Η ληστεία στην περίοδο της αντιβασιλείας

Μας ήρθι άνοιξη πικρή 

– και καλοκαίρι μαύρο 

Μας ήρθι κι ο χινόπωρος 

– πικρός φαρμακωμένος

Μας ήρθι φράγκους βασιλιάς 

– φράγκους και μπαρβαρέζους

Γρίβα, σε θελ’ ου βασιλιάς 

– …

– του τι με θελ’ ου κερατάς; 

– …

– ανί με θέλει ε καλό

– να πάου καθώς είμι 

– κι ανί με θέλει ε κακό 

– να ζώσω τ’ άρματα μου…

Image

Η κατάσταση που αντιμετώπισε όσον αφορά την ληστεία η Αντιβασιλεία, όταν επιβλήθηκε ως μια μορφή κρατικής εξουσίας στον ελλαδικό τότε χώρο, ήταν  αρκετά πολύπλοκη, με πολλές τοπικές εξεγέρσεις και ένοπλα τμήματα που μπορούσαν να ληστέψουν ή και να επιβληθούν στα μικρά κοινοτικά  χωριά, τόσο της Πελοποννήσου, όσο και της Στερεάς Ελλάδος. Καθώς ο Όθωνας ήταν ανήλικος τα χρέη της ανώτατης διοίκησης ανέλαβαν ως την ενηλικίωσή του οι Joseph Ludwig von Armansperg, Georg Ludwig von Maurer και Karl Wilhelm von Heideck.

Οι Βαυαροί έφεραν μαζί τους 3.500 Γερμανούς ως φρουρά και ως πυρήνα του υπό συγκρότηση στρατού, ενώ επίσης η Αντιβασιλεία θα ιδρύσει τον Οκτώβριο του 1833 το Ελεγκτικό Συνέδριο, υπό τον Γάλλο A. Jean-Francois de Rygny. Ως το 1834 είχαν γίνει εμφανείς οι πολιτικές προτιμήσεις της Αντιβασιλείας, ειδικότερα του Armansberg και του Maurer, προς το αγγλικό και το γαλλικό κόμμα αντίστοιχα, ενώ παράλληλα υπήρχαν προσπάθειες απομόνωσης του ρωσικού κόμματος και των μελών του, των Ναπαίων. Με το Διάταγμα 2/14 Μαρτίου 1833 διέλυσαν τα άτακτα στρατεύματα και στη θέση τους δημιούργησε 10 τάγματα ακροβολιστών. Αφού ο  αριθμός τους ορίστηκε σε 2.000 άνδρες περίπου (άρθρο 2) είναι εύκολο κατανοητό ότι δεν θα μπορούσε να απορροφήσει παρά μόνο τα δύο πέμπτα των παλαιών αγωνιστών και δεδομένου, μάλιστα, ότι δεν γίνονταν δεκτοί παλαίμαχοι αγωνιστές κάτω των τριάντα ετών. Οι αντιβασιλείς καθόρισαν το μισθό σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα (άρθρο 5), όρισαν την περιφρονημένη ξιφολόγχη ως το κύριο όπλο του σώματος (άρθρο 4) και επέβαλλαν στους ακροβολιστές τους ίδιους κανόνες στρατιωτικής πειθαρχίας που εφαρμόζονταν στους στο σώμα των τακτικών (άρθρο 7).

Συνέχεια

Οι καταπιεσμένοι στο Ιράν εξεγείρονται, οι κυρίαρχοι καιροφυλακτούν! Ούτε μουλάδες, ούτε σάχηδες!

Image

Οι εξουσιαζόμενοι στο Ιράν για μια ακόμα φορά εξεγείρονται ενάντια στο καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αυτό που τελικά ήταν η αφορμή, δηλαδή η ελεύθερη πτώση του ιρανικού νομίσματος μετά τον πόλεμο των δώδεκα ημέρων με το Ισραήλ, και η δύσκολη οικονομική κατάσταση, φαίνεται πλέον τόσο μικρό μπροστά στην πολύπλευρη καταπίεση που βιώνουν. Η εξέγερση εγκολπώνει και συγχρόνως ξεπερνάει την κατάρρευση των βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, των επαναλαμβανόμενων διακοπών ρεύματος, την ολοένα επιδεινούμενη περιβαλλοντική κρίση (ατμοσφαιρική ρύπανση, ξηρασία, αποψίλωση δασών και κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων) και τις μαζικές εκτελέσεις (τουλάχιστον 2.063 άτομα έχουν εκτελεστεί από το καθεστώς μέσα στο 2025) και στοχεύει πλέον στην διάλυση του υπάρχοντος καθεστώτος χωρίς όρους.

Είναι η πέμπτη φορά από το 2017 που οι καταπιεσμένοι στο Ιράν εξεγείρονται, αλλά φαίνεται πως η συγκεκριμένη εξέγερση είναι διαφορετική από τις προηγούμενες, καθώς οι γεωπολιτικές συνθήκες όχι μόνο της Μέσης Ανατολής αλλά και ευρύτερα είναι οξυμένες, με τα κυριαρχικά συμφέροντα να επιθυμούν να συσπειρώσουν και να επεκτείνουν τις ζώνες επιρροής τους.

Συνέχεια

ΘΑΝΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΧΟΥΝΤΑ

ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ – ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΔΡΑΣΗ
ΥΠΟΠΤΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ
1967-1974

Δημήτρης Βεριώνης

2024 – Εκδόσεις Τόπος

Image

«50 χρόνια μετά την πτώση της χούντας για πρώτη φορά παρουσιάζονται λεπτομερώς όλες οι περιπτώσεις των θανάτων που συνδέθηκαν με το καθεστώς. Θάνατοι λόγω αντιδικτατορικής δράσης, «αυτοκτονίες», «ατυχήματα», «ασθένειες», «εξαφανίσεις». Θάνατοι συνεπεία κακουχιών από τις εξορίες και πολυάριθμες ακόμα φημολογούμενες περιπτώσεις ανώνυμων και επώνυμων προσώπων παρουσιάζονται αναλυτικά σε αυτή την πολυετή, προσωποκεντρική έρευνα. 247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων για τους οποίους ευθυνόταν ή κατηγορήθηκε το καθεστώς και οι κύκλοι του. Πάνω από 250 συνεντεύξεις οικείων προσώπων, 290 φωτογραφίες, άγνωστα ή δημοσιευμένα αρχεία και μαρτυρίες αποτυπώνουν για πρώτη φορά τις ιστορίες των θυμάτων της χούντας, συνολικά και εξατομικευμένα. Η ιστορική αλήθεια αναζητά τις πραγματικές της διαστάσεις μέσα στις ανείπωτες προσωπικές μαρτυρίες και βιώματα, στα «ψιλά γράμματα» και σε όσα αφέθηκαν στη σιωπή. Διερευνώνται υποθέσεις γνωστές ή κρυμμένες στην αφάνεια που περιμένουν να δικαιωθούν από την ιστορική μνήμη. Με την έρευνα αυτή επιστρέφουμε στους ανθρώπους που τους χρωστάει η Ιστορία.

Αυτή ήταν η ζωή τους και αυτός ο θάνατός τους».

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συνέχεια

Πως συνδέονται οι μαζικές δολοφονίες κοπαδιών, η επιτάχυνση των κυριαρχικών σχεδιασμών και η κάλυψη της έκτασης του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ;

Image

Από το καλοκαίρι του 2024 και κατά τη διάρκεια του 2025 ο ελλαδικός χώρος πλήττεται από επιδημική έξαρση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων. Δεν είναι κάτι νέο η συγκεκριμένη έξαρση, αφού η νόσος ήταν γνωστή από τις αρχές του 20ού αιώνα, με ξεσπάσματα που αντιμετωπίζονταν μέσω φυσικής ανοσίας αγέλης πριν τους εμβολιασμούς. Η μέθοδος περιελάβανε την εσκεμμένη μόλυνση υγειών ζώων με υλικό από μολυσμένα ζώα, π.χ. πετσέτες, ώστε να προκληθεί ήπια λοίμωξη και ανοσία. Όλα αυτά πριν την ευρεία χρήση των εμβολίων, τα οποία για διάφορους κυβερνητικούς λόγους που θα αναλύσουμε παρακάτω και έχουν να κάνουν κυρίως με το κέρδος των λίγων, την συρρίκνωση της παραγωγής σε μεγάλους παίχτες και την κάλυψη του μεγέθους του κρατικού σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, ξεχάστηκαν. Έτσι, το κράτος, με «επιστημονικότητα», επιδίδεται σε μια ανελέητη και μεγάλης αγριότητας και κλίμακας δολοφονία ζώων, παρ’ όλο που ο ιός δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, ο οποίος δεν βλάπτεται αν καταναλώσει τυρί, γάλα και κρέας. Για παράδειγμα, η Σαρδηνία εδώ και τέσσερα χρόνια εφαρμόζει εμβολιασμό για καταρροϊκό πυρετό του προβάτου και συγχρόνως παράγει το τυρί πεκορίνο, το οποίο καταναλώνεται και στον ελλαδικό χώρο. Όσον αφορά τον εμβολιασμό, δεν μπορούμε να μην δούμε κοινά σημεία με την πρόσφατη επιδημία του Covid-19, όπου ο εμβολιασμός χρησιμοποιήθηκε τελικά και εκεί πολιτικά. Κάθε εργαλείο που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος προς το συμφέρον του, στα χέρια της εξουσίας και του κράτους γίνεται μέσω επιβολής.

Ζούμε σε περιβάλλοντα άκρως εξουσιαστικά και προσπαθούμε να ανταπεξέλθουμε αγωνιζόμενοι ατομικά και συλλογικά σε μια ανεξούσια πορεία. Μέσα σ’ αυτά τα περιβάλλοντα, η εξουσία έχει χωρίσει τα ζώα σε συντροφιάς και παραγωγής, με τα δεύτερα να αντιμετωπίζονται από την ανθρωπότητα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, καθαρά και μόνο για δικούς της διατροφικούς σκοπούς. Η βιομηχανοποίηση της τροφής συνδέεται άμεσα με την πληθυσμιακή αύξηση στις πόλεις· η θανάτωση ενός ζώου για τροφή έχει πάψει προ πολλού να σημαίνει θυσία και υπόκειται σε μια μαζική και απρόσωπη διαδικασία. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί την κατανάλωση κρέατος και διαφόρων ζωικών παραγώγων θεμιτή, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί με τον μαζικό τρόπο ζωής στις πόλεις και κατ’ επέκταση την αναγκαστική βιομηχανοποίηση της τροφής του. Επίσης, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να πάρει θέση εναντίον μαζικών δολοφονιών που γίνονται για να εξυπηρετηθούν κρατικά και εξουσιαστικά συμφέροντα. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να φρίττει με την αγριότητα με την οποία γίνονται αυτές οι δολοφονίες, με τους πυροβολισμούς, ακόμα και σκυλιών και γατιών και την μαζική, όπως-όπως ταφή τους ακόμα και ζωντανών. Καταπατάνε ακόμα και τα δικά τους πρωτόκολλα θανατώσεων, υιοθετώντας ναζιστικού τύπου πρακτικές. Η συγκεκριμένη αγριότητα είναι το είδωλο της ίδιας της εξουσίας που την διαπράττει και των περαιτέρω λαμογιών της που θέλει να συγκαλύψει.

Συνέχεια

Καταστροφή ανεμολογικού ιστού στα Κοτύλαια όρη

Image

Για δεύτερη συνεχόμενη φορά μέσα σε λίγους μήνες έπεσε και καταστράφηκε ο ανεμολογικός ιστός του Βαρδινογιάννη (Motor Oil) στην Τούρλα στο Καδίτικο, που στόχο είχε μέσω της εγκατάστασης δεκάδων ανεμογεννητριών να καταστρέψει τα πυκνά δάση των Κοτυλαίων.

Τις μέρες των Χριστουγέννων, εκμεταλλευόμενοι και τη χιονόπτωση, καλικάντζαροι του αγώνα βγήκαν ταυτόχρονα από όλες τις σπηλιές, τις δολίνες και τις καταβόθρες των Κοτυλαίων και με ένα απλό μαγικό τους ξόρκι (με αγίασμα που πήραν από το Ρέμα Καριάς), έκαναν να πέσει και να καταστραφεί το μαύρο στοιχειό, που είχε στοιχειώσει την Τούρλα και την ψυχή μας, προσφέροντας για ακόμα μια φορά πάνδημη χαρά σε όλη την τοπική -και όχι μόνο- κοινωνία…

Οι μόνοι που φαίνεται να στενοχωρήθηκαν είναι τα τοπικά τσιράκια του Βαρδινογιάννη, που κάνουν τους σεκιούριτι και τους τσάμπα μάγκες, αντί να πάνε να κάνουν ένα κανονικό μεροκάματο όπως όλοι μας… Όπως και η γνωστή κλίκα: δασάρχισσα, πολεοδόμος, αντιδήμαρχος περιβάλλοντος [κλαίμε!] και η δημαρχάρα μας, που σε ένα τελευταίο δημοτικό συμβούλιο -αφού με τις ενέργειές του κατάφερε να εγκαταστήσει άλλη μια ανεμογεννήτρια στο Αργυρό- είπε επι λέξει: «ούτε εγώ ούτε ο δήμος πρόκειται να πάμε κόντρα στην κεντρική πολιτική που έχει η κυβέρνηση για την ενέργεια και τις ανεμογεννήτριες»…

Συνέχεια

Ευρωπαϊκή Γεωργία: Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές, ΚΑΠ και λόμπι

Image

Ο περασμένος μήνας, τελευταίος του έτους, επιφύλασσε σειρά κινητοποιήσεων, σε ελλαδικό και ευρωπαϊκό χώρο, με κύρια αιχμή τον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα. Παράλληλα με τα σκάνδαλα που έρχονται στην επιφάνεια και φανερώνουν την άμεση εμπλοκή κρατικών «λειτουργών» στη διασπάθιση κοινοτικού χρήματος, συνεχίζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο οι διαβουλεύσεις για μια σειρά κρίσιμων θεμάτων. Οι Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές (NGTs), η νέα ΚΑΠ, η συμφωνία MERCOSUR, ήρθαν στο προσκήνιο τον περασμένο Δεκέμβριο ξεσηκώνοντας μια σειρά δυναμικών κινητοποιήσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αναμφισβήτητα στον ελλαδικό χώρο το πλήθος των αγροτών και η επιμονή της παραμονής στα μπλόκα σχετίζεται και με τη διάχυτη αδικία που υπάρχει στους επαγγελματίες του χώρου, αναφορικά με τα δις του ΟΠΕΚΕΠΕ.

         Τα τελευταία, τουλάχιστον, οκτώ χρόνια διεξάγεται εντός των ευρωπαϊκών θεσμών εκτεταμένη συζήτηση για την χρήση Νέων Γονιδιωματικών Τεχνικών (ΝΓΤ) στη γεωργία, που αφορά την ανάπτυξη νέων κατηγοριών φυτών τα οποία έχουν δεχθεί ένα είδος «φυσικής μετάλλαξης». Οι τεχνικές αυτές ουσιαστικά βασίζονται σε μικρές αλλαγές στο DNA ενός φυτού, χωρίς χρήση γενετικού υλικού από άλλους οργανισμούς. Ουσιαστικά στηρίζονται στο CRISPR (Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeats), μια τεχνολογία επεξεργασίας γονιδίων, παρεμβαίνοντας και «κόβοντας» σε συγκεκριμένο σημείο του DNA. Τα λεγόμενα «γενετικά ψαλίδια» αποτελούν ένα «μοριακό εργαλείο» που επιτρέπει μεταβολές σε γονίδια που ήδη υπάρχουν στο ίδιο είδος ή σε συγγενικά του.

Συνέχεια

ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΛΙΤ Ή ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ; ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΥΛΑ ΣΤΗΝ ΧΑΡΥΒΔΗ

Image

«Για να κυβερνήσει κανείς τους ανθρώπους, πιο χρήσιμο από το αίσθημα της δικαιοσύνης και πολύ πιο χρήσιμο από το αίσθημα του αλτρουισμού ή ακόμα και από την εκτεταμένη γνώση ή την ευρύτητα πνεύματος, είναι η οξυδέρκεια, μια γρήγορη διαίσθηση της ψυχολογίας του ατόμου και των μαζών, η δύναμη της θέλησης και, κυρίως, η αυτοπεποίθηση. Δικαίως ο Μακιαβέλλι επαίνεσε τον Κόζιμο των Μεδίκων για το πολυσυζητημένο σχόλιό του, ότι τα κράτη δεν κυβερνούνται με προσευχητάρια»

Gaetano Mosca, Ιταλός κοινωνιολόγος εκ των θεμελιωτών της θεωρίας των ελίτ, 1939.

«Πέρα από τη διάρκεια σύντομων χρονικών διαστημάτων, οι άνθρωποι πάντα κυβερνούνται από μια ελίτ […] Όμως, εξαιτίας ενός σημαντικού νόμου της φυσιολογίας, οι ελίτ δεν διατηρούνται[…] Η νέα ελίτ που αναζητά να αντικαταστήσει την παλιά, ή απλώς να μοιραστεί τη δύναμη και τα προνόμιά της, δεν το παραδέχεται σαν πρόθεσή της ειλικρινά και τίμια. Αντίθετα, αναλαμβάνει την ηγεσία όλων των καταπιεσμένων, διακηρύσσει πως δε θα επιδιώξει το δικό της καλό αλλά το καλό των πολλών […] Φυσικά μόλις η νίκη έχει κατακτηθεί, υποτάσσει τους παλιούς συμμάχους ή στην καλύτερη περίπτωση τους προσφέρει ορισμένες τυπικές παραχωρήσεις».

Vilfredo Pareto, Ιταλός κοινωνιολόγος και οικονομολόγος (1828-1923)

Στις αρχές του Ιουνίου του 2023, λίγο πριν την πραγματοποίηση επαναληπτικών βουλευτικών εκλογών, καθώς οι εκλογές της 21ης Μαΐου δεν είχαν καταλήξει στον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης, τονίζαμε, ότι στην πραγματικότητα ο βαθμός ομοφωνίας μεταξύ των διαφόρων κομματιών της κυριαρχίας είναι μεγαλύτερος, όταν συμβαίνουν εκτεταμένες, σοβαρές και ραγδαίες κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές. Προσθέταμε, μάλιστα, ότι μικρή σημασία έχει σε κάθε περίπτωση για τους κυριαρχούμενους, ποιος θα υπηρετήσει το κυρίαρχο αφήγημα, ποια ελίτ, λόγου χάριν, πολιτική (αριστερή, δεξιά, κεντρώα) ή οικονομική, θα πάρει το πάνω χέρι και για πόσο διάστημα. Η εναλλαγή τους άλλοτε απαιτείται από τα συνολικά συμφέροντα να είναι συχνότερη και άλλοτε όχι, αφού προκρίνεται η «σταθερότητα» με την στενότερή της έννοια. Γιατί, σύμφωνα με την ευρεία έννοια της «σταθερότητας» που αφορά τις ελίτ, αυτή εξασφαλίζεται, όσο απουσιάζουν οι κοινωνικές συγκρούσεις και εξεγέρσεις.

Σημειώναμε, επίσης, ότι τα σύγχρονα πολυσυλλεκτικά κόμματα στοχεύουν στην εκλογική επιτυχία, στην προσάρτηση ολοένα και περισσότερων υποστηρικτών, χωρίς να βασίζονται στην ιδεολογική συγκρότηση και την κινητοποίηση των μελών τους, χωρίς να στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε ταξικούς προσδιορισμούς. Μ’ άλλα λόγια, δεν καταφεύγουν στην ενδυνάμωση της κομματικής οργάνωσης, αλλά σε επαγγελματίες της επικοινωνίας, της πολιτικής και της οικονομίας, μ’ αποτέλεσμα να είναι δεδομένη η ατονία των εσωκομματικών διαδικασιών.

Επανερχόμαστε σ’ αυτά τα ζητήματα θεωρώντας, ότι διανύουμε και πάλι μια ευρύτερη προεκλογική περίοδο κατά την οποία, όπως ήδη φαίνεται, ο «κυρίαρχος λαός» θα κληθεί να νομιμοποιήσει εκ νέου τους δυνάστες του, θα καλεσθεί και πάλι να νομιμοποιήσει δια της ψήφου, όσα δεινά θα επιβληθούν για το «καλό» του και στο όνομα του μπαμπούλα της ακυβερνησίας.

Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ το 266ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Image

Από την Παρασκευή 2 Ιανουαρίου η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο στα σημεία διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου.

Ακολουθεί ο πρόλογος του Κύκλου Σύνταξης γι’ αυτή την έκδοση:

Συνέχεια

Διαδηλώσεις στο Ιράν ενάντια στο καθεστώς και τον κοινωνικό και οικονομικό στραγγαλισμό

Image

Από τις 28 Δεκεμβρίου οι εξουσιαζόμενοι στο Ιράν διαδηλώνουν ενάντια στον οικονομικό στραγγαλισμό που έχει επιβάλλει το καθεστώς. Ο ανώτατος εξουσιαστής του Ιράν, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, ηγέτης της Ισλαμικής Δημοκρατίας, σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τα έσοδα από το πετρέλαιο για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Όπως ακριβώς η «δυτική» Κυριαρχία εξοπλίζεται εις βάρος των εξουσιαζόμενων, αυξάνοντας το κόστος της καθημερινότητας και μειώνοντας τις όποιες κοινωνικές παροχές, έτσι και το Ιράν εφαρμόζει ακριβώς την ίδια οικονομική πολιτική. Οι εκφάνσεις της εξουσίας εκμηδενίζονται στον πυρήνα τους, που είναι ίδιος σε Ανατολή και Δύση. Το ιρανικό νόμισμα, το ριάλ, την Κυριακή έφτασε σε νέο χαμηλό. Ένα δολάριο ΗΠΑ κοστίζει πλέον πάνω από 1,44 εκατομμύρια ριάλ. Μόνο την περασμένη εβδομάδα, η αξία του ριάλ έναντι του δολαρίου ΗΠΑ μειώθηκε κατά σχεδόν 4%. Συνολικά, το ιρανικό νόμισμα έχει χάσει περισσότερο από το 72% της αξίας του τον τελευταίο χρόνο. Πληροφορίες αναφέρουν ότι όλα ξεκίνησαν από το πρωί της Κυριακής, όπου οι έμποροι στα παζάρια σταμάτησαν τις αγοροπωλησίες αγαθών και προϊόντων, ισχυριζόμενοι ότι η αξία του ιρανικού νομίσματος συνέχιζε να μειώνεται έναντι του δολαρίου ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα οι τιμές του χρυσού αυξάνονταν σταθερά. Οι έμποροι βγήκαν στους δρόμους και έκλεισαν τα καταστήματά τους. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και την Δευτέρα, με συνθήματα κατά των οικονομικών πολιτικών της κυβέρνησης αλλά και πολλές φορές κατά ολόκληρου του καθεστώτος. Οι δυνάμεις καταστολής έκαναν χρήση δακρυγόνων, τα οποία τα εκτόξευαν σε ευθείες βολές προς τους διαδηλωτές. Στο νησί Κεσμ, οι διαδηλωτές φώναζαν «Θάνατος στον δικτάτορα».

Συνέχεια

Χιροσίμα: Η ατομική εκατόμβη

Image

[Επιστολή μιας Γιαπωνέζας αναρχικής σχετικά με τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα και την αντίδραση της αυτοοργάνωσης και της αλληλοβοήθειας που επέδειξε ο τοπικός πληθυσμός μετά την έκρηξη.]

Ιούνιος 1949: Επιστολή από τη συντρόφισσα Sadako Kuriara

(Μέλος του Τοπικού Συμβουλίου της Ιαπωνικής Αναρχικής Ομοσπονδίας)

Η τρομακτική έκρηξη της ατομικής βόμβας που έπεσε πάνω στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945 στις 08:30 π.μ., δημιούργησε μια άγρια εκατόμβη, μια τρομακτική σφαγή που διαπράχθηκε από τους ίδιους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν τον κορυφαίο πολιτισμό στον κόσμο.

Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Χέρσεϊ στο βιβλίο του με τίτλο Χιροσίμα (1946), περιγράφει την ανυπολόγιστη δυστυχία του πληθυσμού, ενώ και άρθρα Ιαπώνων έχουν δημοσιοποιηθεί σχετικά με τις δοκιμασίες που έχουν περάσει.

Γράφω εδώ κατόπιν αιτήματος ορισμένων Γάλλων συντρόφων, βασιζόμενη αποκλειστικά στη μνήμη μου. Δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό το θέμα χωρίς να νιώσω θλίψη. Αλλά πρέπει να ενημερώσω όλους τους συντρόφους στη Γαλλία ότι σε αυτές τις τραγικές συνθήκες, ο λαός συμπεριφέρθηκε με αναρχικό τρόπο, σύμφωνα με τη δική του πρωτοβουλία και μάλιστα περιτριγυρισμένος από απεριόριστη καταστροφή. Στόχος μου είναι να υποστηρίξω τις πεποιθήσεις σας επικοινωνώντας τις δικές μου, για την πραγματοποίηση του ιδανικού μας.

Συνέχεια

ΕΡΝΕΣΤΟ ΣΑΜΠΑΤΟ: ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΓΡΑΝΑΖΙΑ

Εκδόσεις μάγμα, Μτφ. Δήμητρα Παπαβασιλείου, Νοέμβριος 2025, σελ. 140

Image

«Στο κλασικό αυτό δοκίμιο, ο Σάμπατο καταπιάνεται με μια κριτική επισκόπηση του φαντασιακού της Προόδου, διατρέχοντας ολόκληρη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού από τις αντινομίες της Αναγέννησης, τις αμφισημίες της επιστημονικής εξέλιξης και την κρατική συγκεντροποίηση, ως την παντοδυναμία του Μεγάλου Μηχανισμού, τις αυταπάτες της σύγχρονης τέχνης, αλλά και τα όρια των κινημάτων του Ρομαντισμού και του Υπερρεαλισμού. Ο Αργεντινός λογοτέχνης καταδεικνύει το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παλεύει με τα θεριά που δημιούργησε, θύμα των αφαιρέσεων που ο ίδιος επινόησε. Και σκιαγραφώντας τον απανθρωπισμό στον οποίο οδηγεί η αλαζονική πίστη στο ποσοτικά μετρήσιμο, δεν διστάζει να καταγγείλει την αχαλίνωτη εκμηχάνιση του πολιτισμού μας, καθώς απειλεί με εξόντωση την ίδια την ανθρώπινη φυλή. «Όπως ακριβώς η μηχανή άρχισε να χειραφετείται από τον άνθρωπο και να εναντιώνεται σε αυτόν, έχοντας μετατραπεί σε ένα ανώνυμο τέρας, ξένο προς την ανθρώπινη ψυχή, έτσι και η επιστήμη μετατράπηκε προοδευτικά σε έναν παγερά και απανθρωπισμένο λαβύρινθο συμβόλων. Επιστήμη και μηχανή απομακρύνονταν ολοένα και περισσότερο προς έναν μαθηματικό Όλυμπο, αφήνοντας μόνο και αβοήθητο τον άνθρωπο, που τους είχε δώσει ζωή. Ατσάλινα τρίγωνα, λογάριθμοι και ηλεκτρισμός, ημιτονοειδή κύματα και ατομική ενέργεια, σε αγαστή συνεργασία με τις πλέον μυστηριώδεις και δαιμονικές μορφές του χρήματος, οικοδόμησαν, τελικά, τον Μεγάλο Μηχανισμό, στο πλαίσιο του οποίου τα ανθρώπινα όντα κατέληξαν να είναι αφανή και ανήμπορα γρανάζια. […] Θα χρειαστεί λοιπόν, τώρα, να αποκαταστήσουμε την προγενέστερη, ανθρώπινη πλευρά της τεχνικής και της επιστήμης, να καθορίσουμε τα όριά τους, να θέσουμε τέλος στη λατρεία τους». «Οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχθεί η τέχνη σε αφαίρεση θα πρέπει να θεωρείται ως απόπειρα απανθρωπισμού, όχι γιατί το αφηρημένο δεν είναι και ανθρώπινο, αλλά γιατί το ανθρώπινο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και το ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η τέχνη».

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συνέχεια

ΑΓΡΟΤΟΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

Image

   Η Παγκόσμια Κυριαρχία, έχει θέσει την Αγροτοδιατροφική παράμετρο της επιβιωτικής ανάγκης των ανθρώπινων κοινωνιών, ως «αιχμή του δόρατος» στην υπηρεσία του απόλυτου ελέγχου και της καθολικής εξουσιαστικής οργάνωσης αυτών, μέσα σε μια «αποφυσικοποιημένη» καθημερινότητα και καθημαγμένη πραγματικότητα, όπου η τροφή και το νερό από κοινωνικά αγαθά έχουν μέσω της εμπορευματοποήσης και της  εκμεταλλευτικής διαδικασίας παραγωγής και προσφοράς τους, μετατραπεί σε μεταπρατικά αγαθά της σκληρής χρηματιστηριακής μετακαπιταλιστικής οικονομίας.

  Η μεγάλη λεηλασία και το ξερίζωμα…

   Η συστηματική  λεηλασία  της Φύσης, που συντελείται από την προβιομηχανική εποχή της συσσώρευσης και γιγαντώνεται στην μεταβιομηχανική εποχή, με την Αστικοποίηση, την εκβιομηχάνιση της πρωτογενούς παραγωγής και την καθολική ψηφιοποίηση της ανθρώπινης καθημερινότητας σήμερα, οδήγησαν το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών της Υπαίθρου, σε μια «εσωτερική εξορία» στα νέα  ή και παλαιότερα «αστικά κέντρα» (μοντέρνες φυλακές), ή ακόμα και σε μεγαλύτερη κλίμακα στον αναπτυσσόμενο κόσμο σε τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα, μετατρέποντας τις κοινωνίες αυτές σε « ανθρώπινα παλινδρομούντα ρεύματα».  

   Η Κυριαρχία συστηματικά και έντεχνα αφαίρεσε την τοπικότητα και εξαφάνισε την παράδοση και την συλλογική  μνήμη των κοινωνιών της Υπαίθρου, που είχαν τον ρόλο του θεματοφύλακα, επί αιώνες ή και χιλιετηρίδες διατηρώντας την μνήμη του «παλαιού φυσικοποιημένου κόσμου κα αναπτύσσοντας ισχυρές «ρίζες» («ριζικές κοινωνίες», ιθαγενικός κόσμος), ως ανάχωμα σε κάθε έξωθεν επιβολή κυριαρχίας, εξισορροπούμενες  και εναρμονιζόμενες με τον Φυσικό τους κόσμο.   

Συνέχεια

Δεν είμαι Μηχανή, Είμαι ένα ανθρώπινο Ον

Image

…μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχε μια μεμβράνη ανάμεσα σε μένα και σε όλα αυτά. Μπορούσα να “βλέπω” τα θεαματικά τοπία. Ήξερα ότι ήταν θεαματικά. Όμως η εμπειρία σταματούσε στα μάτια μου. Δεν μπορούσα να την αφήσω να μπει μέσα μου. Δεν ένιωθα τίποτα. Κάτι είχε πάει στραβά μέσα μου. Θυμάμαι στιγμές από την παιδική μου ηλικία όπου και μόνο η θέα του ουρανού ή του γρασιδιού ή των δέντρων μπορούσε να με πλημμυρίσει με κύματα σωματικής απόλαυσης. Και τώρα… ένιωθα νεκρός. Είχα την παρόρμηση να επαναλάβω μια φράση που ήταν δημοφιλής ανάμεσα σε φίλους μου: “Η φύση είναι βαρετή.” Αυτό που με τρόμαζε ακόμη και τότε, ήταν ότι ήξερα πως το πρόβλημα δεν ήταν η φύση — ήμουν εγώ. Η φύση είχε γίνει άσχετη για μένα, απούσα από τη ζωή μου. Από την απλή έλλειψη έκθεσης και εξάσκησης, είχα χάσει την ικανότητα να τη νιώθω, να συντονίζομαι μαζί της ή να νοιάζομαι γι’ αυτήν. Η ζωή πλέον κινιόταν πολύ γρήγορα για κάτι τέτοιο…


Το παραπάνω απόσπασμα (που είναι δανεισμένο από τον Τζέρι Μάντερ) λειτουργεί ως αφετηρία για ολόκληρο το δοκίμιο. Αποτελεί στοχασμό πάνω στην απώλεια της άμεσης εμπειρίας και της αισθητηριακής σύνδεσης με τον φυσικό κόσμο – ένα βίωμα αποξένωσης που προκύπτει μέσα από τη μεσολάβηση της τεχνολογίας και του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Δεν είμαι απολύτως βέβαιος πού τελειώνω εγώ (με την καθαρά εγωιστική έννοια) και πού αρχίζει οτιδήποτε άλλο. Είναι κάτι κάπως ασαφές, άμορφο και, ε, υποκειμενικό. Δεν θέλω να ακουστώ σαν κανένας «παλιοχίπης», αλλά καθώς αναζητώ μια αυθεντική και αδιαμεσολάβητη ζωή, ελεύθερη (ή τουλάχιστον αποδεσμευμένη όσο γίνεται) από αλλοτριωμένες συνθήκες –από εμένα, τους άλλους, και τον κόσμο γύρω μας– είναι αναγκαίο να εξετάσω τα όρια και την ουσία τού ποιος είμαι (και ποιος δεν είμαι).

Ένα πράγμα μπορώ να πω με αρκετή βεβαιότητα: δεν είμαι μηχανή.

Συνέχεια

Η εξέγερση του Κιλελέρ: η βία της καταπίεσης γεννά την εξέγερση των «λευκών σκλάβων»

Image

Η ζωή στα θεσσαλικά τσιφλίκια κατά την περίοδο 1881-1900 χαρακτηριζόταν από έντονη κοινωνική ανισότητα, φεουδαρχικές δομές και βαθιά εξάρτηση των καλλιεργητών από τους μεγαλογαιοκτήμονες. Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881) στο ελλαδικό κράτος, οι μεγάλες γαιοκτησίες που είχαν διαμορφωθεί επί Οθωμανικής διοίκησης παρέμειναν σχεδόν ανέπαφες, καθώς το νέο κράτος σεβάστηκε τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των Οθωμανών και στη συνέχεια τα τσιφλίκια αγοράστηκαν από ντόπιους πλούσιους αστούς. Οι κολίγοι ήταν φτωχοί αγρότες χωρίς γη και υποχρεωμένοι να παραδίδουν σημαντικό μέρος της παραγωγής τους στον τσιφλικά, να εργάζονται σε αγγαρείες και να ζουν σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας, με περιορισμένα δικαιώματα μετακίνησης και μικρή δυνατότητα βελτίωσης της ζωής τους.

 Η καθημερινότητά τους ρυθμιζόταν από επιστάτες και μηχανισμούς τοπικής εξουσίας (χωροφύλακες), που εξασφάλιζαν την υπακοή και την ομαλή είσπραξη των προσόδων. Παράλληλα, η παρουσία τοκογλύφων, η έλλειψη κοινωνικής προστασίας και οι συχνές φυσικές καταστροφές επιδείνωναν την επισφάλεια. Αυτό το καθεστώς δημιουργούσε βαθιές κοινωνικές εντάσεις και σταδιακά καλλιέργησε μια συλλογική συνείδηση αδικίας, η οποία στο γύρισμα του αιώνα θα οδηγήσει σε οργανωμένες αντιδράσεις, προετοιμάζοντας το έδαφος για τα γεγονότα του Κιλελέρ.

Συνέχεια

Πραγματοποίηση πορείας για την υπεράσπιση των βουνών.

Image

Χιλιάδες άτομα και συλλογικότητες από όλο τον ελλαδικό χώρο πραγματοποίησαν πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Η «Πρωτοβουλία αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στη λεηλασία της φύσης» συμμετείχε στην πορεία με πανό και με μοίρασμα της παρακάτω προκήρυξης:

Συνέχεια

Αστυνομικές αυθαιρεσίες με δικαστικές πλάτες – Η υπόθεση του Γ. Ντουσάκη

Image

Είναι γνωστό και δεδομένο ότι η αστυνομική βία και αυθαιρεσία συμβαδίζει με την ανοχή της δικαστικής εξουσίας. Πλήθος περιστατικών επιβεβαιώνουν αυτή την, σχεδόν, πάγια τακτική της τρίτης εξουσίας και ασφαλώς δεν προσδοκούμε διαφορετικές προσεγγίσεις από τις υπάρχουσες. Φρούδες ελπίδες δεν τρέφουμε… Η βία, η αυθαιρεσία και η αλληλοκάλυψη μεταξύ των εξουσιών βρίσκονται στα βαθιά θεμέλια του Κράτους. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένες αποφάσεις της δικαστικής εξουσίας, δεν κρατούν ούτε καν τα ελάχιστα προσχήματα για το λεγόμενο περί «δικαίου αίσθημα», έστω ως «στάχτη στα μάτια», για τις περιβόητες δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα. Γιατί τα αναφέρουμε αυτά, τα αυτονόητα, λοιπόν;

       Στις αρχές του Νοέμβρη 2025, η εισαγγελέας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης απέρριψε τη μήνυση του φοιτητή Γιάννη Ντουσάκη, σε βάρος αστυνομικών. Στις 26 Μάη 2022, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης, ο φοιτητής δέχθηκε επίθεση με κρότου λάμψης σε ευθεία βολή από απόσταση περίπου μισού μέτρου(!), με αποτέλεσμα το σοβαρότατο τραυματισμό του στο κεφάλι και συγκεκριμένα στη γνάθο. Ήταν μια περίοδος που η κυβέρνηση προσπαθούσε να ιδρύσει την περιβόητη «πανεπιστημιακή αστυνομία». Η συγκεκριμένη απόρριψη έρχεται ασφαλώς να προστεθεί σε άλλες προγενέστερες αποφάσεις, που είχαν είτε ανασταλτικό χαρακτήρα ποινών είτε αθωώσεις. Αυτό, όμως, που τη διαφοροποιεί σημαντικά είναι το σκεπτικό, έτσι όπως αναπτύσσεται από την εισαγγελέα. Αποδέχεται μεν τη δολοφονική επίθεση του μπάτσου ως γεγονός, δηλαδή τη ρίψη σε ευθεία βολή από μικρή απόσταση, αλλά καταλήγει στο να δικαιολογεί αυτή την πράξη ως νόμιμο μέσο αντίδρασης του αστυνομικού. Σημειωτέον, ότι επρόκειτο για μια «ειρηνική» διαδήλωση και δεν υπήρχε ίχνος απειλής για τα ΜΑΤ. Συνεπώς και βάσει της γενικώς νοούμενης δικαστικής λογικής, δεν υπήρχε κάποια «μη νόμιμη» δράση/αντιβία από τους διαδηλωτές ώστε να «δικαιολογεί» την άσκηση φέρουσας «νόμιμης βίας/αντίδρασης» από την πλευρά των ΜΑΤ.  Απέναντι, λοιπόν, σε αυτή την δολοφονική αστυνομική βία και αυθαιρεσία, ο δικαστής στέκεται συμπαραστάτης και αρωγός, προσφέροντας την ατιμωρησία χωρίς κεκαλυμμένους μανδύες. Είναι ταυτόχρονα ένα «σήμα» και ένα «μήνυμα» με διαφορετικούς αποδέκτες. Δίνει για άλλη μια φορά ένα πάσο ασυλίας στους μπάτσους να δράσουν κατά το δοκούν και ένα μήνυμα καταστολής και μηδενικής ανοχής προς τους αγωνιζόμενους.

Συνέχεια

Κάλεσμα της «Πρωτοβουλίας αναρχικών συλλογικοτήτων ενάντια στη λεηλασία της φύσης» στην πορεία για την υπεράσπιση των βουνών 11/12 στις 19:00 ΗΣΑΠ Θησείο

Image

Η ΦΥΣΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΑΞΙΑ – ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Στο όνομα της «πράσινης μετάβασης» και της «ενεργειακής προόδου», κράτος και κεφάλαιο προωθούν κάθε είδους επενδύσεις, μετατρέποντας γη, νερό και αέρα σε εμπόρευμα. Λόφοι και βουνά εκχερσώνονται για εξορύξεις και εγκατάσταση ανεμογεννητριών, πεδιάδες γεμίζουν με φωτοβολταϊκά πάνελ, ποτάμια εκτρέπονται και περιορίζονται από φράγματα και σταθμούς υδροηλεκτρικής ενέργειας, δάση καίγονται, «πυρηνικά εργοστάσια τσέπης» σχεδιάζονται με συνοπτικές διαδικασίες, οι θάλασσες γεμίζουν με αγωγούς και πλατφόρμες εξόρυξης υδρογονανθράκων, νέες γραμμές πυλώνων υπερυψηλής τάσης διαπερνούν ολόκληρες περιοχές, ζώα και οικοσυστήματα εξαφανίζονται, η ύπαιθρος μετατρέπεται σταδιακά σε βιομηχανική ζώνη παραγωγής ενέργειας, η ζωή στις πόλεις γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.

Συνέχεια

Πολυτεχνείο 2025: Το «εξαιρετικό γεγονός», οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» και οι κρατικές μεθοδεύσεις

«Σαν έρθει η ώρα της πορείας, πολλοί δεν ξέρουν πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους.

Η φωνή που διαταγές τους δίνει, είναι του εχθρού τους η φωνή.

Και εκείνος που για τον εχθρό μιλάει, είναι ο ίδιος τους ο εχθρός».

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Image

Είναι πέραν κάθε αμφιβολίας γνωστό, ότι η εξασφάλιση της πολιτικής και κοινωνικής νομιμοποίησης για την επιβολή «έκτακτων» μέτρων απαιτεί την εκμετάλλευση και ενίοτε την κατασκευή εκ μέρους του κράτους και των μηχανισμών του ενός «εξαιρετικού γεγονότος», το οποίο θα επιταχύνει την υλοποίηση των κρατικών σχεδιασμών. Η διαρκής παρουσίαση της «ανομίας», της «αταξίας», της «παραβατικότητας» ως «κινδύνων» για το κοινωνικό σύνολο και η «συνήθης» κρατική καταστολή, δεν επαρκούν ούτε σηματοδοτούν από μόνες τους την δικαιολογία για το επόμενο «κρίσιμο βήμα», δηλαδή την επιβολή εξαιρετικών μέτρων.

Μ’ άλλα λόγια, η κρατική μέριμνα σ’ αυτές τις περιπτώσεις αφορά «εξαιρετικές ρυθμίσεις», την βίαιη και άμεση «μετάβαση» σ’ ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο, και όχι απλά την επιβολή μέτρων προστασίας του υφιστάμενου, λόγω του «διαρκούς εξαιρετικού κινδύνου». Στο ρωμαϊκό imperium το senatus consultum ultimum (Τελική Πράξη της Συγκλήτου) αφορούσε το ύψιστο δόγμα της Συγκλήτου, όρος για αυτό που στην πραγματικότητα ήταν η κήρυξη έκτακτης ανάγκης. Το διάταγμα αυτό προέτρεπε τους δικαστές, συνήθως τον ύπατο ή τους ύπατους, να λάβουν μέτρα για την υπεράσπιση της respublica και να φροντίσουν να μην υπάρξει βλάβη, ενώ ερμηνευόταν ως εξουσιοδότηση προς τους δικαστές να εφαρμόζουν φυσική καταστολή κατά απροσδιόριστων εχθρών του κράτους χωρίς να δεσμεύονται από «αυστηρή» νομιμότητα.

Το «εξαιρετικό γεγονός», λοιπόν, έρχεται, ακριβώς, να συνδράμει καταλυτικά σ’ αυτή την κατεύθυνση, επιταχύνοντας τις «εξελίξεις», αποσπώντας την νομιμοποίηση για τον αποκλεισμό εκείνων των κοινωνικών ομάδων, εκείνων των τμημάτων του πληθυσμού, εκείνων των απόψεων και πρακτικών, που το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο στοχεύει λόγω της «επείγουσας κατάστασης», που προέκυψε τάχα απρόσμενα λόγω «ακραίου κινδύνου». Είναι εύκολα κατανοητοί οι λόγοι για τους οποίους το κράτος και οι επίσημοι μηχανισμοί του φροντίζουν να εμφανίζονται κατόπιν «εορτής», δήθεν αμέτοχοι, όταν στην πραγματικότητα οι ίδιοι επιλέγουν την κατασκευή ενός «εξαιρετικού γεγονότος», ενθαρρύνοντας μηχανισμούς, φανατικούς ή εν γένει χρήσιμους ηλίθιους να κινηθούν σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ το 265ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Image

Από την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο στα σημεία διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου.

Ακολουθεί ο πρόλογος του Κύκλου Σύνταξης γι’ αυτή την έκδοση:

Συνέχεια

ΟΠΕΚΕΠΕ και ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

Image

Συνεχίζεται κανονικά στην Εξεταστική της Βουλής η υπόθεση για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι καταθέσεις έχουν λίγο από γκάγκστερ, από «κοκαλάκι της νυχτερίδας», «δικαίωμα σιωπής» και τόσα άλλα τραγελαφικά. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι να παραμένουν να πληρωθούν αυτά που η ΚΑΠ έχει ορίσει, με καταληκτική ημερομηνία τις 30 Οκτωβρίου και 70% της βασικής ενίσχυσης. Και εν τέλει η συγκεκριμένη πληρωμή να γίνεται σε πολύ μικρότερο ποσοστό σε σχέση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Συγκεκριμένα από τα 580εκ. που έπρεπε να πιστωθούν τελικά στους λογαριασμούς μπήκαν 363εκ.

            Έχουμε επισημάνει ότι το συγκεκριμένο σκάνδαλο είναι τεράστιο έχει βάθος χρόνου στην τέλεση του και ταυτόχρονα χαρακτηριστικά «μαφίας» κατά τα τελευταία χρόνια τέλεσης του.  Για ορισμένους άνοιξε πάρα πολύ η όρεξη. Και όλο αυτό βγήκε στην επιφάνεια όχι μέσω της εγχώριας δικαστικής οδού.

Συνέχεια