.:only forever:.

Μετακόμισα!

padampadam.posterous.com

«Πού να πάμε;… Τι λες ρε μαλάκα; Να πληρώσω 4 ευρώ την μπύρα; Αφού σου λέω, δεν βγαίνω!»

Γύρισα και τον κοίταξα. Θα ήταν δεν θα ήταν 18. Μάλλον θα είχε τελειώσει ήδη το σχολείο και θα είχε βγει στο μεροκάματο. Θυμήθηκα πώς ήμουν εγώ στα 18. Με μία λέξη; Ανέμελη. Είχα τελειώσει το λύκειο και περνούσα μία χρονιά ζάχαρη, διαβάζοντας για τις πανελλαδικές, αλλά στην ουσία, περνώντας χάρμα δίχως σχολείο, εννοείται δίχως δουλειά. Μόνη μου δουλειά ήταν να διαβάζω (όχι και να σκοτώνομαι όμως) και να πηγαίνω για καφέδες. Τότε βέβαια πλήρωνα 500 δραχμές τον φραπέ. Ή μάλλον, η μαμά τον πλήρωνε. Διότι, έτσι ήταν τα πράγματα. Δεν ήμουν η εξαίρεση, ούτε ήμουν από πλούσιο σόι. Το αντίθετο. Η μαμά έβγαζε 100 χιλιάρικα το μήνα, ο μπαμπάς άλλα τόσα, αλλά μας έφταναν. Ήμασταν μια χαρά. Ούτε καν όταν έφυγα για σπουδές χρειάστηκε να δουλέψω. Όχι ότι δεν θα μπορούσα. Αν ήμουν κάποιο άλλο παιδί, με περισσότερο φιλότιμο και περηφάνεια, θα ήθελα να βγάζω από μικρή δικά μου λεφτά. Όμως, όχι. Αυτή η νοοτροπία, στο μέγιστο βαθμό, μ’ έπιασε μετά τα 21. Από την στιγμή που βρήκα την πρώτη μου δουλειά και πήρα τα πρώτα μου λεφτά, το κεφάλαιο «παίρνω λεφτά από τη μαμά και τον μπαμπά», τελείωσε. Όταν κάποιες φορές, σε γιορτές και γενέθλια, μου δίνουν, τα παίρνω με το ζόρι. Κι όταν τους ψευτομαλώνω, λέγοντας ότι «αρκετά σας άρμεξα τόσα χρόνια», μου υπενθυμίζουν πως σπούδασα μόνο δυο χρόνια κι ότι από τα 21 βγάζω δικά μου λεφτά, όταν άλλοι σπουδάζουν και συντηρούνται από τους γονείς τους μέχρι τα 30.

Ναι, έχουν δίκιο. Δεν τους επιβάρυνα πολύ. Όλα έγιναν με φυσιολογικό τρόπο. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, βρήκα αμέσως δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών μου και πέρασα τα τελευταία 12 χρόνια δουλεύοντας διαρκώς, με εξαίρεση ένα μεταβατικό διάστημα έξι μηνών.

Εντελώς το αντίθετο όμως υποθέτω πως ισχύει για το παιδί που είδα στον δρόμο. Πρόλαβε άραγε να τελειώσει το σχολείο; Ή αναγκάστηκε να σταματήσει για να κερδίσει τα προς το ζην; Τι όνειρα είχε; Πόσα κατάφερε να πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα και πόσα θα πραγματοποιήσει στο μέλλον; Πώς έχει καταντήσει έτσι αυτή η χώρα κι αυτή η κοινωνία που κάνει ένα παιδί να σκέφτεται τα 4 ευρώ για την μπύρα, ένα όχι και τόσο σημαντικό ποσό για μία απλή, καθημερινή απόλαυση που κάποτε εμείς και κάποιοι άλλοι ακόμη και σήμερα την έχουν για κάτι αυτονόητο κι ασήμαντο;

Και εν τέλει, πόσο εκτιμάμε αυτά που, έστω και με κόπο, έστω και με αβεβαιότητα, μπορούμε να έχουμε, για όσο ακόμη αντέχουμε;

Πάει…

Ήσουν πάντα εκεί. Τα τελευταία 6 χρόνια, δεν έλειψες από καμία μεγάλη στιγμή. Ήταν όμως το πεπρωμένο σου. Ξέρεις, αυτό που δεν μπορεί κανείς να του ξεφύγει.

Για την ακρίβεια, από πεπρωμένο, έγινε πετρωμένο. Έπεσες πάνω στην σκληρή, άπονη πέτρα του δαπέδου και… δεν ξανασηκώθηκες. Προσπάθησα να σε σηκώσω, αλλά είχες αφήσει μερικά από τα πιο πολύτιμά σου εξαρτήματα, εκεί. Κατάχαμα.

Κάποιοι – κακόβουλοι- είπαν ότι «και πολύ κράτησες». Με μένα ιδιοκτήτρια, αυτό εννοούσαν. Με μένα, την αδέξια. Που χρυσό πιάνω και σκατά γίνεται. Ή κομμάτια, για την ακρίβεια. Με σένα όμως ήταν αλλιώς.

Άντεξες. Άντεξες διακοπές σε Ελλάδα κι εξωτερικό. Παγωμένα τοπία και μερόνυχτα καύσωνα. Άντεξες τότε που σε ξέχασα πάνω στο καλοριφέρ. Και τότε που κυλίστηκες στην άμμο της Φολέγανδρου (της Σαμοθράκης ήταν, αλλά η Φολέγανδρος είναι πιο έλλογη…no?)

Το  θέμα είναι ότι κουράστηκες κι εσύ ν’ αντέχεις. Σου τα’ χει πει η φίλη σου, η Canon – εγώ επιμένω πως ήταν μία ηλίθια κι άχρηστη μπροστά σου. Ούτε χρόνο δεν (με) άντεξε. Έβγαλε ένα error και κατέληξε στην ανακύκλωση μαζί με τον φίλο της τον Μίξερ Βρασίδα. Όσα όμως κι αν σου είχε πει, εσύ εκεί. Άντεχες. Εκατομμύρια φωτογραφίες από χιλιάδες βαρετά δημοσιογραφικά θέματα, τοπία κι ηλιοβασιλέματα εκείνες τις μέρες του μήνα, φαγητά και λιχουδιές που για κάποιον ανεξήγητο λόγο έπρεπε να αποτυπώσεις, δίχως ποτέ να διαμαρτυρηθείς ότι έσκασες και μπούκωσες.

Αλλά… όλα έχουν ένα τέλος. Εκτός από τα αγγούρια που έχουν δύο.

Σ’ αγάπησα πολύ. Ήσουν, είσαι και θα είσαι αναντικατάστατη.

Με αγάπη, εγώ.

Δεν πιστεύω τους ανθρώπους που λένε πως δεν έχουν μετανιώσει για τίποτα στη ζωή τους. Και μη μου αρχίζεις τα «όλα γίνονται για κάποιον σκοπό, ακόμη και τα λάθη σου μαθαίνουν πράγματα, μέσα από αυτά γίνεσαι καλύτερος μπλα μπλα».

Όχι. Υπάρχουν φυσικά πράγματα, για τα οποία, αφού τα ζήσεις, κάθεσαι και ζυγίσεις τις καταστάσεις και βρίσκεις ότι «ναι, για καλό έγινε, αν δεν είχε γίνει ποιος ξέρει πού θα ήμουν, τι θα έκανα, πώς θα έβλεπα τη ζωή». Σύμφωνοι. Υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις.

Υπάρχουν όμως και πράγματα, για τα οποία, αν είχα το κουράγιο -και την ανωμαλία- θα έπαιρνα σβάρνα όλους τους τοίχους του κόσμου και θα βαρούσα το ηλίθιο κεφάλι μου με φόρα. Έτσι, για να του δώσω ένα πραγματικό μάθημα. Νομίζω ότι είναι δείγμα ωριμότητας να παραδέχεσαι πόσο λάθος έκανες για κάτι/κάποιον. Κι όχι απλά να το παραδέχεσαι, αλλά να μην μπορείς να βρεις ησυχία που δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις. Που δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω τον χρόνο για να τα κάνεις όλα αλλιώς.

Ήμουν χαρούμενη και ενθουσιασμένη που είχαμε καταφέρει να ξεφύγουμε για 2 μερούλες. Κάναμε βόλτα στο κέντρο της φοιτητούπολής μου, όταν είδα ξαφνικά μπροστά μου εκείνον. Το ήξερα πως αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Η πρώτη συνάντηση μετά από 5 χρόνια. Δεν μπορούσα όμως να ξέρω ούτε ποτέ να φανταστώ πώς θα ένιωθα μετά.

Ηλίθια. Αηδιασμένη. Θυμωμένη. Και συνάμα, λυτρωμένη. Ήταν η λύτρωση που σου προσφέρει το συναίσθημα ότι έκανες όλες τις σωστές επιλογές τελικά. Η λύτρωση που, όμως, μοιάζει με σταγόνα σ’ έναν ωκεανό λαθών, που μπορεί να ανήκουν στο παρελθόν, ωστόσο η γεύση που έχουν αφήσει στο στόμα αποδεικνύεται πιο πικρή απ’ όσο θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς.

Δύο χρόνια έφυγαν έτσι. Αφιερωμένα ψυχή τε και σώματι σ’ ένα ανθρωπίδιο. Σ’ έναν γελοίο που υπό κανονικές -και μη τυφλά ερωτευμένες- συνθήκες, θα είχα διαολοστείλει από την πρώτη βδομάδα. Δεν ήξερες, δεν ρώταγες, θα μου πεις. Δεν ήθελα να ξέρω, θα σου απαντήσω. Δεν έβλεπα, δεν άκουγα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Μπορεί να μου έδωσε μόνο για λίγες εβδομάδες της ζωής του σημασία, ήταν όμως αρκετές για να γεμίσει το ρεζερβουάρ της ηλίθιας καρδιάς μου και να χτυπά ασταμάτητα δύο χρόνια γι’ αυτόν. Γι’ αυτόν που δεν άλλαξε τώρα. Που δεν έγινε αγενής, ψωνισμένος, α ν ό η τ ο ς  σήμερα. Ήταν πάντα έτσι. Εγώ όμως δεν ήθελα να το δεχθώ.

Δύο λεπτά σταθήκαμε δίπλα του και ένιωσα να ανακατεύομαι. Όχι, όχι επειδή αυτός ήταν μαλάκας απέναντί μας. Επειδή εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος μαλάκας και αυτή η συνειδητοποίηση μου γύρισε το στομάχι ανάποδα.

Δεν έχω την καλύτερη άποψη για τον εαυτό μου. Κι αυτό είναι πρόβλημα κάποιες φορές. Κάποιες άλλες, με βοηθά να προσπαθώ περισσότερο και να γίνομαι καλύτερη. Όμως, όσο χαμηλή αυτοεκτίμηση κι αν έχω, δυσκολεύομαι τόσο να πιστέψω ότι εγώ, έκανα τόσο μεγάλο λάθος και σπατάλησα τόσο πολύτιμο χρόνο. Δεν μπορώ να μη το μετανιώσω. Δεν μπορώ, κάθε φορά που το σκέφτομαι, να μην νιώσω το στόμα μου πικρό και τα δόντια μου σφιγμένα.

Εν τέλει, θα το ξεπεράσω. Το ξέρω. Πότε, όμως;

Πάσχα sucks.

Δεν μ’ αρέσει ρε παιδί μου. Είμαι ο τύπος των 3 Χ: χριστουγεννιάτικος, χειμωνιάτικος, χαζοχαρούμενος. Ναι. Γουστάρω τα λαμπάκια, τα δέντρα-τέρατα, τα κακόγουστα στολισμένα μπαλκόνια με την Άρτα και τα Γιάννενα πάνω, το ΟΛΟΚΛΗΡΟ δώρο των Χριστουγέννων από τη δουλειά που σπαταλιέται μετά χαράς σε δώρα και ταξιδάκια, το αγιάζι του Δεκέμβρη να μου παγώνει τη γιορτινή  μου μούρη, τα κάλαντα, το γεγονός ότι δεν γεμίζει η tv με ηλίθιες χριστιανικές ταινίες και βεβαίως με τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, το ότι δεν ΠΡΕΠΕΙ σώνει και καλά να νιώθω θλίψη και κατάνυξη και που μπορώ να ακούσω στο τέρμα οποιοδήποτε σατανικό παλιοτράγουδο γουστάρω, δίχως να με κοιτούν ορισμένοι λες και είμαι ο βελζεβούλης.

Με τη νηστεία της σαρακοστής δεν έχω πρόβλημα. Άλλωστε, τρώω σπάνια κρέας. Αλλά μη μου κόψεις τα γαλακτοκομικά, σε σκότωσα!!!!!

Το θέμα είναι ότι δεν μου αρέσει το Πάσχα. Χαίρομαι πάρα πολύ που είναι ήδη Μεγάλο Σάββατο και δεν έχουμε πολύ ακόμη μπαρμπα Στρουμφ.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Κατάρα! Μένω ανάμεσα σε δύο εκκλησίες. Πόσο χάλια; Το ξέρεις ότι επί μία βδομάδα, ξυπνάω κάθε μέρα από τις πανήτρελες καμπάνες που καμπανίζουν λες κι είναι στο γάμο του Καραγκιόζη; Πετάγομαι σαν ποπκορν από το κρεβάτι, λέω «πάει, μας πιάσανε, ήρθε η τρόικα να μας λεηλατήσει, πόλεμοοοοος». Και μετά θυμάμαι ότι είναι Μεγάλη Εβδομάδα. Κι ότι μένω ανάμεσα σε δύο εκκλησίες. Κι ότι κάθε πρωί κι απόγευμα κι όποτε έχει λειτουργίες τελοσπάντων δεν μπορώ με τίποτα να βρω πάρκινγκ σε ακτίνα χιλιομέτρων. Και σιφιλιάζομαι που όλες οι θειάκες που και καλά πάνε εκκλησία, κοντεύουν από τα σπίτια τους να καλέσουν το silver alert, γιατί  ξεκινάν νωρίς το απόγευμα για την εκκλησία και με τα μασάλια που πιάνουν με άλλες θειάκες μέσα στη μέση των δρόμων, φορώντας μαύρα και κρατώντας μισομαραμένα λέλουδα στα  χέρια, κουτσομπολεύοντας όλο τον κόσμο, κοντεύει να ρθει η Ανάσταση.

Το χειρότερο όμως είναι που μετά το Πάσχα, έρχεται το καλοκαίρι. Και ξέρεις πώς νιώθω για το  καλοκαίρι ε;; Ξέχασα να χαίρομαι που θα πρέπει σε λίγο καιρό όλα να τα κάνω σε θερμοκρασίες από 30 ως 40 βαθμούς, ΑΛΛΛΑΑΑΑΑΑΑΑ θα πάμε μια βδομάδα διακοπές, σε νησί, μαζί με άλλους χιλιάδες ταλαίπωρους, όπου θα πληρώσουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας για να βιώσουμε και φέτος το αγαπημένο greek summer.

Τελικά, ταιριάζω μια χαρά στη Μεγάλη Βδομάδα. Τέτοια πίκρα ούτε ο Ιερώνυμος που βλέπει τα παγκάρια πιο άδεια από ποτέ!

Τελοσπάντων. Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. Να δούμε τι θα καταλάβετε!!!

Ξέρεις, είναι εκείνα τα μικρά πράγματα. Τα πολύ μικρά. Που μπορεί να συμβαίνουν κάθε μέρα, κι εσύ να μην έχεις ιδέα. Κι όταν τα ανακαλύπτεις, να ρίχνουν στην καρδούλα σου όλη τη ζεστασιά του κόσμου.

Αποχαιρετηθήκαμε προχθές το βράδυ, όπως κάθε βράδυ. Το τελευταίο φιλί στο κατώφλι, δυο γλυκές καληνύχτες και τελευταία εικόνα για τον καθένα το χαμόγελο του άλλου. Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε κι εκείνη η τελευταία εικόνα δεν μου’ φτασε. Γι’ αυτό κρυφοκοίταξα από το ματάκι. Και τι είδα; Τον είδα να κοντοστέκεται και να με χαιρετάει από τη μέση του διαδρόμου.

Ανοίγω πάλι την πόρτα και τον ρωτάω «τι κάνεις ακριβώς;;;»

«Κάθε βράδυ, πριν αρχίσω να κατεβαίνω τα σκαλιά, στέκομαι και σε χαιρετάω. Νόμισα μ’ είχες ξαναδεί!»

Θέλω να τρέξω και να τον αγκαλιάσω μέχρι να πονέσουν τα χέρια μου.

«Δεν είχα ιδέα. Δεν σε πιστεύω!»

«Φιλάκια, καληνύχτα»

Και χάνεται.

Κλείνω την πόρτα, κοιτάω το κουτάβι και με κοιτά συνομωτικά, σαν να ήξερε το μυστικό τόσο καιρό, αλλά να μην έβρισκε τρόπο να μου το πει (μωρέ ήξερε, αλλά είναι και τρελή τεμπέλα συν τοις άλλοις).

Για κάποιον λόγο που με τη λογική δεν μπορώ να εξηγήσω, μου καρφώνεται το άσμα «εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος». Μάλλον επειδή κάποτε ήμουν πολύ ρομαντική και γλυκανάλατη, έφαγα τα μούτρα  μου κι έτσι, από τότε, από αντίδραση σε καθετί τόσο γλυκό, βρίσκω τρόπους να το διακωμωδήσω.

Δεν έχει σημασία. Η ουσία μετρά. Κι η ουσία μιας τέτοιας χειρονομίας δεν διακωμωδείται με τίποτα.

Αν γυρίσω πίσω μου θα δω ένα όμορφο 2010.

Με αρκετό άγχος και αβεβαιότητα για τα επαγγελματικά και τα οικονομικά, αλλά, κατά τ’ άλλα, ήταν όμορφο.

Είμαστε όλοι γεροί, αγαπημένοι και μαζί. Παρ’ όλ’ αυτά και για όλ’ αυτά.

Ακόμη εδώ, να φοράμε αληθινά χαμόγελα και να γελάμε δυνατά.

Να κοιμόμαστε αργά και να ξυπνάμε χωρίς ξυπνητήρια.

Να περπατάμε στους δρόμους χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.

Να χαρίζουμε αγκαλιές και φιλιά, δίχως να περιμένουμε ανταλλάγματα.

Αν θα έπρεπε να βρω μια λέξη για να χαρακτηρίσω την χρονιά που έφυγε, θα διάλεγα το «πείσμα». Το καλό πείσμα, το παραγωγικό, αυτό που σε εκπλήσσει και σου δίνει φτερά, όχι το πείσμα που σε αποξενώνει απ’ όλους κι απ’ όλα. Ξεκίνησα δύο πολύ σημαντικά πράγματα για μένα μέσα στο 2010. Το πρώτο, τα μαθήματα οδήγησης, είχαν την τέλεια κατάληξη: όχι απλά πήρα το δίπλωμα με την πρώτη, αλλά οδηγώ κιόλας και γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερη (εκτός κι αν στο cd έχω κάτι πολύ ανεβαστικό και ξεχνιέμαι λίγο με το γκάζι…). Το δεύτερο, το ξεκίνησα, αλλά δεν το τελείωσα ακόμη. Και είναι πολύ πολύ σημαντικό για μένα για να βάλω χρονικό περιθώριο το τέλος του 2011. Αφού άρχισε, κάποτε θα τελειώσει. Το θέμα είναι όταν γίνει αυ τό, εγώ, να είμαι ευχαριστημένη και περήφανη.

Δεν ήταν όμως όλα μέλι – γάλα, μην νομίζεις…

Το πιο κουλό γεγονός του 2010 ήρθε και με βρήκε ένα πρωί, στις αρχές Δεκέμβρη. Είχε τη μορφή ενός γαλάζιου χαρτιού και έγραφε πάνω, δίχως διόλου να κοκκινίζει, ότι οφείλω στη ΔΟΥ το ποσό των 250 ευρώ από ένα πρόστιμο τροχαίας. Βρε, αυτό αλήθεια είναι. Για το χρέος λέω. Ισχύει. Έλα όμως που το πλήρωσα ρε γελοία υποκείμενα! Και μάλιστα, το πλήρωσα 1,5 μήνα πριν έρθει το σκατόχαρτο. Και για κακή σας τύχη, βλαμένοι χαρτογιακάδες που, στην προσπάθειά σας να μαζέψετε λεφτά, κάνετε ό,τι μαλακία σας έρθει στο κούτελο, έχω κρατήσει και την απόδειξη πληρωμής.

Έτσι που λες. Δεν πήγα ακόμη. Έχω προθεσμία ως τα τέλη του μήνα κι επειδή τον τελευταίο καιρό με την περαίωση και λοιπές κουλότητες γινόταν της τρελής, είπα να περιμένω μέχρι να ηρεμήσει κάπως η κατάσταση (κι εγώ μαζί).

Πέρα απ’ αυτό, η ασθένεια μίας συναδέλφου δεν μου επέτρεψε να πάρω την τριήμερη άδεια που ονειρευόμουν, με αποτέλεσμα, αυτές οι γιορτές, να είναι οι πρώτες μετά από 8 χρόνια, δίχως ούτε μέρα άδειας. Δεν έχει ξανασυμβεί. Για μένα, οι γιορτές αυτές είναι σαν το καλοκαίρι για τους περισσότερους. Φαντάσου καλοκαίρι χωρίς άδεια, χωρίς μπάνια. Είδες; Πώς να φανταστώ εγώ Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά χωρίς έστω μία μικρή αποδρασούλα από την πόλη και τη δουλειά; Φρίκη. Αλλά τι να πεις. Θέμα υγείας είναι και μόκο.

Κάπως έτσι μπήκε το 2011.  Με πολλή δουλειά, αρκετά καλά οικονομικά και καλή διάθεση, γενικώς. Δεν θα κάνω ευχές ούτε θα βάλω στόχους για το νέο έτος. Τουλάχιστον όχι προσωπικούς. Το μόνο που θα ευχηθώ είναι να έχουμε ένα έτος δίχως πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις. Αρκετές είχαμε το 2010. Φτάνει.
Καλή χρονιά.

Μη  φανταστείς όμως ότι άλλαξε κάτι.

Μόνο Δήμαρχο αλλάξαμε (καιρός ήταν)

Και το χαλάκι στην εξώπορτα. Δεν λέει πια «Welcome» αλλά «Ξουτ» (η επιλογή «Ουστ» μας φάνηκε too much)

Επίσης, έμαθα να παρκάρω (μη φανταστείς, τον θέλω τον χρόνο και την άαααπλα μου ακόμη)

Άλλαξα και το μαλλί, το έκανα πιο κοντό (αφού ο χειμώνας δεν λέει να έρθει, γιατί να παραμένω με τη χαίτη του Jon Bon Jovi και να σκάει ο αυχενούλης βρε κουτούτσικο;)

Κατά τ’ άλλα, τα ίδια…

Τα σκουπίδια συνεχίζουν να ξεχειλίζουν από τους κάδους και να απλώνονται σε πεζοδρόμια και δρόμους

Τα αδέσποτα να τριγυρνούν στους δρόμους, γυρεύοντας πότε χάδια και πότε φαγητό

Και οι ανεγκέφαλοι να νομίζουν ότι μόνο η δική τους άποψη και πίστη είναι η σωστή κι ότι αυτή η πόλη, αυτή η χώρα, είναι κτήμα τους.

Fact: Δεν έχω νιώσει μεγαλύτερη ντροπή για το ανθρώπινο γένος, από εκείνο το απόγευμα που χαζεύοντας αμέριμνη τηλεόραση, είδα το κοντινό πλάνο ενός μουσουλμάνου να συνεχίζει την προσευχή του τρομαγμένος, την στιγμή που μόλις είχε προσγειωθεί στο πρόσωπό του ένα αβγό. Οι κίτρινες μύξες του κρόκου έσταζαν από τη μύτη του στο σαγόνι του, όμως, εκείνος συνέχιζε να προσεύχεται. Μόνο για λίγο άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του σαστισμένος. Άραγε, αναρωτιόταν ποιος και γιατί του επιτέθηκε; Λες να ήταν τόσο αφελής; Να μην ήξερε ότι στη χώρα αυτή, υπάρχουν κάποιοι που ζουν και αναπνέουν έχοντας για σημαία το ειδεχθές «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»  και λοιπά φρικιαστικά συνθήματα;

Μια χαρά τα ήξερε όλα. Κι όμως, πήγε να προσευχηθεί. Στο κάτω – κάτω, τι κακό έκανε; Ήταν Πάσχα. Και ειδικά οι Έλληνες θα έπρεπε να γνωρίζουν πόση σημασία έχει αυτή η γιορτή. Και οι ίδιοι, άλλωστε, ως μετανάστες σε άλλες χώρες, γιορτάζουν το Πάσχα και μάλιστα περιφέρουν και τον επιτάφιο στις γειτονιές της εκάστοτε περιοχής και να κάνουν ανάσταση ξεσηκώνοντας τον τόπο.

Αλλά, ξέχασα. Μιλάμε για Γερμανία, Σουηδία, Αγγλία, Βέλγιο, Ιταλία… Για ανθρώπους ανοιχτόμυαλους, με παιδεία, που μερικές αρρωστημένες πλειοψηφίες απλώς απομονώνονται και δεν γίνονται τα χαϊρια τους πρώτο θέμα στα δελτία.

Θα ξαναπάνε για την επόμενη προσευχή τους, στο ίδιο σημείο. Δεν μπορεί κανείς να τους σταματήσει. Είναι κι αυτοί με τον τρόπο τους φανατισμένοι. Να ευχόμαστε και την επόμενη φορά, να περιοριστούν στα αβγά οι γνωστοί-άγνωστοι. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι η λεπτή κλωστή μεταξύ λογικής και τρέλας, κάποια στιγμή, θα σπάσει…

Σπλας. Τα μυαλά στο πάτωμα. Τα δάκρυα λιμνούλα στη βάση του λαιμού.

Τα μάτια τσούζουν και το στόμα μου έχει στεγνώσει. Το κεφάλι μου βουίζει. Και η καρδιά μου είναι γεμάτη ευτυχία. Και πόνο. Νιώθω ζωντανή. Όπως νιώθω κάθε φορά που μια ταινία καταφέρνει να με ταρακουνήσει. Να με κάνει να την σκέφτομαι στον ύπνο και στον ξύπνιο μου για μέρες. Να μου δώσει τέτοιο γλυκό χαστούκι, που να βλέπω για μέρες στον καθρέπτη την αόρατη παλάμη της στο μάγουλό μου. Που από τη μια είναι ψίθυρος γλυκός που μου λέει πόσο τυχερή είμαι για ό,τι έχω και ό,τι ζω κι από την άλλη να με ξεκουφαίνει με ένα ουρλιαχτό απελπισίας για όσα δεν έχω πια και για όσα δεν έζησα. Για όσα χάνει κάθε μέρα, τόσος κόσμος, εκεί έξω. Χωρίς να το καταλάβει, χωρίς να το σκεφτεί, χωρίς να το θέλει πραγματικά.

Ήμουν ανυποψίαστη, παρά τις καλές κριτικές από φίλους και γνωστούς. Ίσως επειδή είναι κοινό μυστικό πως είμαι πολύ δύσκολος θεατής. Είμαι ο Θεοφάνους στο X factor. Η Μανωλίδου στο Ελλάδα Έχεις Ταλέντο. Η Βελίκοβα στο Dancing with the Stars. Ξινίζομαι ρε παιδί μου. Για να πω ότι μια ταινία μου άρεσε πραγματικά, πρέπει να μιλήσει στην ψυχή μου. Είναι καθαρά υποκειμενικά θέματα αυτά κι έχουν να κάνουν με τα βιώματα, του καθενός, την κινηματογραφική του εκπαίδευση και την αντίληψη περί 7ης τέχνης γενικότερα.

Η αλήθεια είναι πως με διακρίνει ένας κάποιος μαζοχισμός. Δηλαδή, οι περισσότερες ταινίες που έχουν καταφέρει να μπουν στη (σύντομη) λίστα των αγαπημένων μου έχουν κάποια κοινά στοιχεία μεταξύ τους. Βασικότερο κοινό στοιχείο είναι ο σπαραγμός. Όπως έχει πει ο Lars von Trier, «μια ταινία πρέπει να είναι σαν πετραδάκι στο παπούτσι». Να ενοχλεί, να ταλαιπωρεί, να σε κάνει μέρος του δράματος, της ταλαιπωρίας, του σπαραγμού, αλλά και της αγάπης, της ελπίδας, της λύτρωσης.

Βεβαίως, η λίστα περιλαμβάνει και ταινίες που απλώς πέρασα πολύ καλά βλέποντάς τις και μου άφησαν κάτι. Γι’ αυτό, θα δεις από τη μία το Dancer in the dark κι από την άλλη το Sleepy Hollow, το Requiem for a Dream και το Leon.

Είχα πολύ καιρό να προσθέσω αγαπημένη ταινία στη λίστα μου. Την Κυριακή όμως, ήρθε η ταινία με φόρα σπρώχνοντας όλες τις υπόλοιπες για να στριμωχτεί κάπου μεταξύ των κορυφαίων θέσεων.

Το Issiz Adam / Πάντα Μόνος με ισοπέδωσε. Έκανε ένα απλό κυριακάτικο μεσημέρι, αξέχαστο σημείο αναφοράς. Είχα χρόνια να νιώσω τόσα συναισθήματα βλέποντας μια ταινία. Χρόνια να γελάσω, να κλάψω, να ελπίσω, να πονέσω, να θυμώσω. Πόσα πράγματα χάνουμε κάθε μέρα.και για πόσο λάθος λόγους. Είναι τραγικό το πώς αφήνουμε ανθρώπους και καταστάσεις να γλιστρήσουν από τα χέρια μας και τις ζωές μας, έτσι απλά. Πόσες μικρές τραγωδίες συμβαίνουν καθημερινά δίπλα μας και δεν έχουμε ιδέα. Πόσοι άνθρωποι χάνουν την ευκαιρία τους στην αγάπη. Πόσος πόνος και μοναξιά. Πόσα λάθη.

Αν δεν το έχετε δει, κάντε το. Δεν είναι ένα ακόμη τουρκικό μελόδραμα. Είναι μία ανθρώπινη ιστορία που συμβαίνει κάθε μέρα. Δυστυχώς.

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, όπου κι αν είσαι, με όποιους κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις, όπως κι αν το κάνεις, για όποιο λόγο κι αν το κάνεις, υπάρχει ΠΑΝΤΑ μία ΜΕΓΑΛΗ πιθανότητα να συναντήσεις έναν ΚΑΦΡΟ.

I am kidding you not.

Συνεχώς, διαρκώς κι αδιαλείπτως, υπάρχουν «άνθρωποι» γύρω μου που μου υπενθυμίζουν πόσο υποβαθμισμένο ήταν και είναι το θαύμα της αντισύλληψης. Πόσους ΚΑΦΡΟΥΣ θα είχαμε γλιτώσει αν ήταν πιο διαδεδομένα τα προφυλακτικά και τα χάπια!

Προχθές, καθόμουν αμέριμνη και περίμενα να ξεκινήσει μία εκδήλωση όταν, άθελά μου, βρέθηκα σε μία «παρέα» να απολογούμαι γιατί δεν έχω όνειρο ζωής να κάνω παιδιά. Ακόμη. Στο μέλλον, κανείς δεν ξέρει.

Πρώτον: άκουσα ότι έχω το πολύ 1-2 χρόνια περιθώριο ακόμη για να γίνω μάνα. Μετά, τα αυγά μου θα σαπίσουν. Ναι, έτσι το έθεσε.

Δεύτερον: άκουσα ότι είμαι τελείως τρελή που τολμώ να αποφασίσω ΕΓΩ για τη ζωή μου και για το πότε και αν θα φέρω μία άλλη ζωή στον κόσμο.

Τρίτον: με ρώτησαν στην ψύχρα, μήπως δεν μπορώ να κάνω παιδιά και γι’ αυτό λέω ότι δεν θέλω!!!!!!!!!!!!!!!!!

Και ερωτώ: είναι δυνατόν, να είσαι στα νορμάλ σου και να ρωτάς μια γυναίκα κάτι τέτοιο; Χέσε τον κόσμο γύρω – γύρω, ακόμη και οι δυο μας να ήμασταν, είναι λογικό να μου κάνεις τέτοια ερώτηση, όταν έχουμε βρεθεί άλλες 2-3 φορές στη ζωή μας κι έχουμε πει με δυσκολία ένα «γεια»;;;

Υποθέτω ότι ο ίδιος ΚΑΦΡΟΣ που μ’ έστησε στον τοίχο για την επιλογή μου, που είναι τόσο διαφορετική από τα συνηθισμένα, ομολογουμένως, σιχαίνεται τους άθεους, τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες και όλες τελοσπάντων τις «μειονότητες» που παρεκκλίνουν απ’ αυτά με τα οποία τόσα χρόνια έχει γεμίσει το σκατοκέφαλό του και που τα’ χει κατατάξει στην κατηγορία «ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ – ΦΕΥ – ΟΥΣΤ – ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΑΣ».

Στην τελική, το ξέρω καλά πως φταίω εγώ. Εγώ που ώρες – ώρες, γίνομαι ένα ηλίθιο, αυθόρμητο ζώον, που κάθομαι και όχι μόνο μιλάω για τις επιλογές και τα πιστεύω μου, αλλά που μετά προσπαθώ και να τα εξηγήσω-δικαιολογήσω σε ΚΑΦΡΟΥΣ. Τι χαζή, τι αφελής, τι ούφο είμαι ώρες ώρες.

Πέρα από τις αναγνωρισμένες ευθύνες μου, λοιπόν, το παραπάνω συμβάν με έκανε για μία ακόμη φορά να σκεφτώ πόσο πολύτιμος μου είναι ο μικροκοσμός μου. Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε τις προάλλες. Συνήθως είμαι μισάνθρωπος με αγνώστους και δη με κάφρους.  Με κόσμο που δεν γνωρίζω καλά είμαι ευγενική, τυπική, κάποιες φορές πολύ συζητήσιμη και κοινωνική, αλλά δίχως να δίνω θάρρος. Τι σκατά έπαθα κι άνοιξα το στόμα μου μπροστά σε τέτοιους ΚΑΦΡΟΥΣ;;;

Τι συμβαίνει; Μήπως εγώ είμαι πολύ ανοιχτόμυαλη και δεκτική απέναντι σε διαφορετικές απόψεις και μειοψηφίες; Και περιμένω κι από τους άλλους να είναι; Μήπως φταίει που γενικώς, σε πολλά θέματα, δεν είμαι καθόλου παραδοσιακή;

Γιατί, όμως, είναι έτσι ορισμένοι άνθρωποι; Γιατί δεν δέχονται άλλη άποψη ως σωστή, πέρα από τη δική τους; Τι είναι αυτό που λείπει από τον εγκέφαλο ορισμένων ανθρώπων και τους κάνει να είναι τόσο αγενείς, αδιάκριτοι, ηλίθιοι και ΚΑΦΡΟΙ;;; Γιατί δεν καταλαβαίνουν πως τα περισσότερα στραβά αυτού του κόσμου ξεκινούν και τελειώνουν στην άρνηση τέτοιων ανθρώπων να δεχθούν διαφορετικές από τις δικές τους απόψεις, επιλογές, στάσεις ζωής, προτιμήσεις; Πόσο θλιβερό είναι να πρέπει, για ορισμένους, όλοι να είμαστε ίδιοι; Πόσο απεχθές να πιστεύει ένας άντρας για μια γυναίκα ότι ΠΡΕΠΕΙ να παντρευτεί και να κάνει παιδιά, ειδάλλως είναι τρελή, τσούλα, δυστυχισμένη; (πόσο πιο τραγικό να το πιστεύει η ίδια η γυναίκα για τον εαυτό της).

Όλα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Και η ελευθερία να κάνει κανείς τις επιλογές του. Από την στιγμή που δεν βλάπτει κανείς κανέναν. Τόσο απλά.

Sorry για το rant, απλώς βιώνω αυτό το καταραμένο σύνδρομο της σκάλας. Το ξέρεις; Που πάντα σου έρχονται όλα αυτά που θα έπρεπε να είχες πει σε μία συζήτηση/διαμάχη, όταν πας να φύγεις από κάπου. Πφφφφ.