Βλέποντας την αντι-συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης για το gay pride, διοργανωμένη από Άνθιμους, Ψωμιάδηδες και λοιπές «υγιείς σεξουαλικά» δυνάμεις άκουσα μια αυθόρμητη διαμαρτυρία:
«Μα τι τους νοιάζει τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του; Δική του η ‘αμαρτία’ , δική του θα είναι και η τιμωρία!»
Όχι, δεν είναι καθόλου έτσι. Όπως θα εξηγήσω παρακάτω, οι διαμαρτυρόμενοι υπερασπίζονται όχι μόνο τα πιστεύω τους, αλλά και την ίδια τη ζωή τους, η οποία θεωρούν ότι απειλείται από τους ομοφυλόφιλους.
Μια ιστορία που επαναλαμβάνεται με διάφορους τρόπους στην Παλαιά Διαθήκη, είναι η τιμωρία μιας ολόκληρης πόλης (Σόδομα και Γόμορα) ενός ολόκληρη λαού (πληγές του Φαραώ) ή ακόμα και της ανθρωπότητας (κατακλυσμός του Νώε), όταν η ‘αμαρτία’ παίρνει το πάνω χέρι. Δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι σε οποιαδήποτε περίοδο από αυτές δεν θα υπήρχαν άνθρωποι τίμιοι, που δεν θα συμμετείχαν στην ‘αμαρτία’. Στο κάτω – κάτω, ο κατακλυσμός, ας πούμε, δεν έπνιξε μόνο ενήλικες, αλλά και παιδιά όλων των ηλικιών και βρέφη, τα οποία δεν είχαν καν την δυνατότητα να κατανοήσουν γιατί βρήκαν φρικτό θάνατο από πνιγμό. Ή, να θυμίσω, ότι οι πρωτότοκοι γιοί των Αιγυπτίων αφού είδαν ακρίδες, βατράχια και καντήλες στα σώματά τους, θανατώθηκαν μηδενός εξαιρούμενου (η δέκατη πληγή). Με λίγα λόγια, η Παλαιά Διαθήκη διδάσκει μετά επιτάσεως ότι όταν ο Θεός θυμώσει, η τιμωρία του θα είναι σκληρή και θα πέσει στα κεφάλια δικαίων και αδίκων, γυναικοπαίδων και βρεφών μη εξαιρούμενων. Ολόκληρη η Δυτική κοινωνία μέσω της Παλαιάς Διαθήκης έχει διαπαιδαγωγηθεί στην έννοια της συλλογικής ευθύνης, ο Χριστιανός μαθαίνει να μην φοβάται την τιμωρία μόνο για τις δικές του αμαρτίες, αλλά και για τις αμαρτίες του διπλανού του. Οι Ανθιμοψωμιάδηδες λοιπόν, πιστεύουν ή μάλλον φοβούνται ότι οι αν οι ‘αμαρτωλοί’ εκνευρίσουν το ‘καλοκάγαθο’ Ον της Παλαιάς Διαθήκης, αυτό για να δείξει την απογοήτευσή Του (ή την αγάπη Του) μπορεί να στείλει εναντίον τους εκείνα τα Θηρία που περιγράφονται στην ‘Αποκάλυψη’. Και αν έρθουν τα Θηρία, άντε να πιστέψεις ότι θα στην χαρίσουν εσένα (ας μην ξεχνάμε και το ‘ουδείς αναμάρτητος’) ή ότι θα συνυπολογίσουν ‘παράπλευρες απώλειες’ καθώς ξερνάνε φωτιές από το στόμα τους.
Ως εκ τούτου, οι διαμαρτυρόμενοι για το gay pride δεν αποτελούν μια ‘φανατική’ μειοψηφία η οποία έχει ‘παρεξηγήσει’ το νόημα του Χριστιανισμού, αντιθέτως έχουν μάθει καλά το μάθημά τους. Η δύναμη της Βίβλου και η συμμετοχή της στη “φανταστιακή θέσμιση” όλων των Δυτικών χριστιανικών κοινωνιών είναι ένας από τους βασικούς λόγους που μετά από τόσους αιώνες σκέψης, συνεχίζουμε και αναζητούμε τα όρια της ‘αμαρτίας’ ή του ‘φυσιολογικού’.[1]
Τα παραπάνω νομίζω συνδέονται και με την επίθεση που δέχεται ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης για κάποιο βίντεο με σεξουαλικό περιεχόμενο. Η κοινή λογική λέει ότι από την στιγμή που δεν εμπλέκει ανηλίκους ή παραβίαση της ελευθερίας δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν, δεν θα έπρεπε να είναι καν θέμα. Είμαστε όμως μια χριστιανική κοινωνία. Και φοβόμαστε πάντα ότι μπορεί να πληρώσουμε όχι μόνο τις δικές μας, αλλά και τις ξένες ‘αμαρτίες’. Πάνω σ’ αυτόν τον αρχετυπικό φόβο επενδύει ο Ζούγκλας και η δημοσιογραφία του υποκόσμου, όχι για να υποσκάψει την αριστερά, όπως τον κατηγορούν, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν ένα είδος ιδεολογικής μάχης. Αυτού του τύπου οι δημοσιογράφοι, όμως, δεν απευθύνονται στο μέρος του εγκεφάλου στο οποίο διαμορφώνονται οι ιδέες και οι θεωρίες. Απευθύνονται στα βαθύτερα και παλιότερα τμήματα του εγκεφάλου μας, σ’ αυτά που φωλιάζουν οι αρχετυπικοί φόβοι, τα τμήματα εκείνα που διατηρούνται από την εποχή που ήμασταν (όλοι) ερπετά.
[1] Αν κάποιος μου αντιτείνει εδώ το μήνυμα της ‘αγάπης’ της Καινής Διαθήκης, έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις: πρώτον η αντίφαση δεν είναι δική μου, είναι δική τους. Δεύτερον, αν κάποιος θεωρεί ύψιστη αξία την αγάπη, δεν θα έπρεπε άμεσα να καταγγείλει το μισαλλόδοξο, εκδικητικό, εγωιστικό και κακό πλάσμα που περιγράφεται ως «Θεός» στην Παλαιά Διαθήκη αντί να διακυρρήσσει σε όλους τους τόνους ότι το υπηρετεί;
Ζιζάνιο της Λογικής 
