Zdjęciem zrobionym na tle mojej szkoły wywołałem wiele wspomnień wśród byłych uczniów, którzy dopisywali się niczym do listy obecności pod tytułem tej fotki „Moje buda”.
Ucieszyły mnie te wspomnienia i dla ich podtrzymania zamieściłem dzisiaj dodatkowy materiał o szkole i o mnie samym którego żegnano z końcem czerwca 2011. Ciekawostką jest to, że z okien naszej szkoły widać budynki dawnego PZGS , w którym zaczynałem prace w lutym 1971 roku.
Tak więc nastąpiło symboliczne spięcie klamrą całej mojej, bogatej kariery zawodowej…
Zapraszam do lektury: https://tatulowe.wordpress.com/2011/06/30/kolo-sie-zamknelo/

Zdjęciem zrobionym na tle mojej szkoły Zespołu Szkół Ekonomicznych w Staszowie wywołałem wiele wspomnień wśród byłych uczniów, którzy dopisywali się niczym do listy obecności pod tytułem tej fotki „Moje buda”. Okazało się, że po wielu latach ponad 100 osób zachciało się podpisać krótkimi słowami „Moja też” – za co im serdecznie dziękuję.
Ucieszyły mnie te wspomnienia i dla ich podtrzymania zamieściłem dzisiaj na mojej stronie Fb dodatkowy materiał o szkole i o mnie samym, którego żegnano z końcem czerwca 2011.
Ciekawostką jest to, że z okien naszej szkoły widać budynki dawnego PZGS , w którym zaczynałem pracę w lutym 1970 roku.
Tak więc nastąpiło symboliczne spięcie klamrą całej mojej, bogatej kariery zawodowej…
Zapraszam do lektury: https://tatulowe.wordpress.com/2011/06/30/kolo-sie-zamknelo/

W życzeniach noworocznych zamieszczonych na moim blogu przez zaprzyjaźnioną blogerkę znalazłem coś, co chyba wszystkim blogerom zaprząta uwagę. Zawierało się to w słowach: „Życzę …wiele inspiracji, zaangażowanych komentatorów, dalszego rozmawiania na blogu, zdrowia i siły do pisania postów oraz ciepłych klimatów. Wszystkiego najlepszego i samego dobrego w prywatnym i blogowym życiu.” Miłe życzenia, prawda? Od […]

Posiadanie osobistej marki staje się wymogiem czasu

Kto do kościoła chodzi sam sobie szkodzi?

Zapraszam do przypomnienia obchodów 10 rocznicy istnienia „Tatulowych opowieści” w bogosferze WordPressa. Moje pytania i odpowiedzi zaprzyjaźnionych blogerów są nadal aktualne

X Rocznica blogowania na platformie WordPress

Ostatni dzień roku 2025 skłania do kolejnych podsumowań i ocen.
Co nam przybyło, a co utraciliśmy bezpowrotnie???
Różne bilanse spotkamy w przyjacielskich rozmowach, bo i rożne są kryteria ocen. Każdy człowiek jest inny i dlatego panuje takie pomieszanie ocen. Poza tym nie do każdego pytającego jesteśmy w stanie z zaufaniem się otworzyć aby nie pozostawiać tematów tabu.
Ważne jest to jak wielkie są nasze oczekiwania, bo od tego zależy ocena stopnia realizacji noworocznych zobowiązań.
Pisząc te słowa przypomniałem sobie słowa księdza żegnającego podczas mszy pogrzebowej kogoś ogólnie szanowanego, co wynikało z dużej liczby żegnających go ludzi. Powiedział m.in. :
Wszyscy otrzymaliśmy w darze jakieś tam talenty i czas do swobodnego wykorzystania. Różnie to wykorzystywaliśmy, a więc i ocena naszego życia jest bardzo różna. Odkładamy wiele spraw na później, a to później może nie nadejść. Pomyślmy o tym w takiej chwili jak ta i bądźmy gotowi …” Ksiądz miał rację.
Nowy Rok dla takich ludzi jak my z żoną nie ma nic interesującego do zaoferowania. Niepokój w kraju i brak stabilnych perspektyw na przyszłość jest szczególnie deprymujący. Mamy na to wiele określeń, ale często ograniczamy się jedynie do westchnień … No bo co ja mogę, jak nic nie mogę…
Poruszając się w sferze spraw na które mamy jakiś tam wpływ, to warto być uczynnym i miłym. Uśmiechać się do ludzi i zauważać tych, którzy tego szczególnie oczekują.
Pamiętacie bajkę o zajączku i przyjaciołach Ignacego Krasickiego?
Zajączek jeden młody
Korzystając z swobody
Pasł się trawką, ziółkami w polu i ogrodzie
Z każdym w zgodzie.
A że był bardzo grzeczny, rozkoszny i miły,
Bardzo go inne zwierzęta lubiły.
I on też, używając wszystkiego z weselem,
Wszystkich był przyjacielem…
Środek wierszyka pod linkiem:
https://literat.ug.edu.pl/ikbajk/047.htm
Starajmy się nie skończyć tej sielskiej historyjki tak, jak ów zajączek
Wszyscy lub prawie wszyscy mamy wielu internetowych znajomych i przyjaciół żyjąc w ułudzie, że jakby co, to nam pomogą, wesprą, pocieszą. Nie zawsze, a raczej prawie nigdy tak się nie zdarza.
Co z tym zrobić? Macie na to jakiś sprawdzony sposób? Podzielicie się dobrą radą?

Stary już był i dobrze że odchodzi…