Σήμερα είναι μια πολύ μεγάλη προσωπική μου στιγμή. Σήμερα, 15 Δεκεμβρίου 2021, εκδόθηκε η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο: «Μόνο τη Νύχτα». Δεν χωράνε τα λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματα μου. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στις εκδόσεις Πηγή @protypes_ekdoseis_pigi, για την επιμέλεια και την βοήθειά τους στο όλο εγχείρημα. Τα καλύτερα έρχονται, μείνετε συντονισμένοι για νέα και παρουσιάσεις. Σύντομα σε πολλά γνωστά βιβλιοπωλεία της Ελλάδος, για την ώρα μπορείτε να το παραγγείλετε εδώ: https://www.pigi.gr/product/poiisi-mono-ti-nyxta/ Το εξώφυλλο είναι της Νάσια Πλίσκο.
Από το οπισθόφυλλο:
Μόνο τη Νύχτα. Ίσως γιατί μόνο τότε όλα μπορούν να συμβούν, έστω και μυστικά. Στο σκοτάδι, αισθανόμαστε ασφαλείς να λέμε λέξεις και να πράττουμε πράξεις που το επόμενο πρωί ανήκουν στο παρελθόν.
«Ας γείρω λίγο στο κρεβάτι, στον νου να φέρω θύμησες παλιές, κάτω απ’ το μαξιλάρι να τις κρύψω, κανείς να μην τις βρει. Ένα γλυκό χαμόγελο ονειρεύτηκα πως είχα προτού πλαγιάσω, μα είχα –ήδη– κοιμηθεί.»
Οι φροϋδικές και λακανικές επιρροές είναι εμφανείς στο έργο του Διονύση Αναλυτή. Η πρώτη του ποιητική συλλογή περνά από τα αδιέξοδα του έρωτα μέσα από ψυχαναλυτικά μονοπάτια. Σαν όνειρο εντός πραγματικότητας, σαν φαντασία μέσα σε σύμβολα, έρχονται οι λέξεις να βάλουν σε τάξη, αλλά και να προκαλέσουν νέα αταξία στα σημαίνοντά μας.
«Άκου πώς ζούμε με μια επαναλαμβανόμενη αναπνοή».
Η διάφυλη σχέση δεν υπάρχει, μα κάπου υπάρχει φως. Έχουμε μια και μόνο ευθύνη: Πρέπει να απολαύσουμε αυτό που απολαμβάνουμε.
Πριν χρόνια, θα κοίταζα αυτή τη φωτογραφία και θα χαμογελούσα. Ο Παρθενώνας και η Ακρόπολη έχουν κάτι μαγικό. Αλλά.. Πέρασε ο καιρός, αλλάζουν οι άνθρωποι, οι φωτογραφίες έχουν γίνει social media αντικείμενα προς κατανάλωση, αυξάνεται το main character syndrome. Κοιτάζω την πόλη και βλέπω το gentrification να εξαπλώνεται. Κοιτάζω την θάλασσα και σκέφτομαι ότι ζούμε γενοκτονία λίγα χιλιόμετρα μακριά (που ακόμα επίσημα δεν λέγεται γενοκτονία φυσικά, αυτό θέλει χρόνια και νομικές παρεμβάσεις για να συμβεί όταν θα είναι ήδη μακάβρια αργά), απλά δεν φτάνει το μάτι να την δούμε από εδώ. Κοιτάζω τη φωτογραφία και θυμάμαι να ανεβάζω urban τοπία πριν 10 ή οριακά 20 χρόνια (myspace, Tumblr) απλά γιατί η πόλη, οι ταράτσες, οι θερμοσίφωνες, τα στενά της πόλης, είχαν κάτι που με μάγευε, όχι γιατί η «ΑΘΗΝΑ» πια έχει γίνει hype (μέχρι και catchphrases υπάρχουν πια για την Αθήνα, με μεγαλύτερο το γεγονός ότι «λιώνει»). Ίσως γι ‘ αυτό φωτογραφίζω λιγότερο πια. Αυτή η φωτογραφία σήμερα, είναι σαν ανάμνηση για ένα παρελθόν που χάνεται, και δεν με πειράζει να χαθεί για πάντα. Δεν είμαι φαν της νοσταλγίας ή της ρετρολαγνείας. (όχι πια τουλάχιστον) Με στενοχωρεί ότι το παρόν που ζούμε, γεμίζει από αξίες που χάνονται, εξαφάνιση του συναισθήματος και άνοδο του ναρκισσισμού και των κρυμμένων ψυχολογικών. Όλα στον μαγικά φαντασιακό κόσμο της εικόνας, στην αντιστροφή των λέξεων, στον όλεθρο της αμφισημίας, σε έναν ουτοπικό κόσμο αφθονίας που το μόνο που ξέρει και μαθηματικά θα κάνει κάποια στιγμή, είναι να φάει το ίδιο του κεφάλι. Και πάλι θα μείνει αχόρταγος.
Νιώθω ότι δεν θα πω τίποτα καινούριο Είναι ένα συναίσθημα που από πέρυσι τον Αύγουστο με τυραννά και φέτος κατακάθισε
Όλη η Ελλάδα γίνεται Αντικείμενο, στον βωμό του Τουρισμού
Όλα τα εστιατόρια, όλα τα bar, όλα διαμορφωμένα για να ικανοποίησουν φευγαλέα, να τους θυμίσουν κάτι από την πόλη και να τους πάρουν τα χρήματα γρήγορα κι ωραία
Αλλοίωση των δρόμων κάθε χωριού ή Χώρας, ο κεντρικός δρόμος πάντα αντικείμενα για πώληση κ πίσω τα σπίτια των ντόπιων σαν κρυμμένα, κάτι που δεν αφορά κανέναν
Το τοπίο, πολλαπλά κλικ στο κινητό για ένα στορυ, βλεμματικό αντικείμενο απόλαυσης
Ατελείωτη οχλαγωγία παντού, τα φαγητά αντικείμενα για κριτική στο maps, κάθε μέρος λαμβάνει αξία για το αν ικανοποιεί τα «standards» τουριστικού θερέτρου ή όχι
Καμία συνομιλία με ντόπιους, καμία συνδιαλλαγή πάρα μόνο στο επίπεδο του γραφικού («α, μας μίλησε αυτή η γιαγιά ή αυτός ο παππούς, ας τον βγάλω φωτογραφία να δείξω ότι είμαι και παιδί της παράδοσης)
Στα πανηγύρια, μεθυσμένοι μόνο και μόνο, κάνοντας ο καθένας την » φάση» του, φωτογραφίες wannabe esthetic από άσπρες καρέκλες και μπύρες στο πάτωμα, ζεϊμπέκικα βίντεο την αυγή σημαίνει ότι πέρασες καλά
Οι ρυθμοί, ρυθμοί πόλης, όλοι κοιτάνε το ρολόι τους, όλα σε πρόγραμμα, απουσία βιωματικής εμπειρίας
Οι Κυκλάδες θα γίνουν Μύκονος, η Αθήνα θα γίνει μια μεγάλη ταβέρνα, και η Ελλάδα ένα ατελείωτο συρτάκι
ΦΑΤΕ ΠΙΕΙΤΕ ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ
Στον Λόγο του καπιταλισμού όπως τον άρθρωσε ο Λακάν, κυριαρχεί η λογική της κατανάλωσης και ξεφεύγει από την μαρξιστική θεώρηση που μιλά μόνο για την παραγωγή αντικειμένων Πάντως και οι δύο συνηγορούν στην δημιουργία ενός νέου Υποκειμένου Το οποίο υποκείμενο κατά Λακάν «λειτουργεί υπερβολικά γρήγορα, καταναλώνεται και στο τέλος γίνεται παρανάλωμα»
Ένα πράγμα θέλω να πω για τον Lynch. Από την πρώτη ταινία του το Eraserhead, φάνηκε ότι πρόκειται για νέο φαινόμενο. Και θα σταθώ στη δυσκολία που υπήρχε τότε – αλλά και σήμερα -, σε ποια κατηγορία να τον εντάξουν. Όλοι τον κατέτασσαν στον σουρεαλισμό όπως αντίστοιχα πχ τον Μπουνιουέλ, μα ακόμα κάτι τους δυσκόλευε. Για μένα ο Λυντς είναι ατόφιος ρεαλισμός. Όχι φαντασιακή πραγματικότητα ή μια υπερβατική φαντασία που είναι σου-ρεαλιστική, αλλά το Πραγματικό στα μάτια μας.
Και με ποιο τρόπο;
Όπως στα όνειρα που βλέπουμε κάθε βράδυ και έρχονται από ένα τόπο μη-τόπο, και μας σαστίζουν, έτσι κι ο Λυντς. Εκφράστηκε με την ίδια ονειρική δομή, που αφήνει ερωτήματα, υποκύπτει σε υπερ-ερμηνείες, και το ίδιο το υποκείμενο Λυντς δεν έχει απαντήσεις στην ερμηνεία τους γιατί είναι απών. Το παρόν είναι το Ασυνείδητο.
Δεν ξέρω πώς το κατάφερε αυτό, νιώθω ότι κανείς άλλος σκηνοθέτης δεν το έχει καν προσεγγίσει έτσι.
Και γι’ αυτό πάντα θα είμαι ευγνώμων που έζησα κάπως την ίδια εποχή μαζί του, βλέπαμε νέες ταινίες του σινεμά και ήταν γεγονός, και τέλος μας άφησε συντροφιά τα όνειρα κι όχι απλές ταινίες.
Κι όχι όνειρα ρομαντικά, σαν ευχές επιθυμίας, αλλά όνειρα με ρίζες βαθιές που αγγίζουν πέρα από το Φαντασιακό και το Συμβολικό, αλλά κυρίως το Πραγματικό.
«We are like the dreamer who dreams, and then lives inside the dream.
POOR THINGS ή Πώς επιτέλους Η Γυναίκα νικάει ολοσχερώς
Η ταινία είναι eye candy και θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για όλα τα τεχνικά διαμάντια της. Αλλά θέλω να σταθώ στον ρόλο της Μπέλλας. Και να μιλήσω για την Γυναίκα.
Ξεκινά σαν μωρό που αρχίζει και αρθρώνει. Ο «πατέρας» της που όμως δεν είναι πατέρας της, ο Γκοντ (τυχαίο;) θέλει να την προστατεύσει από τον κόσμο. Αλλά πώς μπορεί αυτή η γυναίκα να φυλακιστεί; Οι πρώτες νίκες της έρχονται όταν παίζει με την γλώσσα. Μιλάει για τα πιο απλά, φιλοσοφικά και σεξουαλικά θέματα με τον πιο ανατρεπτικό τρόπο. Και χωρίς να «ξέρει» τι λέει. Ή μάλλον ξέρει, απλά ακόμα δεν γνωρίζει τον κοινωνικό αντίκτυπο αυτών που λέει. Παίζει για λίγο σύμφωνα με τους κοινωνικούς κανόνες αλλά όχι για πολύ. Πάει να παντρευτεί αλλά ο άντρας της είναι πουριτανός και δεν θέλει σεξ πριν τον γάμο. Η Μπελλα δεν το καταλαβαίνει. Αφού είναι κάτι τόσο όμορφο γιατί δεν το κάνουν όλοι κάθε μέρα; Δεν έχει βουτηχτει ακόμα στην γλώσσα, στα όριά της και τα αδιέξοδά της.
Αλλά ακολουθά την καρδιά της ή μάλλον το σώμα της ολόκληρο που πάλλεται από ηδονή, κ δραπετεύει με τον πρώτο που θέλει να την αποπλανήσει. Περνά ο καιρός και ο άντρας που την αποπλάνησε κ την είχε του χεριού του, νιώθει ότι εκείνη του φεύγει. Ενώ εκείνη απλά μπορεί να ζήσει κάτι ερωτικό με κάποιον άλλο, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό έχει σημασιακό αντίκτυπο σε αυτόν. Σαν να ξεχωρίζει τις σωματικές απολαύσεις, με τις συμβολικούς δεσμούς. Εκείνος όμως, έρχεται σε μάχη με κάθε υποτιθέμενο εραστή, μπλεγμένος σε ένα φαλλικό αέναο πόλεμο. Και έτσι την χάνει.
Όταν εκείνη πάει και δουλεύει σε μπουρδέλο, αντιμετωπίζει σαν παιχνίδι το σεξ με άλλους άντρες. Προσπαθεί να το κάνει πιο όμορφο, πιο ανθρώπινο, μαθαίνοντας πληροφορίες για εκείνους, λέγοντας ανέκδοτα, περνάει όμορφα. Αλλά δεν απολαμβάνει τόσο. Μόνο στο σώμα και το στόμα μιας Αλλης γυναίκας μπορεί να χαρεί πάλι τον έρωτα και την απόλαυση.
Δεν μετανιώνει για τίποτα, γνώρισε το σεξ με τόσους άντρες, αλλά είδε τον φετιχιστικο χαρακτήρα του αντρικού έρωτα. Κάθε άντρας την είχε σαν αντικείμενο, δεν μπορούσε να την δει σαν υποκείμενο που επιθυμεί. Γυρνάει πίσω, και πάει να παντρευτεί εκείνον που την περίμενε. Ελπίζει κ βλέπει στα μάτια του το πάθος, κ αυτό την τραβάει. Και εκεί που πάει να συμβιβαστεί, έρχεται ο άντρας από παλιά. Πριν γίνει η Μπελλα, κ φεύγει μαζί του. Τι έκπληξη! Και όμως καμία έκπληξη. Θέλει να δει ποια ήταν πριν. Να μάθει κάτι από την υποκειμενικη της ύπαρξη.
Αλλά μαθαίνει με τον δύσκολο τρόπο, ότι είναι η ιστορία μιας άλλης. Δεν είναι η Μπελλα που έχει γίνει πια. Κανείς άντρας δεν μπορεί να την φυλακίσει, κι εκείνος ο άντρας που θα προτιμούσε να την δει νεκρή παρά ελεύθερη, τιμωρείται όπως του αξίζει. Όχι με θάνατο, πολύ εύκολα θα γλιτωνε έτσι. Αλλά του βάζουν το μυαλό ενός ζώου, και γίνεται μια γλυκούλα κατσίκα.
Και πώς τελειώνει; Τι άλλο έμεινε στην Μπελλα να κατακτήσει; Τον κόσμο της γνώσης. Θέλει να γίνει γιατρός. Αυτό το μαγικό επάγγελμα που κάνει θαύματα, διώχνει τον θάνατο όλο κ πιο μακριά. Να εισέλθει στον κόσμο της γνώσης, έναν πατροπαραδοτα ανδρικό κόσμο, και να τον κυριεύσει.
Και ποιος άντρας μένει στο τέλος δίπλα της; Μόνο αυτός που την αποδέχτηκε όπως ήταν. Που δεν είχε πρόβλημα με το οτι ήταν πορνη. Το αντίθετο. Του είναι αδιάφορο. Την αγαπά. Την θέλει ακόμα. Κι εκείνη δεν μένει μόνο μαζί του. Είναι και η γυναίκα μαζί της. Δεν μπορεί να χωρέσει σε μια τόσο γεμάτη όρια αντρική αγκαλιά. Στην τελευταία σκηνή, όλες οι γυναίκες μαζί, κάθε μία διαφορετική, κάθε μία με τις νίκες της. Ενωμένες. Τίποτα και κανείς δεν τις κρατά πίσω.
Η Μπελλα ήρθε στη γλώσσα σαν μωρό, και βγήκε σαν αυτοκράτειρα. Μπορεί μόνο να χαμογελά. Έχει πολλές μάχες ακόμα να δώσει σε μια κοινωνία γεμάτη απωθησεις, αλλά ποιος αμφιβάλλει ότι θα τις νικήσει όλες κατά κράτος;
Lesu messiah ut; tu mea di cantus Lesu messiah ut; tu mea di cantus Lesu messiah ut; tu mea di cantus Lesu messiah ut; tu mea di cantus
Never seen a bluer sky Yeah, I can feel it reaching out And moving closer There’s something about blue Asked myself what it’s all for You know, the funny thing about it I couldn’t answer No, I couldn’t answer
Things have turned a deeper shade of blue And images that might be real Maybe illusion Keep flashing off and on Free Wanna be free Gonna be free And move among the stars
You know, they really aren’t so far Feels so free Gotta know free Please Don’t wake me from the dream It’s really everything it seemed I’m so free No black and white in the blue
Everything is clearer now Life is just a dream, you know That’s never-ending I’m ascending
Cobalus 
