zoveel

zoveel
woorden
die nog geen letters vinden
ik omkleed ze met een zachte kus
zoveel
wachtend om uit te spreken
mijn lippen gekoesterd om ze heen
in de streling tussen jou en mij
reizen ze heen en weer
mijn naam, jouw naam
aan elk verbonden
zoveel
soms glipt er ongemerkt
eentje weg,
om een zin te vormen
jouw richting op
zoveel
zoveel.

Clark Accord, afscheid nemen bestaat niet....

'Had ik het hoofdstuk geschreven, dan had ik hem pratend, dansend en lachend op het toneel laten verschijnen, de stem met rollende r mijn oren laten kriebelen en uitgestrekte handen die een brasa konden geven, maar, het was zijn boek.'

Zo stapte ik op een regenachtige donderdagavond de singineti in, een hoofdstuk van Clark's boek, alsof ik plotseling op een bladzijde was beland die ik niet helemaal begreep. Een boek van Clark Accord, waarin een toneel was geschapen voor Clark zonder dat ik hem kon zien. Ik moest de woorden zeggen die ik nog niet geoefend had en die mij al even vreemd terug aanstaarden terwijl de zang mij droeg naar een nieuwe dimensie van Clark. De onbekende woorden van dit hoofdstuk, vermomd in hun warme klank , die mij en allen die deel van dit toneel waren omringde. Nee afscheid nemen bestaat niet... afscheid nemen van jou, Clark, bestaat niet.... I see you when I get there.

Music and words connecting, sharing to grow..

Clark Accord, proze with percussion, november 2010, boxel night wan tru puwema unplugged.

Jim and me, the music dialogue. Boxel night, wan tru puwema unplugged, music and words floating into each other, saying what you don't hear, playing what you don't say.