Για την επίκαιρη ανατρεπτική σκέψη του Θεμιστοκλή Ξανθόπουλου

Οκτώβριος  2021  

του Ανδρέα Κυράνη

Η προσωπική γνωριμία μας με τον Θεμιστοκλή Ξανθόπουλο, στις αρχές του 2013, υπήρξε μικρή, μόλις στα τελευταία 8,5 χρόνια της ζωής του, αλλά ιδιαίτερα δημιουργική και θα τολμούσα να πω φιλική και συντροφική. Τότε, με τον φίλο Αλέξη Οικονομίδη, είχαμε αρχίσει να δημοσιοποιούμε κάποιες σκέψεις διεξόδου από την κρίση, μέσω μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης εδρασμένης στις δικές μας ιστορικές δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις. Διαβάζοντας τα γραπτά μας ζήτησε από την συνάδελφο Μαργαρίτα Αντωνίου να μας γνωρίσει. Στο όραμα μιας ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης συναντήθηκαν στη συνέχεια αρκετοί φίλοι, πανεπιστημιακοί, τεχνικοί και άλλοι, ανάμεσα στους οποίους και δυο πρώην μαθητές του, ο Βαγγέλης ο Πισσίας και ο Γιώργος ο Μιχαήλ. Αυτή η πρωτοβουλία, χάρη στην δική του ζωτική δημιουργική συνδρομή και ενθάρρυνση, οδήγησε στην σύσταση του ΙΝΕΠΑ, του Ινστιτούτου Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης.

  

Οι ελληνικές σπάνιες γαίες και η γεωπολιτική τους σημασία. Του Χρήστου Μαλτέζου*

     

Τα τελευταία δέκα χρόνια χαρακτηρίζονται από ραγδαίες εξελίξεις τόσο στην υψηλή τεχνολογία όσο και την «πράσινη» ανάπτυξη. Όλοι μας χρησιμοποιούμε τις ευεργετικές εφαρμογές της ψηφιακής τεχνολογίας και γενικότερα της υψηλής τεχνολογίας. 

Ο ρυπογόνος λιγνίτης καταργείται και γίνεται χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ) για την προστασία του περιβάλλοντος. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα σταδιακώς αντικαθιστούν τα αυτοκίνητα βενζίνης, πετρελαίου για τον ίδιο λόγο. Το μόνο καύσιμο που δεν είναι ρυπογόνο είναι το «πράσινο» υδρογόνο, το οποίο παράγεται με ηλεκτρόλυση του νερού από ΑΠΕ.

     Η «πράσινη» ανάπτυξη ονομάζεται και αειφόρος ή βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη πρέπει να είναι βιώσιμη, δηλαδή να εξασφαλίζεται η επάρκεια ενέργειας για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Για να παραχθούν προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και «πράσινη» ενέργεια, απαραίτητες είναι οι  κρίσιμες ορυκτές πρώτες ύλες (ΚΟΠΥ). Αυτές είναι «κρίσιμες», διότι βρίσκονται σε περιορισμένα αποθέματα ή διάθεση σε σχέση με την ολοένα αυξανόμενη χρήση τους. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και οι σπάνιες γαίες. 

Σωτήρης Σοφιανόπουλος – Ιδιοκτήτης της ΧΡΩΠΕΙ και Οραματιστής Ενδογενούς Παραγωγικής Ανάπτυξης. Tου Χρήστου Μαλτέζου

  

          Κάποτε έτυχε να παρακολουθήσω από το διαδίκτυο ένα βίντεο μια τηλεοπτική συνέντευξη του Σωτήρη Σοφιανόπουλου στον δημοσιογράφο Κωνσταντίνο Χούντα[1]. Ο λόγος του ήταν ένας χειμαρρώδης, πλούσιος από γνώσεις και εμπειρίες γύρω από τις δυνατότητες που έχει η πλούσια χώρα μας για παραγωγική ανάπτυξη και οικονομική αυτάρκεια. Στο λόγο του Σωτ. Σοφιανόπουλου, διέκρινα απαράμιλλο ήθος, ειλικρίνεια και μαχητικότητα για την αγαπημένη του Ελλάδα. Έκτοτε, αναζήτησα και άλλες εκπομπές καταγραμμένες σε βίντεο από το διαδίκτυο, και τις παρακολούθησα με πολύ προσοχή. 

     Διαπίστωσα ότι το όραμα του Σωτ. Σοφιανόπουλο για ενδογενή παραγωγική ανάπτυξη είναι συνυφασμένο με τα ενδιαφέροντα μου, ήδη ως μέλος του Ινστιτούτου Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης (ΙΝ.Ε.Π.Α.) 

    

«Ρέκβιεμ με κρεσέντο;» του Θεμιστοκλή Ξανθόπουλου