Δυσκίνητο όνειρο…

 

Βραδύγλωσση είναι η μέρα και η βιομηχανία

Βραδύγλωσσος είναι ο αιώνας μας

Παγίδες στήνουν οι πολεμοκάπηλοι και απειλές

Όλος ο αιώνας μια παγίδα για κατατρεγμένους-

Όσο μιλάς ξεκάθαρα τόσο θα σε μαντρώνουν σε περιφραγμένα χέρσα λιβάδια

Θα σε ταΐζουν με ιδέες ληγμένες θα σε αποχαυνώνουν

Τρελαίνοντάς σε ως να γίνεις φορέας φόβου

Συνθλίβουν σάρκες οι εφαρμοσμένες κοσμοθεωρίες τους

Από όνειρα φτιάχνω μία φωλεά πουλιού που μου ξεφεύγει

Είμαι ρακένδυτος που βλέπει και το τέλος του σαν λύση στο μεγάλο του μαρτύριο

Αποστομώνω την αισιοδοξία σας με μια κουβέντα κουβεντούλα λύπης

Αν θα ορθοποδήσω θα είναι σε μια γκρεμισμένη φυλακή που με επέστρεψε στον κόσμο τον πραγματικό μου….

18/ 11/ 2025

 Στον φίλο μου τον Βασίλη Σπανό….

Αιθεροβάμονες….

Εμείς

κι εσείς,

ουτοπικοί αναγνώστες

και κάπου συναντιόμαστε,

ούτε ψηλά ούτε και χαμηλά, στον κορεσμό

μίας Ιδέας,

πώς οξειδώνεται και η συνείδηση και αλλάζει

αφήνοντας το αλογάκι της να χλιμιντρά

πάνω στο καταπράσινο λιβάδι!…

Αυτή η εξουσία η μέσα μας,

η μυστική!

Βγαίνω αξημέρωτα να συναντήσω την νύχτα.

Βγαίνω από τον κουρασμένο μου πηλό

να με ταλαιπωρήσει ο ουρανός

που σωστά σκυθρωπιάζει.

Είμαι σαν ερυθρός σηματοδότης που μπλοκάρει όλη την κυκλοφορία.

Στα χέρια μου ένα μικρό μπεγλέρι θραύστης της αμηχανίας

και μια σακούλα με λίγο νερό για το γατάκι μου και λίγη

τροφή, να νιώσει πως το αγαπούν το ζωντανό!

Μπορεί κάτι σαν ποιητής να είμαι που αλητεύει

μέσα στα βαθιά σκοτάδια

ο ρωμαλέος τυφλοπόντικας ο εύγονος…

Θα σταθώ πάνω στην χλόη την φρεσκοπλυμένη

από την χτεσινή βροχή.

Θα μιλήσω στον εαυτό μου ωραία.

Κάθε φορά ωραία του μιλώ και τα βρίσκουμε.

Στο τέλος

είμαστε δυο, δεν είμαι ένας, είμαστε

ένα διδυμάκι απίστευτο!

Και αφού συμμαζέψω εικόνες και μυρωδιές στο μυαλό μου

στο σπίτι θα γυρίσω για να μου διηγηθώ

αυτό το ωραίο παραμύθι, αυτήν

την ολόσωστή μου υπεκφυγή να βγαίνω

μες τον κόσμο

κι απ’ τον κόσμο να απουσιάζω

Εγώ ο Μεφιστοφελής ο μέγας και ο πιο λιλιπούτιος

ταγμένος σκηνοθέτης σε μίαν ανάταση που ολοένα

αλλού με πάει

από εκεί που και ο ίδιος φανταζόμουνα….

27/ 1/ 2026

 Καθήμενος στο εδώλιο της μαθητείας…

Είμαι ένα τσαλακωμένο θαυμαστικό πολύ λυπημένο.

Κάθομαι και αναρωτιέμαι πόσα λάθος που έπραξα.

Βλέπω την φοβισμένη κατσαρίδα που τρέχοντας κρύβεται

Πίσω από εκείνο το ερμάριο με τα ληγμένα όνειρα.

Όσο το συμπυκνώνω τόσο με ξενίζει το νόημα.

Σε όλα που επιχείρησα σαν ουραγός τα υπηρετώ.

Απόψε έχει αίγλη μόνο το φεγγάρι.

Ένα αεράκι ευλογεί τα άοκνα φυτά.

Έφυγε η μανούλα μου σαν το πουλάκι το

Φοβισμένο. Έφυγε.

Κρατώ στην μνήμη μου εικόνες από τα παλιά:

Κρατώ ένα πινακάκι και επάνω του γράφω με κιμωλία

Γράμματα του αλφαβήτου και μία ψυχή μαθητική

Του παιδικού παραμυθιού μου ερμηνεύτρια!

26/ 1/ 2026

Αθόρυβα έζησε, αθόρυβα έφυγε…

 

Αθόρυβα έζησε, αθόρυβα έφυγε…

Έναν κόμπο μεγάλης λύπης μου άφησε αυτό το περιστεράκι που δεν υπάρχει πια!

Κρατώ αυτό που είπε κάποιος φίλος: Απ’ τους ανθρώπους να κρατούμε μόνο τα καλά! Αυτά να θυμόμαστε!

Πάντα πίστευα ότι είμαι ένας πολύ σκληρός άνθρωπος. Απόλυτος και ανυποχώρητος. Ήμουν δηλαδή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα χάσω την φωνή μου και δεν θα θέλω να μιλήσω με κανέναν. Το έπαθα όμως. Πνίγηκα.

Δεν είμαι ο πιο θρησκευόμενος τύπος που ξέρετε. Πιστεύω αυτό που είπε κάποια στιγμή ο Ελύτης: ‘’¨Όλες οι θρησκείες λένε ψέματα…’’ . Δεν ξέρω αν πιστεύω σε παράδεισους και τέτοια. Μάλλον μόνο σε μια μικρή πυγολαμπίδα πιστεύω που την λένε ψυχή και που ορίζει όλες τις πράξεις και τις ενέργειές μας στον κόσμο ετούτο.

Η μητέρα μου ήταν ένα φοβικό άτομο. Εξαρτώμενο από τον πατέρα μου και υποταγμένη στις θελήσεις του. Άλλες εποχές τότε, άλλες συνθήκες. Εκεί εγώ βρέθηκα ενάντιος και αυτό τα δυσκόλευε όλα. Η μάνα μου ήταν μια καθαρή ψυχούλα, άκακη και τοποθετημένη μέσα στο πλαίσιο της ζωής με ένα μίζερο παράπονο που την έκανε λίγο γκρινιάρα και ‘’γαντζωμένη’’ σε φανταστικές αρρώστιες και λιποψυχίες.

Όμως ήτανε λαμπερή στις προθέσεις της και με αντοχή στην φτώχεια και τις δυσκολίες που περάσαμε σαν οικογένεια.

Δεν ήξερα ότι θα πονέσω τόσο πολύ με αυτόν τον χαμό.

Ας συναντήσει ένα όμορφο φως εκεί πάνω και ας είναι γαλήνια και ευχαριστημένη!

Σας ευχαριστώ όλους σας όσοι/ες ήρθαν να αφήσουν ένα καλό λόγο για την λύπη μας! Αδύνατον να απαντήσω σε όλους σας. Όμως από την καρδιά μου σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΠΟΛΎ!

Εύχομαι να έχετε υγεία και να ζείτε αγαπημένοι με τους ανθρώπους που έχετε διαλέξει να είναι κοντά σας.

Η ζωή είναι λίγη και περνάει γρήγορα. Μην το ξεχνάτε. Και κανείς δεν παίρνει μαζί του τίποτα από τα υλικά που πασχίζουμε να αποκτήσουμε μια ζωή και ματαιοδοξούμε…

Ζήστε!

Με πολλή αγάπη!

Ευχαριστώ!

 Δεν ωραιοποιείται η λύπη…

Για τις μικρότερες σκέψεις μου

έχω τα μεγαλύτερα φτερά…

Συρρικνώθηκα

και ποιώ ήθος λυπημένου

Και που δεν μιλάω μιλάω

Μαρτυρούν τα μάτια μου το συντελεσθέν που με μικραίνει

Η Φωνή μου είναι σκοτεινή φωνή

Πια- φωνή κουρασμένη…

Αχ, έτσι που έφυγες, πληγή που φάνηκε στο χώμα!

Τι να σου κάνει κι ο πηλός;

χαράσσεται εύκολα και το χαράκι μένει

Αν με ακούς από το υπερπέραν το επέκεινα

Νεύσε μου ότι και εκεί έχει πουλιά

Πουλάκια ωδικά που νομιμοποιούνε

την ανθρώπινη απουσία!

Ιχνηλασία…

Κάτω από τις ήσυχες φιστικιές ένα γυμνό

Αεράκι έπαιζε με το στιλπνό γρασίδι αναμαλλιάζοντας

Την γη σαν μια γαλακτοφόρα σκανταλιάρα αίγα.

Πολύ πρωί για να βρεθώ χωρίς κουράγιο.

Έσφιξα την ζώνη και περπάτησα κατά την λίμνη, οι ήχοι

Του ξημερώματος τελάλησαν κάτι από λευτεριά. Έτσι

Τους ανακάλυψα.

Με γιορτινό χειμώνα κι ολοκάθαρη διάθεση η μέρα αποφάσιζε γαλάζια.

Αρχίζανε να τιτιβίζουν οι ταξιαρχίες των πουλιών.

Όλα που θα κατείχα θα ήτανε ευλογημένες λέξεις

Μπορεί και ένα συμπέρασμα που δεν με περιέχει και με αγνοεί.

Πιο πέρα είδα το νερό να ρυτιδώνεται από μια καλαμιά που φλυαρούσε.

Ένα παπί δεν άφηνε την ησυχία να στεριώσει.

Έστεκε εκεί σαν μάγος απομακρυσμένος ο Ιανουάριος.

Για τα μελλούμενα δεν αποφάσιζε κανείς.

Ίσως όλα που έχω κατορθώσει να είναι άνθη-

Άνθη της λύπης μου, ανθάκια μιας μελαγχολίας

Πέρα από τις συνειδήσεις μας υπάρχει ένας τόπος που η ψυχολογία δεν επεμβαίνει

Είναι θρυπτός ο άνθρωπος και εύκολα χαλιέται.

Κάτω από τους αψηλούς ευκάλυπτους ερχότανε το σίγουρο ξημέρωμα.

Οι ηλιαχτίδες κάνανε γιουρούσι στην καρδιά μου.

Σε κάθε δευτερόλεπτο στάλαζε βάμμα λυρικό.

Αυτό που ήμουνα το επανεξέταζε η ζωή σαν κάτι απόλυτα αποφασισμένο…

Ξημέρωνε· ωραία ξημέρωνε!

Στο πάρκο οι μουσικές των φύλλων ζωντανευαν τα κλωνάρια…

14/ 1/ 2026

Ορμέμφυτη τόσο!

Στην φίλη μου την Κάκια Παυλίδου, στο φωτεινό κορίτσι

που δυναμιτίζει την πραγματικότητα!

Το φως δεν προδίδεται το φως δεν είναι τυφλοσούρτης

Να τον ακολουθήσεις κι ας χαθείς.

Ή το’χεις ή δεν το’χεις να φωταγωγείς.

Ε ρε κάτι υπερωκεάνιες κουβέντες

Που απλώσαμε σε άλλες εποχές! Και τώρα σε θαυμάζω

Που ζεις αέρινα και καλλικέλαδα τόσο!

Κόβονται σαν τις βασιλόπιτες οι

Λογοτεχνίες… Κι αν τύχεις

το φλουρί το έτυχες· αν όχι

Θα ζήσεις με λιγότερη αισιοδοξία. Μα εσένα

δεν σε κάμπτει τίποτα που είναι τσουχτερό·

Θέλω να πω τέτοιος υδροηλεκτρικός που είσαι

Σταθμός, φωταγωγείς όλη την πόλη και ακόμα πιο!

Με το μολύβι μου σκιαγραφώ τα θάρρη σου μα ξέρω

πως δεν αποδίδει

Η έμπνευσή μου αυτό που είσαι πριν να γίνεις κάτι ανώτερο.

Πώς να σε πω ο φτωχός αφού ο πλούτος είσαι

Ενός μύθου που την Ιστορία ξεπέρασε;

Θα εύχομαι μονάχα να είσαι αυτό το επίλεκτο

πλάσμα που στο χαμόγελό του φαίνονται όλα.

Να είσαι η Τύχη, να είσαι η Χαρά, να είσαι η Αλήθεια, η Αγάπη, η Καλή Καρδιά, ο Ουρανός της Ποίησης και

του Έρωτα η πεδιάδα!

13/ 1/ 2026

Στον έρωτά σου όλη η μυσταγωγία…

 

Τυλίγεσαι την ψυχή σου κάτι φορές και μιλάς

Με το φεγγάρι που σε κάνεις λυπημένη

Είσαι σαν μια απαρασάλευτη καταιγίδα που θα έρθει επάνω μου

Ό,τι ζήσαμε με την φούρια ενός μετεωρολογικού φαινομένου περνά

Και χάνεται μέσα σε απελπισμένη ελπίδα

Δεν μπορώ να σε διαβάσω μέσα σε τούτον τον καιρό τον βουλιαγμένο

Όλος ο χαρακτήρας σου είναι κλειδωμένη συμπεριφορά που δεν

Θα ξεκλειδώσουνε οι έμπειροί σου ψυχολόγοι

Μπορεί να μείναμε παιδιά που δεν χορτάσανε παιχνίδι και τον θαυμασμό

Ίσως όπως τα είπαμε ο ένας προς τον άλλον να περιείχε ένα λάθος

Πάντως ναυάγιο οι ελπίδες μας και μπάταραν μες τα ρηχά

Τώρα σαν κλείνουμε τα μάτια σκέφτεται ο καθένας την μελαγχολία μαζί του

Ανθρώπινα όπως καθένας καταφέρνει να

τον παρηγορεί η ανάμνηση.

Το βλέπεις και το βλέπω πως εάν δεν βάλουμε τελεία η παράγραφος

Του έρωτα θα είναι μια μακρυγορία που θα μας κουράσει κι άλλο

Καλά λοιπόν το κάναμε καλά κρατήσαμε για το μυαλό τις αναμνήσεις

Έτσι κι αλλιώς η μνήμη με εικόνες θρέφεται

Θα με ακούς που λέω και λέω και το όνειρό μας έχει μόνο ενεστώτα

Θα σε συνθέτω στο μυαλό μου από χίλια ειπωμένα σου χίλια φιλιά

Που στοιχειοθετήσαν το ερωτικό μας βασανάκι

Πιάνομαι από λέξεις πάντοτε λες κι είναι οι σωτήριές μου χειρολαβές

Σε βάθος χρόνου θα αφανιστούμε

Ποιος να κρατήσει κάτι που τον πόνεσε δια παντός

Μπορεί στα ποιήματα να μείνει η οσμή σου

Μπορεί να είσαι μία πεταλούδα ροδοκόκκινη

Που εκτοξεύεται από το υπερπέραν

Και σώζει την κατάσταση και όλον τον πόθο

Εκείνον που αγγιχτήκαμε σαν με φωτιά και έγινε μες το κορμί μας

Ένα επαναστατικό ωραίο δευτερόλεπτο που αξίζει

Αιώνες συγκινήσεων και αγέρωχης ευαισθησίας

Όπως θα γείρουνε και τα πουλιά στην τρυφερή φωλιά τους για να κοιμηθούν

Σαν λυρικά μεγάφωνα που διαλαλούν μια όμορφη αιφνίδια αυταπάτη….

11/ 1/ 2026

Έφοδος στον ουρανό…

 

Γρήγορο στις αντιδράσεις του βράδυ

Σαβανώνει τα πάντα με επιμέλεια

Πετάνε νυχτερίδες αποφασισμένες να νικήσουν

Οι ώρες είναι επικές

Γαντζώνονται απ’ την σιωπή

Όλες έχουν μια τακτική ακμαία

Όταν βαδίζω μέσα στο προάστιο

Είμαι η σκιά μου δεν είμαι εγώ

Είμαι μία ξεθυμασμένη ύπαρξη που ασθμαίνει

Κυνηγώντας τον κάποτε εαυτό της

Οι βιτρίνες φωτισμένες διαλαλούν για την ύλη την φαντασμαγορία της

Κούκλες πιο πλαστικές από την φαντασία

Με περούκες λαμπρές παρακινούν στο ‘’αποκτήσαι’’

Η φτώχεια είναι μία συστολή που σε πεθαίνει

Αν ακούς τον θόρυβο της πόλης είσαι μυσταγωγός της είσαι ακόλουθος

Τι γραμμικός που ανεβαίνει αυτός ο θόρυβος μες την αγρύπνια!

Πώς μπαίνει κι η ευθυκρισία των πουλιών μες τον λογαριασμό πώς λέγονται

Τα άρρητα με έναν τρόπο ανήκουστο εκπεφρασμένα!

Καλείται ο ποιητής να δώσει λύσεις λες τον έταξε η μοίρα να ακριβολογεί

Μπα! ένας ονειροπόλος δεν κατάφερε ποτέ του να πετύχει μια γαλήνη

Όπως τον μελετώ ξέρω πως σφάλλει σαν ρινόκερος που ροχαλίζει αλλόκοτα

Αν τον πιστέψεις δεν θα βρεις ελπίδα μία χίμαιρα θα βρεις

Ωστόσο πρέπει να προσβλέπεις σε επαναστάσεις που δεν γίνανε

Κι αυτές που γίνανε δεν ωφελήσαν και πολύ αν θα τις αναλύσεις

Όλα ‘’βιτρίνα’’ όπως λέγαμε όλα μία ντουφεκιά στον ουρανό

Ωραία που το είπε ο άλλος να’τανε μια έφοδος και μόνο!

8/ 1/ 2026

Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια..

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_..._?fbclid=IwY2xjawPLMm9leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeFKys0jyXcB-V2nkDcUkKNPxMVpeoBNASKcbNNkVJhp0gTUNqHPyA1as8oas_aem_zvSdbWGEbyv2t9rLMjLLog

ISSUU.COM

Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια..., Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή

Σαν στίχος, κι όμως, όχι στίχος!...

 

Γράφοντας πάνω στην καρτέλα του ουρανού

τραγουδάκια θεσπέσια

Πάει πέρασε και αυτό το βράδυ

το εύφλεκτο…

Είδα την αίγα την ακοίμητη ν’ ανηφορίζει την πλαγιά μασώντας

Κλωνάρι της ελιάς πλυμένο μέσα στην βροχή

την χειμωνιάτικη. Είδα

Τον πλατύ κάμπο της Λέσβου να τοκίζει την καρποφορία υποσχόμενος

Πλούτο τον χαρισάμενο. Είδα

Σαν ένα πρόσωπο θεού να αναφαίνει πίσω από το αντικρινό βουνό το ξέσκεπο

Κι αθάνατο μες τους αιώνες.

Και στην πλατεία του χωριού ο πλάτανος σαν αιωνόβιος ύμνος εφουρφούριζε

Πάνω από τα τραπεζάκια του παλιού εκείνου καφενείου ομιλώντας

Ελληνικά παράδοξα. Είδα

Που οι περιουσίες ήτανε στα στήθια των ανθρώπων και όχι

στις τσέπες τους, είδα

Αυτά που μόνο σε ποιήματα χωράνε.

Αν λέω και ξαναλέω πράγματα είναι που έχω αγωνία πριν να λείψω απ’ τον κόσμο θέλω να καταγραφούν όσα μπορώ και περισσότερα

Θαύματα. Να γίνει

Ένα αφήγημα συντελεσμένο

Από τις αθωότητες που πλησιάζω και μου αφήνουνε στα χέρια

ένα μάλαμα

Ένα στολίδι που ξεπέρασε τις λέξεις και δεν είναι

Λογοτεχνία σκουριασμένη δεν είναι

Αυτό που μεταφράζεται- είναι

Εκείνο που αν το μεταγλωττίσεις είναι ουρανός και είναι σαν μια άπεφθη διδασκαλία που ορμά σαν την φωτιά να αποστομώσει

Τις κακεντρέχειες που δεν θα συγχωρέσουμε!

3/ 1/ 2026

Της τελευταίας μέρας δόξα…

 

Γιατί ο Χρόνος τελείωσε σαν ένα

Λυρικό ποτό που το ήπιαμε όλοι… Κι εγώ

Που κουβαλώ τόσην παρηγοριά που ακούγεται εντός μου

Έχω μια λύπη αρχαία που με κάνει να σαστίζω

Και έχω μία βυζαντινή λιγνή μελωδία που μπαίνει

Και βγαίνει από την ψυχή μου που καίγεται καγχαστικά-

Κάτι μου είπε η Αθηνά κάτι μου είπε η Παναγία

Κάτι ο Ιησούς και κάτι ο Δίας μου ψιθύρισαν

Ολοένα τσαλακώνεται η ζωή πώς να αντέξεις;

Νύχτωσα πάλι μες τις ευωδίες νύχτωσα

μες σε έναν τρεμουλιαστό παράδεισο

Αύριο ίσως με παραδεχτούν εκείνοι που με περιφρόνησαν

Εγώ σε ένα αγριολούλουδο προσβλέπω

Που φύτρωσε πάνω στον βράχο σαν μοναχικό σκαρί σαν πεισματάρικο

Τρεχαντηράκι- μπορεί η Ποίηση να υποσχέθηκέ μου ‘’κάτι’’

Πάντως σε όλους σας αυτό το νήπιο τελευταίο ποίημα

Αφιερώνω το πλεγμένο από κληματόφυλλα

Διονυσιακό φωτάκι κι απολλώνιο παραλήρημα

Για μια χρονιά σπουδαία που να την χαράξουν

οι ανέμοι στην καρδιά σας

Σβήνοντας κείνα που δεν είναι να στερεωθούν

Έξω από την ειρήνη, γιατί ο κόσμος

Του πρέπει κάποτε να στολιστεί με δόξα

Να έρθει ο Αόρατος με τις φτερούγες και του ουρανού

Ν’ ανοίξει την μεγάλη θύρα να περάσουμε

σε μια δακρύβρεχτη απλή Αιωνιότητα!

31/ 12/ 2025

 https://issuu.com/stratisparelis/docs/_..._?fbclid=IwY2xjawO_uqZleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETBGRGR1MzNWcXl4Zno2NTJic3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHl7xLEfZHSkccrl8l3JX64P7SbxpmX2Z-Pb7_ytuMO-0G0y3uQASNlBCHRU2_aem_PUazh3PyC5dhqCQZSJEKHA

ΜΕΛΕΤΩ ΠΩΣ ΝΑ ΡΙΞΩ ΤΑ ΖΑΡΙΑ...,

 Κάθε φορά που αποτινάζω από πάνω μου ένα βιβλίο, ξεφορτώνομαι μιαν Αλήθεια και φορτώνομαι μια Ευθύνη να μην κάνω τρομερά λάθη που θα με στιγματίσουνε. Άλλο ένα βιβλίο έφυγε λοιπόν. Με λύτρωσε, με ξαλάφρωσε. Ήτανε δρόμος, ήτανε τρόπος, ήτανε καταγραφή: Ζωής, Στιγμής, έρωτα, αντίφασης, τόλμης! Σας ευχαριστώ αν το διαβάσετε- θα χαιρόμουν πολύ! Υπήρξε για μένα μια εκμυστήρευση και μια αντιπαράθεση με τον εαυτό μου τον δύσκολο και τον κρυμμένο…

ISSUU.COM

Μελετώ πώς να ρίξω τα ζάρια..., Στρατής Παρέλης

Ποιητική συλλογή