Vaco bookstore Paramaribo,

Together with our Poets Shrini and Slory, 

TED SPEECH BIJ KID DYNAMITE VOORSTELLING 9 Februari 2014

TED SPEEECH KARIN LACHMISING

At theater performance KID DYNAMITE, Urban Myth, (director Jorgen Tjon A  Fong, music fra fra sound)

February 9th 2014, Theater Thalia, Paramaribo.

Oh gosh.. kid dynamite.. Hij stond ergens voor, voor zichzelf, zijn muziek...

En weet je ..

Toch verwacht je het misschien een beetje.. toen en nu...

In een  andere maatschappij,

Dat die tijd nodig heeft

Voor die 'andere"mensen,  uit Suriname,

Met hun 'andere'  muziek..

En zou je het DUS niet verwachten hier in Suriname.. waar we zoveel verschillende mensen bij elkaar hebben

Maar wij mensen zijn alsmaar bezig te leren  alles te definiëren,

wat is dit en wat is dat

En het eigenlijke doel daarvan zou niet moeten zijn...

om een beetje controle te krijgen op het vreemde,

maar te begrijpen , dat wat je niet begrijpt.

Dat wat je niet kent.,

Over een groep die anders is dan jij

Over een persoon die anders praat dan jij

Maar helaas , als  het om de praktijk van het leven gaat

Is het anders dan met school.. waar je , 

althans dat is de bedoeling..

leergierig stort op stof die je niet kent...

Maar gaat het om mensen, een volk, een groep, .. 

dan is het anders

Dan vragen we niet 

'wie is je vader en je moeder' omdat we je willen leren kennen,

maar veel te vaak, om je te kunnen labelen.

Om soms misschien zelfs een beetje, 

de controle over het bekende niet te verliezen...

En als we dus in onze veilige hokjes zitten, 

waar alles begrijpbaar en verstaanbaar is..

Wat doen we.?

Wat doen we als we wat anders zien, wat anders horen?

Poetry uit mijn gedichtenbundel Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt

BLZ36

'Er loopt een vreemde hond in de straat/Zijn blaffen herken ik niet/dus label ik hem met een geschiedenis/die mij de hoofdrol geeft/ ........

Ai boy, Het ergste zou zijn

als we, om erbij te mogen horen

Het onszelf ook gemakkelijk maken

Uit angst om buiten de boot te vallen, buiten de maatschappij,

Geen geld meer te kunnen verdienen, geen baan te kunnen krijgen

Niet die ene job...

Niet durfen om trots met wie we zijn en wat we kunnen naar buiten te treden

EN IK?

Zo moest ik tijdens mijn opleiding lezen.

We hadden Trefossa, Sranan geschreven..

Maar . dat moest ik maar niet lezen..

Want ik kende dat echte ding niet, dat Sranan ding

En hoe Surinaams ben jij? 

Was ik 'gro kon'  hier?

Was  ik wel echt een dja dja srananman, 

Jij? Jij met je Nederlandse accent.., je Nederlandse manier van praten.

En was ik niet eerder, als ik toch al Surinaams mocht zijn,

dan maar Hindoestaans

- Wat dus blijkbaar ook niet echt staat voor de 'dja dja Sranaman'-

Moest ik niet liever een gedicht van Shrinivasi lezen, in het hindoestaans, 

ook al verstond ik die taal niet.

En nee, dat vind ik niet erg, nee,  

Maar het wordt wel eng als je de kans ontnomen wordt

om te laten zien wat je wel bent. 

Het wordt eng als ik een label opgeplakt krijg, 

waardoor wat ik zeg ingekleurd wordt

Het wordt vooral eng als ik zelf maar denk.. 

okay... 

dan hou ik  me maar een beetje stil,

En spreek ik maar liever geen Sranan

En misschien is het wel ook zo makkelijk,, 

als ik een beetje Hindoestaans doe.. 

dan hoor ik ergens bij..

Kan ik er misschien zelfs nog winst uit halen.. 

kan ik het als marketing tool gebruiken...

....

Maar als ik dat zou doen,  

niet meer zou spreken vanuit de mix van gedachten die mij bewegen..,  

zou ik mezelf geen brasa kunnen geven,

plaats ik mijzelf in dezelfde houdgreep van de ander

die mij niet hoort, niet ziet. 

En hoe kan ik verwachten dat jij me een brasa geeft 

omdat je me erkent?

Wat hebben we eraan om te schrijven,  muziek te maken, politiek te bedrijven, of relaties aan te gaan.. waarin we datgene doen.. DAT NIET ONS EIGEN IS..of  wat we eigenlijk niet menen ......., niet willen, waar geen vezel van ons ZIJN achter staat.. dat slechts geleid wordt door economische drijfveren, macht, controle, angst of gemakzucht?

Dat  mag ons niet begrenzen, en daarmee kunnen wij onmogelijk anderen begrenzen want

' zijn wij niet allen hier op ons grondgebied 'kinderen van de rivier?'

Poetry uit mijn gedichtenbundel Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt

BLZ49

Laat een accent jou niet misleiden/Want het huis van het hart/waarvan jij denkt eigenaar te zijn/ spreekt haar woorden uit/......

Parbode essay 'Een fantastisch 2014'

Fantasie in het onderwijs, te ambitieus?

Parbode essay Artistieke vrijheid

'Een spotje met een andere kleur kan de wereld in een heel nieuw licht plaatsen. Staan we open voor die andere blik op de werkelijkheid, of zijn we tevreden met de manier waarop we zelf vorm en inhoud geven aan onze wereld? Karin Lachmising houdt ons een spiegel voor en probeert verschillende brillen uit.'

Recensie literatuurplein van nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt

''Karin Lachmising heeft een indrukwekkende bundel eigentijdse gedichten geschreven. Poëzie die niet alleen in Suriname gelezen moeten worden. Wie zich verbonden voelt met het regenwoud, het mangrovebos, maar ook met de Hollandse polder en de mens die overal dezelfde problemen tegenkomt, moet deze debuutbundel lezen. Het is poëzie die bewust maakt. Strijdbaar in schoonheid.