Αναμενόμενο: στο τέλος θα μας έλεγαν και κορόιδα
Δημοσιεύθηκε: 2025/10/21 Filed under: Uncategorized | Tags: παλαιστίνη, Ουκρανία, εργατικό κίνημα, ιστορία, ιμπεριαλισμός, λαϊκό κίνημα 2 ΣχόλιαΣαν χθες, 20-10-1980, το Υπουργικό Συμβούλιο, υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Γ. Ράλλη, και με Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κ. Καραμανλή, ενέκρινε ομόφωνα τη συμφωνία επανένταξης της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
Όπως είναι γνωστό, την αποχώρηση της χώρας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ είχε αποφασίσει 6 χρόνια πριν, τον Αύγουστο του 1974, η 1η μεταπολιτευτική κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» υπό τον Κ. Καραμανλή κάτω από την πίεση του λαϊκού παράγοντα για την προδοσία της Κύπρου.
Έξι χρόνια αργότερα, λοιπόν, και χωρίς βέβαια να έχει αλλάξει το οτιδήποτε ως προς τον λόγο της αποχώρησης, την προδοσία της Κύπρου, η τότε κυβέρνηση της ΝΔ προχώρησε στην επανένταξη…
Άλλωστε ήταν πλέον αναμενόμενη -και επήλθε έναν χρόνο αργότερα- η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, που όδευε προς την κυβερνητική εξουσία καπηλευόμενο τα συνθήματα του λαϊκού κινήματος: ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ και τα λοιπά, κι άντε με τέτοια συνθήματα να επωμιζόταν η κυβέρνηση της «αλλαγής» το «καθήκον» της επανένταξης στο στρατιωτικό σκέλος του ιμπεριαλιστικού οργανισμού.
Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν και, εν προκειμένω, η κυβέρνηση της ΝΔ φρόντισε να διευκολύνει το ΠΑΣΟΚ απαλλάσσοντάς το από «δύσκολα» για την τότε ύπαρξή του διλήμματα, ξεχνώντας και προδοσία της Κύπρου και κάθε τι άλλο μπροστά στην ασφάλεια των στρατηγικών επιλογών της άρχουσας τάξης, διασφαλίζοντας ότι η «αλλαγή» θα έβρισκε τη χώρα εντός και όχι εκτός στρατιωτικού σκέλους του ΝΑΤΟ: «Είπαμε ότι δεν θα μπούμε, όχι όμως και ότι θα βγούμε. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο», ήταν πλέον το σχήμα που υιοθέτησε από το 1981 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εωσότου κι αυτή η πραγματικότητα περάσει στη λαϊκή συνείδηση σαν «δεδομένη», οπότε και το εν λόγω σχήμα πέρασε με τη σειρά του στην αχρηστία.
Καλά τα πήγαν όλοι τους. Αποδείχνοντας επί της ουσίας και το πόσο λογαριάζει η εγχώρια άρχουσα καπιταλιστική τάξη τα «εθνικά θέματα» όταν τα ζυγίζει με τις ταξικές στρατηγικές της επιλογές… Και εγκαινιάζοντας, μεταπολιτευτικά, μια εξωτερική πολιτική εθνικής ανυποληψίας που, με τις όποιες παραλλαγές γνώρισε, προεκτείνεται ως το ιστορικό μας παρόν.
Ώσπου έφτασε η στιγμή να μας καταλάβουν και να μας ζητάνε και τα ρέστα. Έτσι λοιπόν διαβάζουμε στην προχθεσινή ειδησεογραφία, ότι στο πλαίσιο των παζαριών για το μοίρασμα της πίτας του «αμυντικού» προγράμματος SAFE της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη συμμετοχή της Τουρκίας σε αυτό, έναντι των σχετικών ελληνικών αντιρρήσεων ο Τούρκος ΥΠΕΞ επικαλέστηκε την ιστορική επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1980, υποστηρίζοντας ότι «τότε η Τουρκία έδειξε ωριμότητα και στρατηγική διορατικότητα», ζητώντας το ίδιο σήμερα από την Αθήνα…
Η Τουρκία, με άλλα λόγια, το 1980 μας «άφησε», μας «επέτρεψε» να ξαναμπούμε στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ από το οποίο (τι εξευτελισμός…) είχαμε βγει εξαιτίας του ΝΑΤΟϊκού ρόλου στην όλη διαδικασία που κατέληξε στην τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% των κυπριακών εδαφών, και τώρα ζητά να το «ανταποδώσουμε» υπέρ της συμμετοχής της στην πίτα των εξοπλιστικών, και στις όποιες δομές, του SAFE της ΕΕ.
Το «τι θα τους πούμε», τώρα, με τη σειρά μας, είναι βέβαια ζήτημα που αφορά τη χώρα, αλλά δεν είναι ζήτημα που, με τον τρόπο ακριβώς που τίθεται, αφορά «εμάς»…
Διότι στο ΝΑΤΟ δεν μπήκαμε «εμείς». Το μαρτυρεί αυτό, εν είδη δέσμευσης, η φωτογραφία που παρατίθεται εδώ, από τις λαϊκές κινητοποιήσεις του 1980 ενάντια στην επανένταξη, και το σύνθημα του πανό των οικοδομικών σωματείων της Πάτρας, που επίσης είχε αντηχήσει δυνατά και στις διαδηλώσεις της Αθήνας: ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΑΤΟ.
Εναπόκειται λοιπόν (αλλά όχι βέβαια «εν λευκώ») στην κυβέρνηση και στη «συνέχεια του κράτους» το πώς θα σταθεί απέναντι στους καρπούς μιας πολιτικής που, ενδεικτικά, ξεκινώντας από την επανένταξη του 1980, έχει περάσει φάσεις όπως η συμφωνία (επί «αλλαγής») για την παραμονή των αμερικανικών βάσεων που θα «έφευγαν», η παράδοση Οτσαλάν στην τουρκική ΜΙΤ, η διέλευση των ΝΑΤΟΪκών «χερσαίων» ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, η ευθυγράμμιση με τους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς με το μακρόχρονο πρόσχημα του «ονόματος» της ΠΓΔΜ (οδεύοντας πλέον και για το «επίθετο», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), για να καταλήξει σήμερα στην υπαγωγή κάθε «εθνικού θέματος» στη «σταθερότητα της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ», στα κοινοβουλευτικά χειροκροτήματα για τους ναζί του ουκρανικού τάγματος Αζόφ, στις φρεγάτες που στηρίζουν την ισραηλινή κατοχή της Παλαιστίνης και τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, στους εναγκαλισμούς Μητσοτάκη με τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου.
«Ανθρωπογενής κρίση» ο λιμός και η εγκληματική ισραηλινή κτηνωδία
Δημοσιεύθηκε: 2025/08/29 Filed under: Uncategorized | Tags: παλαιστίνη 2 ΣχόλιαΤην αρχή έκανε πριν 19 μέρες η κοινή δήλωση των πέντε ευρωπαϊκών κρατών (Ηνωμένου Βασιλείου, Δανίας, Γαλλίας, Ελλάδας και Σλοβενίας), με την οποία αποκαλούσαν τον λιμό στη Γάζα «ανθρωπογενή κρίση». Ακολούθησε χθες η δήλωση των 14 μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (πλην των ΗΠΑ που όπως φαίνεται δεν «βλέπουν» καν λιμό ή ίσως δεν τον θεωρούν «ανθρωπογενή»), η οποία επαναλαμβάνει αυτόν τον χαρακτηρισμό του λιμού: «Πρόκειται για ανθρωπογενή κρίση»…
Τη στιγμή που η ανθρωπότητα φρικιά μπρος στη συνεχιζόμενη επί δυο σχεδόν χρόνια εγκληματική γενοκτονική κτηνωδία του ισραηλινού κατοχικού κράτους-δολοφόνου, τα κράτη που απαρτίζουν το Συμβούλιο Ασφαλείας επιχειρούν υπό την κατακραυγή των λαών να αποσείσουν την «υποψία» της συνενοχής τους, επιχειρούν να προβάλουν ένα πλαστό άλλοθι της αθωότητάς τους, κατασκευάζοντας έναν «ορισμό» του λιμού στη Γάζα ως κρίσης «ανθρωπογενούς».
Σύμφωνα με τον «ορισμό» τους, υπαίτιος για τον λιμό δεν είναι το ισραηλινό κράτος και η εγκληματική του δραστηριότητα, αλλά γενικά ο «άνθρωπος».
Σύμφωνα με τον «ορισμό» τους δεν είναι το ισραηλινό κράτος-τρομοκράτης ο υπαίτιος για τον λιμό, – έπρεπε άλλωστε να φτάσει ως τον λιμό ο πληθυσμός της Γάζας για να ανακαλύψουν κάποια «κρίση» και αυτή «ανθρωπογενή»…
Ούτε είναι το ισραηλινό κράτος-δολοφόνος ο υπαίτιος για τη δολοφονία των τουλάχιστον 63.000 ως τώρα Παλαιστινίων αμάχων στη συντριπτική τους πλειοψηφία και για τον τραυματισμό, το σακάτεμα εκατοντάδων χιλιάδων ακόμα… Ούτε για τη μεθοδική, συστηματική καταστροφή των υποδομών, των σχολείων, των νοσοκομείων, για τη δολοφονία εκατοντάδων δημοσιογράφων και εκατοντάδων υγειονομικών, για την κατεδάφιση των κατοικιών, τον εκτοπισμό εκατομμυρίων κατοίκων, την εξελισσόμενη προώθηση των σχεδίων της εθνοκάθαρσης… Αλλά ούτε επίσης και για την κατοχική δολοφονική-τρομοκρατική δραστηριότητα στρατού και εποικιστικού παρακράτους στη Δυτική Όχθη…
Τίποτα από όλα αυτά, που η απαρίθμησή τους δεν χωρά σε ολόκληρους τόμους…
Απλά και μόνο, μια «ανθρωπογενής κρίση», ένας «θετικός» ορισμός δια του οποίου τα κράτη που τον συνυπογράφουν, απέναντι στη λαϊκή κατακραυγή και απέναντι στον κίνδυνο που αυτή συνεπάγεται για τη σταθερότητα της εξουσίας τους, εξασκούν την «ευλύγιστη» ικανότητά τους στο «στρίβειν δια του αρραβώνος». Και δια του οποίου «ορισμού» όλα τα υπόλοιπα που περιλαμβάνονται στη δήλωσή τους ξεπέφτουν σε μια γλαφυρή έκθεση ιδεών, χωρίς πρακτικό αντίκρισμα και χωρίς πρακτικές συνέπειες για το εγκληματικό ισραηλινό κράτος καθώς η αιτία της «ανθρωπογενούς κρίσης» δεν αναζητείται και δεν «ανακαλύπτεται» σε αυτό αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, στην «ανθρώπινη φύση».
Έτσι επίσης, στη βάση αυτού του «ορισμού», τα κράτη που υπογράφουν τη δήλωση δεν διατυπώνουν προς το Ισραήλ αξιώσεις, δεν διατυπώνουν απαιτήσεις δεσμευτικές για τα ίδια αυτά κράτη που τις διατυπώνουν σε σχέση με ό,τι αφορά την υλοποίηση ή την μη υλοποίησή τους, απαιτήσεις δεσμευτικές για δραστικά μέτρα εκ μέρους τους προκειμένου αυτές οι αξιώσεις να υλοποιηθούν και μάλιστα αμέσως.
Αντ’ αυτού, διατυπώνουν «εκκλήσεις»: Εκκλήσεις στον στυγνό εγκληματία να απέχει από τα «ανθρωπογενή» του εγκλήματα, εκκλήσεις στον λύκο να φυλάξει τα πρόβατα που κατασπαράζει.
Τα «ρούχα των βασιλιάδων» ξανά και ξανά αποκαλύπτουν τη γύμνια τους. Η συνενοχή τους στο στυγερό έγκλημα, -συνενοχή με τις πράξεις τους και τις παραλείψεις τους-, βοά όσες εκθέσεις ιδεών κι αν συντάξουν περί του αντιθέτου. Και εναπόκειται στην -για όλα- επείγουσα πάλη των λαών το τίμημα αυτής της συνενοχής να αποδειχθεί βαρύ, πολύ βαρύ.
Οι όροι των λαών
Δημοσιεύθηκε: 2025/08/02 Filed under: Uncategorized | Tags: παλαιστίνη 10 ΣχόλιαΠροφανώς και υπό το βάρος της κατακραυγής στο εσωτερικό των χωρών τους, εμφανίζονται τις τελευταίες μέρες διάφορες πολυμερείς διακρατικές κλπ πρωτοβουλίες «λύσης» του παλαιστινιακού, ανακοινώσεις διαφόρων κρατών ότι τον Σεπτέμβριο θα «αναγνωρίσουν» το παλαιστινιακό κράτος κ.ά, με κοινό παρονομαστή αυτών των πρωτοβουλιών και ανακοινώσεων τη διατύπωση σειράς «όρων» που καθιστούν ουσιαστικά ανεκπλήρωτες τις ίδιες τους τις διακηρύξεις.
Σε αυτό το φόντο άλλωστε ξεφύτρωσε και ο Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ, για να δηλώσει, ότι η ομόφωνη (από το 2014) απόφαση της βουλής για αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ, χρειάζεται «επικαιροποίηση».
Παρεμπιπτόντως, οι σχετικές δηλώσεις Ανδρουλάκη έγιναν με αφορμή το κοινοβουλευτικό αντιδραστικό παραλήρημα του υπουργού δικαιοσύνης Φλωρίδη, ο οποίος ουσιαστικά χαρακτήρισε όσους διαδηλώνουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό, όχι πλέον μοναχά «αντισημίτες», αλλά και ανθέλληνες καθώς, όπως είπε, «υποστηρίζουν την Τουρκία»: Παλιά μου τέχνη κόσκινο η δοσιλογική «εθνικοφροσύνη» που επιστράτευσε ο Φλωρίδης σε νέα έκδοση, έκδοση ΝΑΤΟτσολιαδισμού και αμερικανοτσολιαδισμού εν προκειμένω, την ίδια ώρα -εκτός των άλλων- που η κυβέρνηση εναποθέτει κυριαρχικά δικαιώματα, εθνικά θέματα κλπ στα «ζάρια» της συνοχής της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ, πηδώντας από ΝΑΤΟϊκό παλούκι σε ΝΑΤΟϊκό παλούκι (από «κυβέρνηση» της Τρίπολης σε «κοινοβούλιο» της Βεγγάζης, κι από «κοινοβούλιο» της Βεγγάζης σε «συμπεριληπτική» τζιχαντιστική «κυβέρνηση» της Συρίας), κι από τα ΝΑΤΟϊκά στα ευρωενωσιακά παλούκια «συμπερίληψης» της Τουρκίας στις δομές της ευρωενωσιακής «άμυνας» κ.ο.κ..
Την ίδια ώρα επίσης που Τουρκία και Ισραήλ, με «ψυχρές» και «θερμές» μεθόδους, διαπραγματεύονται τη στρατιωτική και λοιπή «επιρροή» τους στο έδαφος της Συρίας, επιδεικνύοντας τον μηχανισμό των ιμπεριαλιστικών «διευθετήσεων» που αποτελεί μοντέλο «επίλυσης» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, είτε αυτοί αφορούν τη Συρία είτε την Παλαιστίνη είτε τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα…
Αλλά πέρα από την επίκληση αυτού του ήδη καταρρακωμένου «πραγματισμού» γύρω από τα «εθνικά θέματα», η βαθύτερη κυβερνητική και «αντιπολιτευτική» αθλιότητα συνίσταται στην προσπάθεια να αποδεχτεί ο λαός την ιδέα ότι μπορεί να έχει «κέρδος» από την ανοχή και την υποστήριξη της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, ότι τα εγκλήματα πολέμου, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας μπορεί και να εξασφαλίσουν στον λαό ευημερία και ασφάλεια… Συνίσταται στο κάλεσμα προς τον λαό να γίνει γουρούνι κατ’ εικόνα και ομοίωση των κυβερνητικών και «αντιπολιτευτικών» γουρουνιών που διαχειρίζονται τις αιματοβαμμένες επενδύσεις των επιχειρηματικών ομίλων σαν πολιτικό υπαλληλικό τους προσωπικό.
Σε αντίθεση με όλα αυτά, σε αντίθεση με τις διεθνείς και εγχώριες διεργασίες «διεξόδου» των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων από τη συνενοχή τους (με πράξεις και παραλείψεις) στο στυγερό έγκλημα, η αδιαπραγμάτευτη αλληλεγγύη των λαών θέτει τους δικούς τους όρους, που σε μια πρώτη «αυθόρμητη» διατύπωση μπορούν να διερμηνευτούν ως εξής:
— Άμεση και χωρίς όρους αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους στα προ του 1967 σύνορα με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ.
— Χωρίς όρους απελευθέρωση των χιλιάδων Παλαιστινίων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές.
— Διάλυση των παράνομων κατοχικών εποικισμών και τερματισμός των εποικιστικών προγραμμάτων.
— Δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων στις εστίες τους.
— Αφοπλισμός των δυνάμεων (ισραηλινό κατοχικό κράτος, εποικιστικό παρακράτος, συμμορίες που δρουν για λογαριαμό του ισραηλινού κράτους κλπ) που βαρύνονται με γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
— Σύλληψη, δίκη και καταδίκη του καταζητούμενου φυγόδικου εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, των συνεργατών του, και των συνενόχων του ανεξαρτήτως εθνικότητας.
— Άμεση είσοδος της ανθρωπιστικής, επισιτιστικής βοήθειας που είναι συγκεντρωμένη στα συνοριακά περάσματα, διανομή της υπό τη διεύθυνση των υπηρεσιών του ΟΗΕ.
— Διεθνής αποστολή επισιτιστικής, ανθρωπιστικής βοήθειας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με πλοία ναυλωμένα από τα κράτη που συναπαρτίζουν την «διεθνή κοινότητα», με τη διακήρυξη ότι κάθε παρεμπόδισή τους αποτελεί πολεμική προσβολή κατά των κρατών που αναλαμβάνουν την ευθύνη της αποστολής.
— Πλήρης ανοικοδόμηση της λωρίδας της Γάζας με έξοδα του εγκληματικού ισραηλινού κράτους και των συνενόχων του, χωρίς άλλους όρους.
— Διακοπή κάθε «στρατηγικής», «εταιρικής», συνεργασίας, σχέσης, σύνδεσης κλπ με το κατοχικό ισραηλινό κράτος-δολοφόνο. Διακοπή κάθε πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας με αυτό.
— Επιβολή αυστηρών κυρώσεων στο κατοχικό-εγκληματικό κράτος, ανάκληση της αναγνώρισής του εωσότου συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του ΟΗΕ για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, αποσυρθεί πλήρως από τα εδάφη που κατέχει παράνομα οπουδήποτε, εφαρμόσει πλήρως την εκεχειρία στον Λίβανο, καταργήσει τους ρατσιστικούς κλπ κανόνες που διέπουν την εσωτερική του κοινωνικοπολιτική συγκρότηση.
Προφανώς, στα προηγούμενα θα χωρούν κι άλλα, που αυτή τη στιγμή διαφεύγουν. Λόγω του «αυθορμητισμού».
«δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»
Δημοσιεύθηκε: 2025/07/20 Filed under: Uncategorized | Tags: παλαιστίνη Σχολιάστε«Δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»… Με αυτόν τον τρόπο ο Τομ Φλέτσερ, αναπληρωτής γ.γ. του ΟΗΕ αρμόδιος για τον συντονισμό της ανθρωπιστικής αρωγής, περιγράφει ουσιαστικά το μέγεθος της ισραηλινής γενοκτονικής κτηνωδίας κατά του λαού της Παλαιστίνης στη λωρίδα της Γάζας. «Πάνω από 10.000 άνθρωποι στη Γάζα χρειάζονται εσπευσμένη ιατρική διακομιδή… Άμαχοι εκτίθενται σε κίνδυνο θανάτου ή τραυματισμού, εξαναγκαστικούς εκτοπισμούς και στέρηση της αξιοπρέπειάς τους… Τα τρόφιμα τελειώνουν. Αυτοί που πάνε να βρουν φαγητό δέχονται πυρά. Ανθρωποι πεθαίνουν προσπαθώντας να βρουν τροφή για τις οικογένειές τους…», είπε, ζητώντας από το Συμβούλιο Ασφαλείας να αποτιμήσει αν το Ισραήλ τηρεί υποχρεώσεις που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.
«Δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»… Είναι όμως πολλοί εκείνοι που καθόλου δεν έχουν χρησιμοποιήσει τις λέξεις που διαθέτει το λεξιλόγιό τους. Ή που, για την ακρίβεια, χρησιμοποιούν το λεξιλόγιό τους για την ανοιχτή ή πιο «συγκαλυμμένη» (όπως τους φαίνεται) στήριξη της γενοκτονίας, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που είναι και δικά τους εγκλήματα. Οι παραπάνω, άλλωστε, δηλώσεις του αναπληρωτή γ.γ. του ΟΗΕ γίνονται στο φόντο της ανακοίνωσης των ΗΠΑ ότι θα επιβάλουν κυρώσεις κατά της Φραντσέσκα Αλμπανέζε, ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για το Παλαιστινιακό, διότι -σύμφωνα με τον ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο- το έργο της οδήγησε σε «παράνομες διώξεις Ισραηλινών» στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο… «Φυσικά και έχω ασκήσει κριτική στο Ισραήλ. Έχει διαπράξει γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου», δήλωσε η Αλμπανέζε, που ερευνώντας τις παραβιάσεις στα κατεχόμενα εδάφη, δημοσίευσε πρόσφατα έκθεση κατηγορώντας 60 εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων αμερικανικών, για υποστήριξη ισραηλινών οικισμών και στρατιωτικών ενεργειών. «Θέλω να υπενθυμίσω σε όλους ότι ο λόγος για τον οποίο επιβάλλονται αυτές οι κυρώσεις είναι η επιδίωξη της δικαιοσύνης», δήλωσε η ίδια, προσθέτοντας ότι οι τακτικές των ΗΠΑ της θύμισαν «τεχνικές εκφοβισμού της μαφίας», υπονοώντας ότι «οι κυρώσεις θα λειτουργήσουν μόνο αν οι άνθρωποι φοβηθούν και σταματήσουν να εμπλέκονται».
«Δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»… Από την άλλη μεριά, το λεξιλόγιο παραμένει «αχρησιμοποίητο», «ανεξάντλητο» για τους «στρατηγικούς εταίρους» του ισραηλινού κράτους-δολοφόνου -σαν τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη, ένα πρώτο παράδειγμα, και την «αντιπολίτευση» των ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ,ένα δεύτερο παράδειγμα- που ως άλλοι μέτοχοι της γενοκτονικής επιχείρησης λογαριάζουν για τα μονοπώλια που εκπροσωπούν τις αποδόσεις των κεφαλαίων τους και τα κέρδη τους ανά σταγόνα αίματος των παιδιών, των γυναικών και των αντρών της Παλαιστίνης. Ποτάμι το αίμα, ποτάμι και τα κέρδη που προσδοκούν. Παρόμοια και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές: Κάθε τους λέξη, κάθε τους υποκριτική έκφραση «ανησυχίας», εν μέσω διακηρύξεων για το δικαίωμα του κατοχικού, γενοκτονικού ισραηλινού κράτους στην «αυτοάμυνα», ισοδυναμεί με μια ακόμα πράξη συνενοχής στο εξελισσόμενο έγκλημα. Πρόκειται, άλλωστε, για όλους αυτούς που πριν 2,5 δεκαετίες βομβάρδιζαν τη Σερβία με την κατηγορία της «εθνοκάθαρσης», και που σήμερα, επί 632 ημέρες, παρακολουθούν σε ζωντανή μετάδοση τη μαζική δολοφονία των αμάχων, το ξεκλήρισμα των οικογενειών, τον εκτοπισμό, την καταστροφή των πόλεων, των κατοικιών, των υποδομών, των νοσοκομείων, των σχολείων, τον μεθοδευμένο λιμό, τη σφαγή των πεινασμένων στα σημεία-παγίδες της δήθεν επισιτιστικής αρωγής που «προσφέρει» μια αμερικανο-ισραηλινή ΜΚΟ.
«Δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»… Στις εικόνες της φρίκης καθρεφτίζονται τα πρόσωπα των «ηγετών μας», στις εικόνες της φρίκης καθρεφτίζεται το πραγματικό πρόσωπο της καπιταλιστικής εξουσίας, το πραγματικό πρόσωπο του «ελεύθερου κόσμου» των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, το πραγματικό πρόσωπο των υποκριτικών «αξιών» που ξανά και ξανά διακηρύσσουν ντύνοντας με τα φανταχτερά τους κουρέλια τους ιμπεριαλιστικούς τους σχεδιασμούς, το πραγματικό πρόσωπο των κυβερνήσεών τους και της αντιλαϊκής πολιτικής που ασκούν στο εσωτερικό των χωρών τους. Στις εικόνες της φρίκης καθρεφτίζονται οι «εκπρόσωποί» μας και, το χειρότερο, στις εικόνες των «εκπροσώπων» μας καθρεφτιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, στην εξουσία τους καθρεφτίζεται η υποταγή μας και, γι’ αυτό, στη συνενοχή τους καθρεφτίζεται η δική μας συνενοχή.
***
«Δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»… …«Η προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας είναι χρέος όλων μας, καθώς αποτελεί θεμέλιο ειρήνης, σταθερότητας και ανθρωπισμού…», δήλωσε η πρόεδρος των ελλήνων εφοπλιστών, σχολιάζοντας τις επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα εναντίον «ελληνόκτητων» πλοίων που χρησιμοποιούνται για εμπορικές συναλλαγές με το ισραηλινό κράτος-δολοφόνο στηρίζοντας τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Επικαλούνται λοιπόν, δημόσια, την «ειρήνη» (το λεξιλόγιό τους διαθέτει τις κατάλληλες λέξεις) αυτοί -οι εφοπλιστές- που στις μεταξύ τους συζητήσεις πανηγυρίζουν και αναγορεύουν σε τρίπτυχο της κερδοφορίας τους τις λέξεις: «αναταραχή, αναταραχή, αναταραχή!». Μιλούν, επίσης, και για «ανθρωπισμό» οι εκπρόσωποι των καπιταλιστικών επιχειρηματικών ομίλων, που -απέναντι στις εργατικές-λαϊκές διεκδικήσεις- δεν χάνουν την ευκαρία να εξηγούν ότι οι επιχειρήσεις τους «δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα». Και πράγματι δεν είναι «φιλανθρωπικά ιδρύματα», είναι ιδρύματα εχθρικά προς την ανθρώπινη ανάπτυξη, ιδρύματα απομύζησης του ανθρώπινου μόχθου και συγκέντρωσής των καρπών του στα χέρια μιας ταξικής μειοψηφίας εχθρικής προς τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Δεν είναι «φιλανθρωπικά ιδρύματα», αυτό το παραδέχονται και το διατυμπανίζουν, ας πάψουν λοιπόν να επικαλούνται (με τη γνωστή αναισχυντία τους) τον «ανθρωπισμό», πόσο μάλλον ως μέσο στήριξης της γενοκτονίας και του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας που βρίσκεται σε εξέλιξη…
***
«Δεν μας έχουν απομείνει λέξεις στο λεξιλόγιο»… Εκτός από τρεις λέξεις μόνο: Λευτεριά Στην Παλαιστίνη, που είναι ταυτόχρονα κι οι λέξεις που περικλείνουν τη λευτεριά τη δική μας και του κάθε λαού, όχι από τις λέξεις αλλά απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη, πάντοτε και παντού και εδώ και τώρα.
Πού βρίσκονταν όλοι αυτοί πριν τις 7 Οκτωβρίου 2023;
Δημοσιεύθηκε: 2025/06/10 Filed under: Uncategorized | Tags: παλαιστίνη Σχολιάστε
Τι είναι τα παρακάτω; Λόγια, που όσο δεν μετατρέπονται σε αποφασιστική υλική δύναμη, παραμένουν λόγια. Λόγια όπως αυτά που, επειδή αποσκοπούν στη μετατροπή τους σε αποφασιστική υλική δύναμη, επισύρουν τη λυσσαλέα προσπάθεια του σιωνισμού και των υποστηρικτών του να τα θάψουν, να τα πνίξουν, να τα καταστείλουν, αυτά και όσους τα διατυπώνουν. Ωστόσο το ξέρουν όλοι, το ξέρουμε κι εμείς το ξέρουν κι αυτοί: Η γενοκτονία, το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, η σφαγή, η κατοχή μπορεί να τερματιστεί μόνο με την αποφασιστική υλική δύναμη που θα συγκεντρωθεί εναντίον τους. Με τη βία -τέτοια είναι και η «βία» που ασκούν οι Χούθι της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα, και επομένως αποτελεί έμπρακτη στήριξη του κράτους-δολοφόνου η ελληνική συμμετοχή στην επιχείρηση Aspides-, με την εξέγερση των λαών εναντίον των κυβερνήσεων που στηρίζουν το ισραηλινό κράτος-δολοφόνο, δηλαδή των κυβερνήσεων που παραλείπουν να καταδικάσουν ρητά και απερίφραστα τα εγκλήματά του και να εκφράσουν αυτήν την καταδίκη έμπρακτα και με όλα τα μέσα που διαθέτουν: διπλωματικά, νομικά, πολιτικά, οικονομικά, επιχειρησιακά.
Τι είναι λοιπόν τα παρακάτω; Μόνο μια μικρή αποτύπωση του ισραηλινού κατοχικού καθεστώτος στην Παλαιστίνη και τον εγκλημάτων του πριν τις 7-10-2023 μέχρι και την 1-1-2022 (φυσικά η αναδρομή στο παρελθόν μπορεί να συνεχιστεί για δεκαετίες). Μια αποτύπωση που περιλαμβάνει μόνο δολοφονικά περιστατικά, κι αυτά όχι όλα, περιστατικά που βρήκαν τη θέση τους στην («αόρατη» για τους «γραμματείς και φαρισαίους» των αστικών κόμματων και μμε) καθημερινή ειδησεογραφία. Την καθημερινή ειδησεογραφία που μπορεί να καταγράφει τους νεκρούς, αλλά είναι ωστόσο ανίκανη να καταγράφει τη ζωή όσων συνεχίζουν να ζουν κάτω από το καθεστώς της ισραηλινής κατοχής καθημερινά και επί δεκαετίες.
Και το (ρητορικό) ερώτημα είναι:
Πού βρίσκονταν όλοι αυτοί πριν τις 7 Οκτωβρίου 2023;
7-10-23, η ημερομηνία υποδηλώνει τον εδώ και παραπάνω από 1,5 έτος «παγωμένο» ιστορικό χρόνο: 20 μήνες, 592 ημέρες μέχρι σήμερα (10-6-2025) ιστορικού χρόνου ακινητοποιημένου στην αδιάκοπη νύχτα της κτηνώδους σφαγής του παλαιστινιακού λαού από το κατοχικό ισραηλινό κράτος.
Με μοναδικό πράγμα που μεταβάλλεται, το «ταξίμετρο» της μαζικής εξόντωσης, να αυξάνει σε ομοιόμορφα χρονικά διαστήματα (μέρες, εβδομάδες, μήνες) κατά δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες εν ψυχρώ δολοφονημένους άνδρες, γυναίκες, παιδιά, καταγράφοντας το «κόμιστρο», το ποσοτικό μέγεθος μιας «επένδυσης» μετρημένης με τους ποταμούς αίματος ενός ηρωικού λαού.
Σημείο αφετηρίας, πρόσχημα του διαπραττόμενου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, η πολεμική έξοδος της Χαμάς από το τείχος-φυλακή που στραγγαλίζει τη λωρίδα της Γάζας, η σύλληψη ομήρων σαν «απάντηση» στην κάθειρξη χιλιάδων Παλαιστινίων στις ισραηλινές φυλακές – με ομήρους και μαχητές να χάνουν αδιάκριτα τη ζωή τους από την επέμβαση της ισραηλινής πολεμικής μηχανής.
Σημείο αφετηρίας που ενεργοποίησε, επίσης, τα πολιτικά αντανακλαστικά όσων έσπευσαν να δηλώσουν την υποστήριξη και την αναγνώρισή τους στο δήθεν «δικαίωμα» ενός κατοχικού κράτους στην «αυτοάμυνα», σαν να μην γνώριζαν, δήθεν, ότι ισοδυναμούσε -η αναγνώριση αυτή- με την έγκρισή τους για την έναρξη της συνεχιζόμενης μέχρι σήμερα γενοκτονικής σφαγής.
Στις 7-10-2023 ήταν όλοι τους «εκεί» και ήξεραν να κάνουν δηλώσεις για το δικαίωμα του κράτους-δολοφόνου στην «αυτοάμυνα»…
Τι δήλωναν, όμως, και πού βρίσκονταν μια μέρα πριν, στις 6 Οκτωβρίου του 2023, όταν ένας 19χρονος Παλαιστίνιος έπεφτε νεκρός από επιδρομή Ισραηλινών εποίκων στο χωριό Χαουάρα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης;
Πού βρίσκονταν 17 μέρες πριν, στις 20 Σεπτέμβρη 2023, όταν ο κατοχικός ισραηλινός στρατός επέδραμε στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, στα βόρεια της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, δολοφονώντας 3 Παλαιστίνιους, τραυματίζοντας 30, πλήττοντας ταυτόχρονα το Γενικό Νοσοκομείο της Τζενίν και έναν μουσουλμανικό ναό της περιοχής, «προληπτικά» σύμφωνα με ανακοίνωση του ισραηλινού υπουργείου «Άμυνας»;
Πού βρίσκονταν την 4η Ιουλίου 2023, όταν μια ακόμη, διήμερη επιδρομή του ισραηλινού κατοχικού στρατού στη Τζενίν, -με εκατοντάδες στρατιώτες των κατοχικών δυνάμεων, βομβαρδισμούς από στρατιωτικά ελικόπτερα, καταστροφές δρόμων και κτιρίων από μπουλντόζες και άλλα οχήματα-, δολοφονούσε 14 Παλαιστίνιους και τραυμάτιζε 120, αφήνοντας πίσω της ερείπια και χιλιάδες ξεσπιτωμένους από τον προσφυγικό καταυλισμό της πόλης, ανεβάζοντας από τις αρχές του 2023 σε περισσότερους από 170 τους δολοφονημένους από ισραηλινά πυρά Παλαιστίνιους, σύμφωνα με καταμέτρηση του πρακτορείου ειδήσεων «Associated Press»;
Πού βρίσκονταν στις 6-6-2023, όταν ένα παιδί τριών χρονών, από το χωριό Ναμπί Σάλεχ, δολοφονούνταν με τραύματα στο κεφάλι από τα πυρά των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής;
Πού βρίσκονταν στις 15-5-2023, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβολούσαν και σκότωναν έναν 22χρονο Παλαιστίνιο στη διάρκεια εφόδου στην πόλη Ναμπλούς στην κατεχόμενηΔυτική Όχθη, επειδή τους «πετούσε πέτρες» ενώ κατεδάφιζαν το σπίτι ενός άλλου που τον θεωρούσαν «ύποπτο»;
Πού βρίσκονταν στις 13-5-2023, όταν δύο ακόμα Παλαιστίνιοι σκοτώνονταν από ισραηλινή επιδρομή στα περίχωρα της Ναμπλούς στο βόρειο τμήμα της Δυτικής Όχθης;
Και πού βρίσκονταν στις 9-5-2023 όταν τουλάχιστον 33 Παλαιστίνιοι σκοτώνονταν και δεκάδες ακόμα τραυματίζονταν από μαζικά αεροπορικά χτυπήματα του Ισραηλινού στρατού στην πόλη της Γάζας και στη Ράφα;
Και πού βρίσκονταν στις 2-5-2023,όταν μαχητής παλαιστινιακής αντικατοχικής οργάνωσης, πέθαινε μετά από απεργία πείνας στις ισραηλινές φυλακές, όπου είχε φυλακιστεί επανειλημμένα, τουλάχιστον 12 φορές, για κάπου οκτώ χρόνια, τον περισσότερο καιρό με βάση το μέτρο της «διοικητικής κράτησης»;
Και πού βρίσκονταν στις 17-4-2023, την «Ημέρα Παλαιστινίων φυλακισμένων στις φυλακές του Ισραήλ», στις οποίες από το 1967 ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι έχουν τεθεί υπό κράτηση και στις οποίες, την ημέρα εκείνη, κρατούνταν πάνω από 4.700 πολιτικοί κρατούμενοι, με τους 970 απ’ αυτούς σε διοικητική κράτηση, δηλαδή χωρίς δίκη και χωρίς απαγγελία κατηγορίας, στις οποίες επίσης κάθε χρόνο 1.000 παιδιά, ακόμα και κάτω των 10 ετών, καθώς και εκατοντάδες γυναίκες φυλακίζονται, στερούνται τα πιο βασικά τους δικαιώματα, υπόκεινται σε απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, στερούνται το δικαίωμα επισκέψεων ακόμα και από τις οικογένειές τους, βιώνουν στυγνή βία από μεριάς των ισραηλινών αρχών, κρατούνται στην απομόνωση για μέρες χωρίς φαγητό, νερό ή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη;
Και πού βρίσκονταν στις 22-2-2023, όταν ανέρχονταν σε 10 οι Παλαιστίνιοι που σκοτώνονταν από σφαίρες και σε πάνω από 100 οι τραυματίες κατά την τρίωρη επιδρομή του ισραηλινού στρατού στην Ναμπλούς, στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, ανεβάζοντας σε 59 τον αριθμό των δολοφονημένων Παλαιστινίων στους δύο πρώτους μήνες του 2023, με τη δολοφονία να επισφραγίζουν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί στη λωρίδα της Γάζας την επόμενη μέρα;
Και πού βρίσκονταν στις 26-1-2023, όταν τουλάχιστον 9 Παλαιστίνιοι δολοφονούνταν και τουλάχιστον 20 τραυματίζονταν σε επιδρομή του ισραηλινού στρατού στη Τζενίν, στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, στη διάρκεια της οποίας Ισραηλινοί στρατιώτες έριχναν δακρυγόνα μέσα σε παιδιατρική κλινική νοσοκομείου, ανεβάζοντας επίσης σε 24 τον αριθμό των Παλαιστινίων που είχαν σκοτωθεί από την αρχή του έτους από ισραηλινά πυρά;
Και πού βρίσκονταν στις 14-1-2023, όταν δύο Παλαιστίνιοι, ένας 24χρονος και ένας 23χρονος, σκοτώνονταν από πυρά του ισραηλινού στρατού σε έφοδό του στην πόλη Τζάμπα, νότια της Τζενίν στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, ενώ ένας ακόμα 19χρονος Παλαιστίνιος υπέκυπτε στα τραύματά του από ισραηλινά πυρά που είχε δεχτεί τις προηγούμενες μέρες;
Και πού βρίσκονταν στις 9-1-2023, όταν ο υπουργός Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ έδινε εντολή στην αστυνομία να αφαιρεί παλαιστινιακές σημαίες που επιδεικνύονται σε δημόσιους χώρους, με τον ισχυρισμό πως η επίδειξη της σημαίας της Παλαιστίνης σηματοδοτεί υποστήριξη στην «τρομοκρατία»;
Και πού βρίσκονταν στις 2-1-2023, όταν δυο Παλαιστίνιοι, ο ένας από τους οποίους ηλικίας 17 ετών, σκοτώνονταν από άνδρες του ισραηλινού στρατού κοντά στην Τζενίν, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη;
Πού βρίσκονταν και την προηγούμενη χρονιά, στις 28-12-2022, όταν ο Νετανιάχου -καταζητούμενος πλέον για εγκλήματα πολέμου με ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου- ανακοίνωνε επέκταση των εβραϊκών εποικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συνοδευόμενη -όπως είναι επόμενο- η κλοπή της παλαιστινιακής γης από ένταση της δολοφονικής πολιτικής με «ενίσχυση των δυνάμεων ασφαλείας» και «στήριξή τους στον αγώνα τους για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας»;
Και που βρίσκονταν στις 12-12-2022, όταν μέλη της ισραηλινής «Συνοριακής Αστυνομίας» πυροβολούσαν και σκότωναν με μια σφαίρα στο κεφάλι δεκαεξάχρονη Παλαιστίνια κατά τη διάρκεια μιας ακόμη εφόδου στην πόλη Τζενίν, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, τραυματίζοντας και τρεις ακόμα Παλαιστίνιους;
Και πού βρίσκονταν στις 6-11-2022, όταν ένας 18χρονος Παλαιστίνιος έπεφτε νεκρός και ένας ακόμα τραυματιζόταν από ισραηλινά πυρά κοντά στη Ραμάλα, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη;
Και πού βρίσκονταν στις 4-11-2022, όταν δύο Παλαιστίνιοι, ηλικίας 28 και 14 ετών, σκοτώνονταν στη διάρκεια εισβολής του ισραηλινού στρατού σε προσφυγικό στρατόπεδο της πόλης Τζενίν στη Δυτική Όχθη, και δυο ακόμα, 20 και 42 ετών, σκοτώνονταν από ισραηλινά πυρά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και στην πόλη Μπίντο κοντά στη Ραμάλα, και τραυματίζονταν επίσης άλλοι 4, εκ των οποίων ένα αγοράκι 8 ετών;
Και πού βρίσκονταν στις 3-11-2022, όταν από σφαίρες ισραηλινών στρατιωτών έπεφτε νεκρός ένας Παλαιστίνιος στην πόλη Μπέιτ Ντούκου, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, κατά την διάρκεια αντικατοχικής διαδήλωσης;
Και πού βρίσκονταν στις 21-10-2022, όταν από πυρά του ισραηλινού στρατού σκοτωνόταν εν ψυχρώ ένας 19χρονος Παλαιστίνιος στην Τζενίν, στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης,και άλλοι τρεις τραυματίζονταν, στη διάρκεια γενική απεργίας διαμαρτυρίας για τον θάνατο ενός ακόμα, 16χρονου Παλαιστινίου σε νοσοκομείο, έναν μήνα μετά τον σοβαρό τραυματισμό του από ισραηλινά πυρά στη διάρκεια συγκρούσεων;
Και πού βρίσκονταν στις 3-10-2022, όταν δύο Παλαιστίνιοι σκοτώνονταν από Ισραηλινούς στρατιώτες κοντά στον καταυλισμό προσφύγων αλ Τζαλαζούν κοντά στη Ραμάλα;
Και πού βρίσκονταν στις 6-9-2022, όταν ένας Παλαιστίνιος σκοτωνόταν από ισραηλινά πυρά, 16 άλλοι τραυματίζονταν και 1.500 συλλαμβάνονταν στη διάρκεια μιας ακόμη επιδρομής του ισραηλινού στρατού στη Τζενίν, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, «για να κατεδαφίσει το σπίτι του δράστη μιας επίθεσης στο Τελ Αβίβ στις 7 Απρίλη»;
Και πού βρίσκονταν στις 5-9-2022, όταν ένας 19χρονος Παλαιστίνιος σκοτωνόταν από τα ισραηλινά πυρά κοντά στην Τζενίν, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές επιδρομές που πραγματοποιεί η διαβόητη «Συνοριακή Αστυνομία» του ισραηλινού στρατού, με πρόσχημα τις έρευνες για τον εντοπισμό δραστών επιθέσεων κατά ισραηλινών;
Και πού βρίσκονταν στις 18-8-2022, όταν ισραηλινοί στρατιωτικοί σκότωναν έναν 18χρονο Παλαιστίνιο και τραυμάτιζαν άλλους 30 στην κατεχόμενη πόλη Νάμπλους της Δυτικής Όχθης;
Και πού βρίσκονταν στις 9-8-2022, όταν στη Ναμπλούς, στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυε επιδρομή και δολοφονούσε στέλεχος αντικατοχικής παλαιστινιακής οργάνωσης κι ακόμα έναν μαχητή, τραυματίζοντας επίσης 40 Παλαιστίνιους στη διάρκεια συγκρούσεων που συνδέονταν με την ισραηλινή επιχείρηση;
Και πού βρίσκονταν στις 5-8-2022, όταν ο ισραηλινός στρατός βομβάρδιζε τη λωρίδα της Γάζας, στη Χαν Γιούνις και την πόλη της Γάζας, σκοτώνοντας 8 (ανάμεσά τους ένα παιδί) και τραυματίζοντας 40;
Και πού βρίσκονταν στις 24-7-2022, όταν σε σύγκρουση που ακολούθησε έφοδο των κατοχικών δυνάμεων μαζί με την «αντιτρομοκρατική» ομάδα Γιαμάμ, σκοτώνονταν δύο Παλαιστίνιοι μαχητές, και άλλοι έξι τραυματίζονταν;
Και πού βρίσκονταν στις 29-6-2022, όταν Ισραηλινοί στρατιώτες πυροβολούσαν και σκότωναν έναν Παλαιστίνιο στη διάρκεια ισραηλινής επιδρομής στην Τζενίν της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης;
Και πού βρίσκονταν στις 2-6-2022, όταν ένας 29χρονος Παλαιστίνιος σκοτωνόταν από τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας στον καταυλισμό προσφύγων Ντεχέισα κοντά στη Βηθλεέμ της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, και όταν την προηγούμενη μέρα, κοντά στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ Αρούντ νοτίως της Βηθλεέμ στη Δυτική Οχθη, δολοφονούνταν από ισραηλινά πυρά μια 31χρονη Παλαιστίνια δημοσιογράφος, που είχε πρόσφατα εκτίσει ολιγόμηνη φυλάκιση σε ισραηλινές φυλακές, και όταν το προηγούμενο βράδυ στο Γιαμπάντ, ένα χωριό κοντά στη Τζενίν, είχε από ισραηλινές σφαίρες σκοτωθεί άλλος ένας, στη διάρκεια επιχείρησης του ισραηλινού στρατού για την κατεδάφιση του σπιτιού της οικογένειας ενός παλαιστίνιου, που κατηγορούνταν ότι δυο μήνες πριν είχε ανοίξει πυρ σκοτώνοντας 5 άτομα σε προάστιο του Τελ Αβίβ, προτού πέσει νεκρός από τα πυρά των ισραηλινών;
Και πού βρίσκονταν στις 12-5-2022, όταν η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε ενέκρινε την ανέγερση σχεδόν 4.500 κατοικιών σε εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, στο παλαιστινιακό έδαφος που είναι κατεχόμενο από το 1967, και όπου σε πληθυσμό 2,9 εκατομμύρια Παλαιστινίων έχουν βίαια εγκατασταθεί και αρπάξει τη γη τους 475.000 Ισραηλινοί έποικοι, με την ισραηλινή υπουργό εσωτερικών να χαρακτηρίζει το γεγονός «μέρα γιορτής για το κίνημα του εποικισμού»;
Και πού βρίσκονταν στις 11-5-2022, όταν Ισραηλινός στρατιώτης πυροβολούσε τη δημοσιογράφο του «Al Jazeera», Σιρίν Αμπού Άκλεχ, σε μια στοχευμένη δολοφονία, την ώρα που κάλυπτε μια επιδρομή του ισραηλινού στρατού στον καταυλισμό προσφύγων της Τζενίν, στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη;
Και πού βρίσκονταν στις 30-4-2022, όταν 20χρονος Παλαιστίνιος έπεφτε νεκρός από ισραηλινά πυρά στη διάρκεια συγκρούσεων με ισραηλινούς στρατιώτες στο βόρειο τμήμα της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, αφού πυροβολήθηκε στον θώρακα κατά τη διάρκεια επιχείρησης του ισραηλινού στρατού στην κοινότητα Αζούν;
Και πού βρίσκονταν στις 26-4-2022, όταν ένας επίσης 20χρονος Παλαιστίνιος δολοφονούνταν με μια σφαίρα στο κεφάλι, στον καταυλισμό προσφύγων Ακαμπάτ Τζαμπέρ κοντά στην παλαιστινιακή πόλη Ιεριχώ και δύο ακόμη Παλαιστίνιοι τραυματίζονταν από σφαίρες όταν οι ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στον καταυλισμό στη διάρκεια της νύκτας;
Και πού βρίσκονταν στις 13-4-2022, όταν, κατά την 5η ημέρα ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων στα παλαιστινιακά εδάφη, ένας 34χρονος Παλαιστίνιος έπεφτε νεκρός από σφαίρα στο στήθος στη διάρκεια επίθεσης των κατοχικών δυνάμεων στην πόλη Ναμπλούς, και όταν ακόμη 31 άνθρωποι τραυματίζονταν στη Ναμπλούς και στο γειτονικό χωριό Μπέιτα, εκ των οποίων οι 10 από πραγματικές σφαίρες;
Και πού βρίσκονταν στις 11-4-2022, όταν οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις απέκλειαν την πρόσβαση στη Τζενίν, με τον εκπρόσωπο των ένοπλων οργανώσεων του καταυλισμού να δηλώνει ότι ο καταυλισμός βρίσκεται «σε κατάσταση συναγερμού» και να καλεί τους τοπικούς μαχητές «σε γενική επιστράτευση» προκειμένου «να αντιμετωπίσουν μια εισβολή» των ισραηλινών δυνάμεων, και όταν η ισραηλινή κυβέρνηση ενέκρινε μια επένδυση ύψους 360 εκ. σέκελ (περισσότερα από 100 εκ. ευρώ) για την επέκταση κατά 40 χιλιόμετρα του φράκτη «ασφαλείας» που χωρίζει το Ισραήλ από τα Παλαιστινιακά Εδάφη;
Και πού βρίσκονταν στις 10-4-2022, όταν μία 45χρονη Παλαιστίνια, χήρα και μητέρα έξι παιδιών, υπέκυπτε στα τραύματά της από πυρά Ισραηλινών στρατιωτών στο νότιο τμήμα της Δυτικής Οχθης, στην πόλη Χουσάν;
Και πού βρίσκονταν στις 15-3-2022, όταν, στη διάρκεια επιχείρησης του ισραηλινού στρατού στον καταυλισμό προσφύγων Μπαλάτα, κοντά στη Ναμπλούς, στο βόρειο τμήμα της Δυτικής Όχθης, ένας Παλαιστίνιος έφηβος, 16 ετών, τραυματιζόταν θανάσιμα από πολλές σφαίρες στο κεφάλι, το στήθος και το χέρι, την ώρα που οι ισραηλινές δυνάμεις αποχωρούσαν από τον καταυλισμό προσφύγων, αφού είχαν συλλάβει «έναν Παλαιστίνιο που καταζητείται στο Ισραήλ για τρομοκρατικές ενέργειες», ενώ τρεις ακόμη Παλαιστίνιοι τραυματίες σε αυτό το περιστατικό νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο, με τον έναν σε σοβαρή κατάσταση, και όταν ένας ακόμα, 20χρονος Παλαιστίνιος στον καταυλισμό προσφύγων Καλάντια, μεταξύ της Ιερουσαλήμ και της Ραμάλα, σκοτωνόταν από σφαίρα στο κεφάλι και άλλοι έξι τραυματίζονταν;
Και πού βρίσκονταν στις 2-3-2022, όταν Ισραηλινοί στρατιώτες επιτίθενταν σε παιδιά στην Πύλη της Δαμασκού στην Ιερουσαλήμ, στη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας και των Παλαιστινίων που γιόρταζαν μια μουσουλμανική γιορτή, με μια μικρή Παλαιστίνια να μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο αφού η ισραηλινή αστυνομία την στόχευσε με βομβίδα κρότου, ένα 12χρονο κορίτσι να ξυλοκοπείται από τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας, και όταν δεκάδες μαθητές υφίσταντο ασφυξία, καθώς Ισραηλινοί στρατιώτες πέταξαν δακρυγόνα στο σχολείο τους στο χωριό Τελ, νοτιοδυτικά της πόλης Ναμπλούς στη βόρεια Δυτική Όχθη, με καταγγελίες για τακτική στοχοποίηση των μαθητών, όταν σχολάνε, από τους στρατιώτες που σταθμεύουν σε γειτονική στο χωρίο στρατιωτική σκοπιά;
Και πού βρίσκονταν στις 1-3-2022, όταν ο ισραηλινός στρατός άνοιγε πυρ στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, σκοτώνοντας έναν κάτοικο του καταυλισμού, πρώην φυλακισμένο στο Ισραήλ, και τραυματίζοντας δεύτερο άνδρα βαριά με σφαίρες στο κεφάλι;
Και πού βρίσκονταν στις 14-2-2022, όταν κατά τη διάρκεια ανταλλαγών πυρών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, τραυματίστηκαν 10 και σκοτώθηκε ένας Παλαιστίνιος από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, καθώς ετοιμάζονταν να προχωρήσουν στην κατεδάφιση του σπιτιού προσώπου που κατηγορούνταν για τον φόνο Ισραηλινού, και όταν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ 14 Παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους ένα παιδί, τραυματίζονταν σε συγκρούσεις, κατά τις οποίες η ισραηλινή αστυνομία χρησιμοποίησε αντλίες νερού και σφαίρες από καουτσούκ για να διαλύσει τους διαδηλωτές μετά την επίσκεψη Ισραηλινού ακροδεξιού βουλευτή που αναζωπύρωνε τις εντάσεις;
Και πού βρίσκονταν στις 19-1-2022, όταν έπειτα από πολλαπλές απόπειρες, η ισραηλινή αστυνομία εντέλει κατεδάφιζε ακόμα ένα σπίτι παλαιστινιακής οικογένειας στη συνοικία Σέιχ Τζάρα, στην ανατολική Ιερουσαλήμ;
Και πού βρίσκονταν στις 12-1-2022, όταν, έπειτα από συγκρούσεις που ξέσπασαν μεταξύ φοιτητών του πανεπιστημίου Μπιρζέιτ, κοντά στη Ραμάλα, και Ισραηλινών στρατιωτών, Ισραηλινοί στρατιώτες έστηναν μπλόκο στο κέντρο του χωριού Τζιλτζιλίγια, βόρεια της Ραμάλα, σταματούσαν αυτοκίνητα στη μέση του χωριού, συλλάμβαναν τους επιβάτες και τους έβαζαν χειροπέδε, συλλαμβάνοντας ανάμεσά τους και έναν 80χρονο που επέστρεφε σπίτι του αφού είχε επισκεφθεί συγγενείς του, βάζοντάς του χειροπέδες, χτυπώντας τον και εγκαταλείποντάς τον σε μια οικοδομή, για να βρεθεί νεκρός το άλλο πρωί;
***
Πού βρίσκονταν τότε; Ρητορικό το ερώτημα. Βρίσκονταν εδώ που βρίσκονται και τώρα: Συνένοχοι στο έγκλημα, συνένοχοι στη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, μετρώντας τα ποσοστά του κέρδους τους από την κάθε σταγόνα του αίματός του.
Σιδηρόδρομος «κρατικός ή ιδιωτικός»; (*)
Δημοσιεύθηκε: 2025/05/19 Filed under: Uncategorized | Tags: παλαιστίνη, πλουτοκρατία, κράτος, καπιταλισμός, λαϊκό κίνημα, μονοπωλιακός καπιταλισμός, οικονομια ΣχολιάστεΑπό τη σκοπιά της στρατηγικής των μονοπωλίων και των πολιτικών τους υπαλλήλων η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Σιδηρόδρομος καμπουρογαμόσαυρος ή – με πιο ευπρεπή ορολογία – σιδηρόδρομος τραγέλαφος. Τα κομμάτια που απαιτούν δαπάνες κρατικά, για να φορτώνονται οι δαπάνες στο λαό, και τα κομμάτια που εισπράττουν ιδιωτικά. Σιδηρόδρομος κομμάτια. Κρατικές ράγες στην τροχιά της υποχρηματοδότησης, για να τσουλάνε πάνω τους τα ταμεία των επιχειρηματικών ομίλων παρασέρνοντας στη διάβα τους εργατικά δικαιώματα κι ανθρώπινες ζωές [*].
Από τη σκοπιά των λαϊκών αναγκών η απάντηση, η σημερινή, η τωρινή απάντηση είναι: σιδηρόδρομος που να εξυπηρετεί με επάρκεια τις συνολικές ανάγκες στη μετακίνηση και τις μεταφορές, με φθηνό εισιτήριο και δωρεάν παροχές, στελεχωμένος με όλο το απαραίτητο προσωπικό, με ανθρώπινες σταθερές εργασιακές σχέσεις, με τήρηση των προδιαγραφών ασφάλειας για εργαζόμενους, επιβάτες και διερχόμενους, με σύγχρονες συντηρημένες υποδομές και υλικό, με ποιοτικές υπηρεσίες για όλους.
Ένας τέτοιος σιδηρόδρομος δεν μπορεί να υποτάσσεται στους νόμους του κέρδους, δεν μπορεί να είναι ιδιωτικός, μπορεί να είναι μόνο κρατικός, κι ακόμα παραπέρα προϋποθέτει ένα κράτος ταγμένο στην υπηρέτηση των εργατικών – λαϊκών αναγκών, προϋποθέτει δηλαδή την ανατροπή της δικτατορίας των μονοπωλίων και την οικοδόμηση της εργατικής – λαϊκής εξουσίας.
Και αντίστροφα η ίδια αυτή ανατροπή προϋποθέτει σήμερα, τώρα, τη διεκδίκηση απέναντι σ’ αυτό το εχθρικό αντιλαϊκό κράτος, όλων όσων απαιτούνται για την ικανοποίηση των άμεσων, των ζωτικών, των σημερινών, των τωρινών λαϊκών αναγκών, που βέβαια δεν αφορούν μόνο τον σιδηρόδρομο και τις μεταφορές, αλλά εκτείνονται σε όλη την έκταση της ζωής του λαού: στην ενέργεια, στην κατοικία, στην υγεία, στην παιδεία, στη δουλειά, στους μισθούς και στα εισοδήματα, στον ελεύθερο χρόνο, στον πολιτισμό, παντού.
Διεκδικώντας όλα όσα, σήμερα κιόλας, μας είναι αναγκαία, έτσι μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο για την πραγμάτωση της κάθε τους προϋπόθεσης.
————————————–
[*] [προσθήκη 11-3-2023:] Απολύτως σχετικό και το ακόλουθο παράθεμα: Η περίφημη πλέον Ευρωπαϊκή Οδηγία 2012/34 για τη δημιουργία του ενιαίου ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού χώρου, αναφέρει ρητά: «Η διαχείριση των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων πρέπει να γίνεται με βάση τις αρχές που εφαρμόζονται στις εμπορικές εταιρείες ανεξαρτήτως του ιδιοκτησιακού καθεστώτος τους» (Άρθρο 5, παρ.1) με σκοπό «…τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του σιδηροδρομικού δικτύου ώστε να ενταχθεί σε μια ανταγωνιστική αγορά» (προοίμιο [3]).
***
(*) Η ανάρτηση είναι αναδημοσίευση παλιότερης ανάρτησης του μπλογκ, στις 8-3-2023, λόγω της κάποιας επικαιρότητας του θέματος στην πολιτική αντιπαράθεση. Στην παράγραφο για τη διεκδίκηση όσων απαιτούνται για την ικανοποίηση των τωρινών λαϊκών αναγκών μπορεί και πρέπει να προστεθεί η πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ενάντια στην κυβερνητική στήριξη της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού από το ισραηλινό κατοχικό κράτος-δολοφόνο.
Με αφορμή την τραμπούκικη επίθεση της ομάδας αγνώστων στη Νομική: Νέα Σμύρνη 2021
Δημοσιεύθηκε: 2025/05/02 Filed under: Uncategorized | Tags: παρακράτος, κράτος, καταστολή 1 σχόλιοΩς επίθεση «φασιστοειδών αντίφα» χαρακτηρίστηκε εκ μέρους των παθόντων η χθεσινή τραμπούκικη επίθεση ομάδας αγνώστων κατά τη διάρκεια εκδήλωσης της ΔΑΠ στη Νομική Αθήνας.
Από την πλευρά μου δεν μπορώ βέβαια να γνωρίζω τον «αυτοπροσδιορισμό» των αγνώστων που εκτέλεσαν τη συγκεκριμένη καταδρομική επιχείρηση. Επ’ αυτού ενδεχομένως ακολουθήσει κάποια μελλοντική «προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης», -τίποτα πιο εύκολο-, με την οποία θα γνωστοποιείται και ο σχετικός «αυτοπροσδιορισμός».
Το θέμα όμως είναι, ότι όταν έχει να κάνει κανείς με ένα κράτος αδίστακτο, -φυσικά οι παθόντες της επίθεσης, δεν θεωρούν τέτοιο το κράτος-, ένα κράτος που περικλείνει μέσα του ένα σύμπλεγμα μηχανισμών, υπηρεσιών και παραϋπηρεσιών που με τη σειρά τους συνδέονται με μια ολόκληρη ιεραρχία ΝΑΤΟϊκών και άλλων διμερών «συνεργασιών» στον τομέα της «ασφάλειας», τότε καλό είναι να κρατά κανείς τουλάχιστον μια επιφύλαξη προτού βγάλει τα συμπεράσματά του για το ποιος είναι τι, καθώς και για το τι και το πώς της κάθε περίστασης.
Από αυτή λοιπόν την άποψη, από αυτή την αφετηρία, και με αφορμή τη χθεσινή επίθεση της ομάδας αγνώστων, μου ήρθαν ξανά στον νου τα «επεισόδια» που είχαν λάβει χώρα στη Νέα Σμύρνη στις 9-3-2021, τα οποία είχαν ως αφορμή την επίσης καταδρομική «αρπαγή» ενός οργάνου της «ομάδας ΔΕΛΤΑ», και οι απορίες που μου είχε τότε προκαλέσει το οπτικό υλικό, το οποίο είχε «παίξει» στα μμε εκείνες τις μέρες…
Οι απορίες αυτές απεικονίζονται συμπυκνωμένες στο παραπάνω φωτογραφικό στιγμιότυπο.
α) Σε 10 δίκυκλα (με δυο επιβαίνοντες ανά δίκυκλο) της «ομάδας ΔΕΛΤΑ» δίνεται, προφανώς, εντολή να κατευθυνθούν στην πλατεία, όπου ήδη βρίσκεται ένα «απρόβλεπτο» πλήθος, και να σταθμεύσουν στη γωνία (αριστερά του φωτογραφικού κάδρου). Πρώτη απορία, χωρίς ακόμα να μπαίνω σε «δεύτερες» σκέψεις: Αν τυχόν τα όργανα της «ΔΕΛΤΑ», με δεδομένο τον «ερεθισμό» από όσα είχαν προηγηθεί δυο μέρες πριν, δέχονταν ομαδική επίθεση, ποιο μέσο άμυνας θα είχαν να αντιτάξουν; Ουσιαστικά, μόνο τα περίστροφά τους. Τι σκοπιμότητα, λοιπόν, μπορεί να υπηρετεί μια εντολή που εξ αντικειμένου εκθέτει τα αστυνομικά όργανα σε κίνδυνο, υπό όρους που καθιστούν πιθανή την οπλοχρησία εκ μέρους τους με τις όποιες σοβαρότατες συνέπειες θα μπορούσε να έχει αυτό;
β) Το φωτογραφικό στιγμιότυπο εικονίζει τη στιγμή της εισόδου των 10 δικύκλων της «ομάδας ΔΕΛΤΑ» στον χώρο. Τα 4 δίκυκλα έχουν μόλις βγει από την αριστερή πλευρά του καρέ, και τα υπόλοιπα 6 εικονιζόμενα ακολουθούν, προκειμένου όλα -και τα δέκα- να σταθμεύσουν στη γωνία. Και ενώ ακόμα καλά-καλά δεν έχουν μπει στην πλατεία, ενώ ακόμα δεν έχει διαλυθεί το προπέτασμα του καπνού από τις δυο «κρότου-λάμψης» που έριξαν, την ίδια στιγμή πίσω από τους καπνούς το άγνωστο άτομο που πρόκειται να «αρπάξει» τον αστυνομικό από το μηχανάκι, βρίσκεται ήδη στην εκκίνηση της διαδρομής του προς την απέναντι γωνία, συγχρονιζόμενο με την κίνηση των δικύκλων, τα οποία δεν έχουν ακόμα φτάσει εκεί. Απορία δεύτερη, λοιπόν: Πώς μπορεί το άγνωστο άτομο να γνωρίζει «από πριν» το σημείο όπου θα κατευθυνθούν και θα σταθμεύσουν τα δίκυκλα της «ΔΕΛΤΑ», και να «παίρνει φόρα» ενώ αυτά βρίσκονται ακόμα εν κινήσει προς το σημείο στάθμευσης; Πώς μπορεί να συμβεί αυτό χωρίς προηγούμενη συνεννόηση μεταξύ κρατικών κέντρων, που επιδιώκουν ένα ορισμένο επιχειρησιακό και πολιτικό αποτέλεσμα;
Και όσον αφορά το «πολιτικό αποτέλεσμα», μπορεί κανείς να πάρει γι’ αυτό μια ιδέα, εκτός των άλλων, από την κοινοβουλευτική διαχείριση των γεγονότων εκ μέρους του τότε και νυν υπουργού «προστασίας του πολίτη» Χρυσοχοΐδη, η οποία αποτυπώνεται και σε μια -επίκαιρη τότε- ανάρτηση (κλικ εδώ).
Όσον αφορά, επίσης, το επιχειρησιακό αποτέλεσμα, επ’ αυτού ας δοθεί στις παραπάνω απορίες μια απάντηση από όσους είναι «αρμόδιοι» για παρόμοια ερωτήματα και παρόμοιες απαντήσεις… Όπου φυσικά και δεν αποτελεί απάντηση, -αντίθετα, πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα-, η κατοπινή σύλληψη και επτάμηνη φυλάκιση, με την κατηγορία του δράστη της «αρπαγής», ενός καταφανώς (ακόμα και σαν σωματότυπου) άσχετου ατόμου, γεγονός για το οποίο επίσης γινόταν λόγος σε τοτινή ανάρτηση (κλικ εδώ)…
Εν πάση περιπτώσει, για όποιον θέλει να δει τα γεγονότα «εν κινήσει», το παραπάνω φωτογραφικό στιγμιότυπο προέρχεται από το 43΄΄ του βίντεο που ακολουθεί.
Όσο για τους πολιτικους στόχους που υπηρετούνται από το χθεσινό περιστατικό, αυτοί μπορούν να σκιαγραφηθούν στο φόντο της πολύχρονης «λυσσαλέας» κυβερνητικής επιδίωξης, -η οποία με διαρκή συνεπή αγώνα αποκρούεται από το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα-, να περιζώσει τους πανεπιστημιακούς χώρους με έναν αστυνομικό κατασταλτικό κλοιό, προκειμένου απρόσκοπτα να προχωρήσει η υποβάθμιση, η ιδιωτικοποίηση, η εμπορευματοποίηση των σπουδών, η υπαγωγή των πανεπιστημίων στην κερδοφορία των πολυεθνικών και στους ΝΑΤΟϊκούς και λοιπούς «συμμαχικούς» πολεμικούς σχεδιασμούς, προκειμένου να αποτραπεί η ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική στο σύνολό της.
Κι αυτοί οι στόχοι υπηρετούνται αντικειμενικά και ανεξάρτητα από «αυτοπροσδιορισμούς» αυτών που υλοποιούν παρόμοιες μεθοδεύσεις. Διαφορετικό θέμα το ότι ούτε οι τέτοιες μεθοδεύσεις είναι ικανές να εξσφαλίσουν την υλοποίησή των στόχων τους…
Οι οποίες μεθοδεύσεις αποτελούν και το κύριο θέμα αυτής της ανάρτησης με τις «απορίες» που προαναφέρθηκαν, τόσο απέναντι στους μηχανισμούς που τις αξιοποιούν, αλλά και που είναι ικανοί να τις οργανώνουν και να τις «επιχειρούν», όσο και απέναντι σε ποικίλες όψεις της απολογητικής που τους «εξαγνίζει» από αυτή τη δραστηριότητα.
Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για «απορίες» που απαιτούν πειστική απάντηση και, εφόσον αυτή παραλείπεται, ενδεχομένως επανέλθουμε σε αυτές.
Ο Κώστας ο Λόρεντς
Δημοσιεύθηκε: 2025/03/08 Filed under: Uncategorized | Tags: πόλεμος, παρακράτος, τρομοκρατία, Άγγλοι σύμμαχοι, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ιστορία, ιμπεριαλισμός 3 ΣχόλιαΥπάρχουν στο μπλογκ αυτό μερικές αναρτήσεις με την ετικέτα «Άγγλοι σύμμαχοι», και με αναφορά κατά βάση ιστορική, όπου λέγοντας «ιστορική» εννοούμε συγκεκριμένα την περίοδο της κατοχής και της εθνικής αντίστασης, καθώς και την περίοδο της χούντας με τις όποιες τυχόν προεκτάσεις σε μεταπολίτευση και τα λοιπά. Σήμερα, σκαλίζοντας τα αρχεία του υπολογιστή μου, έπεσα και στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Στέφανου Σαράφη «Ο ΕΛΑΣ», εκδόσεις Νέα Βιβλία, 1946, σελ. 158. Το δημοσιεύω ως απολύτως ταιριαστό με το πνεύμα της παραπάνω ετικέτας, που από μια άποψη το ηθικό της δίδαγμα είναι: «σε τι σφάλματα μπορεί να φτάσει κανείς όταν κάνει κακές παρέες». Βέβαια το θέμα στο σύνολό του δεν εξαντλείται στις «κακές παρέες»· όσο απομακρυνόμαστε από την εποχή του μαζικού λαϊκού εθνικοαπελευθερωτικού ένοπλου αγώνα και ερχόμαστε σε κοντινότερες περιόδους, τα ζητήματα που -στην αφαίρεσή τους- προκύπτουν από την παρακάτω εξιστόρηση, αποκτούν στενότερο μεν κύκλο αναφοράς, ευρύτερο όμως -πέρα από τις «κακές παρέες»- αιτιακό υπόβαθρο από ιδεολογική και πολιτική άποψη. Γιατί αν π.χ. στην παραπάνω εξιστόρηση είναι δεδομένοι όλοι οι συσχετισμοί και η χειραγώγησή τους από τους «Άγγλους συμμάχους», τι γίνεται όμως στην περίπτωση της δράσης «μηχανισμών» όπου τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί «δεδομένο»; Και αποτολμώ το ερώτημα: Αν στην περίπτωση της παρακάτω εξιστόρησης είναι φανερό το «τι» το «πώς» και το «γιατί» οδήγησε στην «εκτέλεση» του βρετανού αξιωματικού Κώστα Λόρεντς με την άθελη, σε τελική ανάλυση, ανάμιξη του ΕΛΑΣ το 1943, πώς μπορεί -από την άλλη- να απαντήσει κανείς στο «τι», το «πώς» και το «γιατί» οδήγησε π.χ. στην «εκτέλεση» του βρετανού αξιωματικού Στίβεν Σόντερς από την «ΕΟ17Ν» το 2000;
Η εξιστόρηση που ακολουθεί βρίσκεται κάτω από τον τίτλο «ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΓΓΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ» (σελ. 157 του βιβλίου) και φαίνεται να είναι χρονολογικά ενταγμένη στην περίοδο καλοκαιριού 1943 αλλά χωρίς ρητή χρονολογική αναφορά. Η ορθογραφία είναι του πρωτότυπου, πλην μονοτονικού συστήματος:
*
«Κάθε άγγλος αξιωματικός που έδειχνε συμπάθεια στο ΕΑΜ ανακαλούνταν στην Αίγυπτο. Ένας αξιωματικός, μάλλον έλληνας, εργαζόταν στην Ήπειρο σαν μυστικός πράκτορας της αγγλικής υπηρεσίας πληροφοριών με το όνομα Κώστας Λόρεντς. Ήταν εφοδιασμένος με ασύρματο και μετάδινε τις πληροφορίες του στο Κάιρο. Αυτός χωρίς εμείς να τον ξαίρουμε κατηγορήθηκε από τους ίδιους τους άγγλους πως βοηθούσε τους γερμανούς και πρόδινε τις θέσεις των ανταρτών. Ο ταξίαρχος Έντυ ζήτησε να τον συλλάβουμε. Δώσαμε σχετικές διαταγές στην VIII μεραρχία. Μάλιστα ο Άρης κατά τη μετάβασή του στην Ήπειρο μαζί με το Ζέρβα έδοσαν προφορική διαταγή να γίνει ειδικό απόσπασμα για τη σύλληψή του. Το απόσπασμα τον συνέλαβε, τον παράδοσε στον άγγλο υπολοχαγό Σπάικ και τον συνόδευαν για την αγγλική αποστολή. Η χαρά του Έντυ για τη σύλληψη αυτή ήταν πολύ μεγάλη. Στο δρόμο ο υπολοχαγός Σπάικ σκότωσε τον Κώστα Λόρεντς με το αυτόματό του και δικαιολογήθηκε πως ήθελε να δραπετεύσει. Ο φόνος έγινε για να μη γνωσθεί η αλήθεια. Στα χέρια όμως του ΕΛΑΣ έπεσε το ημερολόγιο του Κώστα Λόρεντς και στάλθηκε στο Γενικό στρατηγείο, στα αρχεία του οποίου βρίσκεται. Είνε ένα καλοδεμένο τετράδιο και γραμμένο αγγλικά, κάπου – κάπου δε και ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες. Επειδή δεν ήξαιρε άλλος αγγλικά στο στρατηγείο το διάβασα μόνος μου και έμεινα κατάπληκτος από εκείνα που διάβασα. Μαζί με τις πληροφορίες για τον εχθρό που έστελνε στο Κάιρο έστελνε και πολιτικές για την κατάσταση στην Ήπειρο, το φρόνημα του λαού, τις διάφορες οργανώσεις, τη δύναμη του ΕΑΜ, του ΕΔΕΣ, το δημοκρατικό φρόνημα του λαού, τη συμπάθεια του λαού προς τον ΕΛΑΣ και την αντιπάθεια προς τον ΕΔΕΣ, επί πλέον δε κατάγγειλε διάφορες παραβάσεις του ταξίαρχου Έντυ που προσπάθησε να του αφαιρέσει τον ασύρματό του. Εκεί ήταν καταχωρημένη και μια επιστολή του προς τον Έντυ που τον κατηγορούσε για άνθρωπο που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του Σίτυ. Ήταν απόλυτα αντικειμενικός και ειλικρινής. Μέσα εκεί ήταν καταχωρημένο ένα τηλεγράφημα από τη μυστική υπηρεσία Καΐρου, που τον προειδοποιούσε πως είχε ορκιστεί και αναλάβει υποχρεώσεις και πρέπει να συμμορφωθεί μ’ αυτές, γιατί αλλοιώς θα παρθούν μέτρα εναντίον του. Αποτέλεσμα ήταν ο φόνος του γιατί έλεγε την αλήθεια και δεν έστελνε πληροφορίες πολιτικές ευχάριστες και σύμφωνες με τη θέληση και επιθυμία της υπηρεσίας του. Δυστυχώς στο φόνο αυτό βοήθησε και ο ΕΛΑΣ με τη σύλληψή του χωρίς να ξαίρει ότι ενεργούσε εναντίον ενός ειλικρινούς ανθρώπου και φίλου του. Αν το ξαίραμε μπορούσαμε να τον προστατεύσουμε».
Θα γίνουμε, λέει, μπαταρία
Δημοσιεύθηκε: 2025/01/14 Filed under: Uncategorized | Tags: κουλτούρα ΣχολιάστεΤελικά τσάμπα και βερεσέ πήγαν οι προβληματισμοί τόσων χρόνων για το «τι να γίνουμε» εδώ χάμω που ζούμε.
Τι Σουηδία, τι Δανία, τι όλες οι υπόλοιπες ιδέες που ρίχτηκαν κάποτες σε αυτή την γκουβέντα, τελικά τίποτα από όλα αυτά δε θα γίνουμε.
Αντ’ αυτών, ο Μητσοτάκης το ξεκαθάρισε: Θα γίνουμε μπαταρία. Μπαταρία της Ευρώπης.
Θα μπορούσε να ονομαστεί και «No Future», -με όλα όσα σέρνει πίσω του ένα τέτοιο καράβι χωρίς προορισμό-, αλλά το διαφημιστικό περιτύλιγμα είναι διαφορετικό: Να τους δώσουμε τον ήλιο μας, αλλά -μια που ο ήλιος δε φτάνει- να τους δώσουμε και τη γη μας, αντί για στάρι φωτοβολταϊκά, και τον αέρα μας: τα βουνά και τις θάλασσες, αντί για κτηνοτροφία, μελισσοκομία, αλιεία: Ο αέρας θα γυρνά τους έλικες, τα πάνελ θα ρουφούν την ηλιακή ακτινοβολία, ήλιος και άνεμος θα γίνεται ηλεκτρικό ρεύμα, κι εμείς, εμείς σαν τους αρχαίους Έλληνες θα καθόμαστε αμέριμνοι και θα φιλοσοφούμε, εισπράττοντας το αντίτιμο για τις μεγαβατώρες που θα στέλνουνε τα καλώδια μας στην Ευρώπη, όπως κάποτε τα παλιά χρόνια τους είχαμε στείλει και τα φώτα μας και τους φώτισαν πνευματικώς, έτσι και τώρα ξανά, η ιστορία σπειροειδώς επαναλαμβάνεται.
Σε ένα περιβάλλον όπου το ασανσέρ του νοσοκομείου πέφτει από τον δεύτερο όροφο, όπου ο παντογράφος του προαστιακού σκάει δίπλα σου στην αποβάθρα, όπου σε σχολεία και νοσοκομεία πέφτουν οι ψευδοροφές και οι σοβάδες από τα ταβάνια, όπου οι πόρτες των βαγονιών ανοίγουν εν κινήσει και όπου οι επιβάτες κάνουν πεζοπορία μέσα στα τούνελ, όπου τρένα και λεωφορεία βγάζουν καπνούς ή παίρνουν φωτιά οι μηχανές τους περίπου μια φορά τη βδομάδα, σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι ωραίο να σκέφτεσαι ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνεις μπαταρία.
Η μόνη ανησυχία είναι μήπως τυχόν χαλάσεις και πετάξεις τα υγρά σου.
Ξορκίζοντας το κακό με «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια»
Δημοσιεύθηκε: 2024/08/04 Filed under: Uncategorized | Tags: πατρίδα, θρησκεία, ιδεολογία, λένιν, μικροαστοί ΣχολιάστεΠριν μπούμε ακριβώς στο θέμα, δυο λόγια για το «κακό» του τίτλου:
«Η ζωή γίνεται πιο περίπλοκη και οι δυσκολίες πιέζουν όχι μόνο τις εργατικές μάζες, αλλά και τις μεσαίες τάξεις». «Ο μικροϊδιοκτήτης, ο μικρονοικοκύρης που στον καπιταλισμό υφίσταται μια μόνιμη καταπίεση», βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ήδη τετελεσμένη αλλά και με το διαρκές απειλητικό φάσμα μιας «αφάνταστα απότομης και γρήγορης χειροτέρευσης της ζωής του και καταστροφής».
Στην πίσω όψη της αυτή η πραγματικότητα συνιστά μια δυνητική απειλή για την «κοινωνική γαλήνη» δηλαδή για την κοινωνική και πολιτική τάξη του καθεστώτος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης: Η διαρκής, βουβή ανησυχία περικλείνει το ενδεχόμενο της μετατροπής της σε μια «ενέργεια που βγαίνει έξω από την καθορισμένη ταξική τροχιά» και που «πρέπει να βρεθεί τρόπος να χρησιμοποιηθεί και να διοχετευτεί» και πάλι στη γραμμή που αυτή η «καθορισμένη ταξική τροχιά» επιβάλλει: «έξω από τη χώρα για να μην προκληθεί έκρηξη στο εσωτερικό» – σύμφωνα με μια ανάλυση της αποικιακής πολιτικής πριν από έναν αιώνα -, αλλά και εντός της χώρας, στο εσωτερικό, με την τροχιοδρόμηση αυτής της ενέργειας ξανά στις ράγες της σταθεροποίησης του εκμεταλλευτικού συστήματος.
«Πρώτη ύλη» γι’ αυτό το σκοπό αποτελούν και οι ίδιες οι πολιτικές ιδιότητες των μικροαστικών στρωμάτων, «των μικροϊδιοκτητών, των μικρονοικοκυραίων»: το εύκολο πέρασμα «των “μανιασμένων” από τις φρικωδίες του καπιταλισμού μικροαστών» σε μια «άκρα επαναστατικότητα», με χαρακτηριστικά της «την ανυπομονησία, την οργή, το μίσος», η δυσκολία τους όμως, «η ανικανότητά τους να δείξουν αντοχή, οργανωτικό πνεύμα, πειθαρχία και σταθερότητα», «η αστάθεια μιας τέτοιας επαναστατικότητας, η στειρότητά της, η ιδιότητά της να μετατρέπεται γρήγορα σε υποταγή, σε απάθεια, σε φαντασιοπληξία, ακόμα και σε “μανιασμένο” ενθουσιασμό για το ένα ή το άλλο αστικό ρεύμα της “μόδας”» [1]
*
Οι παραπάνω εισαγωγικές γενικολογίες διατηρούν την ορισμένη ισχύ τους στην τρέχουσα πραγματικότητα:
Η πρόσφατη, η μόλις χθεσινή καπιταλιστική κρίση, πλάι στα πλήγματα που επέφερε σε βάρος της εργατικής τάξης, είχε ως αποτέλεσμα την απότομη καταστροφή ενός σημαντικού μέρους των μικρομεσαίων στρωμάτων και την απότομη επιδείνωση της θέσης ενός επίσης σημαντικού μέρους τους, με συνέπειες που δεν έχουν ξεπεραστεί και δεν υπάρχει ορατή προοπτική ξεπεράσματός τους.
Την περασμένη δεκαετία αυτή η πραγματικότητα συγκέντρωσε απέναντί της την βραχυχρόνια συγκεχυμένη αγανάκτηση, «την ανυπομονησία, την οργή, το μίσος», την – έστω και με όρους πολιτικής ψευδαίσθησης – «άκρα επαναστατικότητα» των «μικρομεσαίων» κοινωνικών στρωμάτων, την ελπίδα μιας «εύκολης» παράκαμψής της μέσω μιας κατ’ όνομα «αριστερής» διαχείρισής της εντός των ορίων που θέτουν οι υφιστάμενες καπιταλιστικές σχέσεις και δεσμεύσεις (βλέπε: «σχίσιμο των μνημονίων με τη συμφωνία των εταίρων»), τη γρήγορη έως ραγδαία διάψευση αυτής της ελπίδας, τη συνακόλουθη απογοήτευση, την με όρους σοφιστείας «δικαίωση» της πολιτικής που ασκήθηκε και της πολιτικής που ασκείται∙ ο πρωθυπουργός της «ελπίδας» το «ομολόγησε»: «είχα αυταπάτες», με την υποκριτική αυτή «ομολογία» να συνιστά τη διακήρυξη ενός πραγματισμού της υποταγής.
«Υποταγή, απάθεια, φαντασιοπληξία» (ενισχυμένη και από την καπιταλιστική-μονοπωλιακή διαχείριση της πανδημίας), ακόμα και «ενθουσιασμός για το ένα ή το άλλο αστικό ρεύμα της μόδας»(λ.χ. ο ατομικίστικος «δικαιωματισμός» εναντίον των συγκροτημένων κοινωνικών δικαιωμάτων και η γύρω από αυτόν, ενιαία ως διαδικασία, ενεργοποίηση των εξαρτημένων αντιδραστικών αντανακλαστικών της μαζικής ψυχολογίας στους δυο «αντίθετους» πόλους της κυρίαρχης ιδεολογίας), διαδέχτηκαν λοιπόν πράγματι τη μικροαστική αγανάκτηση, «την ανυπομονησία, την οργή, το μίσος», που – ας σημειώσουμε παρεμπιπτόντως – επιχειρήθηκε επίσης να «διοχετευτεί» στην εγκληματική ναζιστική εφεδρεία της καπιταλιστικής ταξικής εξουσίας υπό την οργανωτική μορφή της «ΧΑ», για να παραμείνει και με αυτόν τον τρόπο εντός της «καθορισμένης ταξικής τροχιάς» η ενέργεια που απειλούσε να βγει από αυτήν, για να διαφυλαχτεί και με αυτόν τον τρόπο η «κοινωνική γαλήνη», δηλαδή η πολιτική τάξη της εξουσίας των εκμεταλλευτών…
Όμως η υποταγή και ο πραγματισμός της δεν αρκεί ούτε για να επουλωθούν οι συνέπειες των χρόνων που πέρασαν ούτε για να διαλυθεί η διαρκής και βαθειά αβεβαιότητα και ανησυχία για το παρόν και το μέλλον: για την πιθανή επανάληψη μιας καπιταλιστικής κρίσης, για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τα πολεμικά μέτωπα σε Ανατολική Ευρώπη και Μέση Ανατολή, για τον κίνδυνο της διεύρυνσης και της κλιμάκωσής τους, για τις συνέπειες της οικονομικής εξαθλίωσης, της παραγωγικής περιθωριοποίησης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων…
Αυτές οι συνέπειες, αυτή η αβεβαιότητα, αυτή η ανησυχία επιζητούν από την τρέχουσα υποταγή και τον πραγματισμό της να περιβληθεί με μια ιδεολογία υποκειμενικής «δικαίωσης», «νομιμοποίησης», «περιχαράκωσης» απέναντι σε όσα έγιναν και σε όσα μέλλεται να γίνουν… Και ποιο ιδεολογικό περίβλημα είναι γι’ αυτό το σκοπό καταλληλότερο [2], αν όχι το «παραδοσιακό», το «δοκιμασμένο», το ιδεολογικό περίβλημα που «υπόσχεται» τη «σταθερότητα» μέσω της ακινησίας που εκφράζει το περιεχόμενο των συστατικών του, που ταυτόχρονα επίσης διατηρεί μια ικανότητα ιδεατής αναδρομής σε ένα παρελθόν μεγάλων ιστορικών στιγμών διαποτίζοντας με το μεγαλείο τους την ακινησία που επίσης ιδεατά διασφαλίζει, που επίσης τα συστατικά του αποτελούν ούτως ή άλλως ορισμένες ονομαστικές σταθερές οι οποίες συνδέουν την κοινωνική ζωή με την ιδιωτική ζωή αν όχι όλων, πάντως των περισσότερων ή έστω μιας σημαντικής μάζας, που μάλιστα η έκτασή της συνεχώς αυξάνει όσο προχωράμε προς τα πίσω στο χρόνο και ανακατευόμαστε όλο και περισσότερο με την ιδεατή μάζα των περασμένων γενεών: Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια…
Και είναι ίσως χρήσιμο στο σημείο αυτό να υπογραμμιστεί, ότι θα ήταν ή ότι είναι αποπροσανατολιστική η «αυτόματη» ταξινόμηση στους «χουντικούς» του καθένα που υιοθετεί το ιδεολογικό αυτό τρίπτυχο (όπως αρκετοί εμφανίζονται να ανησυχούν), παρ’ όλο που το ίδιο αυτό τρίπτυχο αποτέλεσε στο παρελθόν την ιδεολογική προμετωπίδα κάθε χούντας…
*
Πατρίδα, λοιπόν: Και ποιος άραγε δεν έχει πατρίδα; Και ποιος άραγε δεν αγαπά την πατρίδα του; Και άραγε ποιος δε συνδέει την ατομική του ευτυχία με την ευτυχία της πατρίδας του, την ατομική του ευημερία με τη δική της; Εύκολες ερωτήσεις για εύκολες απαντήσεις εφόσον λησμονιέται ένα ακόμα ερώτημα: Μιλάμε για την πατρίδα των πολλών, αυτών που ζουν από τη δουλειά τους; ή για την πατρίδα των λίγων, αυτών που πλουτίζουν από τη δουλειά των άλλων;
Δεν είναι κάποια «ιδέα» που βάζει αυτό το ερώτημα ούτε είναι κάποια «ιδέα» αυτή που μπορεί να δώσει την απάντηση. Είναι η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα, με άλλα λόγια η ίδια η πραγματικότητα της «πατρίδας»: Η πραγματικότητα που όλες της οι όψεις ακυρώνουν την κοινότητα αυτής της πατρίδας ανάμεσα σ’ αυτούς τους λίγους και σ’ αυτούς τους πολλούς. Και στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας, η αναγόρευση σε ιδανικό της πατρίδας ως γενικής «κοινότητας», ισοδυναμεί έστω και «ανεπαισθήτως» με αναγόρευση σε ιδανικό της πατρίδας των λίγων, της πατρίδας για τους λίγους, της πατρίδας αυτών και για αυτούς που πλουτίζουν από τη δουλειά των άλλων και ασκούν πάνω τους την κυριαρχία τους.
Διαφορετικά, άλλωστε, δεν θα ήταν κατάλληλη η «πατρίδα» για ιδεολογικό περίβλημα της υποταγής, δεν θα ήταν κατάλληλη σαν ιδεολογική περιχαράκωση απέναντι σε μια καθόλα ρεαλιστική αβεβαιότητα και ανησυχία. Δεν θα ήταν φυσικά κατάλληλη και σαν ιδεολογική προμετωπίδα της κάθε χούντας με σκοπό της τη βίαιη διασφάλιση της υποταγής των πολλών που ζουν από τη δουλειά τους στην εξουσία των λίγων που πλουτίζουν από τη δουλειά των άλλων.
Διαφορετικά επίσης, αν επρόκειτο για την πατρίδα των πολλών που ζουν από τη δουλειά τους, στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας η ιδεολογική επίκληση της «πατρίδας» δεν θα σήμαινε καταρχήν τίποτα: Στη θέση της θα σήμαιναν πολύ περισσότερα το ψωμί, η δουλειά, η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών στη μόρφωση, την υγεία, την κατοικία, το ρεύμα, την επικοινωνία, τον πολιτισμό, την ψυχαγωγία, την αναψυχή, τις διακοπές, τον ελεύθερο χρόνο, η ανεξάρτητη δημοκρατική πολιτική τους ζωή και εθνική τους υπόσταση, συνολικά κάθε προϋπόθεση για την ικανοποίηση των παραπάνω. Μόνο που τότε η υποταγή και ο πραγματισμός της θα είχαν τιναχτεί στον αέρα.
*
Η «πατρίδα» είναι το πιο ισχυρό συστατικό αυτού του ιδεολογικού τριπτύχου, είναι το συστατικό που τυπικά αφορά «όλους». Ενώ όσο προχωράμε από αυτό το πρώτο συστατικό στο δεύτερο κι από το δεύτερο στο τρίτο, η ιδεολογική δύναμη του τριπτύχου εξασθενεί: Η πατρίδα είναι τυπικά «κοινή» για όλους. Η θρησκεία όμως;
Εδώ εκ των πραγμάτων πρόκειται για τη θρησκεία όχι όλων αλλά μερικών, ακόμα κι αν αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία. Και το ζήτημα δεν ξεκινά από τις θρησκευτικές διαφορές μεταξύ υπαρκτών θρησκειών η μεταξύ «ομόθρησκων» δογμάτων. Το ζήτημα έχει στην αφετηρία του την αναγνώριση της αυθυπαρξίας του υλικού κόσμου, από τη μια, και την άρνηση – από την άλλη – αυτής της αναγνώρισης μέσω της αναγόρευσης ενός θεού σε δημιουργό και σε αφέντη του υλικού και κατ’ επέκταση του κοινωνικού-ιστορικού κόσμου, μέσω της αναγόρευσης ενός θεού σε αφέντη του κοινωνικού-ιστορικού παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος.
Είναι φανερό ότι στην πρώτη περίπτωση η ανθρώπινη ζωή (η μετά-τη-γέννηση-ζωή), η κοινωνική ζωή του ανθρώπου και η ιστορία του, η σχέση του με τη φύση και με τον εαυτό του, εναποτίθεται στη δική του, την ανθρώπινη δραστηριότητα, και – σε τελική ανάλυση – στη δραστηριότητα «των πολλών που ζουν από τη δουλειά τους». Και είναι επίσης φανερό ότι στη δεύτερη περίπτωση η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη κοινωνία και ιστορία επαφίεται στη θεϊκή βούληση. Μόνο που πίσω από αυτή τη «θεϊκή βούληση» ελλοχεύει η βούληση και η ακατάπαυστη δραστηριότητα των «λίγων που πλουτίζουν από τη δουλειά των άλλων», δηλαδή μια καθόλου «θεϊκή» αλλά απολύτως ανθρώπινη εξουσία που, όμως, μεταθέτει την ευθύνη των έργων της στο «Θεό» και επιζητεί την υποταγή σε αυτήν μέσω της υποταγής σε «Αυτόν»… [3]
Αλλά ακριβώς αυτή η συγκεκριμένη ανθρώπινη εξουσία και οι κοινωνικές σχέσεις που εκφράζει, είναι που εμποδίζουν και τις πιο θετικές κοινωνικές πλευρές της θρησκείας (τον ανθρωπισμό, την αλληλεγγύη κλπ) – κάθε θρησκείας σε τελική ανάλυση – να καταστούν γενική «υλική» σχέση της κοινωνίας, και που υπ’ αυτές τις συνθήκες καθιστούν τη θρησκεία ένα υποκατάστατο αυτής της έλλειψης, μορφή καθιέρωσης τελικά αυτής της κοινωνικής έλλειψης από τη μια και θρησκευτικής έως και αποκλειστικά «πνευματικής» υποκατάστασής της από την άλλη.
Είναι νομίζω ήδη φανερό, ότι το θέμα εδώ δεν είναι η ελευθερία του καθενός στη θρησκευτική πίστη. Το θέμα εδώ είναι το περιεχόμενο της «θρησκείας» ως ιδεολογικής επίκλησης απέναντι στην πραγματική αβεβαιότητα και ανησυχία για το παρόν και το μέλλον, ως ιδεολογικού περιβλήματος της κοινωνικής απάθειας και υποταγής των «πολλών» απέναντι στους «λίγους» μέσα στις παρούσες συνθήκες.
*
Αν η πατρίδα είναι λέξη κατάλληλη για «όλους», αν η θρησκεία είναι λέξη κατάλληλη για «μερικούς», φτάνοντας στην οικογένεια η ιδεολογική περιχαράκωση απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα οδηγείται προς τα έσχατα όριά της:
Η πατρίδα «μας» και η θρησκεία «μας», λοιπόν, συμπληρώνονται από την «οικογένεια», που όμως τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτή εκτός από την οικογένειά «μου»;
Αλλά και πώς αυτή η οικογένειά «μου», αυτό το υποτιθέμενο «κύτταρο της κοινωνίας», οδηγεί αθροιστικά σε μια κοινωνία, σε μια «πατρίδα» σαν κι αυτή;
Με άλλα λόγια, πώς μπορεί μια τέτοια «πατρίδα», η πραγματική «πατρίδα», η πραγματική κοινωνία, να είναι διαιρεμένη ανάμεσα σε αυτούς που ζουν από τη δουλειά τους και σε αυτούς που πλουτίζουν από τη δουλειά των άλλων, αν προέρχεται από ένα «κύτταρο» στο οποίο απουσιάζουν αυτά τα χαρακτηριστικά (η διαίρεση σε αυτούς που δουλεύουν και αυτούς που πλουτίζουν); Και πώς, αντίστροφα, σαν «κύτταρο της κοινωνίας» η οικογένεια, που χαρακτηρίζεται από την κοινότητα στα υλικά αγαθά και στην περίπτωση της μικροϊδιοκτησίας από την κοινότητα και στα μέσα παραγωγής, δεν ανυψώνεται σε τέτοιο πρότυπο της κοινωνίας σε όλη της την έκταση;
Δεν ανυψώνεται σε τέτοιο πρότυπο, γιατί «οικογένεια» σημαίνει απλώς: «η οικογένειά μου». Κι έτσι, από τη μια, η «οικογένειά μου» και το «συμφέρον της» μετατρέπεται σε κοινωνικό διαχωριστικό φραγμό ανάμεσα στις οικογένειες των πολλών που ζουν από τη δουλειά τους. Και, από την άλλη, εξισώνεται η «οικογένειά μου» και η κάθε οικογένεια που ζει από τη δουλειά των μελών της, με την κάθε οικογένεια που ζει από τη δουλειά των άλλων (και των οικογενειών τους), με όλη βέβαια τη συνακόλουθη κοινωνική υποταγή των μεν «οικογενειών» στις δε και με όλη τη συνακόλουθη κυριαρχική κοινωνική-ταξική εξουσία που ασκούν στις δε οι μεν.
*
Όπως σημειώνεται παραπάνω, καθόλου κατ’ ανάγκη δεν είναι «χουντικοί» όσοι ενστερνίζονται το ιδεολογικό τρίπτυχο της «πατρίδας, θρησκείας, οικογένειας». Δεν είναι τουλάχιστον «χουντικοί» εξαρχής. Για την ώρα ενστερνίζονται ένα τρίπτυχο «αξιών», το οποίο τους παρέχει μια ιδεολογική θαλπωρή, που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη θαλπωρή του μωρού στη μητρική αγκαλιά κλπ. Αύριο βέβαια – κι ας μην είναι τώρα «χουντικοί» – ενδεχομένως μέσω του ίδιου αυτού ιδεολογικού τριπτύχου «εξαπατηθούν» κι από την κάθε χούντα που θα το φέρει – όπως πάντα – σαν ιδεολογική προμετωπίδα της.
Το ακόμα χειρότερο όμως είναι, ότι αυτό ακριβώς το ιδεολογικό τρίπτυχο, το φαινομενικά τόσο αποκλειστικά «δικό μας», που μας «χαρίζει» την ιδεατή κοινότητα η οποία στην πραγματικότητα μάς λείπει, αποτελεί ταυτόχρονα την ιδεολογική προμετωπίδα όχι μόνο της κάθε «δικής μας» χούντας, αλλά και της κάθε «χούντας» σε κάθε χώρα της γης. Αποτελεί έτσι το κοινό ιδεολογικό τρίπτυχο των απανταχού εθνικιστών και ιμπεριαλιστών ομοϊδεατών, που στο όνομα αυτού ακριβώς του κοινού ιδεολογικού τους τριπτύχου οδηγούν τους λαούς στην αλληλοσφαγή για τη συμφέροντα των απανταχού «λίγων που πλουτίζουν από τη δουλειά των άλλων», και από τη λεηλασία της οικουμένης ας προσθέσουμε, για τα συμφέροντα αυτών των λίγων: των καπιταλιστών, των καπιταλιστικών μονοπωλίων και της κάθε «χούντας» τους, δικτατορικής η «δημοκρατικής».
*
Γι’ αυτό το λόγο και για όλους τους παραπάνω, στη θέση του ιδεολογικού τριπτύχου «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια», αν ο σκοπός δεν είναι ένα τρίπτυχο της υποταγής, το σύνθημα «λευτεριά, μόρφωση, ψωμί, δουλειά», κι όλες οι παραλλαγές που το συμπληρώνουν, είναι αυτό που μπορεί να συνεγείρει «τους πολλούς, που ζουν από τη δουλειά τους», είναι αυτό που μπορεί να κατευθύνει τη δραστηριότητά τους προς τη δική τους κοινότητα και τελικά τη δική τους πατρίδα, που την έχουν ανάγκη όσο και τα δέντρα το νερό, είναι αυτό που στην ίδια κατεύθυνση – αντί να τους διαιρεί, αντί να τους φέρνει αντιμέτωπους – μπορεί να συνενώνει στην κοινή πάλη όλους τους λαούς της γης.
———————————————————
[1] Σε αυτή τη μέχρι εδώ γενική περιγραφή, τα πλάγια εντός εισαγωγικών στοιχεία προέρχονται από τα έργα του Λένιν Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού και Ο «αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού. Ολόκληρα τα αποσπάσματα έχουν ως εξής:
«…. Το εξωοικονομκό εποικοδόμημα, που υψώνεται πάνω στη βάση του χρηματιστικού κεφαλαίου, η πολιτική του, η ιδεολογία του δυναμώνουν την τάση για αποικιακές κατακτήσεις. «Το χρηματιστικό κεφάλαιο δε θέλει ελευθερία μα κυριαρχία», λέει πολύ σωστά ο Χίλφερντινγκ. Και ένας αστός Γάλλος συγγραφέας, αναπτύσσοντας και συμπληρώνοντας τις σκέψεις του Σέσιλ Ροντς που αναφέραμε πιο πάνω, γράφει ότι στις οικονομικές αιτίες της σύγχρονης αποικιακής πολιτικής πρέπει να προστεθούν και οι κοινωνικές: «Επειδή η ζωή γίνεται πιο περίπλοκη και οι δυσκολίες πιέζουν όχι μόνο τις εργατικές μάζες, αλλά και τις μεσαίες τάξεις, βλέπουμε σε όλες τις χώρες του παλιού πολιτισμού να συσσωρεύονται η “ανυπομονησία, η οργή, το μίσος, που απειλούν την κοινωνική γαλήνη. Η ενέργεια που βγαίνει έξω από την καθορισμένη ταξική τροχιά, πρέπει να βρεθεί τρόπος να χρησιμοποιηθεί και να διοχετευτεί έξω από τη χώρα για να μην προκληθεί έκρηξη στο εσωτερικό” …» (Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, σελ. 99, ΣΕ 2001)
Και στο ίδιο, σελ. 92: «Και ο Σέσιλ Ροντς, όπως διηγείται ο επιστήθιος φίλος του, ο δημοσιογράφος Στεντ, αναπτύσσοντας τις ιμπεριαλιστικές του ιδέες, του είπε το 1895: “Χτες ήμουν στο Ιστ Εντ του Λονδίνου (εργατική συνοικία) και παραβρέθηκα σε μια συγκέντρωση ανέργων. Όταν, έπειτα από τους άγριους λόγους που άκουσα και που ήταν μια συνεχής κραυγή: ψωμί, ψωμί!, τράβηξα για το σπίτι και σκεπτόμουν στο δρόμο αυτά που είδα, πείστηκα περισσότερο από πριν για τη σπουδαιότητα του ιμπεριαλισμού… Η αγαπημένη μου σκέψη είναι η λύση του κοινωνικού προβλήματος και συγκεκριμένα: για να σωθούν τα σαράντα εκατομμύρια κάτοικοι του Ηνωμένου Βασιλείου από το φονικό εμφύλιο πόλεμο πρέπει εμείς, οι πολιτικοί της αποικιοκρατίας, να κατακτήσουμε νέα εδάφη, για να εγκαταστήσουμε τον περίσσιο πληθυσμό, για ν’ αποκτήσουμε καινούργιες περιοχές πώλησης των εμπορευμάτων που παράγουν τα εργοστάσια και τα μεταλλεία. Πάντα το έλεγα ότι η αυτοκρατορία είναι ζήτημα στομαχιού. Αν δε θέλετε εμφύλιο πόλεμο, πρέπει να γίνετε ιμπεριαλιστές”…»
Επίσης από το Ο «αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού, άπαντα, τόμος 41, σελ. 14-15 ΣΕ: «… Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον άλλο εχθρό του μπολσεβικισμού μέσα στο εργατικό κίνημα [σ.σ.: πιο πριν ως ο εχθρός μέσα στο εργατικό κίνημα αναφέρεται ο οπορτουνισμός]. Στο εξωτερικό δεν ξέρουν ακόμη καλά ότι ο μπολσεβικισμός μεγάλωσε, διαμορφώθηκε και ατσαλώθηκε μέσα σ’ ένα μακρόχρονο αγώνα ενάντια στη μικροαστική επαναστατικότητα, που μοιάζει με τον αναρχισμό ή κάτι δανείστηκε απ’ αυτόν και που σε καθετί το ουσιαστικό κάνει υποχωρήσεις από τους όρους και τις απαιτήσεις της συνεπούς προλεταριακής ταξικής πάλης. Για τους μαρξιστές θεωρητικά είναι πέρα για πέρα διαπιστωμένο – και η πείρα όλων των ευρωπαϊκών επαναστάσεων και επαναστατικών κινημάτων το έχει επιβεβαιώσει απόλυτα – ότι ο μικροϊδιοκτήτης, ο μικρονοικοκύρης (κοινωνικός τύπος, που σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αντιπροσωπεύεται πολύ πλατιά και μαζικά), που στον καπιταλισμό υφίσταται μια μόνιμη καταπίεση και πολύ συχνά δοκιμάζει μια αφάνταστα απότομη και γρήγορη χειροτέρευση της ζωής του και καταστροφή, περνά εύκολα σε άκρα επαναστατικότητα, δεν είναι όμως ικανός να δείξει αντοχή, οργανωτικό πνεύμα, πειθαρχία και σταθερότητα. Ο «μανιασμένος» από τις φρικωδίες του καπιταλισμού μικροαστός είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, που όπως και ο αναρχισμός χαρακτηρίζει όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Η αστάθεια μιας τέτοιας επαναστατικότητας, η στειρότητά της, η ιδιότητά της να μετατρέπεται γρήγορα σε υποταγή, σε απάθεια, σε φαντασιοπληξία, ακόμα και σε «μανιασμένο» ενθουσιασμό για το ένα ή το άλλο αστικό ρεύμα της «μόδας» – όλα αυτά είναι πασίγνωστα. Η θεωρητική όμως αφηρημένη αναγνώριση αυτών των αληθειών δεν απαλλάσσει καθόλου τα επαναστατικά κόμματα από τα παλιά λάθη, που παρουσιάζονται πάντα από απρόβλεπτες αιτίες, με κάπως νέα μορφή, με ένα άγνωστο παλιότερα περίβλημα και περίγραμμα, μέσα σε πρωτότυπες – περισσότερο ή λιγότερο πρωτότυπες – συνθήκες». (σ.σ.: «Ο αναρχισμός ήταν συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος»∙ «τιμωρία» και «αμαρτήματα» που «αλληλοσυμπληρώνονταν», όπως σημειώνεται στην αμέσως επόμενη παράγραφο του παραπάνω αποσπάσματος).
[2] Με αστικούς «επικοινωνιακούς» όρους θα μπορούσε να γίνει λόγος για καταλληλότητα ως προς ένα συγκεκριμένο και κοινωνικά εκτεταμένο «target group».
[3] Χωρίς να παραγνωρίζεται και η «παραλλαγή» της αστικής ιδεολογίας που επιζητεί την άμεση υποταγή στην εξουσία του κεφαλαίου, χωρίς δηλαδή τη μεσολάβηση του «Θεού» και της υποταγής στη «θεϊκή βούληση»…
διέξοδος 
