Σαν σήμερα...

Πως μπόρεσες;

Μια ιστορία από τον Jim Willis

Όταν ήμουνα κουτάβι, σε διασκέδαζα με τα παιχνίδια μου και σε έκανα να γελάς. Με αποκαλούσες “παιδί σου” και παρά τον αμέτρητο αριθμό παπουτσιών που σου κατέστρεψα, μαζί με την “δολοφονία” των δύο μπεζ μαξιλαριών του καναπέ, έγινα ο καλύτερός φίλος σου. Όταν ήμουν κακιά, μου κούναγες το δάχτυλό σου και έλεγες αυστηρά ότι είμαι “κακό παιδί” και μετά με ρώταγες.. “Πως μπόρεσες;;;” – όμως ακόμα και τότε, το ξέχναγες και μετά με γύριζες ανάποδα για να χαιδέψεις την κοιλιά μου.

Μου πήρε χρόνο για να προσαρμοστώ στο σπίτι μας, ήσουνα πολύ απασχολημένος με τη δουλειά σου και εγώ, δεν ήμουν σίγουρη τι επιτρέπεται να κάνω και τι όχι. Δουλέψαμε όμως παρέα στην εκπαίδευσή μου και έμαθα! Θυμάμαι τις νύχτες που κοιμόμουνα στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι σου και άκουγα τα όνειρά σου και τις κρυφές επιθυμίες σου. Πίστευα ότι η ζωή δεν θα μπορούσε να είναι πιο τέλεια! Πηγαίναμε παρέα μεγάλες βόλτες και τρέχαμε στο πάρκο. Με έπαιρνες μαζί σου στο αυτοκίνητο και λάτρευα να βγάζω έξω από το παράθυρο τη μουσούδα μου και να πνίγομαι από τον φρέσκο αέρα που έκανε τα αυτιά μου να ανεμίζουν! Σταματάγαμε μετά για παγωτό (έτρωγα όμως μόνο το χωνάκι γιατί το παγωτό είναι κακό για τους σκύλους, έτσι έλεγες). Κοιμόμουνα για ώρες στον ήλιο περιμένοντας να γυρίσεις σπίτι μας στο τέλος της ημέρας.

Σταδιακά, άρχισες να περνάς τον περισσότερο χρόνο σου στη δουλειά και στην καριέρα σου. Παράλληλα, έβγαινες πολλές ώρες έξω γιατί έψαχνες μία ανθρώπινη σύντροφο στη ζωή σου! Σε περίμενα με μεγάλη υπομονή, καθόμουν δίπλα σου κάθε φορά που κάποια σε πλήγωνε και σε απογοήτευε, ποτέ δεν έκρινα τις κακές αποφάσεις σου, πάντα χαιρόμουν τόσο πολύ όταν έφερνες κάποια καινούργια κοπέλα στο σπίτι, όταν ερωτευόσουν!

Εκείνη, η γυναίκα σου τώρα, δεν είναι άνθρωπος που αγαπάει τους σκύλους, όμως την καλωσόρισα στο σπίτι μας, προσπάθησα να της δείξω την αγάπη μου, την υπάκουα. Ήμουν ευτυχισμένη επειδή εσύ ήσουν ευτυχισμένος.

Μετά, ήρθαν τα ανθρώπινα μωρά και ενθουσιάστηκα τόσο πολύ μαζί τους! Ήταν τόσο ροζ, που μου πήραν τα μυαλά! Ήθελα να είμαι και εγώ η μαμά τους!!! Μόνο εκείνη και εσύ ανησυχούσατε ότι μπορεί να τα πληγώσω ή να τα τραυματίσω κι έτσι πέρναγα τον περισσότερο χρόνο μου κλεισμένη σε ένα άλλο δωμάτιο ή στο κλουβί σκύλων που μου αγοράσατε. Αχ! Πόσο πολύ ήθελα να τα αγαπήσω αυτά τα μωρά, αλλά τελικά έγινα φυλακισμένη της αγάπης.

Ενώ μεγάλωναν, έγινα φίλη τους. Βύθιζαν τα δαχτυλάκια τους στη γούνα μου, τράβαγαν τα πόδια μου, έβαζαν τα δάχτυλά τους στα μάτια μου, επιθεωρούσαν τα αυτιά μου και μου έδιναν πολλά φιλιά στη μύτη! Αγαπούσα τα πάντα πάνω τους πιο πολύ όμως το άγγιγμά τους –γιατί το δικό σου άγγιγμα γινόταν όλο και πιο σπάνιο- και στ’αλήθεια θα έδινα και τη ζωή μου για να υπερασπιστώ τα δικά σου παιδιά αν χρειαζόταν!

Έβαζα κρυφά τη μουσούδα μου κάτω από τα παπλώματά τους και άκουγα τις ανησυχίες τους και τα κρυφά τους όνειρα. Παρέα με τα παιδιά σου περιμέναμε ανυπόμονα να ακούσουμε τον ήχο του αυτοκινήτου σου στο δρόμο. Κάποτε όταν σε ρώταγαν εάν έχεις σκύλο έδειχνες την φωτογραφία μου στο πορτοφόλι σου. Τους έλεγες ένα σωρό ιστορίες για μένα! Τα τελευταία χρόνια όμως, απαντούσες απλά “Ναι” και άλλαζες θέμα. Πέρασα από το να είμαι “ο σκύλος σου” στο “έχω ένα σκύλο” και μισούσες κάθε δαπάνη που χρειαζόταν να κάνεις για μένα. Τώρα σου παρουσιάστηκε μια νέα επαγγελματική ευκαιρία σε μία άλλη πόλη και εσύ και οι υπόλοιποι της οικογένειας θα μετακομίσετε σε ένα διαμέρισμα στο οποίο δεν επιτρέπονται κατοικίδια. Πήρες τη σωστή απόφαση για την “οικογένεια”, αλλά ξέχασες ότι κάποτε ήμουν κι εγώ οικογένεια.

Μόλις με έβαλες στο αυτοκίνητο, ενθουσιάστηκα μέχρι που φτάσαμε στο καταφύγιο αδέσποτων. Μύριζε από σκύλους και γάτες, μύριζε φόβο και απελπισία. Συμπλήρωσες τα χαρτιά παράδοσής μου και είπες “Είμαι σίγουρος ότι θα της βρείτε ένα καλό σπίτι”. Κατσούφιασαν και σε κοίταξαν με εκείνο το κουρασμένο βλέμμα. Εκείνοι γνώριζαν την πραγματικότητα όταν πρόκειται να ψάξεις για σπίτι, ειδικά όταν πρόκειται για ένα μεσήλικο σκύλο, ακόμα κι αν ο σκύλος είναι ράτσας και διαθέτει “χαρτιά”. Χρειάστηκε να τραβήξεις τα χέρια του γιού σου από το κολλάρο μου την ώρα που ούρλιαζε “Οχι, Μπαμπά! Μην τους αφήσεις να πάρουν τον σκύλο μου!” Και ανησύχησα για εκείνον, και για τα μαθήματα που μόλις του έδινες σχετικά με τη φιλία και την πίστη, για τα μαθήματα αγάπης και υπευθυνότητας, για τον σεβασμό σε οποιαδήποτε μορφή ζωής. Μου έδωσες ένα γρήγορο αποχαιρετιστήριο χάδι στο κεφάλι, απέφυγες να με κοιτάξεις στα μάτια και ευγενικά αρνήθηκες να πάρεις το κολλάρο μου και το λουρί μου μαζί σου. Είχες μια επείγουσα δουλειά στο γραφείο και ένα deadline… και εγώ το ίδιο.

Μόλις έφυγες, οι δυο καλές κυρίες είπαν ότι πιθανόν γνώριζες εδώ και μήνες ότι θα χρειαζόταν να μετακομίσεις αλλά δεν έκανες καμμία προσπάθεια να μου βρεις κάποιο άλλο καλό σπίτι να μείνω. Κούνησαν μόνο τα κεφάλια τους και ρώτησαν “Πως μπόρεσες;”

Μας προσέχουν εδώ στο καταφύγιο.. τόσο όσο τους επιτρέπει το πολυάσχολο πρόγραμμά τους. Μας ταίζουν βέβαια, αλλά εγώ δεν έχω πια όρεξη για φαγητό, εδώ και μέρες. Στην αρχή, όποιος κι αν περνούσε έξω από το κλουβί που μένουμε, έτρεχα στην πόρτα ελπίζοντας ότι είσαι εσύ, πιστεύοντας ότι άλλαξες γνώμη, ότι όλα αυτά ήταν απλά ένα κακό όνειρο… Μετά από λίγο καιρό, ήλπιζα ότι θα ήταν κάποιος που πραγματικά θα νοιαζόταν για μένα, κάποιος που θα με έσωζε. Οταν κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να ανταγωνιστώ με τους χαριεντισμούς και τα παιχνίδια των κουταβιών δίπλα μου που τραβούσαν όλη την προσοχή και είχαν υποταχτεί στη μοίρα τους, αποτραβήχτηκα σε μια απόμακρη γωνία και περίμενα.

Άκουσα τα βήματά της όπως πλησίαζε κοντά μου εκείνο το απόγευμα, και την ακολούθησα στον διάδρομο που οδηγούσε σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο. Ενα ήσυχο δωμάτιο. Με έβαλε πάνω στο τραπέζι και έξυσε τα αυτιά μου. Μου είπε να μην ανησυχώ. Η καρδιά μου χτύπαγε πολύ δυνατά γιατί δεν ήξερα τι θα μου συμβεί, όμως περιέργως ένοιωθα και ανακούφιση. Τελείωναν οι ημέρες ενός φυλακισμένου στην αγάπη. Οπως είναι στη φύση μου, πιο πολύ ανησυχούσα για εκείνη την κυρία. Ένοιωθα το βάρος που κουβάλαγε πάνω της, καταλάβαινα τα συναισθήματά της, όπως ήξερα πάντα πως ένοιωθες κι εσύ. Μου έβαλε ευγενικά ένα σφικτήρα γύρω από το μπροστινό μου πόδι και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της. Της έγλυψα το χέρι με τον ίδιο τρόπο που παρηγορούσα και εσένα τόσα χρόνια. Έβαλε υποδόρια την ένεση στη φλέβα μου με πολύ προσοχή να μη με πονέσει. Οπως ένοιωσα τη βελόνα να με τρυπάει και το κρύο υγρό να μπαίνει στο αίμα μου, ξάπλωσα νυσταγμένη κοιτώντας τα ευγενικά μάτια της… και σκέφτηκα “Πως μπόρεσες;”

Ισως επειδή μάντεψε τη σκέψη μου, είπε “Λυπάμαι…”. Με αγκάλιασε και μου εξήγησε βιαστικά ότι η δουλειά της ήταν να σιγουρευτεί ότι θα πήγαινα σε ένα καλύτερο μέρος, σε ένα μέρος που δεν θα με αγνοούσε, δεν θα κακοποιούσε, δεν θα με εγκατέλειπε κανείς. Ενα μέρος που δεν θα χρειαζόταν να αμυνθώ για τη ζωή μου. Ενα μέρος γεμάτο αγάπη και φως, τόσο πολύ διαφορετικό από την ζωή μου εδώ στη γη. Και με την τελευταία ρανίδα ενέργειας που είχα προσπάθησα να της πω με ένα μικρό κούνημα της ουράς μου ότι αυτό που σκέφτηκα το… “Πως μπόρεσες;” δεν απευθυνόταν σε εκείνη την καλή κυρία. Απευθυνόταν σε εσένα...

Πολυαγαπημένο μου Αφεντικό, εύχομαι όλοι όσοι έχεις στη ζωή σου να συνεχίσουν να σου δείχνουν τόση πίστη και αγάπη όση ένοιωθα εγώ για σένα.

Ο σκύλος σου.

Uninvited Guest

"Staring on clouds with no view of below"

Η ώρα της γης

Ζούμε σε μία εποχή όπου το πιο εύκολο είναι να απορρίψεις, να γίνεις κυνικός και να πεις "δεν υπάρχει περίπτωση ΕΓΩ να κάνω τη διαφορά". Το ακούω συχνά από πολλούς γύρω μου και πάντα μα πάντα με θλίβει απίστευτα και κυρίως όταν προέρχεται από ανθρώπους του στενού μου κύκλου. Κι όμως, αν η διαφορά δεν ξεκινήσει σε ατομικό επίπεδο, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει γενίκευση. Αυτό που λέω πάντα είναι πως έστω και αν καταφέρουμε να επιρεάσουμε μόνο έναν άνθρωπο με τις πράξεις ή τη στάση μας, ΚΑΝΟΥΜΕ τη διαφορά.

Όποιος λοιπόν αισθάνεται ότι ακόμα και η μικρότερη πράξη μετράει, ας κλείσει τα φώτα του ή ακόμη και το γενικό του σπιτιού του, για μία ώρα στις 28 Μαρτίου, στις 8:30 το βράδυ. Πέστε για ύπνο για μιά ωρίτσα ώστε να είστε πιο φρέσκοι για την βραδυνή έξοδο, ανάψτε κεριά και αράξτε σπίτι με παρέα, βγείτε έξω. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να περάσει "ανώδυνα" αυτή η μία ώρα χωρίς φώτα ή ακόμη και χωρίς ηλεκτρισμό και ίσως έτσι καταφέρουμε σιγά-σιγά να πιστέψουμε ότι ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να κάνει τη διαφορά.

L'inconnu

Στην ηλικία των 65 ετών ο κύριος Gilbert Garcin μόλις έχει συνταξιοδοτηθεί. Μία φυσιολογική εικόνα όμως ενός συνταξιούχου που μας έρχεται στο μυαλό είναι πέρα για πέρα διαφορετική από αυτή του monsieur Garcin, ο οποίος αποφασίζει στην ηλικία αυτή να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Πλέον, στα 80 του χρόνια, έχει εκδόσει 5 βιβλία και τα έργα του έχουν εκτεθεί παγκοσμίως.

Στα έργα του, εκτός από φωτογράφος, εκτελεί και χρέη σκηνοθέτη, μοντέλου και αναλαμβάνει και το όλο στήσιμο του σκηνικού. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του ξεκινάει πάντα με μία αναφορά (και σχετική αναλογία) μεταξύ πραγματικότητας και αφηρημένου η οποία μπορεί να προέρχεται από το οτιδήποτε. Από τα σύννεφα στον ουρανό, μία έκφραση σε κάποιο βιβλίο, ένα μύθο, οτιδήποτε. Από εκεί και πέρα όλα εξαρτώνται από τη διάθεση.

Οι εικόνες του όλες ασπρόμαυρες και εντελώς σουρεαλιστικές μας παρουσιάζουν μικρές ιστορίες της καθημερινότητας με χιούμορ, ευαισθησία αλλά και μία αρκετά κριτική στάση απέναντι στην κοινωνία.

Αν δεν τον έχετε "πετύχει" ακόμα online, αξίζει τον κόπο να ρίξετε μία ματιά στη δουλειά του.
http://www.gilbert-garcin.com/

Υπάρχουν και άλλοι τελικά...

Είδατε χθες το ρεπορτάζ χωρίς σύνορα; Νομίζω ότι παρουσιάζει μία κατάσταση που λίγο πολύ όλοι περνάμε. Ναι, τα 700 και τα 1000 ευρώ το μήνα δεν είναι κάποιος φανταστικός αριθμός αλλά μία πραγματικότητα που βιώνουμε σχεδόν όλοι οι νέοι σήμερα. Νέοι που έχουμε "φάει" τη ζωή μας σε θρανία, έδρανα, μεταπτυχιακά και γλώσσες και που καθώς βγαίνουμε πια στην αγορά εργασίας τρώμε ένα τόσο δυνατό και απότομο χαστούκι που δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε.

Και η ερωτησή μου είναι η εξής: Τι μπορούμε να κάνουμε;;;;;

Ώριμα όμως και με κάποιο μελλοντικό αποτέλεσμα. Γιατί, κύριοι της "γενιάς του Πολυτεχνείου" πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι πλέον οι καιροί έχουν αλλάξει και ότι αυτή η καραμέλα του "αν θεωρώ κάτι στραβό η αντίδρασή μου γι'αυτό είναι να πάω να κλείσω 3-4 δρόμους στο κέντρο με κάποια πορεία" εκτός του ότι έχει κουράσει, δεν βγάζει και πουθενά. Όχι, δεν είμαι ενάντια σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας αλλά όταν γίνονται σχεδόν 2-3 ανά ημέρα, κάπου χάνεται η αξία και ο αντίκτυπος που θα θέλαμε να είχαν. Όταν κατεβαίνουμε στην Ελλάδα και κλείνουμε δρόμους για το ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ καταντάμε να γινόμαστε γραφικοί. Το είπε και το παλικάρι χθες στην εκπομπή και χάρηκα που είδα ανθρώπους που θέλουν μεν να είναι μάχιμοι και να διεκδικούν πράγματα αλλά χωρίς να χρησιμοποιούν τη διεκδίκηση ως δικαιολογία για να λουφάζουν, να μην δουλεύουν, να μην παράγουν και να θέλουν μόνο να πάρουν χωρίς να θέλουν να προσφέρουν.

Ναι το κράτος μας φτύνει κατάμουτρα και μας χλευάζει αλλά η δική μας η απάντηση ποιά είναι; Το ουσιαστικό μας αίτημα ποιό είναι; Να συμπλεύσουμε με συνδικαλιστές του κώλου που θέλουν τη βολή τους (βλέπε περιπτώσεις ΜΕΤΡΟ, ερευνητές στο ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε., καθηγητές Πανεπιστημίων κτλ κτλ κτλ); Να θεωρούμε ότι είναι φυσιολογικό να μην αξιολογούνται κάποιοι; Να θεωρούμε φυσιολογικό να είναι κάποιος ΜΟΝΙΜΟΣ υπάλληλος δημοσίου; Δηλαδή ό,τι και να κάνει ή όπως και να φέρεται ή ό,τι και να (μην) παράγει, αυτός να έχει εξασφαλισμένη τη θεσούλα του; Ή από την άλλη να θεωρούμε φυσιολογικό να δουλεύουμε 10-12 ώρες την ημέρα για 700/1000 ευρώ; Να μας εκμεταλλεύεται ο κάθε εργοδότης και εμείς να λέμε και ευχαριστώ; Προσωπικά δεν θέλω ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Έχουμε φτάσει στα άκρα και στις δύο περιπτώσεις. Και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Στον μεν πρώτο μας ξεζουμίζουν -στην κυριολεξία- και μας δίνουν ψίχουλα, στο δεύτερο καθόμαστε σαν αγάδες και πληρωνόμαστε χωρίς να παράγουμε. Τι στο καλό γίνεται επιτέλους και δεν μπορεί να βρεθεί μία μέση οδός; Γιατί θέλω να δουλέψω, θέλω να παράξω, θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω αλλά πώς...;

Και το χειρότερο όλων είναι ότι σπουδάζουμε, μορφωνόμαστε, "ανοίγουμε" το μυαλό μας και το "όνειρό" μας είναι μία βολεμένη θέση στο δημόσιο!! Τι σημαίνει αυτό; Μία θέση όπου ο μισθός θα μας έρχεται στο πιάτο κι εμείς δεν θα χρειάζεται να κουνίσουμε το δαχτυλάκι μας. Πώς γίνεται κάποιος που είναι στα πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του να επιζητεί μία δουλειά όπου θα φυτοζωεί, δεν θα παράγει και θα θεωρεί υποχρέωση του κράτους να τον πληρώνει; Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με τόσο μεγάλο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων! 1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι για 10.000.000 πληθυσμό... Τραγικό;;; Και όμως αληθινό. Και επειδή η πλειοψηφία αυτών ΔΕΝ παράγει, καλούμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι να αναπληρώσουμε το κενό.

Η "πλύση" εγκεφάλου όμως ξεκινάει από ένα χώρο που ουσιαστικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο. Το Πανεπιστήμιο. Και έτσι βγαίνουμε μετά στον "έξω κόσμο" με ένα κεφάλι γεμάτο ηλίθιες ιδέες και με μία νοοτροπία του στυλ: "Τώρα μου χρωστάτε. Και τίποτα να μην κάνω, μου χρωστάτε." Και μου κάνει τραγική εντύπωση που παιδιά θεωρητικά σκεπτόμενα γίνονται υποχείρια του κάθε καθηγητή ο οποίος στην ουσία τα βάζει μπροστά να κάνουν τη "δουλειά" για αυτόν μέσω των καταλήψεων (όχι σε όλες τις περιπτώσεις αλλά σε αρκετές εξ'αυτών). Και μη μου πείτε, για παράδειγμα, ότι οι φοιτητές δεν θα ήθελαν αξιολόγηση της σχολής και των καθηγητών τους (φυσικά υπό όρους), αλλά προτιμούν την κατάσταση που επικρατεί τώρα όπου οι σχολές έχουν καταντήσει τσιφλίκια των καθηγητών.

Αρχικά λοιπόν ας σκεφτούμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε να κάνουμε και μετά ας προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να το διεκδικίσουμε και να παλέψουμε για αυτό. Τουλάχιστον χαίρομαι που ανακάλυψα πως υπάρχουν άνθρωποι ανάλογα σκεπτόμενοι και που ίσως αν βάλουμε όλοι κάτω τις απόψεις μας, βρεθεί κάποια λύση.

Για όποιον θέλει να ενημερωθεί και να διαβάσει, ας ρίξει μία ματιά στο www.g700.blogspot.com και μιάς και θα είναι εκεί ας το κάνει και bookmark :)

WHAT THE FUCK?????

Ok... Πόση αρρώστια μπορεί να κουβαλάει το ανθρώπινο μυαλό τελικά;;;;; Πώς μπορεί να συλλάβει μία τέτοια ιδέα ανθρώπινος νους; Να πάρεις ένα σκυλί από το δρόμο, να το δέσεις, να το αφήσεις να πεθάνει από πείνα και δίψα και να το βάλεις σε έκθεση όπου θα περνάει κόσμος και θα το βλέπει ως "έργο τέχνης"; Και καλά ο βλαμμένος που το σκέφτηκε πες ότι χρίζει ψυχιατρικής παρακολούθησης. Οι διοργανωτές της έκθεσης που άκουσαν την ιδέα του και όχι μόνο δεν τον πλάκωσαν στο ξύλο αλλά δέχτηκαν να την υλοποιήσουν; Όλος αυτός ο κόσμος που πέρασε και θαύμαζε το "έργο τέχνης" και δεν έκανε τίποτα; Η Bienal που τον έχει καλέσει να το επαναλάβει;

Έλεος... :'(

Weird game...

Ok, δεν μου αρέσουν ιδιαιτέρως τα blogo-παίχνιδα αλλά μιάς και το θέμα αφορά βιβλία είπα να ανταποκριθώ στο κάλεσμα του Elerran και να σας γράψω κι εγώ τις περιόδους 6,7 και 8 από το βιβλίο που διαβάζω τελευταία και έχω μόνιμα κάπου κοντά μου. Είναι το "Cryptonomicon" του Neal Stephenson και έχει συνολικά 914 σελίδες... με small print... Αν είχε μία λίιιιγο μεγαλύτερη γραμματοσειρά θα ξεπερνούσε άνετα τις 1000. It's totally worth it though ;-)

Suddenly all of the other people in the room are exchanging those amused looks again. "I gather from your reaction," says the Main Guy, "that this has been of continuing interest to you as well."

Waterhouse wonders what his reaction was, did he grow fangs or maybe drool into his coffee?

Με τη σειρά μου, πετάω το μπαλάκι στα υπόλοιπα μέλη της blogo-σφαιρας που υπάρχουν στη λίστα μου.

Thank you

27 χρόνια μετά επανήλθαν για μία κανονική συναυλία στη μνήμη του Ahmed Ertegun με τον Jason Bonham να αναπληρώνει επάξια το τεράστιο κενό του πατέρα του John. Και δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν τα συναισθήματα που ένιωσα βλέποντας τα video που έχουν κυκλοφορήσει και τα αβίαστα δάκρυα που κυλούσαν ασταμάτητα όταν είδα το παραπάνω βίντεο και το πόσο πολύ θα ήθελα να βρίσκομαι εκεί και να τους δω από κοντά ή το πόσο εύχομαι να αποφασίσουν να κάνουν μία περιοδεία...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν σε αυτούς τους τέσσερεις ανθρώπους που με έμαθαν να ακούω μουσική, χρόνια αφότου σταμάτησαν να παίζουν μαζί.

Sometimes we put up walls...

not ONLY to keep people out...

but to see who cares enough...

to knock them down...

A' Bientôt Paris

Ταξιδιών συνέχεια και θα σας περιγράψω τις ημέρες μου στο Παρίσι υπό την φιλοξενεία της S., βέρας Παριζιάνας που γνώρισα στο Πανεπιστήμιο. Είναι πρωί λοιπόν και ξεκινάω μιά και δυό για το Waterloo Station να πάρω το τρένο για Gare du Nord στο κέντρο του Παρισιού. Ποιό τρένο θα ρωτήσετε τώρα αφού η Αγγλία είναι νησί. Ε θυμάστε εκείνο το κουλό που έλεγαν κάποτε να φτιάξουν και να περνάει κάτω από το βυθό; Το έφτιαξαν τελικά (σιγά μην είναι σαν κι εμάς που όλα τα έργα μας είναι σαν το Γεφύρι της Άρτας) και από το 1994 λειτουργεί κανονικότατα. Θυμάμαι πάντως που το άκουγα σαν σχέδιο όταν ήμουν μικρή και μου φαινόταν αδύνατο...

Θέα της πόλης από τη Notre Dame

Η αλήθεια είναι πως είχα ένα ελαφρό μειδίασμα όταν σταμάτησε να περνάει το φως του ήλιου και άναψαν τα φώτα αλλά με είχε συνεπάρει τόσο πολύ η ιδέα του ταξιδιού και των όσων είχα να δω που έχωσα τα ακουστικά από το CD player στ'αυτιά μου χαμογελώντας και η ώρα πέρασε χωρίς καν να το καταλάβω. Φτάνω στο Gare du Nord και γίνεται ο κακός ο πανικός. Αναρωτιέμαι πως θα βρω τη S. και αποφασίζω πως και να μην τη βρω δεν θα χαλάσω τη ζαχαρένια μου, αφού.. ΕΙΜΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! Δεν χρειάστηκε όμως καθώς ξεπρόβαλλε μπροστά μου την κατάλληλη στιγμή και με έσωσε από το χαμό και τη βαβούρα του σταθμού.

Το ακριβώς επόμενο πράγμα που είδα στο Παρίσι ήταν το μετρό... Αντικειμενικά το μετρό τους έχει το χάλι του το μαύρο. Μύριζε απαίσια και είχε παντού ακαθαρσίες. Παρ'όλα αυτά μέχρι και σε κάτι άσχημο μπορείς να βρεις ομορφιά κι έτσι αποφάσισα να κρατήσω τη μποέμ και artistique αίσθηση που απέπνεε. Θυμάμαι που η S. είχε πολύ άγχος για το αν θα μου αρέσει η πόλη και ακόμη περισσότερο για τη συμπεριφορά που θα αντιμετώπιζα από τους συμπολίτες της. Δεν ήθελε να ρωτάμε για κατευθύνσεις γιατί φοβόταν πως θα μας έφτυναν στα μούτρα. Η αλήθεια είναι πως οι Παριζιάνοι δεν είναι τόσο εξυπηρετικοί και ευγενικοί όσο οι Άγγλοι όταν θα τους ρωτήσεις κάτι. Παρ'όλα αυτά επιστράτευα όση γοητεία και cuteness είχα και ποτέ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα από κάποιον, είτε μίλαγα Αγγλικά είτε Γαλλικά. Τα Γαλλικά μου δε, σε αχρεία κατάσταση αφού είχα να τα εξασκήσω κάμποσα χρονάκια και οι Γάλλοι να γελάνε αλλά όχι κοροϊδευτικά, με πολύ συμπάθεια και affection. Με το πέρας των ημερών ξαναπήρα τα πάνω μου.

Le Seine από τον Πύργο του Άιφελ

Γυρίσαμε όλη την πόλη στις λίγες αυτές ημέρες που έμεινα εκεί. Ξεκινήσαμε από την Όπερα με την οποία είχα και έχω μεγάλη πόρωση λόγο του Phantom, ανεβήκαμε στον Πύργο του Άιφελ (Tour d'Eiffel), επισκεφθήκαμε τις Invalides, πήγαμε στη Notre Dame και ήπιαμε καφέ στο Isle Saint-Louis δίπλα στον Σηκουάνα. Επισκεφθήκαμε το Montparnasse το βράδυ για ποτό και το πρωί βόλτα στην Avenue des Champs-Élysées.

Les Invalides και πάλι από τον Πύργο του Άιφελ

Η επίσκεψη στη Μονμάρτη ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες μου στην πόλη. Πήγαμε στη Sacre Coeur, γυρίσαμε όλα τα σοκάκια, ήπιαμε καφέ στην κεντρική πλατεία που είναι πλημμυρισμένη από μουσικούς, πλανόδιους πωλητές και -κυρίως- ζωγράφους. Πολλούς πολλούς ζωγράφους με τα καβαλέτα τους στημένα στους δρόμους και τα πεζοδρόμια.

Η Βασιλική εκκλησία της Μονμάρτης (Sacre Coeur)

Η ομορφότερη όμως όλων των εμπειριών που είχα ήταν η επίσκεψή μου στο Λούβρο. Η S. εκείνη τη μέρα έπρεπε να πάει σε μία συνέντευξη για δουλειά και είχα μείνει μόνη μου. Me and the city! Αποφάσισα λοιπόν να πάω να δω το Λούβρο καθότι η S. δεν ήθελε να το επισκεφθεί. Και έμεινα μαγεμένη... Θα μπορούσα να περάσω μία εβδομάδα εκεί μέσα και να μην έχω δει τα πάντα αλλά να μην έχω βαρεθεί στο ελάχιστο, επίσης.

Le Louvre

Τελευταίο σας άφησα το "Deux Moulins" που είναι η θρυλική καφετέρια που γυρίστηκε η ταινία "Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain". Η S. κι εγώ ξετρελλαμένες από την ταινία τότε, θέλαμε πάση θυσία να πιούμε καφεδάκι εκεί. Κατηφορίσαμε λοιπόν από τη Μονμάρτη, περάσαμε δίπλα από το σπίτι του Vincent van Cogh και λίγο πριν φτάσουμε στο Moulin Rouge...

... μμμμ εδώ γύρω είναι.

Όσο και αν σας φανεί περίεργο, περάσαμε 4-5 φορές απέναντι από το καφέ ψάχνωντας και δεν το βλέπαμε. Καμία σχέση ο εξωτερικός χώρος σε σύγκριση με την ταινία. Το καφέ περνάει εντελώς απαρατήρητο και αν όντως δεν ψάχνεις εσκεμμένα για να το βρείς, το προσπερνάς χωρίς δεύτερη ματιά. Τέλος πάντων, το βρήκαμε και μπήκαμε μέσα, χαμογελώντας και οι δύο σαν ηλίθιες. Κάτσαμε, ήπιαμε αργά αργά το καφεδάκι μας, δεν παραλήψαμε βεβαίως βεβαίως να επισκεφθούμε την τουαλέτα (ένεκα της σκηνής), βγάλαμε φωτογραφίες και κατηφορήσαμε για περισσότερη εξερεύνηση.

Aux Deux Moulins

Το ταξιδάκι μου τελείωσε και επέστρεψα περιχαρής με την υπόσχεση στον εαυτό μου να ξαναπάω κάποτε.

Le Trocadero και πάλι από τον Πύργο του Άιφελ

El Día de los Muertos

Είναι Νοέμβρης και όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, στο Μεξικό γιόρτασαν τη"Μέρα των Νεκρών". Μία γιορτή που έρχεται από τα βάθυ των αιώνων και έχει υποστεί αρκετές αλλαγές και προσθήκες. Βέβαια δεν γιορτάζουν μόνο στο Μεξικό αλλά από εκεί ξεκίνησε το έθιμο και έχει πλέον επεκταθεί και σε άλλες ισπανόφωνες χώρες.

Και όταν λέμε γιορτή, εννοούμε γιορτή. Όχι κλάψες και μοιρολόγια, αφού θεωρούν πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά το ξεκίνημα μίας καινούργιας πορείας στη ζωή του ατόμου. Είναι μία μέρα που θυμούνται όσους "έφυγαν", γιορτάζουν το πέρασμά τους στον άλλο κόσμο αλλά και μία μέρα που θεωρείται πως όλοι όσοι "έφυγαν", επιστρέφουν για να ανταμώσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αυτές οι λίγες στιγμές που θα περάσουν στον κόσμο μας λοιπόν πρέπει να είναι ευχάριστες και να τους μείνουν αξέχαστες μέχρι την επόμενη φορά που θα ανταμώσουν και πάλι με τους δικούς τους.


Το όλο κλίμα είναι πολύ ευχάριστο, υπάρχουν παντού χρώματα και γλυκά (candy calaveras), κούκλες και κρανία και φυσικά πολλά πολλά λουλούδια. Επίσης υπάρχει και το λεγόμενο "pan de muerto" που είναι κάτι σαν το δικό μας τσουρέκι και είναι απαραίτητο για τη δημιουργία του βωμού και των προσφορών. Για τα παιδιά υπάρχουν πάντα παιχνίδια στο βωμό και για τους ενήλικες τεκίλα, μεθκάλ και άλλα ποτά. Η γιορτή αυτή γίνεται και στην Ελλάδα κάθε χρόνο, στο Κέντρο Πολιτισμού και Γλώσσας Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, κάπου στη Χ. Τρικούπη. Πέρσυ ήμουν κι εγώ εκεί οπότε μπορώ να σας το συστήσω ανεπιφύλακτα καθώς ήταν από τα ωραιότερα events που έχω πάει.


Οι PC Gamers θα κατανοήσετε ακόμα καλύτερα το όλο κλίμα της γιορτής από το mood που αποπνέει το Grim Fandango της Lucas Arts, το οποίο είναι βασισμένο στη "Μέρα των Νεκρών" και είναι από τα καλύτερα adventures που έχω παίξει ποτέ!

Hola carnal! :0)

«Τακ-τακ» κτυπώ το πεζοδρόμιο με το ραβδί μου

Χθες το βράδυ είχα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες. Μιλούσα στο Skype... Ok αυτό από μόνο του δεν είναι και τόσο συναρπαστική εμπειρία. Αυτό που την έκανε συναρπαστική ήταν ότι στην άλλη άκρη της γραμμής είχα την φίλη μου την Ε. η οποία είναι εκ γενετής τυφλή. Χρησιμοιποιεί λοιπόν το Skype και αρκετά ακόμα προγράμματα τα οποία έχουν software για τυφλούς. Μία ειδική κατηγορία software αρκετά πολύπλοκου που όμως κάνει αυτά που φαίνονται σε εμάς εύκολα και δεδομένα, εφικτά για εκείνους. To internet λοιπόν, ήταν μία αρκετά πικρή ιστορία για τους τυφλούς (τουλάχιστον στον ελλαδικό χώρο) αλλά πλέον υπάρχει πρόσβαση σε αρκετά online προγράμματα.

Την Ε. τη γνώρισα όταν ήμουν φοιτήτρια και είναι από τα λίγα άτομα που εκτιμώ και θαυμάζω ΤΟΣΟ πολύ. Και πάνω απ'όλα... είναι από τα λίγα άτομα που γνωρίζω και αντιμετωπίζουν τη ζωή τόσο θετικά.

- Πώς είναι τα χρώματα;

- Τι εννοείς;

- Πώς είναι ρε παιδί μου; Εγώ για παράδειγμα έχω κάνει την εξής σύνδεση στο μυαλό μου. Μαύρο=καταθλιπτικό, Άσπρο=θετικό, Γαλάζιο=καλό, Κόκκινο=κακό...

- Γιατί κακό το Κόκκινο;

- Εεεεε δεν ξέρω. Δεν ξέρω πως είναι τα χρώματα. Μάλλον τα αντιλαμβάνομαι έτσι από βιβλία που διαβάζω και από αυτά που ακούω από τους γύρω μου.

- Έψαξα στη βιβλιοθήκη με Braille για βιβλία αυτού του Tolkien που μου 'χεις πάρει τ'αυτιά αλλά δεν έχει τίποτα. Άσε που όποιον έχω ρωτήσει δεν τον ξέρει.

- Είναι αστοιχείωτοι γι'αυτό. Θα ψάξω κι εγώ μήπως και βρω τίποτα.

...
...
...

- Τι είναι αυτό;

- Λέγεται audio book. Είναι βιβλία σε κασσέτα και CD.

- Αααααα αυτό μου θυμίζει τις θεατρικές παραστάσεις που μας ηχογραφούσαν σε κασσέτες στη σχολή τυφλών.

- Καλησπέρα. Ήρθα για καφεδάκι.
- Πάνω στην ώρα που έφτιαχνα και για 'μένα. Έλα μέσα.
- Μέσα στα σκοτάδια φτιάχνεις καφέ;
- Είμαι τυφλή παιδάκι μου τι να το κάνω το φως;
- Right... Κι εγώ ηλίθια.



- Πήγε 5 η ώρα...
- Ε; Πού το κατάλαβες;
- Κοίταξα το ρολόι μου...



- Με τσαντίζει όταν ο κόσμος με ρωτάει πως αντιλαμβάνομαι το ένα και το άλλο.

- Γιατί; Αφού μαζί τα συζητάμε συνέχεια;

- Καταρχάς με σένα είναι διαφορετικά, είσαι φίλη μου. Επιπλέον, τώρα που το σκέφτομαι δεν με έχεις ρωτήσει για κάτι τέτοιο ποτέ. Εγώ άρχισα και σε ρωτάω συνέχεια για διάφορα.

- Οκ έχω κι εγώ μία απορία.
- Shoot.
- Μπορείς να "δεις" κάποιον αν ψηλαφίσεις το πρόσωπό του; Όπως κάνουν στις ταινίες.

- Όχι. Καταλαβαίνεις κάποια πράγματα αλλά δεν τον "βλέπεις". Δεν ξέρεις πως είναι.


- Τελικά την είχα παρεξηγήσει τη rock μουσική. Είναι πολύ ωραία.
- Σου άρεσε η κασσέτα που σου έγραψα;
- Ναι και έκλαψα πολύ...
- Γιατί;
- Γιατί το "When a Blind Man Cries" μίλησε στην ψυχή μου.

Fast and "furious"

Η ζωή είναι όλο εκπλήξεις. Και οι ελληνικοί δρόμοι ακόμη περισσότερες...

Ξύπνησα κι εγώ το πρωί περιχαρής να πάω στη δουλειά, έχοντας ξεχάσει το χάλι που επικρατεί. Και όχι δεν μιλάω για την κίνηση, αλλά για το attitude που έχουν όλοι με το που πιάνουν το τιμόνι στα χέρια τους.

Να, όπως αυτή η κοπελίτσα το πρωί που αποφάσισε να περάσει 3 ρεύματα στην Ποσειδώνος με τη μία, χωρίς φλας και χωρίς να κοιτάει κανένα καθρέφτη με αποτέλεσμα να φτάσει ακριβώς δίπλα μου και παρόλα αυτά να συνεχίζει για το ρεύμα που ήμουν -με υπερβολική κιόλας- ταχύτητα. Τι να κάνω κι εγώ πλακώθηκα στα φρένα και στις κόρνες (παρ'όλο που δεν τις συμπαθώ καθόλου και προσπαθώ να τις αποφεύγω όσο μπορώ) και μόνο τότε πήρε μπρος η κοπελίτσα της ιστορίας μας για να κόψει ταχύτητα και να μαζευτεί πίσω στο ρεύμα της.

Και δώστου μετά να μου κάνει νοήματα ζητώντας μου συγγνώμη και να πιάνει το κεφάλι της για το τι πήγε να πάθει πρωί πρωί και άλλα τέτοια "ωραία". Ε μα κοπέλα μου γλυκιά δεν θα το πάθαινες μόνο εσύ όμως. Θα έπερνες σβάρνα και κάποιον άλλο κακομοίρη που πήγαινε κανονικά και δεν έφταιγε σε τίποτα.

Πάντως, πέραν του άνωθεν σκηνικού, δεν μπορώ να καταλάβω γενικότερα τη συμπεριφορά του νεοέλληνα στο τιμόνι. Χαμός στους δρόμους κάθε μέρα. Κόρνες, τσαντίλες, τσαμπουκάδες, σφήνες... Έλεος ρε παιδιά! Λες και όλοι ξυπνάνε κάθε πρωί και κατεβάζουν 5-6 LSD και βλέπουν παντού πράσινους δράκους. Βάλτε λίγη μουσικούλα και χαλαρώστε. Ξέρω υπάρχει απίστευτη κίνηση κάθε μέρα κ.τ.λ. κ.τ.λ. κ.τ.λ. αλλά σα να μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι σηκώνονται το πρωί και ψάχνονται για καβγάδες.

Άσε που όλοι νομίζουν ότι τα φλας και τα αλάρμ είναι διακοσμητικά φωτάκια που τα ανάβουμε μόνο Πάσχα και Χριστούγεννα. Αντ'αυτού, ανάβουν όλοι σα γύφτικα σκεπάρνια τα φώτα ομίχλης και λαμποκοπάνε μέσα στη νύχτα. Εκτός του ότι λαμποκοπάνε όμως, να ξέρεις "φίλε" οδηγέ ότι τυφλώνουν και τον απέναντι, καθότι αυτά τα φωτάκια ειναι για την ομίχλη. Για ποιά; Για την ο μ ί χ λ η... Άϊντε γιατί παίρνουμε σβάρνα και ανάβουμε ότι να ΄ναι και αυτά που είναι λειτουργικά και επιβάλλεται, δεν τα ανάβουμε. Πρέπει να έχεις "το κληρονομικό χάρισμα" για να καταλάβεις αν ο άλλος θέλει να στρίψει κάπου ή να κάνει μία στάση που όλως τυχαίως θα είναι και ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΕΣΗ του δρόμου. Με κλασικό attitude "άντρα θέλω, τώρα τον θέλω", παρατάνε το αμάξι όπου να 'ναι αρκεί να κάνουν τη δουλίτσα τους.

Τέλος πάντων, ελπίζω η νεότερη γενιά (εμείς δηλαδή) να ξεπεράσουμε τα κόμπλεξ και τη δίχως παιδεία στάση των παλαιότερων και να αρχίσουμε σιγά σιγά να καλυτερεύουμε την κατάσταση στις λεοφώρους, τους δρόμους, τα πεζοδρόμια και τη συμπεριφορά πίσω από το τιμόνι.

Μία εποικοδομιτική ημέρα στη δουλειά...

...ή αλλιώς "Πως βγαίνουν τα σίριαλ".

Λοιπόοοοοοον... Έχω στήσει το routerάκι μου. Έχω πάρει backups και έχω τελειώσει και με το 3D Logic παιχνιδάκι με τον κύβο...

Χμμμμμ... Τι να κάνω τώρα;

...
...
...

Το msn είναι εδώ και σας αγαπάει:


Eledrin: pes tpt de

Eledrin: ade

Moursoula: ti na pw...

Moursoula: peinasa...

Eledrin: vrwmo-bakaniara

Moursoula: min me koroideveis emena giati aaaaaaaaaa

Eledrin: me apeileis?????

Eledrin: 8a se tsakisw!

Moursoula: e nai loipon!

Eledrin: 8a sou kanw karateka

Moursoula: i aaaaaaaaaa

Eledrin: skasmos

Eledrin: mhn epivaryneis th 8esh sou

Moursoula: skasmos kai skase

Moursoula: kai vgale kai to skasmo

Eledrin: Xouanita sto exw ksanapei!! ws edw htan! den 8a kanw pisw pleon

Moursoula: ma Jose Fernandez...lypisou me ...sygxwra me sou lewwwwwwwww

Moursoula: klaps klaps

Eledrin: +fap+ (xastouki)

Moursoula: aaaaaaaaaaaaaaaaa

Eledrin: oxi! den se sygxwrw!

Moursoula: (sfadazw)

Eledrin: na fygeis brosta apo ta matia mou axreia!

Moursoula: ma se parakalw....den ithela na paw me ton Maria Jose De la Piasta mas kai Kouna ta

Moursoula: mhhhhhhhhhhhhhhh

Eledrin: (exw gyrisei thn plath mou)

Eledrin: (se agnow Xouanita)

Moursoula: tha kanw oti theliseis Jose Fernandez.....

Eledrin: pare mou mia pipa!

Moursoula: na kopseis to tsigaro????

Eledrin: 8a kopsw kai to tsigaro ama mou pareis

Moursoula: xereis pws.....egw....den ta katafernw....eimai avgalti se afta Jose Fernandez.....

Moursoula: min me anagazeis...

Moursoula: mi....

Moursoula: ma ....mhhhhhhhh

Eledrin: pou ta poulas ayta mwrh kaltsa kseganwth! egw de se mazeya apo ta pezodromia? e??????

Eledrin: +fap+ (fapa)

Moursoula: aaaaaaaaaahhhhhhh stamata piaaaaaaa

Moursoula: akarde....

Moursoula: omws twra tha deisssssssss

Moursoula: mpaaaaaaaaaaaaaaaammmmmmmmm

Moursoula: (pistolidi)

Moursoula: psofises..e?

Eledrin: (exw aleksisfairo)

Moursoula: den mas xezeis

Eledrin: (shkwnomai panw kai se petaw apo to para8yro)

Moursoula: psofa na teleiwnoume


To be continued...

Long live Triumph!

God I love this dog...

"Star Wars Premiere"




"Bon Jovi"




May the force be with you... FOR ME TO POOP ON!!!!

Give us a smile love :-)

Smilies... ή αλλιώς emoticons.

Όλοι τα χρησιμοποιούμε καθημερινά πλέον. Όλοι ξέρουμε τι σημαίνουν. Ξέρουμε όμως πως μας προέκυψαν; Ε; Ε; Ξέρουμε από που κι ως που τα έχουν κοτσάρει όλοι παντού; Γράφουμε mails, κάνουμε chat, παίζουμε online MMOs και παντού θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι της ηλεκτρονικής επικοινωνίας μας. Μέχρι και οι messengers απανταχού, έχουν σαν δέλεαρ την ποικιλία από χαζοχαρούμενα προσωπάκια που κάνουν διάφορες γκριμάτσες. Πώς ξεκίνησαν όμως όλα αυτά; Και γιατί;

Βρισκόμαστε λοιπόν κάπου στις αρχές του '80 όπου η κοινότητα Πληροφορικής του Carnegie Mellon χρησιμοποιούσε τον προκάτοχο των σημερινών newsgroups (τα λεγόμενα online bulletin boards) για διάφορες ανακοινώσεις και on-line συζητήσεις. Και επειδή είναι στη φύση του ανθρώπινου είδους να δρα και να αντιδρά χειρότερα και από χιμπατζήδες, άρχισε να γίνεται ο χαμός ο ίδιος από παρεξηγήσεις και flames.

Γιατί;

Μα γιατί κάποιος θα έγραφε ένα χιουμοριστικό post, κάποιος άλλος δεν θα "έπιανε" το αστείο και πάει λέγοντας...

Humans... Pfffff....

Άρχισαν να γίνονται διάφορες προτάσεις ως προς το τι θα έπρεπε να γίνει, ειπώθηκαν πολλά και διάφορα. Συσκέψεις επί συσκέψεων για να μπορέσει να λυθεί το θέμα. Μεγάλο πρόβλημα της εποχής λέμε. Άκου να δεις φίλε μου... Λες και δεν μπορούσαν να κοτσάρουν δίπλα από το αστειάκι τους μία παρένθεση και να πουν "μη με παίρνεις στα σοβαρά!" / "αστειάκι" / "εδώ γελάτε" κτλ κτλ

Αρχικά λοιπόν κάποιος πρότεινε να χρησιμοποιήσουν το χαρακτήρα (*) στο subject του post, σε άλλον άρεσε περισσότερο ο χαρακτήρας (%). Κάποιος άλλος είπε να βάζουν (*) για τα "καλά αστεία", (%) για τα "χάλια αστεία" και (*%) για το mix... (μήπως να βάλουμε και γαρνιτούρα από πάνω λέω εγώ;;;;;)

Έπειτα είχαμε και τους "εμπνευσμένους". Ένας πρότεινε το (&) γιατί λέει ήταν το πιό αστείο σύμβολο στο πληκτρολόγιο και επιπλέον έμοιαζε με έναν χοντρούλη κύριο που γελούσε, ενώ αλλός προτίμησε το ( {#} ) γιατί έμοιαζε με χείλια και δόντια ανάμεσά τους (ο πρώτος μάλλον έπερνε πολλά ναρκωτικά και ο δεύτερος ακόμα περισσότερα...)

Ο καθένας με το μακρύ και το κοντό του όπως καταλαβένετε (έλεος δηλαδή....), μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να κάνει την πρότασή του πάνω στο φλέγον θέμα ο γλυκύτατος κυριούλης Scott Fahlman :

19-Sep-82 11:44 Scott E Fahlman :-) From: Scott E Fahlman I propose that the following character sequence for joke markers: :-) Read it sideways. Actually, it is probably more economical to mark things that are NOT jokes, given current trends. For this, use :-(

The rest is history...

Μετά από αυτό άρχισαν να ξεπροβάλλουν από παντού διάφορες παραλλαγές και μέχρι και σήμερα ανακαλύπτουμε καινούργιες. Μετά από αυτό η online επικοινωνία απέκτησε τη δική της ιστορία και το δικό της lore.



Μη μου μπερδέψετε τώρα τα "smilies" με το "smiley face", εντάξει; Το "smiley face" είναι για ανάλυση σε άλλο blog, καθότι είμαστε και computer geeks εδώ και δε μασάμε από τέτοια! :P

Αδυναμίες - Part II

Éire

(Ireland)

Πάντα είχα ένα fascination με την Ιρλανδία. Δεν θυμάμαι ακριβώς το λόγο του πως και γιατί ξεκίνησε όλο αυτό. Ίσως είναι που με είχε συνεπάρει η Κέλτικη μυθολογία ή ίσως ήταν η συμπόνια της διχοτόμησης και ο συνεχής αγώνας τους για ανεξαρτησία. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι από πολύ νωρίς μου είχε δημιουργηθεί μία έντονη επιθυμία να πάω εκεί. Και τα κατάφερα.

Άνοιξη του 1999 και το όνειρό μου γίνεται πραγματικότητα. Μαζί με άλλους 3 βρέθηκα στην πρωτεύουσα της χώρας που αγαπούσα και που τόσο πολύ περίμενα να πάω. Και δεν με απογοήτευσε. Αντιθέτως την αγάπησα ακόμα περισσότερο. Αγάπησα τους "ζεστούς" ανθρώπους της, το πόσο "φωνακλάδες" και ευχάριστοι ήταν, τα χρώματά της, τη μουσική που ακουγόταν συνέχεια και σε κάθε σημείο της πόλης, τον παραδοσιακό χορό τους και φυσικά την προφορά τους...

Αααααααχ... τι Τ Ε Λ Ε Ι Α προφορά που έχουν αυτοί οι Ιρλανδοί. Δε βρίσκετε; Εγώ πάντως κάτι παθαίνω κάθε φορά που τους ακούω να μιλάνε.

Δυστυχώς επισκέφτηκα μόνο το Δουβλίνο, αλλά έχω δώσει rain check με με τους ντόπιους για να ξαναπάω!

Για να δούμε όμως 2-3 βασικά πραγματάκια για την Ιρλανδία.

Καταρχάς, οι Ιρλανδοί είναι απόγονοι των Κελτών (από το όνομα του Κέλτου, γιού του Ηρακλή ;-) ) και αποτελούν τον μεγαλύτερο εναπομείναντα πληθυσμό από τους κελτικούς λαούς και που η μυθολογία τους είναι από τις αγαπημένες μου!

Στο νησί δεν μιλούσαν ανέκαθεν Αγγλικά. Υπήρχε η Ιρλανδική γλώσσα που ήταν μία από τις διαλέκτους των Κελτών (γαελικά - Irish Gaelic) και που -δυστυχώς- στις μέρες μας τήνει προς εξαφάνιση. Πριν καταφέρω ακόμα να πάω, έτυχε να δουλεύω part-time στην Αγγλία με μία Ιρλανδή γιαγιά την οποία έπριζα κάθε μέρα να μου μαθαίνει διάφορες εκφράσεις στα γαελικά και η οποία άπαξ και έπαιρνε μπρος δε σταματούσε με τίποτα (άλλο που δεν ήθελα εγώ!).

Το 1171 ο Χένρυ ΙΙ της Αγγλίας, χρησιμοποιώντας έναν παππικό νόμο ξεκίνησε τις πρώτες απόπειρες διεκδίκησης του νησιού και από τον 13ο αιώνα και μετά η Ιρλανδία αποτελεί πλέον μέρος της Μεγάλης Βρετανίας. Η ανεξαρτησία και επανίδρυση του ελεύθερου κράτους ξεκίνησε το 1921 και ακόμη και σήμερα οι Ιρλανδοί παλεύουν για τη διεκδίκηση και του Βόρειου μέρους του νησιού (σας θυμίζει κάτι αυτό;;;;).

Last but not least ένα από τα βασικά πράγματα που ΠΡΕΠΕΙ να γνωρίζετε για την Ιρλανδία είναι η Guinness (που σερβίρουν με τριφυλλάκι στον αφρό!) και της οποίας αναφορές συναντούσα παντού. Να, όπως σε αυτό το κτήριο για παράδειγμα:

Διάσημοι (αγαπημένοι μου) Ιρλανδοί:

- Rory Gallagher

- Thin Lizzy

- U2

- The Answer

- Clannad

- The Waterboys

- Loreena McKennitt (βασικά η καταγωγή της, αλλά γράφει Κέλτικη μουσική και γι'αυτό την αγαπάω!!)

- Oscar Wilde

- Jonathan Swift

MUST για να δείτε:

- "Bloody Sunday" (του Paul Greengrass)

- "The Wind That Shakes The Barley" (του Ken Loach)

- "Lord Of The Dance" (του Michael Flatley- μουσικόχορευτικό)

Ναρκοληψία

Σας λέει τίποτα η λέξη; Εμένα πάλι δεν μου έλεγε τίποτα, μέχρι που είδα ένα σχετικό ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση το οποίο και βρήκα απίστευτα περίεργο. Για διαβάστε λίγο παρακάτω...

Ναρκοληψία: Η ναρκοληψία είναι μια ασυνήθιστη και συγχρόνως εντυπωσιακή κατάσταση κατά την οποία το άτομο έχει επαναλαμβανόμενες ακαταμάχητες προσβολές ύπνου που όταν έρχονται δεν μπορεί να αντισταθεί και μπορεί ως αποτέλεσμα να κοιμηθεί σε ακατάλληλες ή επικίνδυνες συνθήκες, στο μέσο μιας συζήτησης για παράδειγμα ή κατά την οδήγηση. Επίσης το άτομο μπορεί να εκδηλώνει σε ποσοστό 70% βραχέα επεισόδια καταπληξίας, δηλαδή αιφνίδιας απώλειας του μυϊκού τόνου συχνά ως αποτέλεσμα έντονης συγκίνησης. Μετά δηλαδή από έντονο γέλιο, θυμό, έκπληξη το άτομο μπορεί να σωριαστεί κάτω χωρίς όμως να έχει χάσει τις αισθήσεις του ή απλά να του πέσουν αντικείμενα που κρατά, να χαλαρώσει το σαγόνι του, να πέσουν τα βλέφαρα του, το κεφάλι του ή τα χέρια του. Τέλος 30-50% των ατόμων που πάσχουν από ναρκοληψία κατά το μεταβατικό διάστημα μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης βιώνουν παράλυση κατά τον ύπνο, αδυναμία δηλαδή να κινηθούν και 20-40% βιώνουν υπναγωγικές ψευδαισθήσεις, είτε οπτικές είτε ακουστικές ή κιναισθητικές. Τόσο η παράλυση όσο και οι ψευδαισθήσεις διαρκούν δευτερόλεπτα ως λίγα λεπτά και θεωρούνται ότι είναι το αποτέλεσμα εισβολής στοιχείων REM ύπνου κατά τη διάρκεια εγρήγορσης του ατόμου.

Καθόμουν λοιπόν στην τηλεόραση και παρακολουθούσα αλλά καθότι δεν είχα ιδέα για την ασθένεια, αρχικά τη βρήκα απίστευτα ωραία (ως γνήσια supporter του Μορφέα - δείτε ανάλογο post). Μόνο που δεν ευχόμουν να την είχα κι εγώ ένα πράγμα... Uber cool (σκεφτόμουν). Τι καλύτερο από το να κοιμάσαι όλη μέρα και να έχεις και δικαιολογία!

Καθώς όμως προχωρούσε η αφήγηση και η παρουσίαση τεσσάρων περιπτώσεων από ασθενείς στην Αγγλία, άρχισα να αλλάζω γνώμη και να συνειδητοποιώ τη σοβαρότητα της ασθένειας. Σαν κάποιο είδος αναπηρίας, όπου ο ναρκοληπτικός μπορεί να αφεθεί στην αγκαλιά του Μορφέα ανά πάσα στιγμή. Είτε όταν οδηγεί, είτε όταν τρώει, είτε όταν περιμένει το λεωφορείο στη στάση, είτε όταν μαγειρεύει, είτε όταν έχει πάει σινεμά ή έχει βγει ένα ρομαντικό ραντεβού. Παντού-και-ανά-πάσα-στιγμή και φυσικά με οδυνηρά αποτελέσματα τις περισσότερες των περιπτώσεων εάν δεν υπάρχει κάποιος δίπλα τους να τους επαναφέρει. Ο ύπνος τους άστατος και συνοδευόμενος από ονειρικές ψευδαισθήσεις και παράλυση. Κυριότερο όμως όλων ότι έχουν μία πάθηση η οποία είναι εφόρου ζωής και μη θεραπεύσιμη, καθώς ούτε με κατάλληλα διεγερτικά μπορούν τελικά να νικήσουν τις απότομες και αναπάντεχες "επιθέσεις" του Μορφέα.

Συγκινητικές ήταν οι μαρτυρίες των ίδιων των ασθενών αλλά κυρίως των δικών τους ανθρώπων στο πως μπορούν και τα βγάζουν πέρα στην καθημερινότητά τους. Όχι μόνο αυτοί δηλαδή, καθώς το ποσοστό της ναρκοληψίας πλήττει 1 στους 2.500 ανθρώπους.

Και έχω μείνει λοιπόν να κοιτάζω την τηλεόραση μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ σκεπτόμενη όλα εκείνα που δεν ξέρω ακόμη. Όλα όσα συμβαίνουν γύρω και δίπλα μου και εγώ μπορεί ποτέ να μη μάθω. Το μέγεθος της άγνοιας που μας διακατέχει όλους και την αηδία μου για ακόμη μία φορά για όλους τους "ξερολάκους" που κυκλοφορούν εκεί έξω. Ναι. Νομίζω πως πέραν του ότι έμαθα κάτι καινούργιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον, αυτό το ντοκιμαντέρ με ταρακούνησε περισσότερο πάνω στο θέμα της άγνοιας.

Αδυναμίες - Part I

Monty Python

HEAD KNIGHT:  We are now... no longer the Knights Who Say Nee.
RANDOM:  Nee!
HEAD KNIGHT:  Shh shh.  We are now the Knights Who Say
Ecky-ecky-ecky-ecky-pikang-zoom-boing-mumble-mumble.
RANDOM:  Nee!

Όλοι έχουμε αδυναμίες και αγάπες. Μία απ'τις δικές μου είναι οι Monty Python ή αλλιώς οι John Cleese, Graham Chapman, Eric Idle, Terry Gilliam, Τerry Jones, και Michael Palin.

Είναι φθινώπορο του '69. 5 Οκτωβρίου και στο BBC μεταδίδεται το πρώτο επεισόδιο από το "Monty Python's Flying Circus". The rest is history... Το ρου της ιστορίας της κωμωδίας έχει πλέον αλλάξει για πάντα.

Τέτοια είναι η επιρροή που είχε και έχει ακόμη και στις μέρες μας το σχήμα των Python και το μοναδικό ύφος και στυλ τους που πλέον υπάρχει και επίσημη λέξη στα αγγλόγωνα λεξικά για να περιγράψει το ιδιαίτερο χιούμορ τους (pythonesque). Λέγεται ότι η επιρροή τους στην κωμωδία είναι αντίστοιχη με αυτή των Beatles στη μουσική. Θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό το statement.

Οι ταινίες είναι ανά διαστήματα σταθερές επιλογές για προβολή σε σπίτια φίλων και η αγαπημένη μου είναι -μακράν- "Monty Python and the Holy Grail". Σε αυτό εδώ το (μίνι)αφιέρωμα όμως θα παραθέσω 2-3 από τα σκετσάκια του Flying Circus, for your pleasure. ;-)

Παρεπιπτόντως , ο Cleese είναι ο ήρωάς μου! Τον λατρεύω ατελείωτα {<3 style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Argument Clinic"


"Ministry Of Silly Walks"


"Cheese Shop"

Και η επιτομή του γιατί τα άτομα ήταν τόσο κορυφαία και το χιούμορ τους έτη φωτός μπροστά, βρίσκεται στο επόμενο βιντεάκι που είναι από την κηδεία του Graham Chapman, ο οποίος πάλεψε με τον καρκίνο χαμογελόντας και "έφυγε" στις 4 Οκτωβρίου του '89.

Graham Chapman's Funeral

Ψάααααααξε, ψάααααααξε δεν θα το βρεις.....

Κυριακή βράδυ και έχω πάει μία επίσκεψη στο Π.Φάληρο. Επειδή λοιπόν δεν ξέρω πολύ καλά την περιοχή και επειδή για να παρκάρεις στο Π.Φάληρο πρέπει να έχεις κάνει τάμα στο Άγιο Φανούρη, ως μοντέρνα εκδοχή της Gretel αποφάσισα ότι τα ψίχουλα είναι πολύ passé κι έτσι με απλή και τετράγωνη σκέψη, είπα μέσα μου "Δύο στενά πάνω, ένα δεξιά. Έτσι θα θυμηθώ που το έχω αφήσει". Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά σε κάτι τέτοια είμαι και πολύ ninja...

Φεύγοντας λοιπόν από το σπίτι που είχα πάει, αρχίζω να ανεβαίνω όλο χαρά την ανηφόρα που θα με έβγαζε στο αμαξάκι μου για να γυρίσω σπίτι μου.

"Δύο στενά πάνω" - Check!
"Ένα δεξιά" - Check!

Εμ.... Και το αμάξι πού είναι;;; Χμμμμμ, ίσως έκανα λάθος και είναι "δύο δεξιά". Ας πάω και στο επόμενο στενό. Είμαι σίγουρη πως εκεί θα είναι.

Χμμμμμ... Ούτε εδώ.... Ίσως ήταν "αριστερά" αντί για "δεξιά". Ας πάω και απ'την άλλη....

...20 λεπτά αργότερα και έχοντας γυρίσει ΟΛΑ τα τριγύρω στενά, έχοντας πάει αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω και πλαγίως και αφού έχω πετάξει από τα νεύρα μου το ταπεράκι με το κρέας που με φόρτωσαν εκεί που πήγα (καθότι η μάνα είναι πάντα μάνα και είτε είναι δική σου είτε κάποιου άλλου, υπάρχει μία universal αρχή την οποία όλες μα όλες υπηρετούν και αυτή δεν είναι άλλη από το "Έχεις κόψει. Δεν τρώς καλά; Αααααχ εσείς τα σημερινά παιδιά δεν προσέχετε καθόλου τη διατροφή σας. Να, κάτσε να σου κάνω ένα γρήγορο στιφάδο. Μία τηγανιά πατάτες τουλάχιστον;;;;;;" Και έστω κι αν μπορέσεις να αποφύγεις με επιδέξιους ελιγμούς όλα τα παραπάνω καθότι έχεις εκπαιδευτεί σε κινήσεις χελιού, υπάρχει πάντα η κίνηση checkmate: "Κάτσε να σου δώσω ένα ταπεράκι με 'κάτιτις'...."). Τέλος πάντων, πάει το ταπεράκι όπως είπα καθώς πάνω στα νεύρα και την αγωνία μου να βρω επιτέλους το κωλάμαξο το εξφενδόνισα σε ένα κάδο... (εντάξει ντρέπομαι, χαρήκατε τώρα;;;). Μέσα σε όλο τον πανικό, περάσα δίπλα από το αμάξι μου γύρω στις 3 φορές αλλά ώντας πεπεισμένη για το "+δεξιά/αριστερά" δεν το πρόσεξα καν. Για το μόνο που είχα αμφιβολίες σε εκείνη τη φάση ήταν αν τα στενά ήταν τελικά παραπάνω του ενός.

Αν λοιπόν είστε κάτοικος Π.Φαλήρου και χθες τη νύχτα βλέπατε κάποιον να περνάει αλλεπάλληλες φορές απ'έξω από το σπίτι σας και νομίζατε ότι παιζόταν η "Μέρα της Μαρμότας" live, χαλαρώστε. It was I...

Άσε που από τη νίλα που έπαθα μου έμεινε τραύμα και το βράδυ για να βγάλω το άχτι μου είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν σε ένα κεντρικό δρόμο κοντά στο σπίτι μου και λόγο βροχής είχαν μποτιλιάρει τα πάντα. Έτσι παράτησα κι εγώ το αμάξι και σαν κυρία πήγα στο σπιτάκι μου με τα πόδια.... Αλλά είναι να μην έχεις φιλότιμο, καθότι μετά με έπιασαν τύψεις και γύρισα πίσω να το μαζέψω. Έφτασα όμως ακριβώς τη στιγμή που το περιμάζευε ένας εξαιρετικά εκνευρισμένος μηχανικός και αγωνιούσα μέσα στον ύπνο μου ψάχνοντας να βρω τι δικαιολογία θα του πω για να μη με πλακώσει στο ξύλο. Κατέληξα στο ευφυέστατο "μου έσβησε και δεν μπορούσα να το βάλω μπροστά" αλλά μετά θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να εξηγήσω γιατί το είχα παρατημένο μέσα στη μέση του δρόμου για καμιά ώρα...

Ακόμα σκέφτομαι γιατί το πρόσθεσα στο μυαλό μου αυτό το "ένα δεξιά". Προσπάθησα να το ρίξω στην κούραση, η οποία ήταν ανύπαρκτη. Προσπάθησα να το ρίξω στο μάτι, αλλά δεν με έπεισα. Στο τέλος αποφάσισα ότι καλά κάνω και παίρνω τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μετακινηθώ σε τέτοιες περιοχές αλλά ας όψεται που ήταν αργά και δεν θα είχε τραμ να γυρίσω πίσω.

Ξέρω βέβαια πολύ καλά τι θα έλεγε η μαμά μου σε αυτή την περίπτωση "Αααααχ παιδάκι μου εγώ στο λέω ότι ζεις σε ένα δικό σου κόσμο". Α ρε μάνα!

Τουλάχιστον "έκαψα" την ποικιλία λουκάνικων που είχα φάει το μεσημέρι... +blush+

Στα διάλα!!!!!

Υπάρχει κανείς που να μην θυμάται τον παλιό καλό και αθάνατο ελληνικό κινηματογράφο; Τα μεσημέρια της Κυριακής που καθόμασταν όλοι μπροστά από την τηλεόραση και γελάγαμε χωρίς σταματημό; Για αναμείνατε "ολίγον τι", μέχρι να φορτώσουν τα βιντεάκια... ;-)

Wake up and smell... the "roses"

"Ωραία"... Χαμός αυτές τις μέρες ε; Τι να πεις. Φωτιές παντού. Δάση, σπίτια, άνθρωποι και ζώα καμμένα... "Κρανίου τόπος". Τετρημένη ατάκα αλλά έτσι είναι. Χωρίς υπερβολές.

Και φυσικά ο Έλληνας προτιμά να θρέφεται από τη φρίκη της τηλεόρασης, να υιοθετεί όποια μπαρουφολογία αναφερθεί στα media και το μόνο που κάνει για να μπορέσει να εφησυχάσει τη συνείδησή του είναι να πάει μία βολτούλα από το Σύνταγμα (καθότι είναι και κοντά, που να τραβιόμαστε πιο πέρα τώρα...) και να κάνει μία πορεία η οποία βέβαια μόνο για το περιβάλλον δεν καταλήγει να είναι. 'Ετσι έγινε και με την Πάρνηθα... Όλες οι υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας δεν μας πείραξε που καίγονταν αλλά για την Πάρνηθα, που είναι δίπλα στην Αθήνα, ο κόσμος κινητοποιήθηκε. Αν και πολύ αμφιβάλλω για το πόσοι από αυτούς δεν το έκαναν ακολουθόντας απλώς κάποιο trend.

Don't get me wrong, δεν είμαι ενάντιον των κινητοποιήσεων όσον αφορά το περιβάλλον, αλλά ρε γαμώτο έχω βαρεθεί τον "ωχαδερφισμό" και την εύκολη πλύση εγκεφάλου του νεοέλληνα όπου τρέχει σε μία πορεία για το περιβάλλον και ΟΛΗ η υπόλοιπη ζωή του είναι ΤΡΑΓΙΚΑ αντι-οικολογική. Πόσοι ξέρουν την έννοια της ανακύκλωσης; Πόσοι κάνουν οικονομία σε ρεύμα και δεν καίνε ασύστολα κλιματιστικά, καλοριφέρ, φώτα κτλ κτλ; Πόσοι δεν είναι γαϊδούρια ώστε να θεωρούν τους δρόμους και τα πεζοδρόμια μεγάλα τασάκια; Πόσοι δεν πέρνουν το αμαξάκι τους για οποιαδήποτε μεταφορά τους; Και για τα πιο πρόσφατα, αναρωτιέμαι πόσοι βοήθησαν αυτές τις ημέρες ουσιαστικά και όχι από την πολυθρόνα του σπιτιού τους;

Και τελικά, πόσοι βοηθούν καθημερινά με τον τρόπο και τη στάση ζωής τους απέναντι στο περιβάλλον; Υπάρχει η κλασική απάντηση ότι το κράτος δεν μας ενημερώνει ή ότι δεν μας παρέχει ευκολίες π.χ. σε συγκοινωνία ή σε κάδους ανακύκλωσης. Αλλά τελευταία έχουν γίνει πολλά βήματα σε σχέση με παλιότερα και στην τελική όλα μα ΟΛΑ αυτά είναι δικαιολογίες! Ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει με ΑΠΕΙΡΟΥΣ τρόπους αλλά βλέπετε το βώλεμα δεν μας το επιτρέπει.

Αίσχος λοιπόν όχι μόνο σε αυτούς που έβαλαν τις φωτιές, ή στον κρατικό μηχανισμό που έχει σαφείς ελλείψεις αλλά και στον κάθε ένα Ελληνάρα που βρίσκει απείρως ευκολότερο να ρίχνει τις ευθύνες αλλού από το να κάνει μία στροφή προς τα μέσα και να αναρωτηθεί για τον ίδιο και τις επιλογές του...

Μπάρκο

- "Μπαμπά θα φύγεις πάλι;"

- "Ναί αγάπη μου."

- "Γιατί;"

- "Τι γιατί; Πρέπει να φύγω καρδούλα μου. Νομίζεις ότι κι εγώ θέλω; Δεν θέλω αλλά πρέπει. Πρέπει που να πάρει... "

- "Μα μπαμπά..."

- "Σςςςςςς. Έλα τώρα εδώ να βάλουμε στο πικάπ το δίσκο με τα σπανιόλικα, που έφερα από την Αργεντινή και σ'αρέσει."

Είναι περίεργο να είσαι παιδί ναυτικού...

Η ιστορία μου αρχίζει μέσα σ'ένα πλοίο. Εκεί που όντας ήδη η μητέρα μου σε μπάρκο για 2-3 μήνες, βγήκε στο λιμάνι ο άνθρωπος που έμελλε να γίνει νονός μου και της βρήκε ένα τεστ εγκυμοσύνης. Στο επόμενο μπάρκο έμαθα και να περπατάω. Μέσα στο πλοίο. Μερικά χρόνια αργότερα, μέλη του πληρώματος, κάνοντας χάζι, μάθαιναν σε ένα παιδάκι 9 χρονών να παίζει τάβλι στην τραπεζαρία. Πήγα σε διάφορα μέρη. Μερικά τα θυμάμαι ακόμα. Πολλά από αυτά όχι. Έχω μόνο παλιές φωτογραφίες που μαρτυρούν την ύπαρξή μου εκεί. Είδα δελφίνια να παίζουν με το πλοίο, τεράστιες χελώνες να κάθονται κάτω από τις λάμπες όταν βρισκόμασταν στη ράδα για να ζεσταθούν, τους ναυτικούς να πιάνουν τεράστια και περίεργα ψάρια που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου και μία όρκα να παίζει με τα κύματα. Είδα καινούργιους τόπους και ανθρώπους διαφορετικούς αλλά και πως είναι η ζωή υπό περιορισμό.

Πώς είναι το "μέσα" εν πλώ σε γκαζάδικο 300.000 τόνων; Βαρετό αλλά και επικίνδυνο ταυτόχρονα. Τρικυμίες, πιθανές βλάβες στις μηχανές μεσοπέλαγα, αρρώστειες, θάνατοι... Ο νονός μου άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα μπάρκο. Η νονά μου κοιμόταν δίπλα του. 4 μέρες έκαναν να πιάσουν στεριά...

Πώς είναι το "να πιάνεις λιμάνι" σε γκαζάδικο 300.000 τόνων; Δουλειά. Πολύ δουλειά. Η ατάκα "ήρθαν τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα" ανοίκει στη σφαίρα της φαντασίας ή έστω στο χώρο του πολεμικού ναυτικού. Γιατί στο χώρο του εμπορικού ναυτικού τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.

Πώς είναι οι βάρδυες; Πώς είναι τα προβλήματα; Πώς είναι οι γιορτές;... Πόσα μπάρκα ναυτικών δεν πέφτουν Χριστούγεννα ΕΝ ΠΛΩ, με τα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται στην σειρά έξω από την καμπίνα του μαρκόνι για να μιλήσουν με τα σπίτια τους; Το ΡΑΔΙΟ ΑΘΗΝΑ ήταν η πιο οικονομική λύση κάποτε αλλά και η πιο αξιόπιστη. Τώρα πια δεν υπάρχει ούτε αυτό και η επικοινωνία είναι απείρως δυσκολότερη.

Πώς είναι η ζωή και οι αντοχές αυτής που μένει πίσω; Πώς είναι η αίσθηση του να σου λείπει κάποιος και να μην μπορείς να τον δείς ή έστω να τον πάρεις στο τηλέφωνο και να ακούσεις τη φωνή του; Να έχει να αντιμετωπίσει ο καθένας μόνος του τα προβλήματα που προκύπτουν. Εκείνος στη θάλασσα κι εκείνη στη στεριά;

Πώς είναι η ζωή των παιδιών; Μία τεράστια αίσθηση του ότι δεν έχεις χορτάσει κάποιον... Όχι, δεν υπάρχει αίσθηση εγκατάλειψης ή κάτι τέτοιο. Απλά μονίμως ο άλλος σου λείπει. Και όταν γυρίζει; Είναι σα να βρέθηκε το κομματάκι που έλειπε για να ολοκληρωθεί το παζλ. Ακούς τις πιο φανταστικές ιστορίες. Λες όσα σου έχουν συμβεί στο μεσοδιάστημα μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις ότι τα ξέρει ήδη (δάκτυλος του "άλλου μισού"). Κάνετε συνέχεια πράγματα μαζί, αφού ο άλλος είναι available 24/7. Κόβει τις χοντρές μαλακίες ο μεγαλύτερός σου αδερφός, καθώς το "θα το πω στο μπαμπά" φέρνει critical στο roll 100% (+evil grin+).

Πώς είναι να λείπουν και οι δύο; Μμμμ.... Όταν ξεπερνάνε τους 3-4 μήνες τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Τώρα που έχουν φτάσει τους 6... Δε λέω ωραίο είναι να ζεις μόνος σου, αλλά θα προτιμούσα να είχα τη δυνατότητα έστω να τους τηλεφωνώ όποτε μου τη βαρέσει. Ή έστω όταν καταφέρνουμε να μιλήσουμε να ακούω ατάκες του στυλ "πήγα στη λαϊκή και πήρα Χ κολοκυθάκια" από το "έγινε πειρατεία χθές τη νύχτα αλλά μπήκαν μόνο στα αμπάρια οπότε μην ανησυχείς, είμαστε μία χαρά"...

Here's to looking at you "kids":

Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,

δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.

Είναι παράξενα της Ιντιας τα φανάρια

και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε, με το πρώτο.

Περ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,

χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.

Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια

που σού 'πανε μια κούφιαν ώρα στην Αθήνα.

Do you think I could have a hug...?

Σκυλίσια ζωή ;-)

Γειά σας! Με λένε Λητώ και το καλοκαίρι γίνομαι 10 χρονών.

Της αρέσει:
- Να τρώει. Τρώει τα πάντα εκτός από φαγητό που έχει πολύ ξύδι (ε δικαιούται κι αυτή μία παραξενιά βρε παιδί μου).

- Να κάνει βόλτες. Σε περίπτωση που βαριέμαι - κάτι που συμβαίνει συχνά- πάει και φέρνει το λουρί της και το αφήνει στα πόδια μου. Τις περισσότερες φορές "πιάνει" το κόλπο...

- Να κάθεται και να την χαϊδεύουν με τις ώρες.

- Να γαυγίζει στα περιστέρια και τις γάτες. Εννίοτε τα κυνηγάει κιόλας.

- Να πηδάει πάνω σε οποιονδήποτε περνάει την πόρτα του σπιτιού για να παίξουν (βέβαια, αν ο άλλος θέλει απλά να τη χαϊδολογήσει ακόμα καλύτερα).

- Να παίζει ποδόσφαιρο. Είναι εκπληκτική τερματοφύλακας.

- Να κάνει μπάνιο στη θάλασσα.

- Να της πετάνε μπαλάκια και να τρέχει να τα φέρει πίσω.

- Να κοιμάται. Τελευταία την ξυπνάει το ροχαλητό της.

- Να την κουρεύουν.

- Να καταστρέφει τα λουλούδια όταν βαριέται.

Δεν της αρέσει:
- Να την ενοχλούν την ώρα που τρώει.

- Να της κάνουν εμβόλια. Παρ'όλα αυτά κάθοται και τα υπομένει ήσυχη.

- Να την κάνουν μπάνιο. Όποτε ακούει τη λέξη "μπάνιο" κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι της λένε. Εκτός αν είμαστε στην εξοχή, όπου εκεί εννοούμε τη θάλασσα.

- Να της παίρνουν τα κόκκαλα. Στην εξοχή δεν έχει τέτοια προβλήματα καθώς πάει και τα θάβει.

Ανταποκρίνεται στα εξής:
- Φαϊ

- Λήτ

- Λίτουξ-μπότοξ

- Λητουκάκο

- Λάααααακη (αυτό την εκνευρίζει :P)

- Πάμε βόλτα;

- Πού είναι το μπαλάκι σου;

Έχει αφήσει πίσω της 3 φουρνιές από Λητάκια:

Νυχτερινές διαδρομές

W: - Τι λές τελικά; Θα πάμε; Ο καιρός είναι περίεργος.

E: - Ξέρω 'γω; 'Οντως είναι περίεργος. Ίσως βρέξει...

W: - Ε, τότε ας πάρουμε και μία ομπρέλα μαζί. Είναι ταλαιπωρία λες; Μήπως να το αφήσουμε;
E: - Πάμε πάααααααααμε! (+hip hip hurraaaaaaay!+)

Εντάξει... ίσως έπρεπε να τα έχω αφήσει λίγο πίσω αυτά πιά, αλλά η ιδέα ήταν πολύ δελεαστική. Βόλτα το βραδάκυ στο Λυκαβητό με μουσική υπόκρουση από Placebo. Not bad... not bad... Εδώ τους παραδέχεται ο υπέρτατος Bowie, εγώ θα τους σνομπάρω; Άσε που δεν έχω ξαναπάει να κάτσω στα θρυλικά "βραχάκια" του Λυκαβητού όπου όλοι οι τζαμπατζήδες σκαρφαλώνουν γενιές και γενιές για να απολαύσουν τους διάφορους τραγουδοποιούς (μέσα στο συναυλιακό χώρο έχω πάει ντε... ;-) )

Η διαδρομή μέχρι εκεί είχε αρκετή πλάκα. Όλα ξεκίνησαν από τον ταξιτζή που με πήγε μέχρι την Ακαδημίας ο οποίος πρέπει να ήταν πολύ καλή και αγαθή ψυχή... NOT. Είχε μέσα μία κυριούλα από αυτές που δουλεύουν στα κέντρα των ραδιοταξί και την πήγαινε να κάνει τη βάρδιά της. Με το που κατεβαίνει η κυρία, γυρνάει και μου λέει "Ξέρεις ε; Είναι από αυτές που μας κλείνουν τα ραντεβού αλλά εγω της πήρα λεφτά. Και η μάνα μου να έμπαινε μέσα κοπελιά, θα πλήρωνε! Όχι παίζουμε!"

+Παύση με "μουσική" υπόκρουση ενός μπεγλεριού που η κάθε του "χάντρα" ήταν σαν μπαλάκι του πινγκ-πονγκ. Έεεεεετσι φαίνεται ο σωστός ο άντρας.+

"Δίκιο δεν έχω ρε κοπελιά; Φιλόπτωχο ταμείο είναι το ταξί;" Right... Τι να πεις; "Ακαδημίας και Ιπποκράτους πηγαίνω..." Ήταν το καλύτερο που μπορούσα να βρω για να αποφύγω περαιτέρω συζητήσεις. Όχι τίποτε άλλο δηλαδή αλλά ήταν και μεγαλόσωμος και δεν ήθελα να τον εκνευρίσω.

Φτάνω. Βρίσκω τη W. να με περιμένει και παίρνουμε ένα δεύτερο ταξί να μας ανεβάσει μέχρι το συναυλιακό χώρο. Δεν είμαστε για να σκαρφαλώνουμε σαν τα κατσίκια όλη αυτή την ανηφόρα... (φουφ... ίδρωσα και μόνο στη σκέψη). Υπολογίσαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο καθότι οι πρόποδες του Λυκαβητού είχαν κλειστεί με μία περίτεχνη κίτρινη κορδελίτσα και μπλε ανθρωπάκια φύλαγαν σκοπιά για να μην περνάνε τα αμάξια.

"Πάτε να δείτε το Χατζηγιάννη ε; Καλή διασκέδαση!" μας λέει όλο χαρά ο κυριούλης. "Κρίμα και μου είχε φανεί πιο συμπαθής από τον προηγούμενο...", σκέφτομαι και καταπνίγω την επιθυμία μου να φτύσω από αηδία.

Κοιτάμε προς τα πάνω... Πολύ ανηφόρα... Κούτσα κούτσα φτάσαμε βέβαια, με τον ιδρώτα να ρέει άφθονος στο μέτωπό μου. Όχι μη νομίζετε ότι έχει να κάνει με θέμα αντοχής. Απλά ήθελα να ψαρώσω τον κόσμο τριγύρω. Αντ'αυτού ψάρωσα εγώ σηκωνοντας το βλέμμα μου και ανακαλύπτωντας πως όλα τα λοφάκια γύρω από το συναυλιακό χώρο ήταν ασφυκτικά γεμάτα κόσμο. Πώς στο καλό σκαρφάλωσαν όλοι εκεί πάνω;;;;; Μιλάμε για κανονική αναρρίχηση, όχι αστεία. Μπράβο στα παιδιά δεν λέω, αλλά εγώ μάλλον δεν είμαι ακόμη έτοιμη για το συγκεκριμένο extreme sport. Συμβιβάστηκα λοιπόν με μία μπυρίτσα και τη θέα της Αθήνας από ψηλά, απολαμβάνοντας τη μουσική.

Χάρηκα δε ιδιαίτερα όταν είδα τον κόσμο να βγαίνει μετά το τέλος της συναυλίας και να μην είναι καλυμένα τα μούτρα τους με eye-liners και να έχουν βαμμένα μαύρα νυχάκια. Μη γελάτε. Όταν είχα δει τους Placebo στην Αγγλία (κανονικά, όχι σε βραχάκια) ήταν όλο το κοινό καρμπόν! Ίσως να μην έχει φτάσει το συγκεκριμένο trend ακόμα εδώ. Πάλι καλά...

Αφού ακούσαμε τη μουσικούλα μας, ήπιαμε τη μπυρίτσα μας, τα είπαμε, γελάσαμε, φάγαμε και καλαμποκάκι ψητό, αρχίσαμε την κάθοδο προς τον πολιτισμό και ακόμα μία κούρσα με ταξί για την επιστροφή στο σπίτι και στην αγκαλιά του Μορφέα. Όμορφες οι γειτονιές της Αθήνας τη νύχτα και ο "περίπατος" από το Λυκαβητό μέχρι τη Β.Σοφίας, χορταστικός.

Ευτυχώς που ο ταρίφας nο3 δεν μίλαγε καθόλου. Είχε βάλει και όμορφη μουσικούλα. Μιά χαρά... Λα λα λα...