Η ΑΙ στο στόχαστρο του Πολ Κρούγκμαν
.
«Η φρενίτιδα της τεχνητής νοημοσύνης θυμίζει τη φούσκα του dot-com, αλλά μπορεί να καταλήξει όχι με κατάρρευση, αλλά με μια τεράστια κρατική παρέμβαση υπέρ της Big Tech.«
.

.
Ο Paul Krugman υποστηρίζει ότι η φρενίτιδα γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη (AI) θυμίζει την έκρηξη του διαδικτύου—αλλά ενδέχεται να μην καταλήξει σε μια καταστροφική κατάρρευση.
Ο βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών οικονομολόγος ανέφερε σε δημοσίευσή του στο Substack ότι οι υπερβολικές αποτιμήσεις των τεχνολογικών μετοχών και ο ενθουσιασμός για το μέλλον της AI του θυμίζουν την εποχή της dot-com φούσκας.
Η λαμπερή ομορφιά του Λόγου που εκδηλώνεται στο Σύμπαν
«Το πιο ακατανόητο πράγμα στον κόσμο είναι ότι είναι κατανοητός» -Αλμπερτ Αϊνστάιν-
Written by Δ.Μ.

.
Στο διάσημο δοκίμιό του The Unreasonable Effectiveness of Mathematics in the Natural Sciences , ο βραβευμένος με Νόμπελ (1963) φυσικός Eugene Wigner(*) έγραψε ότι η αντιστοιχία μεταξύ των καθαρών μαθηματικών και του φυσικού κόσμου ήταν «κάτι που συνορεύει με το μυστηριώδες». «Δεν υπάρχει», είπε, «καμία λογική εξήγηση γι’ αυτό».
.
Είναι λογικό να πούμε ότι τα βασικά μαθηματικά αναπτύχθηκαν για να περιγράψουν πράγματα στον καθημερινό κόσμο. Μπορούμε να κατανοήσουμε έτσι την προέλευση της μέτρησης και των βασικών πράξεων και τον υπολογισμό του εμβαδόν. Ωστόσο, όπως συνεχίζει να υποστηρίζει ο Wigner, αυτή η απλή εξήγηση αποτυγχάνει να εξηγήσει τόσα πολλά από αυτά που βλέπουμε.
Η δουλειά των μαθηματικών συχνά περιλαμβάνει απίστευτη εφευρετικότητα και εκπληκτικά επιτεύγματα λογικής. Κάποια θεωρήματα και αποδείξεις χρειάζονται χρόνια για να λυθούν. Και όμως είναι εκπληκτικό ότι πολλές από τις πιο λαμπρές και τρελά αφηρημένες έννοιες, αποδεικνύονται ότι μοντελοποιούν τέλεια τα φαινόμενα του πραγματικού κόσμου. Ταιριάζουν σαν μια κλειδαριά με το κλειδί της.
Σκεφτείτε για λίγο πόσο εκπληκτικό είναι αυτό. Έχουμε αυτό το σύνολο πραγμάτων που φαίνεται να έχει δημιουργήσει το μυαλό μας σε μια αφηρημένη, μη πραγματική σφαίρα ιδεών. Και έχουμε μια άλλη κατηγορία ή σύνολο πραγμάτων που θα ονομάσουμε «πράγματα που κάνει το σύμπαν».
Στη συνέχεια, καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει ακριβής αντιστοιχία μεταξύ των διαφόρων μαθηματικών εννοιών και των «πραγμάτων μέσα στο σύμπαν ή που κάνει το σύμπαν». Υπάρχει ένα είδος αξιοσημείωτης επικάλυψης μεταξύ αυτού που συμβαίνει στο μυαλό μας και αυτού που συμβαίνει εκεί έξω. Και πολύ συχνά, τα μαθηματικά δημιουργούνται πολύ πριν πάμε να ψάξουμε στον κόσμο για μια κατάσταση.
Όπως λέει ο Wigner, «Είναι δύσκολο να αποφύγουμε την εντύπωση ότι αντιμετωπίζουμε ένα θαύμα εδώ».
Αυτό είναι άξιο προσοχής. Τα πράγματα που φαίνεται να κάνει το σύμπαν στο επίπεδο της φυσικής αντικατοπτρίζονται στο μαθηματικό πεδίο. Το σύμπαν, φαίνεται, να συμπεριφέρεται σύμφωνα με τις σκέψεις του νου.
Woke: Πολιτισμός (culture) ή εκφυλισμός;
Πολιτική ορθότητα και woke, από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Της Ρένας Καλπάκη
«Σε ένα κόσμο τόσο woke, δεν μπορείς να αστειευτείς», («In a world so woke, you can’t make a joke»), δήλωσε κάποτε πολύ εύστοχα ο μουσικός και dj Ντον Λετς.
Ο Λετς είναι Βρετανός με καταγωγή από την Τζαμάικα, οπότε είναι μαύρος – ή μήπως να πω έγχρωμος- και σίγουρα ξέρει καλά την έννοια της κουλτούρας woke από την καλή και την ανάποδη και απ’ ό,τι φαίνεται δεν έχει χάσει την αίσθηση του χιούμορ! Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως «μαύρος», αλλά οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να κάνει cancel στο άρθρο μου επειδή τον χαρακτήρισα με αυτή την όχι πολιτικώς ορθή λέξη.
Η ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
Όταν στην Ελλάδα ξεκινούσε η λεγόμενη οικονομική κρίση (στην πραγματικότητα η οικονομική επίθεση προς τα οικονομικά μεσαία και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού), μια «νέα» λέξη καταλάμβανε όλο και περισσότερο χώρο στη κοινωνική αφήγηση και κριτική – η λέξη «νεοφιλελευθερισμός».

.
Συχνά διαβάζουμε (κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) σχόλια και κριτικές προς διάφορους απολογητές του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, όπου η κατάληξη τους είναι να τους αποκαλούν «νεοφιλελέδες». Πόσοι άνθρωποι όμως γνωρίζουν ποιες είναι οι οικονομικές προτάσεις του νεοφιλελευθερισμού; Ποιοι ήταν οι εμπνευστές του; Πώς και με ποια μέσα προσπάθησαν να τον εφαρμόσουν;
Πυραμίδα του Καπιταλιστικού Συστήματος

Η Πυραμίδα του Καπιταλιστικού Συστήματος είναι μια κοινή ονομασία μιας αμερικανικής γελοιογραφίας του 1911 που ασκεί κριτική στον καπιταλισμό, η οποία αντιγράφηκε από ένα ρωσικό φυλλάδιο του 1901 περίπου. Η γραφική εστίαση είναι στην κοινωνική διαστρωμάτωση ανά κοινωνική τάξη και την οικονομική ανισότητα.
Δημοσιεύτηκε στην έκδοση του 1911 του Industrial Worker (The International Publishing Co., Κλίβελαντ, Οχάιο, ΗΠΑ), μιας εφημερίδας των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου, και αποδίδεται στους «Nedeljkovich, Brashich, & Kuharich». Η εικόνα δείχνει μια κυριολεκτική «κοινωνική πυραμίδα» ή ιεραρχία, με τους λίγους πλούσιους στην κορυφή και τις φτωχές μάζες στο κάτω μέρος.
Στεφανωμένο με ένα σακί χρήματα που αντιπροσωπεύει τον καπιταλισμό, το ανώτερο στρώμα, «σας κυβερνάμε», καταλαμβάνεται από τη βασιλική οικογένεια και τους ηγέτες του κράτους. Από κάτω τους βρίσκεται ο κλήρος («σας ξεγελάμε»), ακολουθούμενος από τα σώματα ασφαλείας («σας πυροβολούμε») και την αστική τάξη («τρώμε για εσάς»). Το κάτω μέρος της πυραμίδας κατέχεται από τους εργάτες και τους αγρότες («εργαζόμαστε για όλους… ταΐζουμε όλους»).
Το βασικό μήνυμα της εικόνας είναι μια κριτική του καπιταλιστικού συστήματος, που απεικονίζει μια ιεραρχία εξουσίας και πλούτου. Απεικονίζει μια εργατική τάξη που υποστηρίζει όλους τους άλλους, και αν απέσυρε την υποστήριξή της από το σύστημα, θα μπορούσε να ανατρέψει την υπάρχουσα κοινωνική τάξη.
Εναρμόνιση του Κόσμου και της Συνείδησης
.
Βαθείς παραλληλισμοί μεταξύ του σύμπαντος και του ανθρώπινου εγκεφάλου
.

.
Στην αναζήτηση μιας ενιαίας φυσικής της πραγματικότητας, η επιστήμη έχει ανακαλύψει ένα βαθύ μοτίβο που είναι υφασμένο στον ιστό του σύμπαντος και του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτό το μοτίβο περιλαμβάνει τον ενδιαφέροντα συνδυασμό δύο θεμελιωδών οργανωτικών αρχών: την ολογραφία και τα φράκταλ. Καθώς οι επιστήμονες εμβαθύνουν στα μυστήρια του σύμπαντος, βρίσκονται να πλοηγούνται σε ένα τοπίο που αποκαλούν “ολογραφικά φράκταλ φυσικής.” Αυτός ο όρος περιγράφει τη διπλή φύση της παγκόσμιας οργάνωσης, όπου η πληροφορία είναι ολογραφικά διασυνδεδεμένη και οι δομές εμφανίζουν φρακταλικούς τύπους.
Αλλά τι σημαίνει ακριβώς η «φρακταλική οργάνωση της δομής» στο μεγάλο σχέδιο του σύμπαντος; Τα φράκταλ προέρχονται από κομψούς μαθηματικούς αλγόριθμους που, όταν εφαρμόζονται, δημιουργούν περίπλοκα, αυτο-παρόμοια μοτίβα. Αυτά τα μοτίβα επαναλαμβάνονται σε διάφορες κλίμακες και μεγέθη, δημιουργώντας μια μαγευτική αρμονία. Αυτή η ουσία των φράκταλ είναι το κλειδί για την κατανόηση του μεγάλου σχεδίου του σύμπαντος.
Περιβαλλοντική ευαισθησία και πολιτισμός (Μέρος Γ’)
Οι κερδοσκόποι είναι αυτοί που μόλυναν σε τερατώδη μορφή τον πλανήτη και ένα είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να το κάνουν.

Έχει παρατηρηθεί, ότι μετά την υποχώρηση του μπολσεβικισμού τη δεκαετία του 1990, η αμερικανική αυτοκρατορία έχει εφαρμόσει μια παραλλαγή της παγκόσμιας κατάκτησης, δηλαδή μια «παγκόσμια αυτοκρατορία», μέσω του καθαρού υλισμού. Αυτή η υλιστική αντίληψη του κόσμου σημαίνει ότι όλες οι αξίες έχουν αλλάξει ερμηνεία, όλες οι προηγούμενες έννοιες της αξίας έχουν καταργηθεί. Όλος ο κόσμος, δηλαδή όλοι οι άνθρωποι, οι ιδέες, η φύση και η ύλη, αποτελείται μόνο από «πράγματα» που δεν έχουν αξία αλλά τιμή. Όλα όσα έχουν μια τιμή είναι προς πώληση, επομένως αγοράζονται και πωλούνται.
Αυτό είχε ως συνέπεια, να βρεθεί στο στόχαστρο και αυτή η «ποιότητα της ζωής», ως έννοια. Η αυξημένη ευαισθητοποίηση των ανθρώπων, παγκόσμια, για την προστασία του φυσικού μας χώρου, έκανε τους υλιστικούς κοσμοκράτορες να εντοπίσουν ένα νέο «προϊόν» με αυξημένη ζήτηση, άρα αξία. Αυτό λέγεται: Περιβάλλον.
Ερμηνεύοντας την Τουρκική επιθετικότητα
Όταν οι πεινασμένοι λύκοι αλυχτούν…
Επαναφέρω σήμερα εδώ ένα παλαιότερο άρθρο, και το κάνω αυτό για δεύτερη φορά, για να δώσω έτσι την ευκαιρία στην «αναδυόμενη» γενιά να διακρίνει, ίσως, την υποκρισία της πολιτικής. Το κάνω αυτό γιατί έχω φτάσει να πιστεύω πως οι νέοι άνθρωποι σήμερα είναι πολύ ποιο σοβαροί και πολύ ποιο υπεύθυνοι από την δική μας γενιά που ζήσαμε ως νέοι την πολυτάραχη εποχή του /60 και του /70. Το κάνω για να βοηθήσω του νέους ανθρώπους που πρόσφατα έχουν αρχίσει να προβληματίζονται για αυτά που συμβαίνουν έξω από την μέχρι πρότινος καθημερινότητά τους, να διακρίνουν, πως οι παραδοξότητες του σήμερα δεν αποτελούν καινοτομία αλλά είναι συνέχεια του χθες.
Το άρθρο για το οποίο γίνεται λόγος είχε γραφτεί στις αρχές του 2009, δηλαδή πριν 10 περίπου χρόνια -πολύ πριν αρχίσει να εμφανίζεται το λεγόμενο «καθεστώς Ερντογάν»- και εξακολουθεί να είναι όμως και σήμερα επίκαιρο. Στην αναδημοσίευση, δύο χρόνια μετά, έγραφα:
«Σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα… Τότε, στα πράγματα ήταν «η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος»: η Νέα Δημοκρατία… Το άλλο μέλος του διπολικού μηχανισμού που λυμαίνεται τη χώρα μας τα τελευταία 30-40 χρόνια, δηλαδή ο δικομματισμός. Τι έχει αλλάξει με το ΠΑΣΟΚ; Βελτιώθηκε η θέση της Ελλάδας γεωπολιτικά; Μειώθηκε η επιθετικότητα της «γείτονος»; Σήμερα αναδημοσιεύω αυτό το άρθρο διότι είχα προσπαθήσει τότε να βοηθήσω ώστε να δούμε το ζήτημα από μια διαφορετική σκοπιά. Μέσα από αυτό το άρθρο βγαίνουν κάποιες προτάσεις, που αν είχαν από τότε εισακουστεί θα μιλούσαμε σήμερα από μια τελείως διαφορετική θέση. Έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ… Διαβάστε το άρθρο και κρίνετε μόνοι σας:





























