Μας ήρθι άνοιξη πικρή
– και καλοκαίρι μαύρο
Μας ήρθι κι ο χινόπωρος
– πικρός φαρμακωμένος
Μας ήρθι φράγκους βασιλιάς
– φράγκους και μπαρβαρέζους
Γρίβα, σε θελ’ ου βασιλιάς
– …
– του τι με θελ’ ου κερατάς;
– …
– ανί με θέλει ε καλό
– να πάου καθώς είμι
– κι ανί με θέλει ε κακό
– να ζώσω τ’ άρματα μου…
Η κατάσταση που αντιμετώπισε όσον αφορά την ληστεία η Αντιβασιλεία, όταν επιβλήθηκε ως μια μορφή κρατικής εξουσίας στον ελλαδικό τότε χώρο, ήταν αρκετά πολύπλοκη, με πολλές τοπικές εξεγέρσεις και ένοπλα τμήματα που μπορούσαν να ληστέψουν ή και να επιβληθούν στα μικρά κοινοτικά χωριά, τόσο της Πελοποννήσου, όσο και της Στερεάς Ελλάδος. Καθώς ο Όθωνας ήταν ανήλικος τα χρέη της ανώτατης διοίκησης ανέλαβαν ως την ενηλικίωσή του οι Joseph Ludwig von Armansperg, Georg Ludwig von Maurer και Karl Wilhelm von Heideck.
Οι Βαυαροί έφεραν μαζί τους 3.500 Γερμανούς ως φρουρά και ως πυρήνα του υπό συγκρότηση στρατού, ενώ επίσης η Αντιβασιλεία θα ιδρύσει τον Οκτώβριο του 1833 το Ελεγκτικό Συνέδριο, υπό τον Γάλλο A. Jean-Francois de Rygny. Ως το 1834 είχαν γίνει εμφανείς οι πολιτικές προτιμήσεις της Αντιβασιλείας, ειδικότερα του Armansberg και του Maurer, προς το αγγλικό και το γαλλικό κόμμα αντίστοιχα, ενώ παράλληλα υπήρχαν προσπάθειες απομόνωσης του ρωσικού κόμματος και των μελών του, των Ναπαίων. Με το Διάταγμα 2/14 Μαρτίου 1833 διέλυσαν τα άτακτα στρατεύματα και στη θέση τους δημιούργησε 10 τάγματα ακροβολιστών. Αφού ο αριθμός τους ορίστηκε σε 2.000 άνδρες περίπου (άρθρο 2) είναι εύκολο κατανοητό ότι δεν θα μπορούσε να απορροφήσει παρά μόνο τα δύο πέμπτα των παλαιών αγωνιστών και δεδομένου, μάλιστα, ότι δεν γίνονταν δεκτοί παλαίμαχοι αγωνιστές κάτω των τριάντα ετών. Οι αντιβασιλείς καθόρισαν το μισθό σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα (άρθρο 5), όρισαν την περιφρονημένη ξιφολόγχη ως το κύριο όπλο του σώματος (άρθρο 4) και επέβαλλαν στους ακροβολιστές τους ίδιους κανόνες στρατιωτικής πειθαρχίας που εφαρμόζονταν στους στο σώμα των τακτικών (άρθρο 7).



















