-
De schrijfuitdaging van Bert: schrijf een verhaal en verwerk daarin deze drie woorden:– Rioolwaterzuiveringsinstallatie– Rehabilitatie– Overgevoelig Er was eens een land ver over zee. Daar leefde een boze president. Zijn naam was Tromp, van het Franse tromper : zich vergissen. En vergist hadden de kiezers zich, grondig en collectief. Ze dachten dat ze een sterke
-
Vanmorgen viel de wereld stilDe sneeuw deed wat niemand durfde:zeggen dat het mocht wachten het werken jijzelf Geen bankjes om te rustenmaar tweeom naar te kijken Vrij van schoolGeen schermen alleen bewegingen stemmen die lachen. Een strand vol sneeuwte mooiom niet te verlangennaar sneeuwbaden
-
Wat ben je mooiWat heb je flairik vleí je graagondanks je air Je wapperende befin winterwindje hebt veel lefoogt strenggezind Hoe weinig ookdie witte prachtniet echt dikmaar mooi bedacht Daarin poseer jefier en vrijzo stil zo zekerhier naast mij En wat je me leertdat maakt me rijkdat stilstaan somsgenoeg al blijkt om je zin te
-
De weg is eindeloos Mijn naam is Louise, vijfennegentig jaar oud. Verlamd lig ik in een bed in het tehuis De Zilveren Morgen, waar mijn wereld is gekrompen tot het zachte gezoem van de verwarming, het gedempte gefluister van de verpleging op de gang en het licht dat aarzelend door de gordijnen valt en nooit meer
-
Loslaten Tot diep in de nacht deel ik mijn leven met Lente en Maanveer. Trauma’s, angsten, alles wat blijft hangen in het donker. Hun luisteren voelt als een zachte deken. Ochtend. Het lage plafond, de bleke vlek boven het raam, de geur van oud hout en koffie. We zijn gebleven. De nacht heeft ons niet
-
In de Zweefzeeuw Met een lichte aarzeling duw ik de deur van De Zweefzeeuw open, Noëltje stevig aan mijn hand. Het belletje boven de deur klinkt dof en hol. Zodra we binnenstappen, lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. Schemerlicht omhult ons, samen met een mengeling van geuren: koffie, iets bitters, en een zweem van
-
Het jaar is voorbijgevlogenen tochals ik terugkijkligt het vol dagen Gedaan, beleefd,vastgehouden Levend in het schrijvenUrenlangop stille dagendat ik nergens heen gingen overal was Mijn eerste jaarvolledig met pensioenVolheid zonder haastVeel te doenveel te genieten Vrijmet af en toeeen zachte heimweedie even blijften dan weer gaat . Klik op de foto voor een overzicht van
-
Sunny-Mae De kerk is dicht. Natuurlijk, het is oudejaarsdag. Noëltje rilt, zijn lipjes krijgen een blauwe schijn. We moeten weg. Terug naar het vakantiehuis. Misschien had de pastoor een antwoord gehad, maar vandaag blijft de kerk gesloten en de vragen onuitgesproken. Binnen voelt het huis vreemd stil. Op tv klinkt zachtjes Tik Tak, Noëltje nestelt
-
Het medaillon IJzige kou snijdt langs mijn wangen. De wind drijft tranen uit mijn ogen terwijl ik Noëltje achter me aan trek, zijn kleine hand stevig in de mijne. In gedachten klamp ik me vast aan het beeld van de gloeiende houtkachel, een belofte die me vooruit duwt. Plots rukt Noëltje zich los. Zijn blik
-
De last van het niet-weten Gehaast roer ik een papje van melk met Brinta voor Noëltje. Het móét, want hij mag niet zwak worden van honger of dorst. Zodra ik hem uit zijn bedje til, trekt de nattigheid direct door mijn mouwen. Zijn broekje is doorweekt, het laken kil en klam. De pamper heeft het
-
Warmte De hele nacht draai en woel ik, nauwelijks slapend. Ik waak, terwijl de kilte zich aan mij vastklampt. Noëltje trek ik dichter tegen me aan, beschermend tegen wat ik niet zie, maar wel voel. Zijn zachte dreinen wekt alles in mij; het schaapje zal honger hebben, net als ik. In mijn mond proef ik
-
Noëltje Natte bladeren kleven aan mijn broek, aarde kruipt in de naden van mijn jas. In mijn zak voel ik vier druivensuikertjes en een bijna leeg flesje water. Even twijfel ik—nu eentje nemen, of bewaren voor later? Ik stop ze terug en dwing mezelf verder te gaan, omringd door niets dan bomen. Geen pad, geen
-
Niet hier Een hese roep klinkt in de verte, kort en rauw, het geluid van een bronstig hert. Mijn hart slaat sneller, een golf van spanning trekt door mijn lijf. Het geluid sterft weg en ik adem langzaam uit, probeer de rust terug te vinden. Het stro ruikt droog, mijn lichaam ontspant zich en ik
-
De duisternis nadert Glijdend en strompelend, met mijn handen om laaghangende takken geklemd, bereik ik eindelijk het dal. De duisternis valt eerder dan verwacht—en dat is slecht nieuws voor iemand als ik, die nauwelijks iets ziet zodra de zon verdwijnt.Voor me strekt zich een weide uit. In het schemerlicht doemt een halfopen paardenstal op. Dat
-
Glijpunt Ik draai me om en mijn hart slaat een slag over. Daar, op amper twee meter afstand, staart een gier me aan met koude, zwarte ogen. Mijn adem stokt. “Oooh!” roep ik, mijn stem rauw van schrik. De vogel deinst terug, spreidt zijn immense vleugels en stijgt op. Zijn zware lijf snijdt door de
-
Het onbekende begin Mijn eerste gedachte is leegte. Geen naam, geen herinnering, alleen het felle licht dat me dwingt wakker te worden. Wit. Te wit. Ik open mijn ogen en knipper. Waar ben ik? Wie ben ik? Mijn hoofd blijft leeg. Geen naam, geen herinnering. Ik probeer te bewegen en voel weerstand. Mijn been. Mijn
-
Binnenkort duik ik opnieuw twaalf dagen lang in een schrijfuitdaging van Prompt!. Elke dag krijg je een opdracht die het schrijven nét dat duwtje geeft. Ik doe alvast mee. De reeks start op 23 december. Misschien heb jij ook zin om je pen wakker te schudden? Inschrijven kan hier: https://www.prompt-schrijven.nl/wa9/ Een write-along is er voor iedereen die
-
Soms lees je een tekst waarvan je meteen weet: dit is het. Niet omdat hij scherp of luid is, maar omdat hij benoemt wat er werkelijk toe doet. Wat Anne samen met Meneertje Mertens hier verwoordt, raakt mij. Klik hier om het blogbericht te lezen. Die voorzichtigheid. Dat aftasten. Mensen die een ruimte binnenkomen en zich
-
Ik draag al een tijd een verhaal met me mee dat nooit eerder is verteld. Het is het verhaal van mijn grootoom Fredericus Alfred Cornelis, een jonge man uit Ursel die in 1903 naar Amerika vertrok, op zoek naar een beter leven. Met een kleine valies stapte hij aan boord van de Zeeland, samen met duizenden anderen
-
Ik ben net terug van een weekendje Ardennen met de familie. Ik haalde eerst mijn zus en zwager op. Ze hadden zich overslapen omdat de wekker niet was gezet, maar we konden toch vlot vertrekken. Het was een rustig en fijn weekend. We tafelden uitgebreid, praatten bij, wandelden en genoten van de stilte. We logeerden
-
Als men er in het weerbericht over praat, vind ik het altijd iets spannends hebben. Meestal kijk ik uit naar dat gelige goedje dat meewaait uit de verre Sahara: het fijne stof dat zich als een zacht poeder op onze auto en het terras legt. Je kan er zo mooi je naam of een kleine
-
Vandaag ben ik te voet naar de supermarkt geweest. Gewoonlijk wandel ik langs de Westerschelde naar de winkel, maar met die regen had ik daar geen zin in. Ik koos het pad onderlangs de dijk, waar de bomen hun laatste bladeren laten vallen. De grond lag vol geel en oker, en ik dacht eraan dat
-
Een maand vakantie, en dan blijkt er ineens zoveel te doen. De kapper, de tandarts, de bril, de boodschappen, mijn boek. En vooral: de kleinzoon die ik al twee maanden niet zag. Eerst was hij een maand weg met zijn ouders, daarna wij. De tijd is voorbijgevlogen. Vandaag begon hij in het zomerklasje. Ik ben
-
27–31 oktober FécampWe logeren op een camping hoog op de witte kliffen van Saint-Pierre-en-Port. ’s Nachts rukt de wind aan onze camper alsof hij ons van de rotsen wil blazen. Gelukkig schijnt de zon als we opstaan, maar de wind raast nog steeds. We rijden naar Fécamp, een oude vissersstad met steile straten en een
-
Dwars door de Cevennen De mooiste rit tot nu toe. Dwars door de Cevennen: ruig, bergachtig, vol haarspeldbochten en verrassend leeg. Hier lijkt de tijd te vertragen. Kale hoogvlaktes, diepe kloven, kastanjebossen en dorpjes die tegen de rotsen plakken.Na een nacht vol regen waren de weergoden ons goedgezind. De lucht trok open, het licht viel
-
18–21 oktober Van Fox-Amphoux naar Saint-Paul-Trois-Châteaux Op weg naar Saint-Paul-Trois-Châteaux – zo, dat is een mond vol – reden we nog eens langs het ouderwetse bakkertje in Fox-Amphoux. Weer een paar heerlijke koffiekoeken en een stokbrood gekocht. Ik kon het niet laten om een foto te maken van het interieur. Het lijkt wel een woonkamerwinkel.
-
Gisterenochtend hadden we in een Franse supermarkt nog staan kijken naar de eindeloze soorten sardienen — met citroen, met chili, in olijfolie, in tomatensaus, zelfs in witte wijn. We namen een blikje met sardienen in olijfolie mee.We zijn tenslotte aan de Côte d’Azur, waar deze vis een bliktrekker is. Later die dag zaten we gezellig
-
13–17 oktober Onderweg naar Roquebrune Het was een prachtige route richting Roquebrune, waar we een paar dagen zouden logeren. We reden door natuurgebieden, langs velden vol olijfbomen en uitgestrekte wijngaarden. In het midden van nergens stond een klein bakkerijtje. De geur van vers brood en croissants was onweerstaanbaar. Even later zaten we te picknicken op
-
9 – 13 oktober Grenoble ontdekken Vanaf Vizille namen we de bus naar Grenoble — een rit van veertig minuten die ons van het rustige dorpsleven naar de bedrijvige stadsdrukte bracht. Onze eerste missie: het Musée Stendhal opzoeken. Stendhal (Marie-Henri Beyle, 1783–1842) is de beroemde schrijver van Le Rouge et le Noir en La Chartreuse de Parme. Hij groeide deels
-
3–9 oktober Vézelay, Roanne en Vizille Slapen als beginners De eerste nacht in Signy-l’Abbaye was er eentje om snel te vergeten: 6 graden buiten en géén verwarming aangezet. We lagen versteven van de kou in ons bed. Een beginnersfout. De tweede nacht ging al beter (met verwarming aan op 12 graden!) en de derde nacht
-
1. Signy l’Abbaye Voorbereiding en eerste dag – 5 oktober Vooraf: inladen en puzzelen De reis begon eigenlijk al eergisteren. Drie dagen lang waren we in de weer: dozen en tassen inladen, weer uitladen, herschikken, alles een plekje geven. Het voelde als een verhuizing in het klein. Ook de fietsen – met een hoes erover
-
Ik weet niet of u zich mijn bericht Wereldklasse nog herinnert, van een paar jaar geleden. Toen kwam de bisschop op bezoek in mijn klas. Vandaag las ik dat de bisschop zijn ontslag heeft ingediend bij de paus. Hij gaat op rust. Terug naar de abdij van Orval. Ik kan hem geen ongelijk geven. Op Facebook volg
-
Hier ben ik goed in: naar buiten staren terwijl de lijst met dingen die ik nog moet doen langer wordt. De koffers staan open, maar leeg. De kat loopt onrustig door de kamer, straks moet ze mee naar de dierenarts. De koelkast moet uitgeruimd, afvalzakken moeten nog gehaald worden. Maar dat is nog het minste.
-
Dinsdag andersNiet zomaar een dagmaar Pairi Daizamet Melody, Karel en Daphne De dieren keken terugmet ogen vol rustHun blikken spraken geluken wij voelden mee Veel koppen op de foto’s allemaal beestjesGeen selfies, geen posesgewoon: zijn – en bestaan Een dag bewaardin beeldenin een filmpje dat glimlachtals ik het herbekijk Klik op de gorilla om het
-
Op deze foto uit 1960 staat mijn moeder als meter bij de doop van mijn nicht. Ze houdt het kindje boven het doopvont, haar blik ernstig en naar binnen gekeerd. Thuis wachtte haar het besef dat haar eigen moeder stervende was. Zelf was ze toen al moeder van zes kinderen. Kort daarna werd ze opnieuw
-
Met deze bolide trekken we in oktober een maand lang door Frankrijk. Alleen al bij het vooruitzicht begint het te kriebelen. Oorspronkelijk wilden we ons gewoon eens informeren: wat kost zo’n camper huren eigenlijk? Wat komt er allemaal bij kijken? Maar nog voor we goed en wel konden bekomen van de uitleg, stonden we buiten
-
Ik had zo gehoopt de bloedmaan te zieneen warme oranje bal aan de zwarte hemelmaar wolken trokken er een sluiertje voormijn stille gebeden kregen geen gehoor Een warme oranje bal aan de zwarte hemelze liet zich niet zien, de ondeugende appelsienmijn stille gebeden kregen geen gehoortoch bleef ik hopen, ik ging er wel voor Ze
-
Engeland roep naar heuvelsmist blijft hangentijd vertraagt daken van leisteendonker en zwijgendeeuwen schaduw geur van frituurchips met fish in korsteen glimp van een sfeer die ik even raaken mij nooit meer loslaat . Schrijfuitdaging van Bert: Wie kan er een mooi verhaaltje schrijven waarin de woorden leisteen, Engeland en korst voorkomen? Ik ben heel benieuwd
-
De kleinzoon is deze ochtend vertrokken. Een maand naar Frankrijk en Portugal, met de camper, met mama en papa. Maar eerst hadden we hem nog drie dagen dicht bij ons. We kochten hem een loopfiets. Oefenen? Niet nodig. Hij gaf meteen plankgas. Ook de grote vrachtwagen was een schot in de roos, tot hij zijn
-
Verhalen uit de Noordstraat – deel 2 Co-ord De Noordstraat in Terneuzen was ooit het kloppend hart van de stad. Dé winkelstraat, waar je op zaterdag over de koppen liep, waar vaste klanten en winkeliers elkaar bij naam kenden, en waar etalages je bijna naar binnen trokken. Vandaag oogt de straat leeg en stil. Steeds
-
Een fietstocht in de sporen van mijn moeder. Ik wilde het al langer doen. Vandaag is het zover. Anne van Saturnein is zo vriendelijk om mij te gidsen. We starten in Bellem, bij de vaart. Daar staan Anne en meneertje Mertens met hun camper. Meneertje Mertens helpt mij de fiets van het rek te halen.
-
De avondzonboven juli Lepelaar vistop hoge potenin het lage tij Zeehondenkopploept opverdwijnt weer Een ballon schuifttraagzaktvlamt zich omhoog Zomerse zinnen gekabbelgebabbelonder een zakkende zon De maan:volrondte mooi voor de camera Ik leg haar vastin mijn hoofd Wat een maan(d)
-
Ik zat op school bij de nonnen. En later ging ik voor hen werken. Het was toen een vanzelfsprekendheid. Maar sinds ik naar die podcast luisterde over de verdwijning van zuster Gabriel, ben ik daarover nog meer gaan reflecteren. Er zaten monsters tussen de nonnen. Niet allemaal, maar wel meer dan genoeg. In de derde
-
Deel 12. Slot Ze stormen tegelijk binnen. De politie, Q en Bert. De man ligt nog roerloos. De ambulanciers verliezen geen seconde: infuus, brancard, weg ermee. Een agent knikt me kort toe.“Deze kerel wordt gezocht in Frankrijk. Twee weken geleden ontsnapte hij uit het hôpital psychiatrique in Verdun.”Ik slik.“Antisociale persoonlijkheidsstoornis met sadistische trekken. Hij kiest zijn slachtoffers
-
Deel 10. Radar Love Ik bel Q. In horten en stoten vertel ik wat me is overkomen.“Beek toch,” zegt hij. Zijn stem trilt. “Wat is dit allemaal? Geef me het adres. Ik kom je halen. En ik regel alles met de camperverhuurder en de takeldienst. Laat mij dat maar doen.”Mijn ogen prikken.“Dank je,” fluister ik.
-
Deel 8. B&B vol onraad “Fer…” Een stem. Ver weg. Of in mijn hoofd.Ik open mijn ogen. Fel licht. Mijn hoofd bonkt.Een gezicht verschijnt. Vriendelijke ogen. Een brede glimlach vol tanden. “Ferdinand,” zegt hij. “Blijf rustig liggen.”Hij begint in het Frans, maar gaat dan meteen verder in het Nederlands, met een Hollands accent. De lucht
-
Deel 6. De valkuil Maar ik kan toch niet overal verkleed als mijn overleden vader naartoe blijven gaan? Die gedachte komt op terwijl ik even bijtrek in mijn relaxstoel, met de pet op schoot. De robotfoto staat in mijn geheugen gebrand. Die hond. Die man. Die blik. En dan mijn stuk dat morgen verschijnt. Mijn
-
Deel 4. Incognito Ik storm van de bank naar de berging. ‘Q! Er krabbelt een hond aan de deur!’ Hij legt zijn boormachine neer en veegt zijn handen af aan zijn trui. ‘Rustig. Ik kijk wel.’ Hij stapt naar de voordeur en trekt die met een ruk open. ‘Doe voorzichtig!’ roep ik nog, half verscholen
-
Deel 2. Je bent niet vergeten Heb ik het mij allemaal ingebeeld? Of kwam dat geblaf daarnet echt van beneden, uit het appartement van de buren? Mijn hand klemt nog altijd rond de sleutel. Mijn handpalm is klam van het zweet. Mijn ademhaling zit hoog en gaat schokkerig. Het begon als een gewone wandeling. Ik
-
Ons bezoek aan Antwerpen kreeg nog een staartje… Vorig weekend bezochten mijn zus en ik – samen met onze echtgenoten – het Red Star Line Museum in Antwerpen. We wandelden langs koffers, scheepsmodellen en verhalen van mensen die hun geluk gingen beproeven in Amerika. In een hoek van het museum stond een computer met toegang
-
Daar gaan we weer. Ook zin om mee te doen? Lees er HIER alles over. Deel 1. Te dichtbij De mist hangt laag. Ik wandel langs de Westerschelde met mijn oortjes in, verdiept in een podcast over een onopgeloste moordzaak. De dader had zijn slachtoffer wekenlang gevolgd, tot het juiste moment zich aandiende. Mijn nekhaartjes
-
Twintig jaar getrouwd. Op 5 mei was het zover. We vierden het met de hele familie. Het cadeautje van mijn zus en zwager hebben we pas gisteren uitgepakt. Alles was geregeld. We moesten alleen nog genieten. En dat hebben we gedaan. De reis ging naar Antwerpen. We begonnen op Linkeroever en namen het pontje naar
-
Even een update van deze week. We deden veel, en tegelijk ook weinig. Een paar oud-collega’s kwamen spontaan aanwaaien. Het was een onverwacht maar fijn moment. Na een kort weerzien wuifde ik hen uit. De helden fietsten verder, richting Antwerpen, dwars door de wind. En het waaide écht keihard. ’s Anderdaags fietsten we met vrienden
-
Mijn lief bruin velmijn trouwe metgezelJe kijkt en zwijgtje weet het wel Mijn dikke vriendmijn zachte schatmijn rust, mijn vreugdemijn knuffelkat We vieren vandaagmijn harige troost:lang leve Storm —op jou een toast
-
Helena is een hoogbejaarde vrouw die je nooit echt ontmoet, alleen in flitsen ziet. Ze is kunstenares. Gaf les, hier op het academie. Grijs haar in een dot, die blik alsof ze iets ziet wat jij niet ziet. Ze woont boven mij. We zeggen zelden iets, ze houdt altijd afstand. Maar vandaag maak ik me
-
Verhalen uit de Noordstraat Aflevering 1: De boekensnijder De Noordstraat in Terneuzen was ooit het kloppend hart van de stad. Dé winkelstraat, waar je op zaterdag over de koppen liep, waar vaste klanten en winkeliers elkaar bij naam kenden, en waar etalages je bijna naar binnen trokken. Vandaag oogt de straat leeg en stil. Steeds
-
Vandaag nodigde een oud-leerling me uit op zijn proclamatie. Hij studeerde af op HTISA in Gent. Zodra ik het schoolgebouw binnenstapte, was het er: de sfeer, de jongens onder elkaar, de leraars, de levendigheid in de gangen… Ik kreeg heimwee. Ik besefte opnieuw hoe graag ik mijn werk heb gedaan. Hoeveel het betekende. Hoe diep
-
Mijn man komt de keuken binnen. “Er ligt een dode duif voor het appartement,” zegt hij, op een toon alsof hij net heeft gehoord dat het gaat regenen. “Waarschijnlijk tegen het raam gevlogen. Ze draagt drie ringen. Verwittig jij de eigenaar?” “Euh… ja, maar hoe? Wie is het?”“Daarvoor moet je eerst de ringen van haar
-
De stofzuiger begon zijn opmarsMijn kat scande de plankHet Stravinsky-spel?Nee, daar snapte hij niks vanIntermezzo?Alsof je dáár een oorlog mee wintDe herinnerde soldaat?PerfectErvaring. CamouflageHij dook erachterStalingrad stond verderopmaar zo gek was hij nu ook weer niet
-
Na een kleine oogingreep vorige maand moest ik het even rustig aan doen. Lezen lukte niet meteen, dus stelde mijn zus voor om naar een podcast te luisteren. Ze raadde Het Fortuin Carlier aan. Echt gebeurd, het speelde zich af in de Kempen. De podcast bleek een schot in de roos. Een zorgvuldig opgebouwde reeks over een
-
Zelden gingen een schrijfuitdaging van Bert en het nieuws zo vlot hand in hand. De woorden ‘teer’, ‘beroemd’ en ‘vonk’ leken haast geschreven voor wat er vandaag gebeurde. Vanochtend was anders dan anders. Eigenlijk had ik mijn man beloofd hem te helpen bij het uitbreken van een paar keukenkastjes. Maar nee, dit was belangrijker. Dit
-
En toen gingen wij naar Thuneen oude stad, een stil decorGeen drukte, geen geblaat Je kan er eten van de straat: Op het terras observeer ik de Zwitserse benenIk kijk naar de wandelschoenen aan hun tenenDe zolen verend als grasen zo dik als mijn matrasZwitsers stappen met soepele tredop de schoen die veert en redtVan
-
Het Zwitsers leven-gevoel, daar hoort een borreltje in een aangepast glaasje bij. We kochten het glaasje als klein souvenir van grote waarde. Veel souvenirs kopen we niet, want deze financieel directeur houdt de begroting strak in de gaten. Het budget is al vlotjes overschreden door onze uitstapjes met het openbaar vervoer en de koffies met
-
Na al die kuise Zwitserse bergtaferelen: tijd voor wat ondeugend taalplezier onder de gordel. Dit is een schrijfuitdaging van Jenny de Bode. . Zijn warme accentverschuift haar genusnaar ongekende hoogten Haar trema zakt tot een dakje,een schuilplaats voor zijn rechterliddat rust in haar liggend streepjeals in een onvoltooid zinsdeel In de breuklijn van woorddelen,waar afbreking
-
Vandaag zijn we naar beneden gewandeld. Ja, nog maar eens zeven kilometer dalen. Gelukkig langs een minder slecht pad. De spieren voelde ik opnieuw, maar niet zo erg. Ze worden eraan gewoon. Prachtige zichten onderweg. Beneden stapten we op de boot. Een oude stoomboot: de Blümlisalp uit 1906. Die vaart nog steeds — tegenwoordig niet meer op
-
Vandaag viel de regen met bakken uit de lucht. En toch trokken we eropuit. De Aareschlucht leek veelbelovend. En dat wás het ook. Over houten loopbruggen liepen we door de smalle kloof, langs steile rotswanden waar het water onder ons kolkte. De regen maakte het alleen maar indrukwekkender: alles rook naar nat gesteente, er hing
-
Vandaag trokken we naar Interlaken. Mooie lanen, frisse berglucht. Maar die Japanse sfeer? Die zagen we niet aankomen. Sushi tussen de Zwitserse bergen, waarom ook niet. Het viel ons meteen op hoeveel Japanse en Aziatische toeristen er waren. Maar ook het straatbeeld zelf deed Oosters aan. Overal Aziatische winkeltjes en restaurants. We wandelden van Oost
-
Gisteren deden mijn beenspieren zoveel pijn dat we het rustig aan moesten doen. Geen straf, want we hadden genoeg lectuur mee. Boeken die passen bij sneeuw en stilte, zoals Een vrouw in de poolnacht van Christiane Ritter en De Toverberg van Thomas Mann. In Er stromen rivieren in de lucht van Elif shafak was ik al begonnen. En God,
-
Gisteren maakten we de afdaling van de Niederhorn naar Beatenberg, een route die in 2008 werd uitgeroepen tot de mooiste panorama-hike van Zwitserland. Alleen al de gondelrit omhoog was indrukwekkend: de hellingen onder ons, de diepte, het uitzicht dat zich steeds verder opende. Bovenop werden we stil. Het uitzicht was adembenemend. We waren in een
-
Vandaag kwamen we aan in een klein dorpje in de buurt van Interlaken. De rit ernaartoe was adembenemend mooi, maar ook behoorlijk spannend. Als chauffeur heb ik geen last van de afgronden, maar als passagier doe ik het zowat in mijn broek bij elke bocht zonder vangrail. Mijn handen klam, mijn blik strak op de
-
Het was een hectische week. Maandag moest de auto nog naar de garage. Manlief kwam terug op een leenfiets van het merk ‘vooroorlogs wrak’, met zijn tong tussen de ketting en het zweet op zijn rug. De dag nadien trok hij naar de garage om te vragen of ze voor hun cliënten geen menselijker vervoermiddel
-
De komende dagen ben ik even uit beeld. Mijn oogkamers blijken te nauw geworden en de oogdruk liep op. Een ouderdomskwaaltje met grootse plannen. Tijd dus voor een kleine ingreep. Zodra het zicht weer helder is, wacht de koffer en vertrekken we op reis. Vanuit het buitenland laat ik weer van me horen. Tot dan!
-
Zon op mijn gezicht, warmte in mijn hart. Terugkomdag op school: de anderstalige oud-leerlingen druppelen binnen, en ik dus ook. Oud-leerkracht op papier, maar zodra ik hen zie, voel ik me weer jong. Zoveel knuffels, blije ogen, verhalen, dankbaarheid.Mijn mooiste jaren, echt waar. En vandaag? Alles kwam terug. De band, de lach, de liefde. En
-
Elke zondag fietste ik door het bos naar huis, waar mijn ouders me opwachtten naast de stoof. Dit keer hingen hun sombere blikken als zware wolken in de kamer. “Wat is er aan de hand?” vroeg ik zacht terwijl ik in het deurgat bleef staan. Een koude rilling gleed langs mijn rug. Ik voelde dat
-
. we begonnen met stenenversleepten gewoontesen onze dromen, onder de vuurtoren kamers vol plannennachten vol zorgenmaar ook iets meer we leerden varenhaalden onze brevettenjij kapitein, ik matroos of andersomafhankelijk van het getij we huurden bootjesdreven op de Maasde Rijn, de Moezelen de Friese merenPopeye en Olijfje de B&B draaidewij draaiden mee om elkaarom gasten in
-
Vandaag is het 1 mei. Dag van de arbeid, een vrije dag voor velen.Voor mij markeert het ook iets anders: het is precies een jaar geleden dat ik met groot verlof ging. Gisteren stuurde een collega een foto mijn laatste uur in de klas. . 1 mei. Dag van de arbeid30 april, een jaar geleden,
-
Vandaag zijn we honderd dagen verder. Honderd dagen met hém.Vandaag ga ik precies driehonderd woorden aan hem wijden. Alhoewel elk woord er één te veel is. Elke dag dringt hij mijn huiskamer binnen. Ik kan hem niet meer horen of zien. Die stem, dat infantiele gebazel, die hoogmoed. Zodra hij op het scherm verschijnt, grijp
-
Maandelijkse schrijfuitdaging van Bert, met de woorden: bridge, kaas, nijlpaard. Vorig jaar ging ik naar de zoo in de Beekse Bergen. Samen met Melody en Karel trokken we eropuit om beestjes te kijken. We hadden een lange dag voor de boeg, dus had ik braaf mijn lunchpakket meegenomen. Alleen: bij aankomst gromde mijn maag al
-
Wat was het een fijne Koningsdag. Anne/Saturnein en Lieve/Omabaard kwamen langs – en ik vond het zó gezellig.Natuurlijk mocht een Tom Paus niet ontbreken. Geen gewone tompouce, hè, niet op de dag dat de paus werd begraven. Mijn gasten, en ook ikzelf, zijn van Vlaamse afkomst. Wij noemen dit gebak een ‘boekske.’ Op deze bijzondere
-
Kijk nu eens goed. Daar, achter mij. Niet te opvallend staren hé — maar zie je haar? Helemaal bloot. Waar moet dat naartoe, zeg ik dan. Met al die bloteriken. Kunnen ze nu echt niet gewoon op het naaktstrand van Groede blijven? Dat is daar toch duidelijk afgescheiden. Een grens is een grens. Maar nee,
-
Het paasweekend was stil en eenvoudig. Onze kleinzoon van twee kwam logeren, dus we bleven dicht bij huis. Bloemetjes plukken op de dijk, schelpjes rapen op het strand. Hij hurkte bij elk steentje, tikte met zijn vingertje op een slak. Een camper op de parking hield hem minutenlang in de ban — alles wat rolt,
-
Hoera, het zeswoordverhaal is er weer! Met dank aan Melody. Het woord van deze week is verwarming. . Warme zon. Zachte kat. Volmaakt moment.
-
Terneuzen maakt zich op voor The Passion. Deze ochtend ging ik even kijken naar de voorbereidingen. Het podium oogt prachtig wit. Rustig. Immens. Strak. Gisterenavond trok ik op pad met mijn iPhone. Ik volg lessen smartphonefotografie, en we oefenden hoe je foto’s maakt in het donker. We leerden ook een paar handige trucjes die ik zeker
-
Vorig jaar fietsten we in de polder achter ons huis. Het was kurkdroog, net zoals nu. Een tractor stoof voorbij en liet een wolk stof achter. Achter het stuur zat een jongen van hoogstens zestien. Veel te jong om zo’n gevaarte te besturen. Mijn man ademde het stof in en kreeg meteen een hoestbui. Eerst
-
Gisteren trokken we eropuit. Fietsen langs de oude spoorlijn tussen Hulst (NL) en Mechelen (B). Tot net voor Sint-Niklaas volgden we het traject dat nu een fietspad is. Aanvankelijk gleden de velden voorbij, met lange, diepe voren — droog en stoffig. De wind had vrij spel: zand stoof op en waaide langs onze wielen. En
-
De tijd haalt me in. Er hangt iets in de lucht dat stil maakt. In het gras wiegen witte bloemen. Ik ga er bijna voor op mijn buik. De hemel is helderblauw, zonder één wolk. De zon schijnt, maar de wind is koud. Ik verblijf met mijn dochter en kleinzoon in een ecopark, met bosanemonen
-
Het is weer tijd voor een leuke maandelijkse schrijfopdracht van Bert: maak een verhaal met deze drie willekeurig gekozen woorden uit het woordenboek. Erosie Hulpzoekend Ufoloog In de jaren tachtig zaten veel mensen zonder werk. Mijn neef Herbert ook. Hij lag hele dagen op de bank met een zak paprikachips op zijn buik. Op de
-
Schrijfuitdaging van Geesje. Het woord voor de WE300 van de maand maart is permanent. Wil jij ook meedoen aan deze schrijfopdracht? Schrijf er dan een stukje over in exact 300 woorden zonder het woord ‘permanent’ te gebruiken. Mijn haar was ooit een weelderige krullenbos. Geen kapperswerk, geen chemie: puur natuur. In mijn jeugd, in de
-
Ik was zes toen Martin Luther King werd vermoord. In het eerste leerjaar, net begonnen met lezen en schrijven. Op televisie zag ik een man met een diepe stem. “I have a dream.” De betekenis ging toen grotendeels aan me voorbij, maar iets in zijn stem raakte me. Hij deed me aan mijn vader denken, maar dan
-
Koen kwam gisteren met een geweldig idee: schilderij schrijven. Ik was meteen verkocht. Maak bij een schilderij een verhaal of een liedje. Dat klonk als een uitdaging op mijn lijf geschreven. Ik kon niet wachten. Deze ochtend stonden er boodschappen en andere verplichtingen op de planning, maar alles moest wijken. Dit moest nú gebeuren. Wat
-
Toen wij in 2021 verhuisden, verhuisde het monumentale kunstwerk Broden en Vissen van Johnny Beerens als het ware met ons mee. Van Breskens naar Terneuzen. De oude graansilo in Breskens, waar het werk sinds 1993 prijkte, moest helaas worden afgebroken. Maar het kunstwerk kreeg een tweede leven: het zou opnieuw worden geplaatst op een silo
-
Het thema van Internationale Vrouwendag dit jaar is ‘de vrouw van de toekomst’. Hoe moet ze eruitzien, die ‘vrouw van de toekomst’? Wat moet ze kunnen? Ik hoef niet ver te kijken. Ik zie geen futuristische, geherdefinieerde versie van de vrouw. Geen kille manager, geen meedogenloze machtspolitica. Ik zie mijn moeder. Ik schrijf een boek
-
Lang geleden, in de Colruyt. Een stokoude man schuifelde door de gangen, met een verkreukeld groot papier in zijn trillende hand. Zijn ogen dwaalden rusteloos over de schappen. Hij klampte een verkoopster aan. “Mijn vrouw ligt in het ziekenhuis,” zei hij zacht. “Ik moet nu alles alleen doen, maar ik vind niets…” Hij stak het
-
Een schrijfuitdaging van Bert. Gebruik drie willekeurig geprikte woorden uit het woordenboek in je verhaal. Dit zijn de woorden van deze maand: Circuit Stempel Vierde Onze kleinzoon wordt binnenkort twee jaar. Om hem hier te krijgen, blijft het een gedoe. Terneuzen-Gent klinkt vlot, maar in werkelijkheid is het een hele rit. De Kennedylaan is een
-
Schrijfopdracht Prompt! Je gaat een gedicht schrijven over de onlosmakelijke band tussen start en finish, en wel een zogenaamd scharniergedicht. Een scharniergedicht bestaat uit twee keer vier regels met een ‘scharnier’ ertussen: een regel die zowel bij de eerste vier regels hoort, als vooraf kan gaan aan de tweede vier regels. Het rijmschema is formeel:
-
Mijn oma Christine heb ik nooit gekend. Ze stierf op haar vijftigste. Haar naam werd uitgesproken met bewondering en ontzag. Haar man had het front niet overleefd. Ze bleef achter met twee kleine kinderen en een veld dat moest blijven opleveren. Om haar kroost te beschermen tegen de sloot en de ploegmessen, bond ze hen
-
Spanning en onzekerheid razen door mijn lichaam. Ik ben gehuld in een dikke badjas, die de bittere kou van de ochtend nauwelijks kan tegenhouden. Mijn adem vormt kleine wolkjes in de ijzige lucht. De geur van de zee en het zachte gekabbel van de golven dragen de belofte van moed met zich mee. Naast mij
-
Schrijfuitdaging van Viviane Van Pottelberghe #SchrijfNest695 – #limerick. Viviane plukte een foto van FB van één van haar vrienden van ’t SchrijfNest. Opdracht: Kan je bij deze foto een limerick bedenken? . . Een zure man uit Kapellebrug keert drie giecheltrienen de rug en terwijl hij leest gebeurt wat hij vreest Hij gaat viraal, en
-
Kinkhoest steekt weer de kop op. Drie maanden geleden kreeg mijn vriendin het ook. Ze voelde zich ellendig door een aanhoudende hoest – een strijd tegen kokhalzen, afgewisseld met het benauwende gevoel te stikken. Vandaag schreef ik een stukje in het boek van mijn moeder over de tijd dat haar vier oudste kinderen tegelijk kinkhoest
