Επανένωση της Τάξης μας με Απολυτήριο το 1983

Τα re-union δεν τα καταλάβαινα... έλεγα πως για να χαθείς αποτελεί επιλογή, οπότε τι νόημα έχει... Μέχρι που λόγω φ/β αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον και πάλι... 

Σαν να σου δίνει η ζωή μια δεύτερη ευκαιρία, να γνωρίσεις ανθρώπους που ήξερες ξανά, πολλά χρόνια αργότερα, σαν να ξανασυστήνεσαι απ την αρχή, γνωρίζοντας πως έχεις μοιραστεί αρκετά μαζί τους στο παρελθόν... 

Συναντηθήκαμε εκείνη την πρώτη φορά πριν κάτι χρόνια 4-5 άτομα... Λίγα χρόνια αργότερα λίγοι περισσότεροι μιλάμε για το 2014... κάποιοι κοιταζόμασταν αμήχανοι. Είχαμε μοιραστεί 6 χρόνια ζωής αλλά οι μορφές άλλαξαν... Μισό αιώνα ζωής ο καθένας... 

Πριν λίγο καιρό ήρθε ένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο να με ενημερώσει ότι θα γινόταν επανένωση και πως αυτή τη φορά ο Κώστας κι η Ευβούλη έχουν έρθει σε επαφή με κάποιους καθηγητές. Κοντοστάθηκα... ήθελα να πάω; πως θα ήταν; ποιοί θα ήταν; Είχα λίγο καιρό να το σκεφτώ...

Η ημερομηνία ορίστηκε και δεν θα μπορούσα να την ξεχάσω αφού ήταν η ίδια ημερομηνία με τα γενέθλια του γιού μου. Για φέτος επίσης την ίδια ημερομηνία και  η γιορτή της μητέρας. Λίγες μέρες αργότερα ορίστηκε και ο τόπος συνάντησης. Πρωτεργάτες της συνάντησης η Ευβούλη κι ο Κώστας. Είναι περίεργο μα λόγω φ/β είχα κάνει "φίλο" τον πατέρα του Κώστα πριν την πρώτη επανένωσή μας. Τώρα πια έχει φύγει για το ταξίδι δίχως γυρισμό μα ήταν σαν να γνώριζα λίγο καλύτερα τον Κώστα. Είχε όμορφη γραφή ο καπετάνιος και χάρηκα που τον γνώρισα έστω και διαδικτυακά. 

Με ανυπομονησία και με ενθουσιασμό για ακόμα μια φορά πήγα στον τόπο συνάντησης. Η Ευβούλη περίμενε στην είσοδο. Είχαν ήδη φτάσει η Εφη, ο Δημήτρης, ο Νώντας, ο Κώστας, η Νένα, η Βάσω, η Τασούλα... αγκαλιές και φιλιά... τον Νώντα δεν τον γνώρισα. Τα κορίτσια ίδια... σαν να μην πέρασε - σχεδόν - μια μέρα... Το ίδιο κι ο Δημήτρης... Αφησα ελεύθερη την σκέψη μου να τρέξει πίσω στον χρόνο, 34 ολόκληρα χρόνια πίσω... να θυμηθεί ποιός καθόταν με ποιόν, ποιός ήταν με ποιόν. Ο Νώντας είχε ερωτευτεί την Ελένη κι ήταν ζευγάρι. Η αγάπη τους έδωσε δυό παιδιά αλλά κάπου στα 27 τους χρόνια χώρισαν... Κάπου ανάμεσα στις σκέψεις ήρθε ο κύριος Γιάννης. Ο καθηγητής μας στη φυσική.  Ηταν συνδεδεμένος με τόσα πολλά... Συνοδός μας στην πενταήμερη. Σε πέντε μέρες είχα κοιμηθεί συνολικά το πολύ 4 ώρες... και να ήθελα η μνήμη δεν κρατιόταν... Σαν παιδί που έφυγε απ το χέρι της μάνας του έτρεχε κοιτώντας που και που πίσω,  γελώντας... Κάνει καλό το γέλιο...

Θυμόταν την Ευβούλη που καθόταν στο πρώτο θρανίο, την Τασούλα που ήταν πάντα ήρεμη σαν λιμνοθάλασσα. Η Εφη του θύμισε πως ήμουν η φασαρία της τάξης και καθόμουν στο τελευταίο θρανίο. Πως ήμουν η πρώτη μαζί με την Τόνια και την Μαρία που είχαμε τολμήσει να καπνίσουμε στο σχολείο. Ναι, τότε κάπνιζα και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα γινόμουν φανατική αντικαπνίστρια. 

Λίγο αργότερα ήρθε κι ο κύριος Ιορδάνης. Το λέω εύκολα τώρα, γιατί εκείνα τα χρόνια τους ξέραμε με το επίθετό τους. Οταν του ζήτησα το e mail του για να μπορέσει να πάρει τις φωτογραφίες κοντοστάθηκα γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν το όνομά του. Τον ρώτησα... "Ιορδάνης" μου αποκρίθηκε και ήταν αλήθεια σαν να το άκουγα πρώτη φορά... 

Θυμηθήκαμε τόσα πολλά... Κι ύστερα το παρόν... Τα νέα απ το σήμερα... ευτυχώς δεν ακούστηκαν απώλειες ανάμεσα στους συμμαθητές και συμμαθήτριες. Το σχολείο έκλεισε το 2010. Πέρασε γρήγορα η ώρα. Ανταλλάξαμε κάποια e mail, πρόσθεσα κάποιους φίλους ακόμα στο φ/β. Δώσαμε υπόσχεση να βρεθούμε ξανά... Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, συγκινηθήκαμε... Μοναδική εμπειρία για μια ακόμη φορά... 

Σαν ένα γρήγορο ταξίδι στο χρόνο... κι άλλωστε τι άλλο είναι η ζωή; 

Παράπονο...

...ξύπνησα με μια πρόταση να με σκουντάει μαζί με τον ήχο του ξυπνητηριού και να με υποχρεώνει να αποχωριστώ τον Μορφέα: "Παλεύεις να αλλάξεις όσα η μοίρα σου όρισε, μα μην αφήνεις το παράπονο να σου αλλάξει πορεία".

Η πρόταση μετά από κάποιες ώρες μεταμορφώθηκε... Μεγάλωσε.... έγινε ποίημα, αν και η αρχική της πρόταση δόθηκε ελαφρά παραλλαγμένη στον ποιητή... μια μελωδία λείπει μόνο και ύστερα θα γίνει τραγούδι... έτσι λέει η υπόσχεση...

Το παράπονο με συντόφεψε ολόκληρη την ημέρα. Πήγε να γίνει θυμός...
"Να φτάνεις εκεί που δεν μπορείς να φτάσεις" ήρθε η παραίνεση του δάσκαλου με την πρέπουσα αυστηρότητα. Μαζεύτηκα...

Κάπου ανάμεσα παραπόνου και εσωτερικής συζήτησης, ήρθε ένα βιβλίο στο γραφείο. Το κρατούσε ο ιδιοκτήτης του στην σωστή θέση: κάτω απ΄την μασχάλη.
"Πόση ώρα θα μας πάρει ο ετήσιος έλεγχος του αυτοκινήτου μου;" ρώτησε ευγενικά
"για να πιω ωστόσο ένα καφεδάκι εδω στην πλατεία παρέα με το βιβλίο μου. Εχει ήλιο σήμερα".
Το βιβλίο ήταν σκεπασμένο με ένα λευκό χαρτί. Έπεσε πάνω του, το μάτι μου, καθώς λένε. Μπήκα στον πειρασμό. Αλλωστε ο ιδιοκτήτης, μου είναι γνώριμος χρόνια πολλά.
"Την έχω αυτήν την εικόνα αν και δεν κατάλαβα γιατί κάποιος βάζει μια λευκή κόλλα να κρύψει το βιβλίο" του λέω. "Οχι, οχι το έκανα για λόγους προστασίας, επειδή είναι καινούργιο" μου απαντά. "Μπορώ να του ρίξω μια ματιά;" παίρνω θάρρος.
"Ω ναι, βέβαια" μου απαντά χωρίς σκέψη. Κοιτάζω τον τίτλο. Ζωηρά μεγάλα γράμματα γεμάτα χρώματα. "Τσάμπα ασχολείσαι" πετάγεται σαν σπίθα μια σκέψη μου αυθάδικη. Το γυρίζω τούμπα. Εκεί που έχει λίγα λόγια, περίληψη, των όσων το βιβλίο περιέχει. Λόγια αδιάφορα... Η ζωή του τάδε που πέρασε από κατάθλιψη και τώρα έχει φίλους μόνο στο facebook. "Κατάθλιψη... πόσο κοντά μας πια κατοικεί" σκέφτηκα. Κι εκεί που πάει να περάσει αδιάφορο και να επιστραφεί στον ιδιοκτήτη του, διαβάζω τις τελευταίες γραμμές της παραγράφου:"Θα συναντηθεί με το παρελθόν και το παρόν του, θα αναμετρηθεί μαζί τους και θα ανακαλύψει την αλήθεια για τον εαυτό του..." "Χα! σαν πολύ οικείο μου ακούγεται τώρα. Να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου..."

Κοιτάζω τον ιδιοκτήτη του βιβλίου "Μπορώ να το σημειώσω λίγο; Φαίνεται ενδιαφέρον. (Λίγο πριν του έλεγα πως φαίνεται ένα, μέσα σε όλα τα μυθιστορήματα. Η ιστορία του τάδε και μπλα μπλα... Μου είχε σχεδόν  δικαιολογηθεί ο άνθρωπος: ξέρεις το πήρα να περάσει ευχάριστα η ώρα. Μου αρέσει ο τρόπος γραφής του συγγραφέα.) και τώρα μεταστροφή εγω, όχι εκείνος...

Με κοιτάζει διερευνητικά, "να σε ρωτήσω τι σε τράβηξε τελικά και σε έκανε να θέλεις να το αγοράσεις για να το διαβάσεις;" Του διάβασα την πρόταση. Συμφώνησε. "Κι εμένα αυτή η πρόταση με τράβηξε" παραδέχτηκε.

Το πιο όμορφο της σημερινής ιστορίας - και φροντίζω να γεμίζω με διαφορετικές ιστορίες κάθε μέρα, γιατί δεν μου αρέσουν οι ομοιότητες των ημερών. Λατρεύω να πληγώνω την καθημερινότητα - ήταν η ολιγόλεπτη κουβέντα μετά.
Μιλήσαμε για την μοναξιά και τις συνέπειές της. Για τον χρόνο που τρέχει και μας συμπαρασύρει. Για τον θάνατο που μαζί με τους ανθρώπους παίρνει μαζί και τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Για τους νέους που ανύποπτοι θα περάσουν απ το ίδιο μονοπάτι.

Φεύγοντας, σχεδόν με γυρισμένη την πλάτη, γιατί ο χρόνος συνέχιζε το κυνηγητό, μου είπε: "Νιώθω πια ότι με καταλαβαίνουν, όχι οι άνθρωποι, μα τα λουλούδια, οι γάτες του δρόμου, ο ήλιος, η θάλασσα κι ο ουρανός"

Εμεινα για λίγο μόνη στο γραφείο. Κοίταξα δίπλα μου και το παράπονο είχε φύγει...

Oλα Πολύ...

Πήγαινε αντίθετα στη φορά... εκ πεποιθήσεως μάλλον... έψαχνε να βρει ερωτήσεις στις απαντήσεις... σκαρφάλωνε αντίθετα σαν το σολωμό που τα κατάφερνε να αντιστέκεται στη ροή και να σκαρφαλώνει...

Αλλαξε ο χρόνος μα δεν ήξερε τι πραγματικά να ευχηθεί. Η ζωή, της είχε αποδείξει πως είχε άσσους στο μανίκι της, πολλούς, που τους τράβαγε όποτε της κάπνιζε... Οι ευχές τότε έμοιαζαν με δωροδοκία.. οχι δεν θα της κάνει τη χάρη... κι ας είναι στημένο το παιχνίδι και στα μέτρα της ζωής, κούνησε το κεφάλι και χαμογέλασε... "Οχι ρε, δεν θα ευχηθώ τίποτα φέτος να δω τι θα κάνεις;" μονολόγησε... Το "ρε" ήταν συνήθεια ενός φίλου, τόσο φίλου που ο ίδιος μπορεί και να μην το ήξερε... ήταν σίγουρη ότι το ένιωθε... με το "ρε" του τον κράταγε κοντά της...

Τράβηξε βαθιά τζούρα απ το τσιγάρο χωρίς φίλτρο, να μαυρίσουν τα πνευμόνια της... υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν γλώσσα σε ότι φοβούνται, η άλλη όψη του θάρρους...

Δεν ήξερε τι θέλει να περιμένει... θύμωνε με τον εαυτό της που τα χρόνια τον έκαναν βολικό, οχι απαιτητικό... ποιόν αυτόν, τον "επαναστάτη εαυτό" που όλα τα ήθελε δικά του... Τώρα την διασκεδάζει που μπορεί ο κάθε άνεμος να αφήνει τα σημάδια του πάνω της, μα εκείνη να μην νοιάζεται...

Ολα πολύ! μπήκε η ευχή μονάχη της. Θυμάσαι, ε; θυμάσαι; που άγριο νειάτο, μεθυσμένη έβγαινες έξω απ την ανοιχτή ηλιοροφή του peugeot του συγχωρεμένου πια φίλου σου και φώναζες: "Αν μπορείς να το κάνεις, μπορείς και να το παρακάνεις"... πως αλλιώς να δικαιολογηθούν οι έρωτες που κυνηγούσες σαν τους ανέμους; πως να δικαιολογηθούν όλες οι τρέλες; όλα πολύ...

Αλλη μια τζούρα, η μεγαλύτερη, λίγο πριν πετάξει το τσιγάρο... ήξερε πως οι τωρινοί "φίλοι" θα την διαβάσουν και θα απορούν, την γνώρισαν άκαπνη φανατικά κι αναρωτιούνται... που να ξέρουν ότι για να βρει το μέτρο κονταροχτυπιότανε στα άκρα...

Γέμισε άγγελους ο ουρανός της, πολύτιμα τα δάκρυα δεν τα χαρίζει κανενός. Πάντα μόνη κλαίει... Εκείνοι ξέρουν κι εκείνη ξέρει... ήταν αληθινή μαζί τους κι έτσι δεν άφησε τίποτα που να μην έχει πει, τίποτα που να μην έχει μοιραστεί...

Ετσι σκορπισμένη ήταν πάντα κι ανάποδη...