Onder moeders vleugels

Ik had nogal wat crackers teveel ingeslagen,  met korting. Hebzucht, maar ja ik eet ze altijd. Tot er een tijd iets met mijn kaak was en ik niet zo goed kon kauwen op die harde dingen. Dus met de sneeuw dacht ik maar wat weg te geven. Aan de vogels. 

Hoe ze het weten is mij volkomen een raadsel, ze waarschuwen elkaar. 

Eerst kwam er eentje, een kraai. 

Maar kraaien in de tuin is volstrekt normaal hier. deze bleef een poosje kijken vanaf het dak van de schuur. En ik keek terug. 

Toen kreeg hij gezelschap van een meeuw. Zwart en wit op wit. 

Zaten ze met z'n tweeën uitgebreid te kijken. 

Een enkele keer is er wel eens een meeuw in onze tuin, maar niet vaak. Dus ik was stomverbaasd toen er nog meer kwamen. Op een gegeven moment zaten er wel een stuk of twintig. 

De kraaien kwamen tegelijkertijd,  op volle sterkte, maar bliezen de aftocht en gaven voorrang aan de meeuwen. 

Spektakel, dat was het en spectaculair ook:

We hebben een hele tijd gekeken (en sindsdien niet een meeuw meer gezien). 

Mijn laatste foto is het leukst. Ik geef die een titel mee:

Onder moeders vleugels

Mural

 

Nog een keer Parijs. Deze van Shepard Fairey was te vinden vlak naast Centre Pompidou dat gesloten was. 

Ik denk dat de mural heel mooi is geweest. Zoals overigens al het werk van Fairey. Ik ben fan... 

De mural is er ook echt al heel lang. Als ik het goed heb al sinds 2019 en dus is het niet zo gek dat het allemaal wat flets oogt. Dat ligt niet aan Fairey, die is niet flets.

En verder zijn het natuurlijk een paar duidelijke waarheden. 

Er waren best veel teksten op de Parijse muren. Hier zie ik dat niet zo vaak, maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk. 

Deze vond ik ook nog:

Liefde wordt niet verdiend en niet gevraagd. Liefde wordt gegeven en liefde wordt ontvangen. 

Als ik het goed heb hè, met mijn (steeds meer wegzakkende) schoolfrans en translate

Linking to Sami's Colourful World

Schapensteeg.

Op die hele mooie woensdag (14-01-2026, net na al die sneeuw), liep ik in mijn eentje in Amsterdam te slenteren. Zonder doel of plan.  

Zo kwam ik langs een klein zijstraatje en dat bleek  de Schapensteeg te zijn. 

In die steeg een heleboel fraaie lantaarns. Beetje art-nouveau -achtig. Heel mooi. 

Het licht viel prachtig, maar lastig te fotograferen

Een heleboel van die lantaarns achter elkaaar, maar ik moest de hele steeg door om er eentje goed op de foto te krijgen. 

Dat was overigens geen enkel probleem hoor, dat ik die steeg door moest. Want dit zag ik ook:

Ik moet nog even uitzoeken wat het precies is, maar ik denk dat het iets met Tuschinski te maken heeft. Dat ligt achter de steeg. 

En dit:

Zo'n grasgroene achterkant. Zal dat vanwege die schapen zijn? 

Toen ik weer terug liep door de steeg, zag ik nog een mooi beeld.  Door de felle zon zie je niet meer hoe mooi die lantaarn is. Maar ja, dat zag je al op de eerste foto! 

Toch nog met een kleine bewerking, wat licht erbij:

Dit was weer volop genieten voor mij. Want wie heeft er nou ooit van de Schapensteeg gehoord? Ik niet!

Oh en ik zie net dat ik gelijk had wat Tuschinski betreft. Yes, gevonden! Hier een link:

https://www.parool.nl/kunst-media/de-grandeur-van-1920-is-terug-in-bioscoop-tuschinski~b4875bf8/

En nu krijg ik zin om nog eens naar Tuschinski te gaan. Want het is er wel echt prachtig hoor!

Schildpad en ik

Daar kwam gisteren Saskia eventjes tussendoor. Maar nu weer terug naar Marit Törnqvist. 

Mijn man maakte deze foto. Hier is te zien waar ik enthousiast werd over het boek Schildpad en ik. Geschreven én geïllustreerd door Marit Törnqvist. Wat bijzonder toch hè, als je dat kan. 

Marit Törnqvist kwam ooit in New Orleans een man tegen die met een hele grote schildpad aan het wandelen was. Ze praatten en hij vertelde dat hij de schildpad kreeg toen die nog heel klein was en hij nog jong. Die man was ongerust, want schildpadden kunnen wel honderd worden en groeien en groeien en wat als hij niet meer door de deur zou kunnen. 

Nou, daar gaat dit boek over.

Dit jongetje zit bij opa op schoot. Het is de avond voor zijn vijfde verjaardag en als opa vraagt wat hij wil horen zegt hij: Over Schildpad. Hij wil altijd hetzelfde verhaal horen en opa vertelt.

Over hoe het begon met een piepklein schildpadje dat zijn beste vriend werd. Maar ja, dat groeien hè. Schildpad werd een blok aan zijn been. Hij wordt simpelweg te groot. Maar gelukkig is er een oom in het geboorteland van opa's opa en daar mag schildpad naar toe. Schildpad blijft en opa gaat weer terug.  Overzee. 

Tot de oom sterft. Wat nu. Opa moet weer terug naar dat warme land,  want wie moet er nu voor Schildpad zorgen. Gelukkig is daar een jonge vrouw. 'Iemand moest hem toch sla geven', zegt ze. 

Opa en zij worden verliefd op elkaar en gaan mét Schildpad weer terug

Ze trouwen, krijgen drie kinderen en zijn heel gelukkig met elkaar

Voor het eind van het verhaal moet je even heel goed naar de laatste plaat kijken en meer zeg ik daar niet van

Les aan Nieuwkomers in het Basisonderwijs

 

Ik vond het een eer om uitgenodigd te zijn bij de boekpresentatie van mijn vroegere collega Saskia. 

Zij werkte net als ik heel lang op 'onze' school. Een school voor speciaal onderwijs. Ze kwam als stagiaire en bleef. 

Ze groeide, zowel in de praktijk als door de opleidingen die ze deed en dat alles viel samen toen ze kennis maakte met nieuwkomersonderwijs. 

Nu is Saskia werkzaam in een nieuwkomersklas. Als leerkracht en kwaliteitscoördinator. En ze schreef een boek. Kijk daar zit ze te signeren. 

Precies onder een treffend stukje uit het voorwoord dat Sinan Can schreef in Saskia's boek. 

De ondertitel 'Lesgeven met hoofd en hart' past bij Saskia en voor zover ik kan bekijken ook bij deze vorm van onderwijs. 

De avond was mooi, soms ontroerend en het boek (dat ik natuurlijk kocht), is goed. Ik heb het nog niet uit hoor, maar ik weet het zeker.  

Het boek is wel echt bedoeld voor mensen die met deze vorm van onderwijs te maken hebben. Die handreikingen zijn niet voor iedereen, maar... er staan ook blogjes in. Blogjes die wél voor iedereen mooi zijn om te lezen. 

Ik ben zo vrij om er eentje van te laten zien:

Dit blogje las Saskia voor tijdens de presentatie. En het eindigde als volgt: 

Ik zeg het Saskia na:  Met hoofd en hart! 

Hier kun je trouwens nog meer blogs van Saskia lezen, klik 

Marit Törnqvist

 

Het werk van Marit Törnqvist ken ik al heel lang. Zo lang als ik kinderboeken (voor)lees. 

Ik denk dat bijna iedereen haar als illustrator wel kent,  van een boek van Hans en Monique Hagen: Jij bent de liefste. 

En nu was er een tentoonstelling van een deel van haar werk. 

Dit hele kleine schilderijtje vond ik zo mooi. 

Iemand die iemand anders een brug op duwt. Het leek me Amsterdam, maar het gaat om dat duwtje. 

Ik stond er een poos naar te kijken en toen zag ik een tekst die erbij hoort. 

Daarin vertelt Törnqvist dat haar Nederlandse moeder haar oorlogsherinneringen opschreef, dat ze die herinneringen las en er een klein tekeningetje bij maakte. Ze tekende haar opa die haar moeder met zijn hand de brug op duwt.

Haar moeder vroeg, toen ze het tekeningetje zag, hoe ze wist dat haar opa dat altijd deed op die manier. 

Nou, ze had er geen idee van, maar haar moeder duwde haar altijd op die manier met haar hand als ze heuvelop fietsten.

Ze had haar moeders duwende hand getekend,  die ook van haar opa bleek te zijn. 

Nog zo'n mooie tekening, mét een verhaal. 

Törnqvist kwam,  doordat ze in haar jeugd in Zweden woonde, al jong in aanraking met Astrid Lindgren. Haar moeder vertaalde de boeken van Lindgren in het Nederlands. Later illustreerde Marit boeken van Lindgren. 

Voor een van die boeken moest ze Stockholm tekenen, maar vanwege het verhaal in het boek moest dat van bovenaf gezien zijn. 

Maar ja, Törnqvist had Stockholm nog nooit uit de lucht gezien, Google Earth bestond nog niet en vliegen kon ze ook niet. 

Ze legde het probleem voor aan Lindgren. Die belde ter plekke de uitgever en vroeg of ze als cadeau voor haar 85ste verjaarag samen in een luchtballon mochten vliegen. En zo geschiedde. 

Er was veel te zien op de tentoonstelling. Wat ik ook heel erg leuk vond, dat waren de tekeningen die mislukt waren. 

Ha mislukt... ik zou er wat voor geven als ik zulke mislukkelingen zou kunnen maken. 

Ook niet alles kwam in een boek. Voor een bepaald boek maakte ze 176 tekeningen, maar 124 daarvan bereikten nooit een boek. 

De tekening hierboven maakte ze omdat ze op een dag zo'n zin had om olifanten te tekenen. 

Dan sta ik al weer een beetje te lachen want dat dat heb ik nou eigenlijk nooit. 

Ze had de olifanten bedoeld om een meisje uit een boek de weg te wijzen, maar dat sloeg nergens op want ze wezen allemaal dezelfde kant op en zo was er geen plaats voor de meneer en zijn olifanten. 

Nou, er was dus veel te zien en te bewonderen. En ik ben me te buiten gegaan aan een nieuw boek. Törnqvist is niet alleen illustrator namelijk. Ze schrijft zelf ook. En een van die boeken, bekroond met een Zilveren Griffel in 2023, kocht ik. Ik kom er later nog op terug. 

De tentoonstelling was in Museum Kranenburgh in Bergen (NH). Er waren daar nog twee andere tentoonstellingen en die waren niet mijn smaak, dus ik keek heel even en ging lekker nog even terug naar Törnqvist. 

Song Sung Blue en Hamnet

 Het nieuwe jaar is best goed begonnen op filmgebied. Ik zag er twee vorige week en allebei in Cinema Oostereiland. 

De eerste was Song Sung Blue. 

Ik zag bij een andere film de trailer en dacht aan een vrolijke, gezellige film. Die wilde ik zien. 

De film gaat over twee mensen, Mike en Claire. 

Mike is een ex-alcoholist, een Vietnamveteraan die probeert te zingen en op te treden. Claire is een gescheiden moeder van twee kinderen en zij probeert ook met zingen bij te verdienen. 

De twee ontmoeten elkaar, klikken op muzikaal gebied en gaan samen optreden met de liedjes van Neil Diamond. Ze worden het duo Thunder & Lightning. Ze hebben succes en ook op het persoonlijke vlak worden ze vrienden,  daarna verliefd en tenslotte trouwen ze.  

Ze zijn heel succesvol en alles gaat goed.

Dat wil zeggen: tot het niet meer goed gaat en dan is er van de vrolijke gezelligheid geen sprake meer. 

Ik vond het een mooie film, zonder meer. En dat terwijl ik absoluut niet van Neil Diamond hou. 

De film is gebaseerd op een waar verhaal en de beide hoofdrolspelers Kate Hudson en Hugh Jackman spelen en zingen geweldig. 

Totaal niet wat ik had verwacht, maar toch echt een goeie film vond ik. 

En dan de tweede film:

Dat was Hamnet. 

En als Jessie Buckley (die ik nog kende van Wicked Little Letters) met deze hoofdrol geen Oscar gaat verdienen, dan weet ik het niet meer hoor. En anders haar zoontje in de film wel. Een twaalfjarige jongen, Jacobi Jupe,  speelde de rol van Hamnet echt heel knap.

Ook voor deze film ging ik   in afwachting van een andere film,  af op de trailer en ook een beetje op een paar mensen van onze cinema die enthousiast waren. 

Ik had me er van tevoren niet echt in verdiept.  Als ik dat wel gedaan had was de verrassing er denk ik af geweest. Ik ga er dus  bijna niets van vertellen. Alleen wat er op de filmposter staat: Hamnet vertelt het krachtige liefdesverhaal dat de inspiratie vormde voor Shakespeare's tijdloze meesterwerk, Hamlet. 

Ik toon de trailer, dan heb je toch een idee. En ik vond het een mooie film. Echt!

Maestro: muziek, televisie en Jamai

In 2003 werd Idols gewonnen door Jamai. Jamai Loman om precies te zijn. 

Ik volgde dat programma, vond Jamai leuk en hoopte dat hij zou winnen. En ja hoor, hij won.  Daarna is hij heel lang niet meer bij mij in beeld geweest. 

Af en toe zag ik hem een programma presenteren en dat deed hij goed. 

Nu doet hij, als kandidaat,  mee aan Maestro. 

Ik ben erg gesteld op dat programma Maestro. 

Kandidaten zonder dirigeerervaring moeten een muziekstuk dirigeren dat gespeeld  wordt door een orkest met als concertmeester Bas Treub.  

Ze oefenen onder begeleiding van een deskundige 'hun' muziekstuk en dan moeten ze het laten zien. 

Ik vind alles leuk aan dat programma: het orkest (heel goed), de jury, de muziek, de kandidaten...

En dus Jamai. 

De kans dat hij gaat winnen is best groot. Afgelopen keer kreeg hij drie tienen en daarvoor waren zijn cijfers ook al erg goed. 

Hij lijkt me zo'n aardige, bescheiden man. Toen, met Idols, was hij zeventien of zo en nu tegen de veertig.  En nu, net als toen,  hoop ik weer heel erg dat hij gaat winnen. 

De laatste keer, afgelopen zondag,  kregen alle kandidaten filmmuziek te dirigeren en Jamai kreeg een stuk uit Schindlers List. Die muziek, gecomponeerd door John Williams heb ik altijd al prachtig gevonden. Muziek die wat met je doet...

Hier een hele mooie uitvoering van Itzhak Perlman:

Schattig

Nog maar even terug naar Parijs. Want hoewel we er maar een paar dagen waren en eigenlijk niet speciaal op zoek waren naar murals, hebben we er zo tussendoor toch heel wat gezien

Deze twee bijvoorbeeld, met een hoog schattigheidsgehalte. Ze waren niet heel dicht bij elkaar. En dit was de ondertekening en volgens mij is de kunstenaar R. Nuage. Iemand die iets heeft met katten en vrede. 

Ik doe er nog eentje bij. Ook een lieve. Helaas was er geen ondertekening. Maar ook deze was op verschillende plaatsen te zien. 

Het was even vakantie bij Sami. Maar als het goed is, is ze er weer met Colourful World

En ik wens haar en alle mensen die meedoen een heel gelukkig 2026

Het Mirakel

Al eerder schreef ik hier over het Mirakel van Amsterdam. Een wonder dat plaats vond in 1345. Een vreemd maar boeiend gebeuren. Hier kun je lezen wat ik er toen van vertelde.

Nu is er in Museum Ons' Lieve Heer op Solder een tentoonstelling gewijd aan dat wonder en die wilden we wel zien. 

Zelfs als we er niks aan hadden gevonden:  het museum zelf is absoluut de moeite meer dan waard. 

(We zijn er een paar keer eerder geweest, maar het verveelt helemaal nooit, zoals je hierboven ziet, haha). 

Het is echt heel bijzonder daar en zo mooi!

In het museum zelf moet je klimmen en kom je logischerwijs steeds hoger en hoger en heb je dus vanaf een steeds hoger punt,  door die mooie raampjes, een fraai uitzizcht. 

Maar goed, die tentoonstelling over het Mirakel dus. 

We kregen heel wat info en er waren leuke en interessante zaken te zien.

Zo las ik bijvoorbeeld dat deze lantaarn in de Kalverstraat de plek aangeeft waar het Mirakel heeft plaatsgevonden.

De Kalverstraat mijd ik als het kan en die lantaarn heb ik dus nooit gezien. De duizenden mensen die jaarlijks meelopen in de Stille Omgang natuurlijk wel 

Op het glas een de hostie tussen de vlammen. 

Er waren schilderijen, tekeningen, gedichten, boeken, voorwerpen als pelgrimsinsignes, een monstrans, bouwfragmenten van de Heilige Stede.

Maar het allermooist vond ik Het Mirakel van Amsterdam in acht fragmenten. Dat zijn fragmenten van een schilderij van Jacob van Oostsanen. Slechts acht fragmenten van een groot doek zijn overgebleven. Die waren allemaal te zien, maar niet goed te fotograferen jammer genoeg. 

Dit is zo een fragment: 

Je ziet twee engelen knielen bij het haardvuur en je ziet nog net de schaal waarmee het braaksel in het vuur is gegooid. 

En een fragment waarop de vrouw de hostie in het haarvuur terugvindt. 

Ik kon me zo goed voorstellen wat een indruk dit doek toen gemaakt moet hebben. Het zal zo'n drieenhalve meter breed zijn geweest en het hele verhaal werd er op verteld. Gemaakt tussen 1505 en 1518.  

Al met al de moeite waard!