Eco-Guerrillas

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΓΚΑΣΟΥΚΑ*

«Η κυριαρχία και η απελευθέρωση της φύσης συνδέονται σε πρακτικό και ιδεολογικό επίπεδο με την πατριαρχία και την υπέρβασή της» (Warren, 1996)

Εισαγωγικά

Ο Οικοφεμινισμός προέρχεται από τα μαχητικά γυναικεία κινήματα της δεκαετίας του ’70 και διατηρεί στενούς ιδεολογικούς δεσμούς με τα ριζοσπαστικά και ευρύτερα αριστερά φεμινιστικά ρεύματα. Εστιάζει στην κοινότητα που εμφανίζουν η κυριαρχία της φύσης από τον άνθρωπο και η κυριαρχία των γυναικών από τους άνδρες. Η έννοια της κυριαρχίας, των διαφόρων εκφάνσεών της και η ποικιλία των εσωτερικών λογικών και ιστορικών συνδέσμων μεταξύ αυτών των εκφάνσεων, αλλά και η ανδροκεντρική τους διάσταση βρίσκεται επίσης στο κέντρο των αναλύσεών του, οι οποίες ταυτίζουν τον ανθρωποκεντρισμό με τον ανδροκεντρισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

By Peter Laska

Thirty years ago the philosophy of ecology did not exist, ecology itself was a little known science; and the radical environmental movement, spurred by revelations in books like Rachel Carson’s Silent Spring, was just getting under way. Today the literature on ecological topics is enormous and the theoretical work devoted to the ecological idea and its implications is large and growing. Each of the last three years has seen the publication of an anthology of ecological philosophy: Carolyn Merchant’s Ecology, Key Concepts in Critical Theory (Humanities Press, 1994), Deep Ecology for the 21st Century (Shambhala, 1995), a book of readings edited by George Sessions, and Minding Nature, the Philosophers of Ecology (The Guilford Press, 1996) edited by David Macauley. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Aπό τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Η χρεοκοπία της ιδεολογίας της προόδουπαράγει μιαν έκλειψη του μέλλοντος, μιακρίση εμπιστοσύνης στο μέλλον και στην επαγγελία του για διαρκή βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης. Αυτό υποστηρίζει, ανάμεσα σε άλλα, ο γάλλος φιλόσοφος Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ στο βιβλίο του «L’ effacement de l’ avenir» (Galilee, 2000), ένα απόσπασμα του οποίου παρουσιάζουμε στη συνέχεια.

Οι πολιτικές ιδεολογίες, είτε πρόκειται για τονκομμουνισμό είτε για τη σοσιαλδημοκρατία ή τονφιλελευθερισμό, φαίνεται να έχουν χάσει την ικανότητα να φαντάζονται ένα μέλλον που θα είναι ευκταίο και ταυτόχρονα ελκυστικό. Όλες οι μεγάλες ιδεολογίες διεκδικούσαν, λιγότερο ή περισσότερο φανερά, το μύθο της μελλοντικής κοινωνίας της αφθονίας, η οποία θα καταστεί δυνατή -όπως πίστευαν- χάρη στην πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Διαδικτυακή διανομή: http://www.filosofia.gr