζεται σε άθροισμα παράλληλων μονολόγων. Αντί για κοινό λόγο, έχουμε διαρκή επίκληση ατομικών αξιώσεων. Αντί για συλλογική εμπειρία, έχουμε ανταγωνισμό βιωμάτων. Και αντί για πολιτική σύγκρουση γύρω από υλικά συμφέροντα, έχουμε ηθικοποίηση της διαφοράς.

Ἡ στάση μας στόν ναό τοῦ Θεοῦ [Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος]

 Τὸ νὰ πηγαίνει κανεὶς πρὶν ἀπὸ ὅλους στὴν ἐκκλησία εἶναι καλὸ καὶ σωτήριο, ἐνῶ τὸ νὰ βγαίνει πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση χωρὶς ἀνάγκη εἶναι βλαβερὸ καὶ ὀλέθριο. Ἐσὺ λοιπὸν μεῖνε ὑπομονετικὰ καὶ ἄκουγε τίς ἅγιες Γραφές, γιὰ νὰ ὠφεληθεῖς. Ὅπως δηλαδὴ στὸν καύσωνα ἕνα ποτήρι κρύο νερὸ εἶναι εὐχάριστο στὸν ὁδοιπόρο, ἔτσι καὶ τὰ ἱερὰ λόγια δροσίζουν τὴν ψυχή. Ἄν θέλεις νὰ ἀκοῦς, μεῖνε ὑπομονετικά· καὶ ἂν ἀκούσεις, θὰ γίνεις σοφός. Ἄν ὅμως μὲ δυσκολία κάνεις ὑπομονὴ γιὰ νὰ ἀκούσεις τὸν λόγο, πόσο περισσότερο θὰ δυσκολευτεῖς νὰ τὸν κάνεις πράξη; Ἀπὸ αὐτὸ λοιπὸν νὰ καταλάβεις ὅτι εἶσαι ἀμελής, ὅπως καὶ ἐγώ.

Μόλις μποῦμε στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, κάθε μέριμνα νὰ φύγει ἀπὸ τὴ σκέψη μας, ὁ ἐσωτερικός μας ἄνθρωπος νὰ ἀφοσιώνεται στὴ θεωρία καὶ τὴν προσευχή, καὶ κανένας ἀνάρμοστος λογισμὸς νὰ μὴν ταράζει τον νοῦ μας. Ἄς νιώσουμε μπροστὰ σὲ ποιόν στεκόμαστε στὴν προσευχή, καὶ ὅλη μας ἡ ψυχὴ καὶ ἡ καρδιὰ ἂς εἶναι στραμμένη πρὸς Αὐτόν, χωρὶς νὰ φαντάζεται τίποτε ἄλλο. Θὰ καταλάβεις αὐτὸ ποὺ λέω καὶ μὲ ἕνα παράδειγμα:

Ό δεσπότης καί ή σαλή

Ή μακάρια Πελαγία ήταν μία διά Χριστόν σαλή, μία γυναίκα δηλαδή, πού αντί γιά άλλη πνευματική άσκηση, διάλεξε τό μαρτύριο νά προσποιείται τήν ανόητη, τήν τρελλή.
Μέ τό μαρτύριο αυτό πολλοί δόξασαν τόν Θεό. Εμπαίζοντας τήν ματαιότητα τής σοφίας τού υπερήφανου κόσμου απόκτησαν τήν χαριτόβρυτη ταπείνωση.
Πρίν αρχίσει ή Πελαγία τό εκούσιο αυτό μαρτύριο, πήρε τήν ευλογία από τόν Όσιο Σεραφείμ τού Σάρωφ.
Ό στάρετς τής χάρισε ένα κομποσχοίνι καί τήν αποχαιρέτησε μέ μία βαθιά υπόκλιση.
Οί τρέλλες της καί τά σκάνδαλα πού προκαλούσε αναστάτωναν τήν κοινωνία.
Ό σύζυγος της, απογοητευμένος, τήν έδιωξε. Τήν απαρνήθηκε ακόμα καί ή μητέρα της. Κάποτε, πού τρομοκράτησε ένα νεωκόρο καί τόν έκανε νά χτυπήσει μέ τήν καμπάνα συναγερμό, τήν συνέλαβαν καί τήν μαστίγωσαν.
Παράλληλα όμως μέ τήν περιφρόνηση πού αντιμετώπιζε, άρχισαν νά προβάλλονται καί τά χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος στήν διά Χριστό σαλή.
Από παντού έτρεχαν νά τήν συμβουλευθούν. Έγινε ξακουστή γιά τό διορατικό της χάρισμα.

  Τήν εποχή εκείνη ήδη είχε κοιμηθεί ό Όσιος Σεραφείμ καί τήν θέση της ηγουμένης στό γυναικείο μοναστήρι του, στό Ντιβέγιεβο, τήν κατείχε ή γερόντισσα Ελισάβετ (Μαρία) Ουσάκωβα, μία εξαιρετική μοναχή. Πλήν όμως ένας δόλιος ιερομόναχος, φθονώντας τήν δόξα τού οσίου, θέλησε να καταστρέψει το έργο του ανεβάζοντας στον ηγουμενικό θρόνο μια άλλη μοναχή, που θα την είχε υποχείριο του. Έπεισε λοιπόν τον τοπικό επίσκοπο Νεκτάριο να απομακρύνει την γερόντισσα Ελισάβετ, παρά την θέληση τετρακοσίων μοναζουσών.
Ο επίσκοπος Νεκτάριος ήρθε στο Ντιβέγιεβο για να αντικαταστήσει βίαια την Ελισάβετ με την Λουκερία .Λίγο πριν έλθει, κατάλαβα πως κάτι ενοχλούσε πολύ την Πελαγία μου. Περπατούσε βιαστικά πάνω κάτω κι έλεγε:
– Πω, πω, τί στενοχώρια! Τί αγωνία, τί αγωνία!
– Τι στενοχώρια εννοείς; την ρώτησα. Εδώ όλοι περιμένουμε το σεβασμιώτατο και συ μιλάς για στενοχώρια; Έλα να ζεστάνουμε το σαμοβάρι .
– Αχ, μάτιουσκα, είπε (ήταν η πρώτη φορά που με είπε μάτουσκα). Τί λες τώρα, “να ζεστάνουμε το σαμοβάρι “, με τέτοια στενοχώρια; Πω, πω τί καταιγίδα έρχεται! Πάμε στην πύλη…
– Τί κεραυνός θα πέσει τώρα! είπε. Ίσως και να σκοτώσει κάποιον.
– Τί είν ‘ αυτά που λες; της είπα. Κύριε ελέησον!

Νάξος: «Βρέθηκε» ο ξεχασμένος αυτοκράτορας

  Πρόσφατα, ο διευθυντής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων Δημήτρης Αθανασούλης και η ομάδα του διέκριναν ένα μισοσβησμένο όνομα σε ναό της Νάξου.

  Επρόκειτο για τον Ιουστινιανό Β΄ τον Ρινότμητο, ο οποίος εκσυγχρόνισε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αντιμετώπισε τους αντιπάλους της.

  Ομως, απέκτησε και εχθρούς, που τον καθαίρεσαν, τον τιμώρησαν με ακρωτηριασμό της μύτης και τον αποκεφάλισαν. 

 Λόγω της «καταδίκης της μνήμης» («damnatio memoriae») που υπέστη, το όνομά του διεγράφη από κτίρια της αυτοκρατορίας.

H εκκλησία της Παναγίας Δροσιανής, της οποίας η ανέγερση αποδίδεται στη δεύτερη βασιλεία του Ιουστι-νιανού Β΄ του Ρινότμητου από το 705 έως το 711.

Ο καταδικασμένος σε λήθη Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος «αποκαλύπτεται» μέσα από κτητορική επιγραφή στον ναό της Παναγιάς Δροσιανής  της Νάξου.

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ

Όπως το πουλί στο αγκάθι(Αγ.Δημήτριος Γκαγκαστάθης)

Εγώ έχω το Χριστό κυβερνήτη στη ζωή μου. Δεν τον έβαλαν οι άνθρωποι καλά στην καρδιά τους για να νιώσουν το μεγαλείο Του.
Είναι γλυκύς. Δεν τον αλλάζω με τίποτα. Μια ζωή τον παρακαλώ να με αξιώσει κι εγώ να χύσω το αίμα μου για Αυτόν.
Κοιμάμαι τόσο αμέριμνα όπως το πουλί στο αγκάθι και τα ρυθμίζει όλα Αυτός καλύτερα από οποιονδήποτα άλλο.
Οι γιατροί μου το ανήγγειλαν καθαρά, το πικρό φιρμάνι.
Εγώ εδόξαζα το Θεό που μου έδωκε αυτό το μεγάλο δώρο, τον καρκίνο για να με δοκιμάσει. Η εγχείρηση κράτησε πέντε ώρες.
Τις επόμενες ημέρες είχα μια διάθεση που μου ερχόταν να κατέβω από το κρεβάτι. Δεν αισθανόμουν τίποτα.
Το βράδυ που έμεινα μόνος ήλθαν δύο άγνωστοι και με φύλαγαν και με ανακούφιζαν. Χαρά Θεού και ευλογία Θεού εκείνο το βράδυ που δεν μπορώ να περιγράψω.Όλοι εθαύμασαν πως έζησα.

πηγή

Η είδηση έτρεξε πιο γρήγορα από τον άνεμο: «Βρέθηκε!»

Είναι 30 Ιανουαρίου του 1823. Το κρύο του Αιγαίου τρυπάει τα κόκαλα, αλλά στην Τήνο η νύχτα έχει γίνει μέρα. Η είδηση έτρεξε πιο γρήγορα από τον άνεμο: «Βρέθηκε!»

Οι άνθρωποι βγαίνουν από τα σπίτια τους με την ανάσα τους να αχνίζει στο σκοτάδι. Δεν περιμένουν το ξημέρωμα. Αρπάζουν ό,τι βρουν – ένα φανάρι, ένα κερί, μια δάδα – και αρχίζουν να περπατούν. Από τα ψηλά χωριά, από τα στενά σοκάκια, μια αργή, φωτεινή ποτάμια ροή κατηφορίζει προς τη Χώρα.

​Κάθε φανάρι που ανάβει εκείνη τη νύχτα δεν φωτίζει μόνο το μονοπάτι. Φωτίζει την ελπίδα ενός ολόκληρου έθνους που παλεύει να γεννηθεί. Είναι το φως που νικάει το σκοτάδι της σκλαβιάς, η πίστη που γίνεται ζεστασιά μέσα στο καταχείμωνο. Οι Τηνιακοί τρέχουν να δουν το «σημάδι», να ακουμπήσουν την εικόνα που έμεινε θαμμένη στη γη για αιώνες, περιμένοντας τη στιγμή της.

«Υπάρχει ἕνα εἰδικό δαιμόνιο, πού λέγεται “κουφό” καί “ἄλαλο”...

«Υπάρχει ἕνα εἰδικό δαιμόνιο, πού λέγεται “κουφό” καί “ἄλαλο”, πού πιάνει τό αὐτί καί τή γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου καί δέν τόν ἀφήνει νά ἀκούση καί νά μιλήση.

Λέγεται “κουφό”, διότι ἐνῶ σέ ἀφήνει νά ἀκούσης τά πάντα, αἰσχρά καί ἁμαρτωλά πράγματα, δέν σέ ἀφήνει, ὅμως, νά ἀκούσης τό σωστό καί τό σωτήριο, γιά νά τό πράξης.

Λέγεται καί “ἄλαλο”, διότι ἐνῶ σοῦ ἐπιτρέπει νά πῆς ὅλες σου τίς βρωμιές καί ἁμαρτίες στούς ἄλλους -γιά νά ἀκούγεται ή τέχνη καί ἡ μέθοδος τῆς ἁμαρτίας καί νά τήν πράττη καί ὁ ἄλλος— σοῦ ἀπαγορεύει, ὅμως, νά τίς πῆς στόν παπᾶ, διά τῆς ἐξομολογήσεως.

 Ξέρει ὁ σατανᾶς, ὅτι ἡ ἁμαρτία σβήνεται μόνο ὅταν τήν ἐξομολογηθοῦμε καί ὄχι ὅταν τήν ποῦμε σέ κάποιον ἄλλον, γι’ αυτό πολλοί στήν ἐξομολόγηση, κρύβουν ἐν γνώσει τους μία ἁμαρτία.Εἶναι τό “ἄλαλο” δαιμόνιο πού τούς ἐμποδίζει…”

Από το βιβλίο του αρχιμανδρίτη Ιωάννη Κωστώφ ''Σανίδα σωτηρίας'' Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, Ωρωπός.

πηγή

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Οι Τρεις Ιεράρχες υπήρξαν, εκτός των άλλων ιδιοτήτων τους, και παιδαγωγοί. Ασχολήθηκαν με τους νέους, έγραψαν έργα αφιερωμένα σ’ αυτούς, ήταν διδάσκαλοι, συζήτησαν μαζί τους, τους έδωσαν που να κάνουν τη ζωή τους όμορφη και κατά άνθρωπον και κατά Θεόν.
Κυρίαρχο στοιχείο στον λόγο και τη ζωή τους η αγάπη και με βάση αυτή φέρονταν στους ανθρώπους, ιδιαιτέρως όμως στη νέα γενιά.

Ο Μέγας Βασίλειος τόνιζε ότι η ψυχή του νέου είναι εύπλαστη και τρυφερή, δεν έχει σκληρότητα και είναι ειλικρινής η στάση τους απέναντι στη ζωή. Γι’ αυτό χρειάζεται να ασκούνται στο αγαθό, να μαθαίνουν την καλοσύνη, να επιβραβεύονται γι’ αυτήν, να τους δείχνουν οι μεγαλύτεροι πρότυπα που να τους εμπνέουν σε μια ζωή που το κέντρο δεν θα είναι το εγώ, αλλά το «εμείς».

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος προέτρεπε τους νέους να μη δαπανούνε τη νεότητά τους στα πάθη, αλλά να αγωνίζονται να χτίσουν ισχυρό χαρακτήρα, που να αντιστέκεται στο κακό.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ζητά από τους νέους να μάθουν να έχουν μέτρο στην διατροφή τους, να απέχουν από την πολυτέλεια, να είναι νοικοκύρηδες, να αγαπούνε, αλλά και να δέχονται να καθοδηγούνται και να εμπιστεύονται τους μεγαλύτερους.

Εδώ θα μείνουν όλα, μόνον τα καλά έργα θα μας συνοδεύσουν

Εδώ θα μείνουν όλα, μόνον τα καλά έργα θα μας συνοδεύσουν.

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης • εκοιμήθη στις 29 Ιανουαρίου 1975

πηγή

Ν. Καρούζος, ❝ Η Ορθοδοξία ❞

πηγή

Σκέψεις με αφορμή την μνήμη του Αγίου Δημητρίου(Γκαγκαστάθη)

Όταν ο άνθρωπος δουλεύει με τον εαυτό του πνευματικά,όταν παλεύει με τα πάθη του και όχι με τους άλλους, τότε λεπτύνεται η πνευματική του αντιληπτικότητα.
Δεν αισθάνεται μόνο την ευλογία της παρουσίας του Θεού στη ζωή του,
αλλά αισθάνεται και την παραμικρή προσφορά, την πιο απλή διακονία του άλλου δίπλα του...
Δεν τα θεωρεί δεδομένα. Δεν λέει «έτυχε».Γι' αυτό και βλέπει δίπλα του πρόσωπα και όχι υπηρεσίες.

Τέτοιος άνθρωπος του Θεού ήταν ο Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης.
Έκαμε προσευχή ακόμα και για τον οδηγό του λεωφορείου που τον πήγαινε στον προορισμό του,αλλά και για τη νοσοκόμα που του έπαιρνε αίμα για εξετάσεις.
Και ξέρεις δεν θα μάθαιναν ποτέ αυτοί οι ''τυχαίοι'' άνθρωποι ότι ο παππούλης που πριν λίγο συνάντησαν , μέσα στην καθημερινότητα τους, προσεύχεται έτσι από την καρδιά του για αυτούς;
Αυτή η καλοσύνη που κινείται στη σκιά της αφάνειας είναι γεμάτη Χάρη γιατί
εκεί είναι όπου συχνάζει ο Θεός και οι άγιοί Του,χωρίς θόρυβο,χωρίς μαρτυρίες
και χωρίς επιβεβαίωση.

Και άλλη μια μαρτυρία αυτής της βουβής του καλοσύνης...

Σπάνια σφραγισμένη μεσαιωνική σταυροθήκη ανακαλύφθηκε στα αρχαία Λύστρα

Μία σπάνια σφραγισμένη σταυροθήκη ανακαλύφθηκε στα αρχαία Λύστρα, στο Ικόνιο της κεντρικής Μικράς Ασίας. Το αντικείμενο βρέθηκε κλειστό, καθαρίζεται και συντηρείται, ώστε να αποφευχθεί η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς.

Η ανασκαφή στην περιοχή της εκκλησίας αποκάλυψε τάφους με μεταλλικούς σταυρούς και κοσμήματα. Μεταξύ των ευρημάτων υπήρχαν και αρκετές λειψανοθήκες, οι οποίες ήταν όλες σπασμένες, ανοιχτές ή, με εξαίρεση μία, είχαν διασωθεί μόνο κατά το ήμισυ. Η άθικτη χάλκινη σταυροθήκη χρονολογείται μεταξύ του 9ου και του 11ου αιώνα. Αποτελείται από δύο καπάκια που είναι μόνιμα συνδεδεμένα μεταξύ τους με πριτσίνια. Δεν υπάρχει μεντεσές ή μηχανισμός για να ανοίγει και να κλείνει όπως ένα μενταγιόν.

Το εξωτερικό είναι διακοσμημένο με σχέδια από κύκλους με κουκκίδες και παράλληλες γραμμές. Ο σταυρός είναι διακοσμημένος με απλά γεωμετρικά μοτίβα, σύμφωνα με την τοπική βυζαντινή μεταλλουργία του Μεσαίωνα. Ο λιτός σχεδιασμός του υποδηλώνει ότι πιθανόν ανήκε σε κληρικό ή σε ευσεβές μέλος της τοπικής χριστιανικής κοινότητας και όχι σε κάποιο μέλος της ελίτ.

Ακέραια σταυροθήκη (9-11ος αιώνας) καθαρισμένη.

[Credit: Abdullah Doğan - Anadolu Agency]

Σε αντίθεση με τα περισσότερα γνωστά παραδείγματα, τα οποία συχνά βρίσκονται σπασμένα ή έχουν ανοιχτεί σκόπιμα, αυτός ο σταυρός ανακαλύφθηκε ακριβώς όπως είχε κατασκευαστεί πριν από αιώνες. Οι αρχαιολόγοι που συμμετείχαν στην ανασκαφή λένε ότι αυτό καθιστά το αντικείμενο ιδιαίτερα πολύτιμο για την κατανόηση της μεσαιωνικής θρησκευτικής χειροτεχνίας.

Θυμάμαι τα δάκρυα του παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη...

 

πηγή

ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ...

Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα,
ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον·
οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος,
οὐ συνοδεύει ἡ δόξα·
ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος,
ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται.

Αυτή η φράση δεν διαβάζεται. Στέκεται.
Στέκεται μπροστά μας όπως στέκεται το σώμα πριν χαθεί από τα μάτια: αδιαπραγμάτευτη, γυμνή, χωρίς περιθώριο ερμηνευτικής παρηγοριάς. Η νεκρώσιμη ακολουθία δεν ζητά να μας εξηγήσει τον θάνατο, ζητά να μας απογυμνώσει από τις αυταπάτες μας.
Και το κάνει όχι με φιλοσοφία, αλλά με ρήξη.

Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα.
Όχι επειδή είναι άνευ αξίας, αλλά επειδή δεν αντέχουν το πέρασμα.
Η ματαιότητα εδώ δεν είναι μηδενισμός.Είναι διάγνωση.
Είναι η στιγμή που το νόημα παύει να στηρίζεται στη διάρκεια και αναγκάζεται να αναζητήσει αλλού την πηγή του.
Μέχρι να φανεί ο θάνατος, ζούμε σαν να κρατάμε. Μετά, καταλαβαίνουμε ότι κρατιόμασταν.

Ου παραμένει ο πλούτος.
Και αυτό δεν αφορά μόνο την υλική συσσώρευση. Αφορά τον πλούτο της οικειότητας, τον πλούτο του καθημερινού ρυθμού, τον πλούτο του «είμαστε εδώ μαζί». Εκείνον τον πλούτο που ποτέ δεν ονομάζεται έτσι όσο υπάρχει, γιατί νομίζουμε ότι είναι φυσικός νόμος. Όταν όμως χαθεί, αποκαλύπτεται ως δάνειο. Κι αυτό το δάνειο ανακαλείται χωρίς προειδοποίηση.

Θέλω να βοηθήσω κάθε άνθρωπο που μου ζητάει την βοήθεια, και όλο τον κόσμο(Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης)

Δεν ημπορώ να ησυχάσω, θέλω να βοηθήσω κάθε άνθρωπο που μου ζητάει την βοήθεια, και όλο τον κόσμο.

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης • εκοιμήθη στις 29 Ιανουαρίου 1975

πηγή

29 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας ανοίγει μια νέα σελίδα πνευματικής χαράς

29 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας ανοίγει μια νέα σελίδα πνευματικής χαράς, εορτάζοντας για πρώτη φορά τη μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Δημητρίου του Γκαγκαστάθη.

​Ο Άγιος Δημήτριος δεν υπήρξε ένας απόμακρος ασκητής, αλλά ένας "επίγειος άγγελος" που έζησε ανάμεσά μας μέχρι το 1975. Άσκησε τα ιερατικά καθήκοντα στον ναό του Αγίου Νικολάου, στον Πλάτανο στα Τρίκαλα, δίδαξε με τη ζωή του τι σημαίνει αληθινή ιερωσύνη

​Οι λειτουργίες του ήταν βιωματικές, με δάκρυα και μια αίσθηση ότι ο ουρανός κατέβαινε στη γη.
​Παρά τα ουράνια σημεία και την επικοινωνία του με τους Αγίους (όπως τον Άγιο Νικόλαο), ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του τον ελάχιστο όλων. Έγινε καταφύγιο για χιλιάδες ψυχές, προσφέροντας παρηγοριά, στήριξη και καθοδήγηση σε δύσκολους καιρούς.

​"Όταν προσεύχεσαι, να μιλάς στον Θεό σαν να Τον έχεις μπροστά σου, με απλότητα και εμπιστοσύνη παιδιού." έλεγε...
​Σήμερα, ο παπα-Δημήτρης δεν ανήκει πια μόνο στη θεσσαλική γη, αλλά σε ολόκληρη την οικουμένη. Η πρώτη του εορτή μας υπενθυμίζει ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι ανέφικτο, αλλά ο καρπός της πίστης και της θυσιαστικής αγάπης μέσα στον σύγχρονο κόσμο.
​Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν!

πηγή

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

 «Ελεεινός και ταλαίπωρος είναι αυτός που δεν απέκτησε υπομονή, επειδή για τέτοιους ανθρώπους εξαπέλυσε τα «ουαί» η θεία Γραφή. Αλίμονο, λέει, σ’ αυτούς που έχουν χάσει την υπομονή. Πραγματικά, λοιπόν, πραγματικά, αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει υπομονή, διότι ένας τέτοιος άνθρωπος μεταφέρεται εδώ και κει, όπως ένα φύλλο από τον αέρα. Δεν ανέχεται προσβολή, στις θλίψεις λιποψυχεί. 

  Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι εύκολος στις φιλονεικίες, μεμψίμοιρος στην υπομονή και αντιρρησίας στην υπακοή. Στις προσευχές είναι οκνηρός και στις αγρυπνίες κατακουρασμένος. Στις νηστείες είναι σκυθρωπός και στην εγκράτεια απρόσεκτος. Στις αποστολές είναι απρόθυμος και στις εργασίες κακός εργάτης. Στην πονηρία είναι  αξεπέραστος και στις ενέργειές του αυταρχικός. Στις λογομαχίες είναι ανδρείος και στην ερημική ζωή αδύνατος. 

  Ένας τέτοιος άνθρωπος εχθρεύεται αυτούς που έχουν καλή φήμη, και φθονεί αυτούς που προοδεύουν. Εκείνος που δεν έχει υπομονή υποφέρει πολλές τιμωρίες, και ένας τέτοιος αδυνατεί να πλησιάσει την αρετή. Διότι με την υπομονή τρέχουμε το αγώνισμα του δρόμου που είναι μπροστά μας, λέει ο Απόστολο. Εκείνος που δεν έχει υπομονή είναι ξένος προς την ελπίδα που προέρχεται απ’ αυτήν. Γι’ αυτό παρακαλώ, όσοι όπως εγώ είστε χωρίς υπομονή, αποκτήστε υπομονή, για να σωθείτε» (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, Λόγος για τις αρετές και τις κακίες, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, Μετάφραση: Κ. Γ. Φραντζολά).

  Σπάνια βρίσκεται γραφίδα που να αποδίδει τόσο βαθιά και διεισδυτικά, αλλά και τόσο συνοπτικά και με τέτοια ρυθμικότητα, το τι συμβαίνει με τον άνθρωπο της αρετής αλλά και της κακίας, όσο η γραφίδα του θαυμασίου και σπουδαιοτάτου Πατέρα της Εκκλησίας οσίου Εφραίμ του Σύρου. Δεν είναι τυχαίο ότι «απέκτησε πολύ ενωρίς μεγάλη φήμη και αναγνωρίστηκε Διδάσκαλος της Οικουμένης», ενώ «τα συγγράμματά του άρχισαν σε κάποιες εκκλησίες να αναγινώσκονται μετά την Αγία Γραφή, και το όνομά του το ανέφεραν με θαυμασμό οι Χριστιανοί, διότι κατά τον Γρηγόριο Νύσσης “εις πάσαν την γην το φέγγος του βίου και της θεωρίας αυτού εξέλαμψεν”». Ένα δείγμα της δεινότητας του λόγου του και του εμπνευσμένου από το Πνεύμα του Θεού νου του είναι και το παραπάνω απόσπασμα για τον άνθρωπο που δεν έχει υπομονή στη ζωή του.

❝τόν φαιλόνην […] ἐρχόμενος φέρε❞

Ο “ΦΑΙΛΟΝΗΣ“ ήταν ρωμαϊκό πανωφόρι χωρίς μανίκια, σαν μανδύας (κάτι σαν το μεξικάνικο πόντσο, χωρίς βέβαια τους έντονους χρωματισμούς του).

 Η λέξη έχει ενδιαφέρουσα ετυμολογία. Προήλθε από το “φαινόλης“ (με αντιμετάθεση συμφώνων) < αρχ. ρ. “φαίνω“, επειδή αρχικά σήμαινε «ανοιχτόχρωμο ή λαμπρό ένδυμα» (υπάρχει και ομηρικό θηλ. επίθετο “φαινόλις“ «λαμπρή»).

 Η λέξη πέρασε στη Λατινική με το όνομα “paenula“. (Υπάρχει και ένα είδος αράχνης του Εκουαδόρ με επιστημονικό όνομα “Paenula paupercula“, που πιθανόν ονομάστηκε έτσι από το κυκλικό της σχήμα. Η μετάφρασή του όρου θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα: «φαινόλης ο πάμπτωχος»…).

Οἱ κακές ἕξεις καί ἡ θεραπεία τους

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

  Α’. Ἐξέτασε, ἀδελφέ, τὶς κακὲς ἕξεις καὶ συνήθειες ποὺ ἀπέκτησες μὲ τὴ ζωὴ ποὺ ἔκανες, ἂν εἶναι παλιές χρειάζεται περισσότερος κόπος γιὰ νὰ καταστραφοῦν, ἂν εἶναι καινούργιες λιγότερος· ὅπως ἕνα παλιὸ καὶ ἕνα μεγάλο δένδρο, περισσότερο κόπο χρειάζεται γιὰ νὰ κοπεῖ καὶ νὰ ξεριζωθεῖ ἀπὸ ἕνα νέο καὶ μικρό.

  Β’. Ἐξέτασε τὶς θεραπεῖες ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιήσεις γι’ αὐτὲς τὶς κακές σου ἕξεις καὶ συνήθειες, ἀπὸ τὶς θεραπεῖες αὐτὲς ἡ πρώτη εἶναι τὸ νὰ θέλεις νὰ διορθωθεῖς, ὄχι ἀμφιβάλλοντας ἀλλὰ ἀποφασιστικά.

  Διότι οἱ σωματικὲς ἀσθένειες μποροῦν νὰ θεραπευθοῦν καὶ χωρὶς τὴν θέλησή μας, οἱ ἀσθένειες ὅμως τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ θεραπευθοῦν. Διότι καὶ γι’ αὐτὲς χρειάζεται μία ἀποφασιστικὴ θέληση τοῦ ἀσθενῆ, γιὰ νὰ ἰατρευθεῖ καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὰ μέσα καὶ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ θεραπεία. Τὰ μέσα, λοιπόν, καὶ τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπεύσεις τὶς κακές σου συνήθειες καὶ ἕξεις εἶναι ἐκεῖνα τὰ δυὸ τὰ ὁποῖα μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος, ὅταν ἐλευθέρωσε ἐκεῖνον ποὺ ἦταν δαιμονισμένος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, λέγοντας «Τὸ γένος αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βγεῖ μὲ κανένα ἄλλο μέσο παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μάρκ. 9,29).

Γ’. Ἐξέτασε, λοιπόν, τὸν ἑαυτό σου, πῶς κάνεις τὴν προσευχὴ σου• διότι πρέπει νὰ προσεύχεσαι ὄχι μὲ καρδιά, ποὺ νὰ περιπλανιέται ἐδῶ κι ἐκεῖ καὶ μὲ διασκορπισμένο νοῦ, ἀλλὰ νὰ προστρέχεις στὸ Θεὸ καὶ νὰ προσεύχεσαι μὲ τόση μεγάλη ταπείνωση καὶ καρδιακὴ συντριβὴ καὶ μὲ τόση μεγάλη προσοχὴ τοῦ νοῦ καὶ μὲ τόση μεγάλη καρτερία καὶ ὑπομονή, ὅπως θὰ προσευχόσουν ἂν βρισκόσουν σὲ μία μεγάλη θαλασσοταραχή, ὅπου δὲν θὰ ὑπῆρχε ἄλλη ἐλπίδα σωτηρίας παρὰ μόνο ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Διότι σὲ τέτοια συντετριμμένη καὶ ταπεινὴ προσευχὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀρνεῖται κανένα πράγμα ἀλλὰ δίνει, ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία, διότι Αὐτὸς μόνο εἶπε: 

«Ζητᾶτε καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ, ἐρευνᾶτε καὶ θὰ βρεῖτε, κτυπᾶτε καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθεῖ ἡ πόρτα. Διότι καθένας ποὺ ζητά, λαμβάνει καὶ καθένας ποὺ ἐρευνᾶ, βρίσκει» (Μάτθ. 7,7-8).

Σπάνια τοιχογραφία Αγίου Νικολάου

Τοιχογραφία στην Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Staro-Nagorichino(Σκόπια)έργο των Μιχαήλ και Ευτυχίου Αστραπά .

 Απεικονίζει τον Άγιο Νικόλαο να κόβει με το τσεκούρι  ένα τεράστιο κυπαρίσσι  στο οποίο κατοικούσε ένας δαίμονας και τρομοκρατούσε τη γύρω περιοχή.Ο  δαίμονας παραδέχτηκε την ήττα του και αποχώρησε από όλη τη Λυκία.

Όταν θέλεις να προσευχηθείς...

 Όταν θέλεις να προσευχηθείς, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι. Τότε ,μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός...Να κράζης στον Θεό, μ' όλη την δύναμη σου, από το βάθος της καρδιάς.

 Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτει. Μετά από τις 12, την νύκτα, μέχρι τις 3.30' , τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος , όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι' αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον...

...Την νύκτα δεν πρέπει να την χαραμιζομαι όλη στον ύπνο, διότι τότε ο σατανάς μας κάνει ότι θέλει. Εγώ από μικρό παιδί μ' άρεσε να προσεύχωμαι. Πήγαινα σε τόπο ήσυχο και εκραζα εις τον Θεόν. Τον διψούσε η καρδιά μου. Είχα μάθει και τους χαιρετισμούς απ' έξω και τους έλεγα. Τί ευφροσύνη, αγαλλίαση και ειρήνη που είχα στην καρδιά! Ότι και αν ζητούσα από την καλή Παναγία μας μου το έδινε...

+Όσιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης

πηγή

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΥΩΝΗ & Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΟΥ

  “Στο δρόμο από την Άρτα στην Αμφιλοχία (Καρβασαρά), 6 περίπου χιλιόμετρα από την Άρτα, σ’ ένα ύψωμα, δεσπόζει παλιός βυζαντινός ναός, που στηρίζεται σε αντηρίδες και τον παραστέκει άγρυπνος φρουρός ένα πελώριο φουντωτό κυπαρίσσι. Στη μοναξιά του φτωχικού νεκροταφείου δε συναντάς ανθρώπινη ψυχή. Σπάνια να περάσει κανένας χριστιανός από το γειτονικό χωριό, το Νεοχωράκι. Κι όταν τον ρωτήσεις να σου πει τι γνωρίζει γι’ αυτή την εκκλησία, που θυμίζει παλιούς καιρούς, θα σου μιλήσει για το κυπαρίσσι και ένα παλιό, πολύ παλιό – θαύμα που έγινε. Κι ο θρύλος, με την ιστορία δεμένος, όπως την λέει ο καντηλανάφτης ή όποιος άλλος χριστιανός από το Νεοχωράκι, είναι περίεργος.

  Τον καιρό που στα μέρη αυτά ήταν Τούρκοι, κάποιος Τούρκος αποπειράθηκε να κόψει το μεγάλο κυπαρίσσι που είναι πάνω από το ιερό της Παναγιάς, για να πουλήσει το ξύλο του. Μόλις όμως άρχισε να το κόβει, έχασε το φως του. Σταμάτησε τότε το κόψιμο και στην απελπισία του έταξε στην Παναγιά να κάμει ένα μεγάλο δώρο στην εκκλησία αν ξαναβρεί το φως του. Όταν ο Τούρκος έκαμε το τάμα του, η Παναγιά τού ξανάδωσε το φως του και το όμορφο κυπαρίσσι σώθηκε και φούντωσε ακόμα πιο πολύ.
Ήταν άραγε ο Τούρκος Μπρυώνης που έδωσε τ’ όνομά του στο εκκλησάκι; Η παράδοση δεν το λέει. Όμως το όνομα υπάρχει. Κι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Παναγιά του Μπρυώνη, μας οδηγεί στα χρόνια της Φραγκοκρατίας…