Gimme 10: Η Nefeli Walking Undercover για 10 μουσικά πράγματα από όλα τα πράγματα* που την έκαναν να θέλει να φτιάξει τον νέο της δίσκο

Αφίσα: Αναστασία Δαφερέρα

Η Nefeli Walking Undercover, κατά κόσμο Νεφέλη Λιούτα, είναι συνθέτρια, τραγουδοποιός, μουσικός, και εκπαιδευτικός.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είναι διπλωματούχος βιολιού, απόφοιτος της Νομικής Σχολής της Αθήνας, και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στο Δίκαιο της Τέχνης και την Πολιτιστική Διαχείριση. Εργάζεται ως καθηγήτρια βιολιού και μουσικών συνόλων για παιδιά.

Το 2011 έλαβε το πρώτο βραβείο, και βραβείο στίχου, στους Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού του Ιδρύματος Ωνάση. Έχει γράψει, μόνη αλλά και με συνεργάτες, μουσικά παραμύθια, παιδικά τραγούδια και μουσική για κινηματογραφικές ταινίες, ενώ έχει μελοποιήσει διάφορους ποιητές στο πλαίσιο αναθέσεων από διάφορους φορείς. 

Η προσωπική της δισκογραφία περιλαμβάνει τα άλμπουμ Τα Μολύβια-Κομάντος (2011), 1041ΑΚ (Φάηντερς, Κήπερς) (2015), Twelve (2015), Απλά Τραγούδια Για Την Αγάπη (2017), καθώς και το ακόμα φρέσκο πόνημα με τίτλο Στοιχεία Του Άχρονου Κόσμου, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2025. Σε αυτό παρουσίασε 11 νέα τραγούδια της, συνεργαζόμενη στην παραγωγή και τη μίξη με τους Σταύρο Γεωργιόπουλο και Σέργιο Βούδρη, και με ερμηνευτικές συμμετοχές από τον Φοίβο Δεληβοριά, τη Sophie Lies και τον Αλέξανδρο Καψοκαβάδη.

Την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026, η Nefeli Walking Undercover εμφανίζεται στο Underflow Record Store & Art Gallery (Καλλιρόης 39, Αθήνα), με την πενταμελή μπάντα της, για να παρουσιάσει το νέο της άλμπουμ, αλλά και επιλογές από την υπόλοιπη δισκογραφία της. Με αυτό ως αφορμή, αλλά και για να μας κάνει καλό ποδαρικό, τη φιλοξενούμε με χαρά στο πρώτο Gimme 10 του 2026. Κι εκείνη μάς αποκαλύπτει 10 μουσικά πράγματα από όλα τα πράγματα* που την έκαναν να θέλει να φτιάξει τα Στοιχεία Του Άχρονου Κόσμου.

Φωτογραφία: Ρωμανός Λιούτας

1. Τα backing vocals της Κρίστης Στασινοπούλου στο τραγούδι "Εφημερίδες Χτεσινές" από τα αθώα '90s...

2. ...και τα ρομποτικά layers φωνών της Imogen Heap από τα μελαγχολικά '00s.

3. Ο τρόπος που συνδιαλέγονται το πιάνο με τα ντραμς στο "Calm Americans" των Elliott σαν να σου λέει, μην βλέπεις αυτό το δωματιάκι έτσι με τις μαξιλάρες και τα κουβερτάκια του, θα πιούμε αυτό το τσάι αλλά είμαστε έξαλλοι (ημερολόγιο άλμπουμ: "Εγκιβωτισμός").

4. Η ένταση που υποθάλπεται στα άλμπουμ Spirit Of Eden των Talk Talk κάτω από κάτι που δείχνει ατάραχο και ήρεμο.

5. Η ισορροπία εγχόρδων και ηλεκτρονικών υφών του Apparat, σαν μια τέλεια ισοπαλία σε ένα ματς βετεράνων της μπάλας που το ένα γκολ έβαλε ο Steven Gerrard και το άλλο ο Σάββας Κωφίδης.

6. Ο τρόπος που στο "The Sing" ο Bill Callahan λέει "the only words I said today are "beer" and "thank you" / Beer, thank you / Beer, thank you / Beer" (ημερολόγιο άλμπουμ: "Μοναξιά", καταχώριση: "θα βγω / μόλις λυθώ / λυθώ / λυθώ / μόλις λυθώ").

7. Το όμποε στο κομμάτι "Κυριακές Στην Πόλη" του Μανώλη Φάμελλου και η τρυφερότητα με την οποία αυτό συνομιλεί με τη φωνή.

8. Το πώς φαντάζομαι το όρος Παγγαίο μέσα από τις μουσικές του Σείριου Σαββαΐδη, χωρίς να το έχω επισκεφτεί ποτέ (ημερολόγιο άλμπουμ: "Ολάνθισμα").

9. Το βιολάκι στο "Anywhen" του Hayden Thorpe που μπαίνει ξαφνικά και παίζει πέντε νότες και ανοίγουν πάνω από τα κεφάλια μας οι ουρανοί της ανακούφισης και της γλυκύτητας.

10. Η βροχή από κίτρινα λουλούδια ένα μελαγχολικό απόγευμα στο Μακόντο του Gabriel García Márquez (ημερολόγιο άλμπουμ: "Πόλεις").

*pun intended

Η Nefeli Walking Undercover στο Facebook

Gimme 10: Ο Λευτέρης Πασσιάς για τους αγαπημένους του δίσκους

Ο Λευτέρης Πασσιάς είναι μουσικός, συνθέτης, τραγουδοποιός και εκπαιδευτικός.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες, όπου φοίτησε στο τοπικό Μουσικό Σχολείο. Ακολούθησε μουσικές σπουδές, αποκτώντας πτυχίο Ανώτερων Θεωρητικών και Σύνθεσης. Είναι επίσης κάτοχος μεταπτυχιακού και διδακτορικού τίτλου, από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός μουσικής στην Ειδική Αγωγή. Έχει βραβευθεί, σε διαγωνισμούς εντός και εκτός συνόρων, για το συνθετικό και παιδαγωγικό του έργο. Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας αφήγησης παραμυθιών "Παραμυθολαλίτσες", και Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Παραμυθιού "Παραμυθία".

Η δισκογραφική πορεία του Λευτέρη Πασσιά ξεκίνησε με το άλμπουμ Μικρές Στιγμές (Όγδοο, 2023), στο οποίο περιλαμβάνονται 12 δικά του τραγούδια, με ερμηνευτικές συμμετοχές από τον Μίλτο Πασχαλίδη, την Έλσα Μουρατίδου, τη Νατάσα Τσακιρίδου, τη Ναταλία Λαμπαδάκη και τον Χρήστο Πασσιά. Ακολούθησε η κυκλοφορία του σινγκλ "Φύλακας Στις Αλυκές Του Κόσμου" (2024), ενώ φέτος το φθινόπωρο ήρθε η σειρά της δεύτερης προσωπικής του δουλειάς: το άλμπουμ Γεια Σου Παρέα προτείνει 10 ακόμη τραγούδια του ίδιου, με εκλεκτούς συμμετέχοντες τους/τις Γιάννη Χαρούλη, Κατερίνα Κάργιου, Γιάννη Διονυσίου και Σαββέρια Μαργιολά.

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, φιλοξενούμε με χαρά τον Λευτέρη Πασσιά, προκειμένου να μας αποκαλύψει τα πιο αγαπημένα του άλμπουμ. Ο λόγος στον ίδιο:  

-----

10 άλμπουμ! 10 μόνο; Στην αρχή φάνηκε εύκολο, αλλά μετά ήρθαν οι μνήμες και με πήρανε και ταξίδεψα στις στιγμές που αυτά τα άλμπουμ με έκαναν να ονειρευτώ, να ταξιδέψω, να εμπνευστώ, να ερωτευτώ, τελειωμό δεν έχουν τα βιώματα! Πολλά από αυτά αφορούν την εφηβική και πάνω ηλικία μου, γι’ αυτό θέλω να πω αυτά τα δυο λόγια για το τί σημαίνει για μένα να ακούς ένα ολόκληρο άλμπουμ. Στα εφηβικά μου χρόνια δεν υπήρχαν πλατφόρμες streaming μουσικής. Όταν αγόραζες έναν δίσκο ήταν αυτό. Είχες πρόσβαση σε αυτά τα λίγα κομμάτια που είχε. Και η διαδικασία δεν ήταν να πατάς ένα κουμπί, όπου και αν είσαι, και να ακούς. Ήταν ιεροτελεστία. Αν είχες δίσκο βινυλίου έπρεπε να μπει στο πικάπ, να αρχίσεις με τη βελόνα και να ακούσεις το μισό υλικό από τη μία πλευρά και μετά να αλλάξεις. Με την κασέτα, που κατά προσέγγιση πήγαινες στο επόμενο ή το προηγούμενο τραγούδι. Όλα αυτά σε έκαναν ακροατή ολόκληρης δουλειάς, αντιμετώπιζες σαν σύνολο αυτό που έχει να σου πει ο κάθε καλλιτέχνης, άνοιγες τα βιβλιαράκια με τους στίχους, διάβαζες πληροφορίες που ήταν λίγες και καλές. Για να βρεις παρτιτούρα από το αγαπημένο σου τραγούδι, άλλη εκτέλεση, έπρεπε να κάνεις έρευνα κανονική! Άσε δε που οι δίσκοι ήταν ακριβοί για τα τότε δεδομένα. Πράγμα που έκανε την αγορά του επόμενου δίσκου υπόθεση σημαντική, που σε οδηγούσε σε σκέψη και σχεδιασμό. Ενίοτε και σε συνεννόηση με φίλους, ώστε να πάρετε άλλα πράγματα και μετά να τα μοιραστείτε ανά μέρες ή να τα γράψετε σε κασέτες! Μιλάμε για κοινωνικοποίηση μέσω της αναζήτησης! Πράγμα που διατηρήθηκε και μετά, με τα CD, για αρκετά χρόνια! Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκα σαν ακροατής. Και έτσι λοιπόν θα παρουσιάσω 10 από τα αγαπημένα μου άλμπουμ! Πάμε να τα βάλουμε σε σειρά λοιπόν!

1. Ο Μεγάλος Ερωτικός - Μάνος Χατζιδάκις (1972, ειδική έκδοση με το Λεωφορείον Ο Πόθος) Προσέγγιση του έρωτα με μία μίξη κλασικής και λαϊκής φόρμας! Ποίηση από την Σαπφώ μέχρι τον Ελύτη, και η παράδοση πάντα εκεί, με μια προσωπική αφομοίωση του δημιουργού! Και η φωνή της Φλέρης να σκίζει τα όνειρα με τα σπαρακτικά της γκλισάντα! Πυροτέχνημα στο μυαλό του νέου μουσικού που διαμορφώνεται... (εννοείται και Το Χαμόγελο Της Τζοκόντας, τα κινηματογραφικά του και τόσα άλλα).

2. Φορτηγό - Διονύσης Σαββόπουλος (1966)

Λιτός. Ασπρόμαυρος. Με τόσο πολύχρωμους στίχους! Μία κιθάρα και μια βραχνή, οριακά σωστή φωνή, να αποτυπώνει με τόσο έντονο τρόπο εικόνες και ιδέες! Η έρμη η Ζωζώ που ήρθε με φορτηγό, η ανοιξιάτικη Συννεφούλα, δυο δυο τα κορίτσια που περνάνε, και ο εργάτης που ονειροπολεί με τον ήλιο, κόντρα στο αφεντικό! Υπέροχο!

3. Άξιον Εστί - Μίκης Θεοδωράκης/Οδύσσειας Ελύτης (1964)

Τι να πει κανείς; Και τι να αφήσει; Ο λόγος, η μουσική, ο Κατράκης, ο Μπιθικώτσης. Πεπραγμένες αρμονίες και λαϊκά τραγούδια, αφηγηματικά μέρη και χορωδιακά ποτάμια. Ένας σαρωτικός Μίκης που σε γεμίζει Ελλάδα! Στην ίδια κατηγορία βάζω και τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Μαρκόπουλου και του Σολωμού!

4. Στου Αιώνα Την Παράγκα - Θάνος Μικρούτσικος/Δημήτρης Μητροπάνος (1996)

Ο θρυλικός δίσκος με τη "Ρόζα". Δημοτικό ήμουν, και την χορεύαμε στην αλάνα πριν παίξουμε κρυφτό και κάναμε διαγωνισμό χορού τα παιδιά. Δεν καταλαβαίναμε τι λένε τα κομπιούτερς και δεν είχαμε καν υπολογιστές! Και δεν είχε μόνο τη "Ρόζα", ε! "Μια Παλιά Φωτογραφία", "Ο Τυμβωρύχος", "Τα Πλοία Των Ερώτων", όλα ένα κι ένα! Κι ένας Μητροπάνος από άλλο γαλαξία. Κάθε φράση να χαράσσει φως μέσα μας! Απίθανος, ονειρικός! Αλλά, ρε παιδιά, και Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Καββαδίας, Ο Σταύρος Του Νότου. Θάλασσες. Καράβια. Ο Βασίλης και τα χάλκινα να σε ξεσηκώνουν, να συγκινείσαι για μέρη και καταστάσεις που δεν είδες ποτέ! Και όλο αυτό με καπετάνιο έναν θεόμουρλο τύπο (με την πολύ καλή έννοια) που παίζει πιάνο και καπνίζει πίπα και ταυτόχρονα χορεύει στο φτερό του καρχαρία! Επανάσταση!

5. Ο Ήλιος Του Γενάρη - Μανώλης Λιδάκης (1998)

Τι άλμπουμ! Όλα ένα κι ένα! Ο Περίδης του έγραψε τραγουδάρες! Ο Σπάθας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, μα πάνω από όλα η αισθαντική του φωνή! Η δύναμη, η ευαισθησία και η μελαγχολία, ταυτόχρονα να σε διαβάζουν και να σε τρυπάνε! Υπέροχος Μανώλης!

6. Ανεμοδείκτης - Αλκίνοος Ιωαννίδης (1999)

Τώρα τι να πεις για αυτόν τον δίσκο; Για αυτή τη μπάντα! Εξωπραγματικοί μουσικοί, ροκιά σε όλο της το μεγαλείο, μέσα από την ελληνικότητα του Αλκίνοου! Και 'κείνη η ψηλή του φωνή να δένει με τον ηλεκτρισμό του σύμπαντος του δίσκου! Επικό!

7. Live At The BBC/Yellow Submarine - The Beatles (1994/1969)

Η πρώτη φορά που τους άκουσα. Δανεικά βινύλια που αντάλλαξα με το Bolero του Ραβέλ και την Ενάτη του Μπετόβεν! Άλλος κόσμος μόλις η βελόνα άγγιξε τον δίσκο! Χόρευε το είναι μου! Τι αρμονίες! Τι χαρά! Τι μελαγχολία! Πόσο υπέροχα φωνητικά! "All the lonely people, where do they all belong?" Αλλά θα τα καταφέρω "with a little help from my friends". Και όλοι μαζί θα ταξιδέψουμε σε χωράφια από φράουλες! Έκρηξη!

8. Wish You Were Here - Pink Floyd (1975)

Τους αγαπούσα πάντα. Τους λάτρεψα τη μέρα που ανέβαλλε η κόρη μου την βόλτα μας στην παιδική χαρά για να ακούσουμε το "Shine On You Crazy Diamond"! Η παρέα μου στα ταξίδια. Το χρωματιστό ταξίδι του εγκεφάλου μου σε νέους κόσμους! Η Ψυχεδέλεια είναι εδώ! Με παίρνει από το χέρι και φτιάχνουμε τα όνειρά μας ακόμη πιο όμορφα, γεμάτα ουσία!

9.  40 χρόνια Μάρκος Βαμβακάρης - Μάρκος Βαμβακάρης (1980)

Μία κιθάρα που παίζει τρία το πολύ ακόρντα σε κάθε τραγούδι. Ένα μπουζούκι που παίζει μαθητικά και με πάθος. Και μια βαθιά, βραχνή φωνή. Δεν μπαίνει ούτε ανάσα παραπάνω. Και ας φαίνεται άδειο. Κι όποιος έβαλε, την πάτησε σε μεγάλο βαθμό. Σκοτεινιά. Τοπία θολά από τον καπνό και τις ουσίες.

10. Παραμύθια/Λαβύρινθος/Κύκλος/Ο Φύλακας Κι Ο Βασιλιάς - Σωκράτης Μάλαμας (1991/1996/1993/2000)

Βάζω όλους αυτούς τους δίσκους μαζί εξαιτίας της ιστορίας απόκτησής τους. Νοσοκομείο. Κάπου το 2003. Και τα δυο μου πόδια σε ακινησία για μήνες. Και στο δίπλα κρεβάτι ένα παλικάρι με κατεστραμμένο το χέρι του. Εγώ σχεδόν 20, αυτός κάπου στα 30. Κουβέντες, αναλύσεις, όνειρα. Και συζήτηση για τη μουσική. Μου λέει "ακούω Μάλαμα. Εσύ σαν μουσικός θα έχεις να μου πεις πολλά για αυτόν". Του λέω "δεν τον ξέρω". "Πλάκα κάνεις! Δεν είναι δυνατόν! Κάτσε!" Και βγάζει από την τσάντα του μια αρμαθιά CD, και αρχίζει να μιλάει για αυτά και να μου λέει για τα τραγούδια, τον στίχο, τα πάντα! Βάζαμε να ακούμε στο discman που είχα μαζί μου, με τα πράσινα ηχεία, που κάπου κάπου μπούκωναν. Την άλλη μέρα το πρωί έπαιρνε εξιτήριο και είχε χαρά. Το ξενυχτήσαμε. Φεύγοντας μού ευχήθηκε περαστικά και με μια κίνηση έβαλε στο κρεβάτι μου αυτή την αρμαθιά δίσκων. "Να έχεις να ακούς", μου λέει. "Εγώ τα αγοράζω ξανά, μη σε νοιάζει. Αξίζει ο Σωκράτης. Είναι παρηγοριά". Έφυγε και έκλαψα από συγκίνηση για την δοτικότητά του. Έβαλα και άρχισα να ακούω. Στιβαρός. Θυμωμένος ήχος. Αμφίδρομος. Γεμάτος μελαγχολία, εσωτερίκευση και ανάγκη μοναξιάς, και από την άλλη ξαφνικά λαϊκός και παρεΐστικος, να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο! Μία σχέση μουσικής που θα κρατούσε χρόνια γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή...

11. Εδώ θα βάλω όλα όσα δεν χώρεσαν στην δεκάδα. Όχι γιατί δεν αξίζουν, αλλά γιατί, ρε φίλε, είναι άδικο. Δέκα δεν φτάνουν! Νταλάρας, Διφωνίες από το περιοδικό Δίφωνο, Χάρρυ Κλυνν, Έθνος Ανάδελφον και "Λαϊστέρα", Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Πες Μου Ένα Ψέμα Ν’ Αποκοιμηθώ με τα φανταστικά τραγούδια του Νικόλα Άσιμου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Πύλη Της Άμμου και Μεϊντάνι, Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Της Αγάπης Γερακάρης και Βραχνός Προφήτης, Χρόνης Αηδονίδης, Τραγούδια Της Θράκης Και Της Μακεδονίας, Δόμνα Σαμίου, κυριολεκτικά τα πάντα!

Να είστε καλά! Με καταστρέψατε εγκεφαλικά και μου κάνατε ένα υπέροχο ταξίδι στα βιώματά μου! Ξανάγινα 16, με ακουστικά δίπλα στο πικάπ, με κλειστά τα μάτια και με όνειρα πρωτογεννημένα! Βάζω να ακούσω λοιπόν!

Ο Λευτέρης Πασσιάς στο Facebook

Gimme 10: Ο Χάρης Νικολαΐδης για τους αγαπημένους του δίσκους

Ο Χάρης Νικολαΐδης είναι τραγουδοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Βούλα. Ήρθε από νεαρή ηλικία σε επαφή με τη μουσική, παίζοντας κιθάρα και συμμετέχοντας σε punk συγκρότημα, με το οποίο εμφανίστηκε σε διάφορα underground λαϊβάδικα της Αθήνας. Αργότερα σπούδασε κιόλας, λαμβάνοντας πτυχίο από το Southampton Solent University. 

Η πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση έγινε το 2022, με το σινγκλ "Αγκαλιές Και Φιλιά", σε δικούς του στίχους και μουσική. Ακολούθησαν δύο ακόμα σινγκλ, το 2024 ("Στο Groove Και Στο Ρυθμό", "Εισιτήρια"), ως προπομποί του ντεμπούτο άλμπουμ του. Το οποίο ντεμπούτο κυκλοφόρησε φέτος, περιέχει 8 δικά του τραγούδια σε παραγωγή του Θοδωρή Ζευκιλή, και φέρει τον τίτλο Χάρης, Χάρηκα.

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, ο καλλιτέχνης φιλοξενείται σήμερα στο Gimme 10, για να μας συστηθεί μέσα από τα ακούσματά του, αποκαλύπτοντας και σχολιάζοντας 10 από τα πιο αγαπημένα του άλμπουμ.

----

1. Hybrid Theory - Linkin Park (2000)

Ο πρώτος δίσκος που θυμάμαι να αγοράζω σε CD και ανυπομονούσα να τον ακούσω σαν τρελός.

2. Americana - The Offspring (1998) 

Μεγαλώνοντας άκουγα πολύ punk, και ένα από τα συγκροτήματα που αγάπησα, και αγαπώ ακόμα, είναι οι Offspring. Με διαφορά ο πιο σπουδαίος δίσκος του συγκροτήματος, για εμένα.

3. American Idiot - Green Day (2004)

Μάλλον γίνομαι γραφικός, άλλα το American Idiot ήταν σημείο αναφοράς για κάθε παιδί του 2000. Το άλμπουμ που έφερε πάλι στο προσκήνιο την punk και την έκανε mainstream. Το εξώφυλλο του δίσκου, με το χέρι που κρατάει την χειροβομβίδα σε σχήμα καρδιάς, είναι κατά την άποψη μου iconic.

4. Babel - Mumford And Sons (2012)

Ο δεύτερος δίσκος των Mumford And Sons, ο οποίος με έκανε να ερωτευτώ την αμερικάνικη folk μουσική (παρότι οι ίδιοι είναι Βρετανοί) και να ξεκινήσω να παίζω περισσότερο ακουστική κιθάρα παρά ηλεκτρική.

5. Continuum - John Mayer (2006)

Ο αγαπημένος μου δίσκος, από τον αγαπημένο μου καλλιτέχνη. Ένας συνδυασμός blues και pop που δημιούργησε μία από τις καλύτερες δουλειές του John Mayer. Λατρεμένος δίσκος.

6. World’s Fair - Julian Lage (2015)

Ο πρώτος σόλο δίσκος που ηχογράφησε ο Julian Lage, και είναι όλα τα τραγούδια μία ακουστική κιθάρα. Εκπληκτικός δίσκος, που όποτε τον ακούω πάντα με εμπνέει να πιάσω την κιθάρα μου και να παίξω.

7. Maraveyas Ilegál - Κωστής Μαραβέγιας (2007)

Αυτός ο δίσκος έχει ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου, γιατί τον άκουσα πρώτη φορά μετά από ένα live του Κωστή Μαραβέγια, που είχα ξετρελαθεί χωρίς να τον έχω ξανακούσει. Εξαιτίας αυτού με έκανε να ξεκινήσω να ακούω περισσότερους Έλληνες τραγουδοποιούς.

8. Anime - Φοίβος Δεληβοριάς (2022)

Φοίβο Δεληβοριά άκουγα -και ακούω- πολλά χρόνια, αλλά πιστεύω πως το Αnime είναι η δουλειά του που μου μίλησε περισσότερο από όλες.

9. Χαμηλή Πτήση - Λουκιανός Κηλαηδόνης (1982)

Ο τρίτος δίσκος του Λουκιανού Κηλαηδόνη, αλλά ο πρώτος που άκουσα εγώ και μου έμεινε. Πραγματικά θρυλικός δίσκος, με το κάθε τραγούδι να περιγράφει και μία ιστορία.

10. Σι-Ντι - Σπύρος Γραμμένος (2012)

Ένας δίσκος που συνδυάζει χιούμορ με καθημερινότητα, και υπήρξε μεγάλη μου έμπνευση, δεδομένου ότι κι εγώ προσπαθώ να κάνω κάτι παρόμοιο, συνδυάζοντας αυτά τα δύο. 

Ο Χάρης Νικολαΐδης στο Facebook

Συνέντευξη με τον Τρύφωνα Λάζο

Τον τραγουδοποιό Τρύφωνα Λάζο τον παρακολουθώ από το σόλο ντεμπούτο του (Αναφορά, Puzzlemusik, 2019) -είχα μάλιστα υπογράψει και μια δισκοκριτική τότε. Φέτος κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του, με τίτλο Κάρμα Κομεντί, και πάλι υπό την αιγίδα της δισκογραφικής εταιρείας του Χρήστου Αλεξόπουλου. Με αφορμή αυτό, κάναμε μια συνέντευξη μέσω Zoom (οι αποστάσεις βλέπετε...), ένα κυριακάτικο απόγευμα του περασμένου Ιουνίου, για λογαριασμό του Υπογείου. Την αποτύπωση αυτής της κουβέντας μας μπορείτε να τη διαβάσετε πατώντας εδώ.

Gimme 10: Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι για τους αγαπημένους του δίσκους

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι ερμηνευτής και τραγουδοποιός.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησε μουσικές σπουδές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό -ξεχωρίζουν εκείνες στο Κονσερβατόριο Prayner της Βιέννης. Εμφανίστηκε ως σολίστ σε σκηνές της Ευρώπης και της Ελλάδας, συνεργαζόμενος με συμφωνικές ορχήστρες. Συνεργάστηκε επίσης με συνθέτες όπως ο Γιώργος Καζαντζής και ο Δημήτρης Μαραμής, και στάθηκε επί σκηνής δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Μίλτος Πασχαλίδης και η Ελένη Τσαλιγοπούλου. 

Η δισκογραφική του παρουσία περιλαμβάνει συμμετοχές στα άλμπουμ Το Πορτρέτο (2021), του Μιχάλη Γούτη, και Ημερολόγιο Φανταστικών Γεγονότων (2024), του Σταύρου Σταυρίδη, ενώ η πρώτη προσωπική δισκογραφική δουλειά του κυκλοφόρησε το 2022. Πρόκειται για το άλμπουμ με τίτλο 33, το οποίο περιέχει οχτώ τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του, καθώς και μία μελοποίηση στο ποίημα "Στον Δάσκαλο" του Κωστή Παλαμά. Η συνέχεια δόθηκε το 2024, με το σινγκλ "Η Σιωπή Μου", ενώ πολύ πρόσφατα ήρθε η κυκλοφορία του δεύτερου προσωπικού του άλμπουμ, 8 Παράθυρα Στον Κόσμο, μέσα από το οποίο ο δημιουργός καταθέτει ισάριθμα νέα, δικά του τραγούδια.

Με αφορμή αυτή τη νέα κυκλοφορία, αλλά και με την εμφάνισή του, αύριο, Σάββατο 25 Οκτωβρίου, στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας στη Βιέννη, ως σολίστ στην παρουσίαση του έργου Το Άξιον Εστί, για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, να τον φέρνει με έναν ακόμα τρόπο στην επικαιρότητα, ο Αλέξανδρος Τζοβάνι γράφει παρακάτω για 10 από τους πλέον αγαπημένους του δίσκους.

-----

1. Η εποχή Της Μελισσάνθης - Μάνος Χατζιδάκις (1980)

Ένα masterpiece ευαισθησίας και ειλικρίνειας από τον μεγάλο δάσκαλο και εμπνευστή αυτού που λέμε "ελληνικό τραγούδι".

2. Το Λιβάδι Που Δακρύζει - Ελένη Καραΐνδρου (2004) 

Ένα άλμπουμ στο οποίο επιστρέφω ανά τα χρόνια. Ένα soundtrack της ομότιτλης ταινίας του Αγγελόπουλου, που μου αποκαλύπτει κάθε μυσταγωγικό συναίσθημα που κρύβω μέσα μου.

3. Once (Music From The Motion Picture) - Glen Hansard/Markéta Irglová (2007)

Οι δυο δημιουργοί είναι από τους λίγους στην ευρωπαϊκή σκηνή που καταφέρνουν να με συνεπάρουν. Γράφουν τόσο αληθινά που έχω συνδεθεί πολλές φορές ανά τα χρόνια με τις μουσικές τους και κάθε στίχος μοιάζει σε αυτόν τον δίσκο ένα κομμάτι ενός χαμένου έρωτα που σχεδόν όλοι μας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

4. Κυκλοφορώ Κι Οπλοφορώ - Σταμάτης Κραουνάκης/Λίνα Νικολακοπούλου/Άλκηστις Πρωτοψάλτη (1985)

Σταθμός στην ελληνική δισκογραφία. Συνδέομαι με την αμεσότητα και τη θεατρικότητα των τραγουδιών αυτών.

5. Ο Σταυρός Του Νότου - Θάνος Μικρούτσικος/Νίκος Καββαδίας (1979)

Είναι μια σταθερή πηγή έμπνευσης αυτός ο δίσκος για μένα. Η απόδειξη ότι η απλότητα μπορεί καμιά φορά να έχει τη μεγαλύτερη και βαθύτερη ουσία της τέχνης.

6. Το Άξιον Εστί - Μίκης Θεοδωράκης/Οδυσσέας Ελύτης (1964)

Το Άξιον Εστί μού ξυπνάει πάντα τα πιο οικουμενικά χαρακτηριστικά της ψυχής μου. Επαναστατικός Θεοδωράκης, με έναν ασύγκριτο ποιητικό λόγο που μιλάει στην καρδιά κάθε Έλληνα.

7. Ως Την Άκρη Του Ουρανού Σου - Χάρις Αλεξίου (2003)

Τα τραγούδια αυτά με συνοδεύουν κατά καιρούς στα συναισθήματα που μου ξυπνάει ο έρωτας, αλλά και η απώλειά του.

8. Μαμά Γερνάω - Σταμάτης Κραουνάκης/Λίνα Νικολακοπούλου/Τάνια Τσανακλίδου (1988)

Δεν έχω λόγια να περιγράψω την Τάνια. Είναι η δασκάλα μας, για όλους τους νέους ερμηνευτές. Σε αυτόν τον δίσκο μάς χάρισε, μαζί με τους δημιουργούς, κομμάτια των βιωμάτων μας και της ζωής μας. 

9. Το Χρώμα Της Μέρας - Τάνια Τσανακλίδου/ Μιχάλης Δέλτα (2001)

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό το άλμπουμ έχει πάρει την προσοχή και την αναγνώριση που του αξίζει. Με βαθιά ευαισθησία και έναν τολμηρό ήχο για την εποχή του, υπάρχουν κομμάτια που με έχουν στιγματίσει με το πόσο απλό και ταυτόχρονα δραματικό τρόπο παρουσιάζονται στιγμές που έχουμε όλοι ζήσει.

10. Μεσόγειος 30ός-40ός Παράλληλος (Ζωντανή Ηχογράφηση Στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού) - Γιώργος Νταλάρας (2005)

Αυτή η ζωντανή ηχογράφηση με βασικό ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα και εξαιρετικούς καλεσμένους από την ευρωπαϊκή σκηνή έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που θαυμάζω στη μουσική της Μεσογείου και της Ευρώπης. Πάθος, ταπεραμέντο, περίτεχνες ερμηνείες!

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι στο Facebook

Gimme 10: Ο Δημήτρης Μεσημέρης για τους αγαπημένους του δίσκους

Ο Δημήτρης Μεσημέρης είναι τραγουδοποιός.

Γεννήθηκε το 1994 στη Λευκωσία, και ήρθε από πολύ νωρίς σε επαφή με τη μουσική. Στη μέχρι τώρα πορεία του έχει πραγματοποιήσει πλήθος εμφανίσεων, σε συναυλίες, αφιερώματα και μουσικές εκπομπές. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος του σχήματος Μακρύδρομος, και μέλος του ροκ γκρουπ Prospectus.

Η προσωπική του δισκογραφία περιλαμβάνει το CD σινγκλ "Εικόνα Δίχως Χρώμα" (2014), το άλμπουμ Έχω Του Κόσμου Ποιήματα (2020), το live άλμπουμ Η "Ζωντανή Ηχογράφηση" (2020), και τα τραγούδια "Επιβάτης" και "Χάρτινο Κουτί", που γράφτηκαν για τηλεοπτικά προγράμματα σε Ελλάδα και Κύπρο (2021).

Σε όλα τα παραπάνω ήρθε φέτος να προστεθεί το νέο άλμπουμ του καλλιτέχνη, με τίτλο Τικ Τακ, στο οποίο περιλαμβάνονται οχτώ συνθέσεις, σε στίχους Μιχάλη Πασιαρδή, Βασίλη Χαρίση, Χρήστου Μιχάλαρου και Ανδρέα Παράσχου, και μουσική Γιώργου Καλογήρου, Γιώργου Δημητρίου και του ιδίου.

Με αφορμή αυτή τη νέα κυκλοφορία, και με την εμφάνισή του, την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου, στο  Σταυρός Του Νότου Club, με σπέσιαλ προσκεκλημένους τους Παντελή Θαλασσινό, Βασίλη Προδρόμου και Φρειδερίκη Τομπάζου, να πλησιάζει, ο Δημήτρης Μεσημέρης φιλοξενείται σήμερα στο Gimme 10, για να μας αποκαλύψει μερικούς από τους πλέον αγαπημένους του δίσκους.

-----

Γεια σας! Είναι πολλοί οι δίσκοι και οι κυκλοφορίες που αγάπησα και με επηρέασαν, πρέπει όμως να αρκεστώ σε 10. Λοιπόν, τα βάζω σε χρονολογική σειρά που εκδόθηκαν.

1. Ο Δρόμος - Μίμης Πλέσσας/Λευτέρης Παπαδόπουλος (1969)

Είναι ο πιο εμπορικός ελληνικός δίσκος όλων των εποχών και δεν είναι τυχαίο. Σηματοδότησε μια νέα εποχή, με τραγούδια που μιλούσαν για αγάπη και ελπίδα. Δεν μπορώ να μην αγαπώ αυτά τα τραγούδια που άκουγα από παιδί στο σπίτι.

2. 50 Χρόνια Ρεμπέτικο - Γιώργος Νταλάρας (1975)

Μέσα από αυτόν τον δίσκο κατάλαβα ότι το ρεμπέτικο είναι ριζωμένο μέσα μας. Ο Γιώργος Νταλάρας θεωρώ ότι με αυτόν αλλά και με άλλους δίσκους έφερε ακόμα περισσότερο στην επιφάνεια το ρεμπέτικο τραγούδι. Με επηρέασε πολύ ο δίσκος αυτός.

3. The Wall - Pink Floyd (1979)

Εδώ έμαθα για πρώτη φορά τι πάει να πει concept άλμπουμ. Μύθος για την αποξένωση και τα τείχη που χτίζουμε γύρω μας. Έφηβος, ένιωσα αυτήν τη θεατρικότητα και την ατμόσφαιρα που με έκανε να δω αυτόν τον δίσκο όχι μόνο ως συλλογή τραγουδιών, αλλά και ως ενιαία αφήγηση.

4. Χαράτσι - Νίκος Παπάζογλου (1984)

Άλλος ένας δίσκος που θεωρώ σταθμό στην ελληνική δισκογραφία. Ο Νίκος Παπάζογλου με επηρέασε μουσικά σε υπερβολικό βαθμό. Έφερε νέο ήχο, πάντρεψε τη ροκ, τα λαϊκά και τα παραδοσιακά στοιχεία. Ακολούθησαν πάρα πολλοί δημιουργοί αυτήν τη σχολή.

5. Τρελοί Και Άγγελοι - Σταύρος Κουγιουμτζής/Γιώργος Νταλάρας (1986)

Λατρεύω αυτόν τον δίσκο, κυρίως για το ομώνυμο τραγούδι, αλλά και την απίθανη μελωδικότητα του Κουγιουμτζή στα τραγούδια του. Είναι από τους πιο τρυφερούς συνθέτες, κατά την άποψη μου.

6. Ζωντανή Ηχογράφηση Στο Αττικόν - Γιώργος Νταλάρας/Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1991)

Αυτή η συναυλία νιώθω ότι άλλαξε τα δεδομένα των συνεργασιών και τον τρόπο που άρχισαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες να αντιλαμβάνονται τις συνεργασίες και τα ντουέτα. Ο τρόπος που τραγούδησαν οι δύο κορυφαίοι ερμηνευτές με επηρέασε πάρα πολύ στον τρόπο που τραγουδώ σήμερα.

7. Αχ Ψυχή Μου Φαντασμένη - Ορφέας Περίδης (1993)

Συνδυάζει λυρισμό και νοσταλγική μελωδία, όπως και η χροιά του Ορφέα Περίδη, που μου προκαλεί τη διάθεση να αγγίξω πολύ ευαίσθητες χορδές των συναισθημάτων μου. Με συγκίνησε, γιατί κατάλαβα πόση δύναμη μπορεί να έχει η απλότητα όταν αγγίζει την ψυχή. Ή μάλλον να σε κάνει να νιώθεις την απλότητα στα τραγούδια του. Αβίαστα.

8. Στου Αιώνα Την Παράγκα - Θάνος Μικρούτσικος/Δημήτρης Μητροπάνος (1996)

Ίσως ο πιο αγαπημένος μου δίσκος. Τα τραγούδια όλα έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Νιώθω τόση βαρύτητα στο κάθε τραγούδι, που είναι σαν να είναι ένας δίσκος το καθένα από μόνο του.

9. Ο Σταυρός Του Νότου/Γραμμές Των Οριζόντων - Θάνος Μικρούτσικος/Νίκος Καββαδίας (διπλή έκδοση, 2005)

Μια συλλεκτική έκδοση που ενώνει δύο εμβληματικές δουλειές του Μικρούτσικου πάνω στον Καββαδία. Όλα τα αγαπημένα τραγούδια, που συμπεριλαμβάνουμε πάντα κάποια από αυτά στα live μας. Έπαιξε σίγουρα καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη μουσική.

10. Μικρή Βαλίτσα - Αλκίνοος Ιωαννίδης (2014)

Από παιδί ο Αλκίνοος ήταν ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Η φωνή και οι ιστορίες του Αλκίνοου στα τραγούδια του, κουβαλούν μια αλήθεια που με συνοδεύει μέχρι σήμερα. Θυμάμαι όταν βγήκε αυτός ο δίσκος, το 2014, ήμουν στον τελευταίο χρόνο των σπουδών μου, μού έδωσε μεγάλη έμπνευση στο να γράψω καινούργια τραγούδια.

Ο Δημήτρης Μασημέρης στο Facebook

Gimme 10: Η Μαρία Φιρλίγκου για τους καλλιτέχνες που τη σημάδεψαν

Η Μαρία Φιρλίγκου είναι συνθέτρια και ερμηνεύτρια.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Σπούδασε κλασικό πιάνο, σύγχρονο τραγούδι, ανώτερα θεωρητικά, και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στη Μουσικοπαιδαγωγική. Σπούδασε επίσης Μαθηματικά, Pilates και Yoga. Πλέον έχει έδρα της το Αγρίνιο.

Έχει συνθέσει μουσική για θέατρο και οπτικοακουστικές παραγωγές, και έχει συνεργαστεί ως ερμηνεύτρια με τον κιθαρίστα Παναγιώτη Μάργαρη. Υπήρξε επίσης, μαζί με τον πατέρα της, μέλος ρεμπέτικης κομπανίας, πραγματοποιώντας πολλές ζωντανές εμφανίσεις.

Η πρώτη εμφάνιση της Μαρίας Φιρλίγκου στη δισκογραφία έγινε το 2023, με το τραγούδι "Unchained", το οποίο ερμήνευσε μαζί με τον δημιουργό του, τον τραγουδοποιό Alpine Mellow. Πολύ πρόσφατα ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία της πρώτης προσωπικής της εργασίας. Πρόκειται για το άλμπουμ Κάνε Τον Πόνο Σου Άρπα, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο, και στο οποίο η συνθέτρια παρουσιάζει τις μελοποιήσεις της σε ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη, αλλά και σε μεταφράσεις του, ποιημάτων των Heinrich Heine και Contesse Mathieu de Noailles. Ως προάγγελος της κυκλοφορίες είχε κυκλοφορήσει λίγο νωρίτερα το σινγκλ "Πες, Η Αγάπη Τι Έχει Γίνει".

Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, και με ιδιαίτερη χαρά, φιλοξενούμε σήμερα τη Μαρία Φιρλίγκου, για να μας κάνει ποδαρικό για τη νέα "σχολική" χρονιά, γράφοντας για τους 10 καλλιτέχνες που τη σημάδεψαν.

-----

 

1. Frédéric Chopin

Ρομαντική αίσθηση, τρυφερότητα, ευαισθησία αναμειγμένη με πικρία, θυμό και απόγνωση. Ακόμα και τα ματζόρε μέρη βγάζουν μια μελαγχολία, και φυσικά δεν διαρκούν ιδιαίτερα, οδηγούν σε ακόμα πιο τραγικό μινόρε.

2. Danny Elfman

Ο Elfman έχει έναν μοναδικό και αξιοθαύμαστο τρόπο να συνδυάζει κλασικά στοιχεία με rock αισθητική. Οι πανέξυπνες, περίτεχνες και κεντημένες με ευαισθησία μελωδικές του γραμμές αναδεικνύουν απόλυτα τη σκοτεινιά, τη μελαγχολία, τη χιουμοριστική χροιά και την παιδική αφέλεια των ταινιών του Tim Burton.

3. Μάνος Χατζιδάκις

Έκανε το ρεμπέτικο και τη λαϊκή μουσική να φλερτάρουν με τη λόγια δυτική μουσική. Αναπάντεχες, πρωτότυπες αντιστικτικές ενορχηστρώσεις από τον εξαιρετικό Τάσο Καρακατσάνη, μελωδίες μη αναμενόμενες, λεπτεπίλεπτες, μελαγχολικές, συγκινητικές, που φέρνουν δάκρυα στα μάτια. Τολμώ να πω ότι ο Χατζιδάκις για μένα είναι rock. Άλλωστε το έδειξαν και οι Raining Pleasure με την εξαιρετική τους ματιά στον δίσκο Reflections.

4. Motionless In White

Όταν ανακάλυψα αυτή τη μπάντα κατάλαβα αμέσως πως η metalcore είναι το είδος μου, κι ας μου βγαίνει να συνθέτω εντελώς διαφορετική μουσική. Θυμός, σκοτεινιά, ουρλιαχτά, κραυγές, αλλά και συνάμα τρυφερότητα, μελωδικότητα, ευαισθησία και έντονα συναισθηματικά ρεφρέν και γέφυρες. Τεράστια γκάμα συναισθημάτων εναλλάσσουν το ένα το άλλο.

5. Bad Omens

Μια μπάντα αριστούργημα, ανακάτεψε είδη τόσο αριστοτεχνικά και έδωσε στη metalcore μια νέα πνοή. Εντυπωσιακές μελωδίες, συγκλονιστική, αισθαντική και γεμάτη δυναμικές ερμηνεία, τρυφερότητα μπλεγμένη με τον θυμό, τον πόνο και την ένταση, δημιουργώντας ένα συνεχές παιχνίδι συναισθημάτων.

6. Bring Me The Horizon

Λατρεμένη μπάντα της metalcore και πάλι. Δυναμισμός και ευαλωτότητα, άψογα μπλεγμένα. Μελαγχολικά έως καταθλιπτικά κομμάτια, που μου φέρνουν δάκρυα, «εφηβικά», ορμητικά εκφρασμένα συναισθήματα, και ερμηνεία που βγάζει απόγνωση και κραυγή.

7. System Of A Down

Ένα συγκρότημα που όταν πρωτοάκουσα στα χρόνια του Γυμνασίου, έμεινα με το στόμα ανοιχτό με την πρωτοτυπία και τη μοναδικότητα του ήχου τους. Μαγικές μελωδίες, ρυθμικότητα, έντονα ανατολίτικα στοιχεία, screams, ήρεμα μουσικά μέρη να εναλλάσσονται απρόσμενα με σκληρά, αψηφώντας την κλασική δομή ενός τραγουδιού του είδους τους. Ερμηνείες που προκαλούν δέος, και πανέξυπνες, ιδιαίτερες διφωνίες, που ανεβάζουν κι άλλο επίπεδο την εξαιρετική μουσική.

8. Muse

Μια alternative rock μπάντα που αγαπάω από τα σχολικά μου χρόνια, και πάντοτε νιώθω τη μουσική τους δίπλα μου σε δύσκολες, μελαγχολικές μου περιόδους. Τα κομμάτια τους αποπνέουν μελαγχολία, ομορφιά, νοσταλγία και πάθος, μέσω εξαιρετικών συνθέσεων και έντονα συναισθηματικής ερμηνείας του τραγουδιστή και των οργάνων. Κομμάτια που χτίζουν την ένταση σταδιακά ως το τελικό ξέσπασμα, όπου τα συναισθήματα σε κατακλύζουν.

9. Βασίλης Τσιτσάνης/Claude Debussy

Αρκετά παράξενος ο εσωτερικός μου διχασμός για το νούμερο 9! Χαχα! Ας δώσω λοιπόν το μισό 9 στον Τσιτσάνη, με τις συναισθηματικές και γεμάτες ένταση και πόνο μελωδικές γραμμές του, που δίνουν κατά τη γνώμη μου στο ρεμπέτικο μια πιο «έντεχνη» χροιά. Μπόλικο μινόρε. Το άλλο μισό στον Debussy, που η ευθραυστότητα, η μελαγχολική διάθεση και η φαινομενική ηρεμία του με συγκινούν και με υπνωτίζουν. Φαινομενική ηρεμία, γιατί για μένα τα έργα του κρύβουν μια καταπιεσμένη ένταση και μια συνεχή τάση για ξέσπασμα, που όμως δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα.

10. The Beatles

Κορυφαίο δείγμα rock καινοτομίας, με εμβληματικές μελωδίες. Εδώ φαίνεται πώς η απλότητα καταφέρνει να συγκινήσει και να σε κάνει να χαμογελάς γλυκόπικρα. Λιτές δομές, απλές και αβίαστες, τρυφερές και νοσταλγικές μελωδικές γραμμές, έξυπνα και πλούσια φωνητικά. Ένα συγκρότημα που πάντα μού γλυκαίνει την ψυχή και αποπνέει έναν συνδυασμό μελαγχολίας και φωτός.

Η Μαρία Φιρλίγκου στο Facebook

Συνέντευξη με τον Χάρη Συμβουλίδη

Θα μπορούσα να μην έχω περιμένει μέχρι να βγάλει το βιβλίο του για τους Scorpions, για να ζητήσω από τον Χάρη Συμβουλίδη μια συνέντευξη. Είναι εδώ και χρόνια, άλλωστε, που έχω καταλήξει ότι είναι ο σημαντικότερος Έλληνας μουσικοκριτικός για τον 21ο αιώνα. Φυσικά, η συγκυρία της έκδοσης του 60 Χρόνια Scorpions: Το Γερμανικό Ροκ Φαινόμενο Που Λάτρεψε Η Ελλάδα, από τις εκδόσεις Λογότυπο, δεν είναι διόλου αμελητέα αφορμή, αφού πρόκειται για μια εξαιρετική κριτική βιογραφία, από εκείνες που σπάνια κυκλοφορούν στα μέρη μας. Το γεγονός ότι επί 10 έτη ο Συμβουλίδης δεν έβρισκε εκδότη θεωρώ ότι εξηγείται εύκολα, αν δει κανείς τι ευδοκιμεί στον χώρο του ελληνικού μουσικού βιβλίου όλα αυτά τα χρόνια.

Τον συνάντησα στα μέσα Ιουνίου, στην Πλατεία Βαρνάβα του Παγκρατίου -εκεί που ούτως ή άλλως συναντιόμαστε όποτε είναι να τα πούμε. Φυσικά τον ρώτησα για το βιβλίο, αλλά ήθελα να επεκταθώ και σε άλλα ζητήματα. Κάποια από τα πολλά που κουβεντιάσαμε δημοσιεύτηκαν στο πάντα φιλόξενο Υπόγειο του Μιχάλη Νικολίτση, και τα διαβάζετε πατώντας εδώ.

Συνέντευξη με τον Διαμαντή

Τα εκάστοτε σχέδια του Διαμαντή Διαμαντίδη έχω τη χαρά και την τιμή, εδώ και χρόνια, να τα μαθαίνω από πρώτο χέρι, στις κατά καιρούς ιδιωτικές συζητήσεις μας. Έτσι, είχα μάθει από καιρό και για την επιστροφή του στη δισκογραφία, χωρίς τη Μητέρα Φάλαινα Τυφλή πια, ως σόλο καλλιτέχνης.

Με την κυκλοφορία του 44, ενός ιδιαίτερα καλαίσθητου άλμπουμ σε μορφή βιβλίου/κόμιξ, το οποίο περιέχει 8 μελωδικότατα τραγούδια, είπαμε να κάνουμε και μια δημόσια συζήτηση. Και είχαμε για αυτό την άψογη φιλοξενία του Μιχάλη Νικολίτση, στο Υπόγειό του. Παρεμπιπτόντως, είναι η πρώτη δημοσιευμένη συνέντευξή μου (και 175η συνολικά), έπειτα από σχεδόν δύο χρόνια.

Διαβάστε όσα (πολλά) είχαμε να πούμε πατώντας εδώ.

* Η φωτογραφία είναι του Ηλία Γεωργουλέα.

Gimme 10: Η Μαρία Κουτσουρλή για τους αγαπημένους της δίσκους

Η Μαρία Κουτσουρλή είναι ερμηνεύτρια.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Ξάνθη. Ασχολήθηκε με τη μουσική και το τραγούδι από μικρή ηλικία. Σπούδασε Δασολογία στη Θεσσαλονίκη, και Διαχείριση Ανθρώπινου Δυναμικού στην Αθήνα, ακολουθώντας παράλληλα και μουσικές σπουδές. Από το 2017 εμφανίζεται ζωντανά σε μουσικές σκηνές. Το 2021, εν μέσω πανδημίας, ξεκίνησε τη σειρά σπιτικών βίντεο "Ζωντανά απ' το Σαλόνι", με διασκευές σε αγαπημένα της τραγούδια, μέσα από το κανάλι της στο YouTube.

Η πρώτη της επίσημη κυκλοφορία ήταν το τραγούδι "Ανακωχή", σε στίχους και μουσική Αίσωνα Χαρατσάρη. Στη συνέχεια ήρθαν τα σινγκλ "Του Έρωτα Ανάσα" (2022), "Τα Βιβλία Σου" (2023), "Νύχτες Που Δεν Ανήκω" (2024), και "Σύνορα" (2024), για να φτάσουμε, τον περασμένο Νοέμβριο, στην ανεξάρτητη κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ. Το Μια Άλλη Εκδοχή περιέχει 8 τραγούδια, σε στίχους των Πέτρου Βουντούρ, Αφροδίτης Αποστόλου, Χρήστου Κούρτογλου, μουσική των Ivy Robins, Χρήστου Κούρτογλου, και της ίδιας, και ενορχηστρώσεις του Δημήτρη Σιάμπου.

Την Τρίτη 25 Φεβρουαρίου, η Μαρία Κουτσουρλή θα εμφανιστεί στον Σταυρό Του Νότου Club, για να παρουσιάσει ζωντανά τα τραγούδια της νέας της αυτής δουλειάς, αλλά και άλλα αγαπημένα της, σε πρωτότυπες διασκευές. Μαζί της θα έχει τους Δημήτρη Σιάμπο (κιθάρα, ενορχηστρώσεις), Νίκο Βλάχο (μπάσο), Δημήτρη Μποσινάκο (τύμπανα) και Γιάννη Καφετζόπουλο (πλήκτρα).

Με τα παραπάνω ως αφορμή, υποδεχόμαστε σήμερα με χαρά τη Μαρία Κουτσουρλή στο Gimme 10. Κι εκείνη μάς αποκαλύπτει, και σχολιάζει παρακάτω, 10 από τους αγαπημένους της δίσκους.

-----

1. Αnime - Φοίβος Δεληβοριάς (2022) 

Ο δίσκος που έθιξε αλήθειες, ομορφιές, σκοτάδια και συνειδητοποιήσεις, και κατάφερε να αποτυπώσει όσα ο καθένας μπορεί να αισθάνθηκε στην μετά-COVID περίοδο.

2. Ακατάλληλη Σκηνή - Χατζηγιάννης (2004)

Όλη μου η εφηβεία, οι έρωτες και τα κλάματα, σε ένα άλμπουμ.

3. Οι Μέρες Του Φωτός - Νατάσσα Μποφίλιου/Θέμης Καραμουρατίδης/Γεράσιμος Ευαγγελάτος (2012)

Ο πρώτος δίσκος που άκουγα στο repeat.

4. 21 - Adele (2011)

Πέραν του ότι δεν μπορούσα να διαλέξω ποιο τραγούδι λατρεύω περισσότερο. Η αρμονία, η απλότητα στην ενορχήστρωση, η Adele. Θα είναι ο αγαπημένος μου δίσκος για πάντα.

5. Hit Me Hard And Soft - Billie Eilish (2024) 

Η απόλυτη ελευθερία σύνθεσης, γραφής, ενορχήστρωσης, που συνθέτουν κάτι μαγικό, πρωτόγνωρο, ιδιαίτερο και ταυτόχρονα όμορφο. Είναι ο δίσκος που με ενέπνευσε να τολμήσω περισσότερο.

6. Λαβύρινθοι - Παυλίνα Βουλγαράκη (2014)

Απλά γιατί τον βρήκα τυχαία, τον λάτρεψα, σε κάθε τραγούδι του έχω αφήσει ένα κομμάτι μου και ήταν η αφορμή να γνωρίσω και να λατρέψω αυτήν την ψυχή που λέγεται Παυλίνα.

7. Τραγούδια Του Δρόμου - Μάνος Λοΐζος (1974) 

Το πολιτικό τραγούδι με αγγίζει βαθιά. Η πρώτη μου επαφή με αυτόν τον δίσκο ήταν στο Λύκειο, στη γιορτή του Πολυτεχνείου, όταν κλήθηκα να διαλέξω τραγούδια που θα παίξουμε στη σχολική γιορτή. Ήταν η φωνή του λαού που είχε ανάγκη από δύναμη, ελπίδα, συλλογικότητα.

8. Μεγάλη Γιορτή - Μαρίζα Ρίζου (2016) 

Είναι ο δίσκος των roadtrips. 

9. Beautiful Trauma - Pink (2017)

Ο πρώτος ξένος δίσκος της εφηβείας μου.

10. Lover - Taylor Swift (2019)

Λατρεύω την Taylor, ο λόγος που ξεχώρισα αυτόν τον δίσκο είναι γιατί μου χαρίζει ευαισθησία, ελπίδα και χαρά καθώς τον ακούω. Ομορφαίνει τις δύσκολες μέρες μου.

Η Μαρία Κουτσουρλή στο Facebook