Imbolc

Imbolc kan een afleiding zijn van het keltische woord bolc of bolg, wat buik betekend.

Imbolc zou dan 'in de buik' betekenen. 
Met de buik wordt moeder aarde bedoeld, uit wiens buik of wel akker, alle leven weer naar boven zal komen. 
Binnen in haar ontkiemen de zaden die zijn gezaaid en gauw zullen groeien tot prachtige planten en bloemen.

Imbolc is het feest van de bevruchting van de aarde in het nieuwe zonnejaar.

Het is het feest van Bridget, de drievoudige Godin in haar jonkvrouwenaspect. 
Het is vroeg in de lente. 
Ze is een jong meisje; ze staat aan het begin.

Het is de tijd om het zaad te zegenen, de landbouwwerktuigen te wijden, het is de tijd dat de ooien gaan lammeren.
Terwijl de wereld zich voorbereid op groei en vernieuwing wordt Bridget geëerd, de bes van de winter(de crone) verandert zich nu in de jonge maagd van het voorjaar.

Het feest van Imbolc valt in een tijd van reiniging en zuivering. 
De voorjaarsschoonmaak bereidt onze geest en lichaam nu voor op een wederopstand. Bridget de jonkvrouwe veegt met haar nieuwe bezem de rommel van de winter en de aanwas van het vorig jaar weg.
Zoals alle jonge mensen is ze vol van nieuwe wegen en nieuwe ideeën. Net als zij moeten wij ons voorbereiden op en ruimte maken voor iets nieuws.
Het is de tijd van nieuwe jeugd en inspiratie.
De allereerste frisse nieuwe loten beginnen net  te verschijnen, sneeuwklokjes laten zich voorzichtig zien.
De Godin is weer jong, een maagd (jonkvrouw), en de God, die met de winterzonnewende wedergeboren is, manifesteert zich nu als een jonge man.

Hun liefde belooft vervulling, nieuw groen en vruchtbaarheid.

Was vanaf Mabon de beweging van de energie inwaarts, alles trok zich naar binnen terug. Imbolc is het punt van omslag, vanaf nu gaat de stroming weer uitwaarts. Vanaf nu gaan we ons weer richten op de buitenwereld.

Blessed Imbolc

bijna een maand verder

 

Bijna een maand is het hier stil gebleven. Weken van intens verdriet, opkrabbelen en weer neergaan. Rouw komt bij mij in golven, is onvoorspelbaar en overvalt me ook vaak zomaar op de meest vreemde ogenblikken. En ook al zegt iedereen me dat ik m'n verdriet moet toelaten, huilen wanneer de tranen komen. Toch zou ik er soms wat minder vaak door overvallen willen worden. Het is wel wat ongemakkelijk om bij de kaasboer in tranen te zijn alleen omdat die man me zei dat de skylger in de aanbieding was (dit was de kaas die ik altijd speciaal voor R kocht, vroeger wekelijks daarna nog als we een weekendje weggingen) of wanneer je tv kijkt naar 'Floortje naar het eind van de wereld', waarvan je al zeker weet dat R de man uit deze aflevering wel kan begrijpen, hoort dat die een boek heeft geschreven en dit al meteen heb opgezocht op bol.com, want daar zou je R echt wel plezier mee doen en je dan realiseren dat dit zinloos is. Maar zo verbonden voelt hij nog steeds met mij.

En dat is niet zomaar weg. Ga je uit elkaar omdat je dit samen beslist is het heel anders (uit eigen ervaring), je leeft er samen dan naartoe en ook de verbondenheid met elkaar is al veel minder of er niet meer. Maar nu donderslag bij heldere hemel en een éénzijdige beslissing, want mijn gevoel hoort hem nog steeds zeggen dat ik zijn anker ben, zijn thuis. En ook dat hij zo blij was dat ik had volgehouden in januari, want anders hadden we niet meer wat er weer, nog steeds, tussen ons was, diepe verbondenheid. Waarbij we aan het kijken waren naar een samenlevingsvorm die goed bij ons zou passen. We waren 18 jaar samen, lief en leed gedeeld, dan nog bijna een jaar een soort lat-relatie en dan nu is mijn lief ineens een vreemde voor mij, heeft hij een deur dichtgegooid. En mijn hoofd en gevoel trekken dat dus niet.

Ik sprak hier ook over met de pov ggz in onze huisartsenpraktijk en zij gaf ook aan dat mijn hoofd gewoon overbelast/overspannen is, alles wat er al gebeurd is in het afgelopen jaar, diepe rouw, nog steeds gevoelens van liefde en ook alle verantwoordelijkheid dragen, te veel. Ik ben echt hopeloos, focussen is drama, ik kan dingen alleen maar korte tijd, dan is focus weg en kom ik nergens toe. Het kost me vaak al moeite om te bedenken wat we eten, omdat ik moeite heb met wie er mee eet en op welke tijd en wat dan het best op tafel gezet kan worden. Daar draaide ik paar maanden geleden m'n hand niet voor om, maakte jarenlang weekmenu's die pasten bij de gezinssituatie. Sowieso beslissingen nemen kan ik nu niet, zeker als het consequenties kan hebben voor welke toekomst dan ook, gaat het niet. Ik schiet in paniek en kom er ook niet uit. Alleen werk gaat goed, maar daar is alles hetzelfde als altijd, voelt het vertrouwd en kan ik veel op routine. Maar veel meer dan deze situatie accepteren kan ik niet en maar hopen dat het ergens weer goed komt.

Omdat ik bang ben in een depressie te zakken, want heel eerlijk ik vind mijn leven gewoon niet leuk en alles voelt grijs, dus dat. Maar omdat ik het niet erger wil laten worden, probeer ik bezig te blijven. Als ik overspoelt word door emoties ga ik wandelen, ik loop me suf de laatste weken. En ik ben begonnen met kleine klusprojectjes van die dingen die we nog zouden doen en toen bleven liggen. Verfwerk in huis wat ik nu stap voor stap oppak. ik ben lekker bezig, vind het oprecht leuk en het huis frist er ook wat door op. (en omdat het kleine projectjes zijn, lukt het me goed om de focus vast te houden en ze ook af te maken)

Het is triest, maar ik denk even dat dit het meest prositieve is wat ik kan bedenken van de afgelopen weken. Dat de rioleringsproblemen eindelijk opgelost zijn. Dat de reparatie uiteindelijk heel erg meeviel (al heb ik de rekening nog niet gezien) Maar dat ik door dat hele gedoe wel heb geleerd hoe flexibel ik ben en hoe snel ik me steeds weer aanpas aan de situatie. Het was aan  het eind echt kamperen in eigen huis, met in iedere wasbak een teiltje om het water op te vangen en mmmers om die teiltjes in te legen, zodat die weer buiten in de dixi geleegd konden worden. En ja, een dixi is 's avonds heel erg koud, dat lijkt niet op het wc/douche gebouw op een camping. Maar dat is gelukkig al weer verleden tijd, we zijn weer gewend aan gewoon thuis te kunnen douchen en dat water gewoon doorgespoelt mag worden in plaats van opgevangen.

Maar het is niet dat ik deze maand weer aan het opkrabbelen ben en vooruit kan kijken. Het gaat niet, het is leven van dag tot dag, soms pak ik alles op, soms komt er niks uit m'n handen en is het al een prestatie om 's ochtends op te staan. Ik vind dit ook moeilijk voor de meiden, ik ben altijd een stabiele factor geweest binnen ons gezin en nu ben ik een emotionele puinhoop. Maar ja, het is wel wat het is.

Verloren

Dit zijn geen makkelijke dagen/weken. Deze periode was voor mij altijd echt familie tijd, samen koken, film kijken, spelletjes doen, doen waar we zin in hadden en vooral geen verplichtingen, maar samen zijn. Natuurlijk kookten we nu ook uitgebreid samen, deden tussen de gangen door het spel Hitster en was het echt gezellig. Het haalde voor mij niet het gemis weg, want ik miste iemand aan onze tafel. En ja, uiteindelijk zal ik ook hier mijn weg weer in vinden, maar niet nu, alles is nog veel te rauw, doet te veel pijn.

Ik worstel sowieso enorm met mijn gevoelens, heb hiervoor ook iemand gevonden tegen wie ik even kan aanpraten, alle dingen die ik niet met de meiden of vriendinnen deel maar er wel uitmoeten. En dan is iemand die alles aanhoort zonder oordeel, die je ook laat relativeren of dingen van een andere kant laat zien, heel fijn. Toch concludeerde ze heel voorzichtig dat ik het afgelopen jaar heel veel ruimte heb gegeven aan R, omdat hij dat nodig had. En kennelijk deed dat toch wat bij mij, want de volgende ochtend besefte ik me, dat ik heel veel ruimte, tijd en liefde heb gegeven, maar toen ik wat terugvroeg wat ik nodig had, iets meer aanwezigheid, contact en intimiteit, was ik aan het claimen. Met dit besef kan ik eigenlijk helemaal niks. Ik hou nog steeds zielsveel van hem, zou hem met armen wijd terug verwelkomen, kan hem niet loslaten.

Maar het doet wel f*cking veel pijn te weten, dat waar voor mij m'n wereld en toekomst zijn ingestort, hij voor zichzelf een nieuwe toekomst opbouwt. En heel eerlijk het doet me ook wel pijn dat ik van m'n schoonmoeder ook helemaal niets meer heb gehoord, alsof ik al uit het adresboek ben gescheurd en doorgestreept op de verjaardagskalender. Nu kan ik dit nog wel relativeren, want ik denk dat R. ook niks meer heeft gehoord van mijn moedertje, het laatste waren vast de felicitaties met z'n verjaardag in oktober. Maar toch steekt het me wel, heeft ook vast met mijn bui temaken, want zo lekker steek ik niet in m'n vel.

Ik voel me verloren en alleen. En ja ik recht m'n rug, neem alle verantwoordelijkheid op me, zorg en regel en probeer hier alles in goede banen te leiden, maar diep in me zit een gevoel van intense verlatenheid. En dat draag ik stil met me mee.

Yule

Midwinter

Het hoogtepunt van de winter, de langste nacht van het jaar.
Nu vieren wij de terugkeer van het licht. En met de wedergeboorte van het licht, begint ook een nieuwe jaarcyclus.
De winterzonnewende markeert een punt van natuurlijke omslag op aarde. Dit is tegelijkertijd een tijd van evenwicht en van verandering.

Met Yule brengen wij hulde aan de Godin, moeder aarde, voor het feit dat zij opnieuw het licht heeft gebaard. Net zoals zij gedurende de donkerste tijd van het jaar het licht in haar schoot trekt, vanaf Samhain tot aan Yule, brengt zij bij de winterzonnewende het licht weer voort.
En met de komst van het licht eindigt ook de stille, donkere tijd. De kou zal gaan verdwijnen en het leven begint weer opnieuw.

Dit is de tijd van de Crones; Anbet en Hille.
Zij brengen ons stilte en bezinning.
Zij leren ons om te luisteren naar onszelf, zodat wij weer in harmonie kunnen komen, lichaam en geest in evenwicht.
Zij leren ons weer te putten uit eeuwenoude wijsheden, die als we maar doorgaan en doorjagen verloren zullen gaan.
Zij leren ons stilstaan en opnieuw aarden, zodat we de nieuwe jaarcyclus met vertrouwen in onszelf en in  evenwicht met onszelf kunnen beginnen.

Blessed Yule

Wat nu

 

Geen idee. Ik ben nog steeds aan het overleven, leef ook echt van dag tot dag.  Vooruit kijken is voor mij nu onmogelijk, dan schiet ik in de paniek, want ik kan de dingen niet overzien. Nu kwamen er de afgelopen tijd ook even wat onverziene dingen op mijn pad, waar ik echt niet op zat te wachten. Het begon met een lekkende verwarmingsketel, achteraf viel dit reuze mee. Had ik het zelf toch opgelost door een slang even uit afvoer te halen en terug te doen, iets met vacuüm. Hoorde ik een dag later van de monteur, die nog even langskwam om toch even te kijken. Dus dat viel mee.

Wat niet meeviel of eigenlijk valt, zijn de riolering/afvoer problemen. Het begon met een ochtend, dat ik zag dat er een laagje water in een stuk van de kelder stond. Gezellig om in de vroege ochtend bijna een volle emmer weg te dweilen. Maar dit is bekend, bij hoge grondwaterstand loopt er soms water de kelder in. Ik was die dag al heel opgelucht dat ik 's avonds thuis kwam en zag dat alle dweilen nauwelijks nat waren. Dus ik ging er vanuit dat het gemaal weer draaide en het overtollige water had weggewerkt. Dat was het dus niet, want toen één van de dochters zich 's avonds ging douchen, hoorde ik water lopen in de kelder, langs de muur waar de rioleringsbuis loopt stroomde het water naar beneden. Ik ben nog nooit zo snel naar boven gerend om te schreeuwen dat de douche uit moest. Lekkage. Kut.

Mijn stress level meteen door het plafond, want ik moet dit oplossen. De volgende dag een loodgieter gebeld, zo handig dat ik door werk gelukkig dit soort adresjes ken. Ik weet niet hoe het is gelukt, maar er kwam de zelfde dag al loodgieter langs. Ik denk omdat de dame van planning misschien met mij meevoelde, want zij gaf eerst aan dat R. op dit adres als klant stond vermeld, waarbij ik aangaf dat hij mijn voormalig partner is. Maar al met al loodgieter kon het niet oplossen, dacht toch aan verstopping. Rioolontstoppingsbedrijf kwam, spoot riool door, was ook niet succesvol. Maakte wel duidelijk dat er lekkage zit waar de buis vanuit de kelder aansluit op de de wc. Loodgieter kwam weer, maakte situatieschets, want lekkage zit in een muur en ging ook info opvragen bij gemeente, want niet helemaal duidelijk hoe het riool hier loopt. De charme van een oud huis, zeg maar.

En de dames en ik leren door trial and error. We weten nu dat zeer kort douchen kan (zo fijn alle ervaring hiermee opgedaan bij Zweedse campings met douchemunten voor 3 minuten) , wc boven niet gebruiken of veel water in de wasbak boven laten staan en dat in één keer laten doorlopen. Het is leefbaar maar niet ideaal.

Gister had ik opnieuw afspraak met iemand van loodgietersbedrijf. Ik had R. ook op de hoogte gebracht van deze afspraak, vanwege het doorpraten van opties en kosten. Hij gaf zelf ook al aan dat dit een onvoorziene rotsituatie is en vroeg of ik het fijn zou vinden als hij ook bij dat gesprek zou zijn.  Dat was een heel graag van mijn kant. Dat was dus gister. R. kwam veel vroeger, want wilde nog kruipruimte in voor situatieschets van onder de vloer, zoals waar loopt riool precies. Best handig voor de loodgieter. Die loodgieter had twee opties, een toekomstvaste en een soort quickfix, waarvan je niet weet hoe lang dat goed gaat. Op dat moment was mijn hoofd allang een soort overbelast. Ik heb ook echt niet alle uitleg van loodgieter opgenomen, het kwam niet meer binnen bij mij. Misschien dat dit bij R ook zo was, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik degene ben die mag beslissen welke optie het wordt en daarmee voekde ik me voor het blok gezet, want ik moet nadenken over dingen in de toekomst, terwijl ik die nu totaal niet kan overzien. Maar ik moet het toch.

Ik was sowieso emotioneel heel wiebelig, want ineens zat R. met koffie op de bank en vertelde over werkdingen. Alsof alles normaal was of alsof we een jaar terug in de tijd waren. Daar had mijn hoofd het wel wat moeilijk mee. Laat ik in ieder geval blij zijn dat we ook nu gewoon elkaar kunnen omgaan.

Verder voelt mijn leven nu als één grote aaneenschakeling van nooit-meers. Nooit meer elkaar gedag zwaaien, wat we iedere ochtend deden. Nooit meer hartjes tekenen op een beslagen douchedeur. Nooit meer horen Hey Liefje. Nooit meer in zijn armen slapen. Nooit meer hand in hand lopen. Nooit meer die hele lading zwarte t-shirts in de was. Nooit meer hem op zijn motor al van ver horen aankomen. Nooit meer de lieve appjes over en weer. Nooit meer de diepe gesprekken die we al wandelend hadden. Nooit meer zijn liefde.

Overdag, zeker op werkdagen, hou ik mezelf wel staande, maar in de avond voel ik het gemis zo sterk. Ik mis zijn warmte en liefde, zijn armen om me heen. Hoe fijn en gewaardeerd alle knuffels van vriendinnen en collega's ook zijn, het is toch heel anders dan een liefdevolle omhelzing van je man.

Dus om op de titel terug te komen.

Wat nu?

Geen idee