DOŻYNKI W DREWNIACZKOWIE

          Z pól zebrane, można świętować. W Drewniaczkowie wesoło, z muzyką obchodzi się Dożynki. 

 

Zygmusia i Jadwisię wybrano na dożynkowych starostów. On z wielką dumą niesie chleb upieczony przez Jadwisię, a ona prezentuje dary ogrodu. 

 

             Wieniec dożynkowy to dzieło Ludwiny, wszyscy z rodziny Góralicek-Gromadów pomagali.

 

            Kurp Wojtek prezentuje dorodny snop zboża, a jego narzeczona Malwinka, ubrana na te okazję w obszerny, gospodarski fartuch, dwa kosze - warzywa i owoce. 

 

Nawet maluszki Hanisia i Jędruś niosą koszyczki owoców i grzybów. 

 

                Muzykę dziś zapewniają Kazio, Kuba i Klimek. 

 

            Idą dożynkowym korowodem przez Drewniaczkowo śpiewając "Plon niesiemy, plon..." 

 

               Na koniec wspólne zdjęcie, na pamiątkę, a potem będzie zabawa w stodole i tańce do rana.

 

 

MARIE LOUISE

             Przedstawiam Wam Marie Louise. Piękna malutką celuloidkę od Petitcollin. 

        Ma zaledwie 13 cm, a 17 wraz w przybraniem głowy.

 Wspaniały strój ludowy reprezentuje Bretanię, miasteczko Pont-Aven.

         Strój jest w doskonałym stanie, bo laleczka trafiła do mnie w pudełku, trochę sfatygowanym i bez przykrywki, ale i tak osłoniło strój.

       Zdjęcia tła niestety nie pochodzą z Francji, ale nie miałam nic pod ręką.

 

KORONCZARKI

               Koronki to wyroby włókiennicze od dużych walorach artystycznych. Jest to rodzaj ażurowej plecionki z nici. Wykonywane są za pomocą szydełka, czółenka, igły bądź klocków.  Ze względu na sposób wykonania dzielimy koronki na: szydełkowe, klockowe, igłowe i frywolitki. 

 

                          Osobę wykonującą koronki nazywamy koronczarką.

 

           Dziś koronczarstwo ręczne jest zawodem ginącym, ponieważ koronki masowo produkowane są przez maszyny.

 

      W Polsce ośrodkami kultywowania tradycji koronkarskich są :

Koniaków – koronka szydełkowa, Bobowa – koronka klockowa i  Wieluń - koronka igłowa na tiulu. Po za tym koronka szydełkowa jest dosyć rozpowszechniona w całym kraju. Wiele kobiet robi szydełkowe serwetki, obrusy oraz inne drobne ozdoby koronkowe. Koronki są bardzo popularną ozdobą strojów ludowych, zwłaszcza obszyć rękawów, kryzek, kołnierzyków, czepców i chusteczek.

Patronką koronczarek jest św. Teresa z Avilli.

           W Drewniaczkowie koronką zajmują się  Ludniwna – koronka szydełkowa,

 

                                                   Jadwinia – koronka klockowa 

 

                                       i Hanisia, która igiełką wyszywa na tiulu.

 

                              Dziś możecie zobaczyć je w paradnej izbie przy pracy.

 

 

 

DOPÓKI NA WAWELU ZYGMUNTA BIJE DZWON

 

          Postanowiłam, że Krakowiacy z mojej kolekcji będą nosili imiona królów. Pierwszy dostał imię Kaziu po Kazimierzu Wielkim. Drugi będzie Zygmusiem – po Zygmuncie I Jagiellończyku zwanym Starym.

 

             Zygmuś trafił do mnie z samiuśkich Kielc, w stanie trochę sfatygowanym i właściwie to powinien się nazywać Jasiek, bo zgubił „copke z piór”, ale jak się raz rzekło, to zmieniać zdania nie wypada. Czapkę na wzór dostałam od Kamila i zaraz Zygmusiowi nową, śliczną zrobiłam. 

 

          Zygmuś wymagał naciągnięcia gumek. Po naciągnięciu, okazało się, że ma 19 cm wysokości. Prania ubranka, z wybielaniem koszuli włącznie. Trzeba też było wymienić zetlały pas i sczerniałe cekiny. Odnowiłam też buty. Teraz chłopak jak „świca”, panny się za nim oglądają.

 

                                              Ale on widzi tylko ją – Jadwisię.

 

                       Zygmuś zaprzyjaźnił się z Kaziem i razem po Krakowie hulają.

 

CO SŁYCHAĆ U MAGGIE?

       To, że mam co raz więcej lalek nie znaczy, że Maggie przestała być ważna. Może rzadziej teraz pokazuję posty z nią związane, to także wina problemów z bloggerem. Żeby to udowodnić pokażę Wam prezent jaki jej ostatnio zrobiłam.

      W graciarni kupiłam starą, zepsutą lampkę z figurką. Figurka zostanie użyta do mojego pewnego projektu. Reszta wyglądała tak.

      To się rozkłada na części: przód i tył, blat i szuflada. Ona jest przezroczysta, brązowa, jakby imitacja szylkretu. Jest tak przepastna, że Maggie zmieści wszystkie swoje toaletowe przybory i kosmetyki.

      Pomalowałam przód i tył na biało z wyjątkiem wnętrza "muszli". Blat który ma dziury okleiłam folią metaliczną w kolorze miedzi. Przykleiłam okrągłe lusterko.

      Maggie zaraz wypróbowała. Teraz szukamy miejsca dla mebelka. Mamy problemy lokalowe.

 

W DREWNIACZKOWIE

           Drewniaczkowo to miejsce, gdzie mieszkają drewniane lalki . Tym razem z okazji zbliżającego się Dnia Dziecka zawładnęły Drewniaczkowem maluchy z Gromady i ich goście.

          Jędruś, Bartuś i Hanisia zaprosili swoje koleżanki z zagranicy. W końcu jest to Międzynarodowy Dzień Dziecka. Z Łotwy przybyły dwie drewniane dziewczynki - Aina i Maruta. Tak je podpisała pod spodem ich poprzednia właścicielka.

         Laleczki mają ten sam wzrost, podobne buzie i zakończone kulką rączki, ale nie maja nóżek. Za to mają pięknie wykonane stroje.

Kiedy byłam dzieckiem, podczas wakacji u babci, uwielbiałam bawić się w stodole. Hanisia, Bartek i Jędruś zaprosili swoje koleżanki do starej stodoły. 

             Stodoła, to tak naprawdę bardzo stary, ręcznie wykonany domek dla Barbie mojej córki. Tata jej zrobił. Jest duży, ciężki, solidne deski, dzięki temu przetrwał pod tarasem, bo żal mi go było wrzucić do pieca.

                 Teraz robi za stodołę w Drewniaczkowie. W tej wsi wszystko jest drewniane, no wyjąwszy naczynia, te są gliniane.

             Drewniany koń zagląda przez okno, drewniany kot wygrzewa się na parapecie i udaje, że nic go nie obchodzi drewniany ptaszek karmiący pisklęta. Drewniane skandynawskie koniki to zabawki lalek.

         W koszyku jest jeszcze drewniana laleczka i drewniany Pinokio, a z kołowrotka zwisa skakanka z drewnianymi raczkami. Na stole królują gliniane garnki i koszyk z truskawkami, niestety plastikowymi.

         Dzieci po zabawie obstąpiły stół i dobierają się do przysmaków.

Edit: Drewniaczkowo ma swoja stronę na fb https://www.facebook.com/profile.php?id=100093485587415
 

HANIŚ MOJA HANIŚ

 

              Listonosz dzwoni do drzwi. W ręce trzyma paczuszkę. A od kogo ta paczuszka? Od Kamila, Kamil Leszczyński. A co w tej paczuszce? Nie co, tylko kto! To ja Hanisia! 

 

 

         Hanisia to malutka 12cm góralka spiska z kieleckiej Gromady.

 

            U mnie Hanisia odnalazła rodzinę. Mamę Ludwinę, 

 

 

                                 Tatę Walusia i brata Jędrusia. 

 

            Co prawda Hanisia i Ludwina góralki ze Spisza, a Waluś i Jędruś z Zakopanego, ale to niedaleko, a miłość góry przeleci. 

 

             A no góry, skąd ja wezmę teraz góry, kiedy nasze kociewskie to ledwie ponad 100 metrów mają? 

 

             Ale jak to w piosence "posadzili bace na kamieni kupę..." To i u mnie kupa kamieni się znalazła. Hej!

 

P.S. Jędruś kupiony na giełdzie w Pruszczu, a Hanisia to prezent. Mam nadzieję, że uda się post zamieścić. Pozdrawiam wszystkich, którzy tu jeszcze zaglądają.