Χάρης Θεοχάρης: Ενεργοποιηθήκαμε για την ασφαλή επιστροφή του δημοσιογράφου Ν. Ασλανίδη από την Τουρκία – Δεν είναι αιτιολογημένη η απαγόρευση εισόδου

Χάρης Θεοχάρης: Ενεργοποιηθήκαμε για την ασφαλή επιστροφή του δημοσιογράφου Ν. Ασλανίδη από την Τουρκία – Δεν είναι αιτιολογημένη η απαγόρευση εισόδου

«Οι ελληνικές διπλωματικές αρχές αυτονόητα ανταποκρίθηκαν και προέβησαν άμεσα στις ανάλογες ενέργειες στο περιστατικό της απαγόρευσης εισόδου στην Τουρκία του δημοσιογράφου Νίκου Ασλανίδη που μετείχε σε αποστολή της ΕΣΗΕΜΘ» ανέφερε ο υφυπουργός Εξωτερικών Χάρης Θεοχάρης, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση της Ανεξάρτητης βουλευτού Κυριακής Μάλαμας «για το εάν θα προχωρήσει το ΥΠΕΞ σε διάβημα διαμαρτυρίας για τη μεταχείριση του δημοσιογράφου από τις Τουρκικές Αρχές».

Ο Πρόξενός μας στην Ανδριανούπολη, είπε ο κ. Θεοχάρης «αμέσως όταν ενημερώθηκε συνέδραμε, πήγε στο σημείο της συνοριακής διάβασης Κήπων και με τις δέουσες ενέργειες βοήθησε στην διαχείριση του περιστατικού, ώστε να διασφαλιστεί με απόλυτο τρόπο ο σεβασμός στο πρόσωπο του Έλληνα δημοσιογράφου και την ομαλή και ταχεία επανείσοδό του στην χώρα μας».

Η Τουρκία, σημείωσε ο υφυπουργός «από την πλευρά της, μπορεί να έχει το δικαίωμα να απαγορεύει την είσοδο σε κάθε πολίτη που θεωρεί ως απειλή για τα εθνικά της συμφέροντα», όπως το ίδιο κυριαρχικό δικαίωμα έχουμε και εμείς να το ασκούμε, όμως υπογράμμισε πως «ένα τέτοιο μέτρο οφείλει και πρέπει να είναι αιτιολογημένο και αναλογικό, ώστε να προστατεύονται τα ατομικά δικαιώματα από υπερβολικές ή αυθαίρετες κρατικές ή διοικητικές παρεμβάσεις».

Ο κ. Θεοχάρης « είπε πως εμείς θέλουμε να είμαστε σαφείς. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ως αιτιολογημένο μέτρο την απαγόρευση εισόδου όταν αυτή επιβάλλεται σε βάρος δημοσιογράφων ή ιστορικών μόνο και μόνο εξ αιτίας της ενασχόλησής τους με την Ιστορική έρευνα. Αυτό το έχουμε καταστήσει σαφές, καθώς διερευνήσαμε την υπόθεση με τον κ. Ασλανίδη. Και κάναμε τις αντίστοιχες παραστάσεις στις Τουρκικές Αρχές τόσο με τον Πρόξενό μας στην Ανδριανούπολη, όσο του Γενικού μας Προξένου μας στην Κωνσταντινούπολη».

Σχετικά με το ερώτημα εάν η Τουρκία έχει «μαύρη λίστα» ανεπιθύμητων προσώπων ο υφυπουργός είπε ότι «καμία χώρα δεν κοινοποιεί σε άλλη τέτοιες εσωτερικές λίστες που μπορεί να έχει ή τα κριτήρια που εκείνη θέτει». Εμείς είπε αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι το να «διερευνούμε το κάθε περιστατικό αφού συμβεί, όπως αυτό με τον κ. Ασλανίδη και θέτουμε με επιτάσεως το ζήτημα της αναλογικότητας και της ουσίας αυτών των αποφάσεων».

Ο κ. Θεοχάρης πρόσθεσε πως «εάν ένας δημοσιογράφος κάνει ένα ντοκιμαντέρ για την Ιστορική αλήθεια, όσο και δύσκολα να είναι αυτά τα περιστατικά για την Τουρκία και την Ιστορία της, άλλο τόσο είναι χρήσιμο είναι αυτά τα γεγονότα να διερευνώνται γιατί με τον τρόπο αυτό δημιουργείται η απαραίτητη αυτογνωσία στους λαούς και τα έθνη, ώστε να βελτιώνουν τον τρόπο με τον οποίο ασκούν τη γειτονία τους και κινούνται την δημόσια σφαίρα […] Ελπίζουμε οι γείτονές μας αυτό να το κατανοήσουν »

Η Ανεξάρτητη βουλευτής Κυριακή Μάλαμα ανέφερε ότι στις 17 Οκτωβρίου κατά την αποστολή της ΕΣΗΕΜΘ που είχε προσκληθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο συνοριακό φυλάκιο των Κήπων οι Τουρκικές Αρχές συνέλαβαν τον δημοσιογράφο και πρόεδρο της Επιτροπής Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΜΘ Νίκο Ασλανίδη με την αιτιολογία ότι αποτελεί κίνδυνο για την χώρα. Το περιστατικό, σημείωσε η βουλευτής άρχισε να γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο για την ασφάλεια αλλά και την σωματική ακεραιότητα του δημοσιογράφου. Επιβιβάστηκε με τη βία σε περιπολικό που ξεκίνησε να κατευθύνεται σε άγνωστο προορισμό και σε αντίθετη κατεύθυνση από τα ελληνικά σύνορα. Τα μέλη της αντιπροσωπείας της ΕΣΗΕΜΘ κοινοποίησαν το ζήτημα, ενεργοποιήθηκαν οι διπλωματικοί δίαυλοι, ώστε να επιστρέψουν οι τούρκοι αστυνομικοί τον δημοσιογράφο στον συνοριακό σταθμό. Μετά από αναμονή μιας ώρας, επέστρεψαν τον κ. Ασλανίδη και του απέδωσαν έγγραφο απέλασης. Η βουλευτές, σημείωσε ότι τα τελευταία χρόνια καταγράφονται περί τα 20 περιστατικά απαγόρευσης εισόδου Ελλήνων στην Τουρκία, χωρίς καμία ειδοποίηση ή επίσημης αιτιολόγησης ή επίκλησης κάποιας παραβίασης της τουρκικής νομοθεσίας.

Συνήθως, πρόσθεσε η κυρία Μάλαμα, τα άτομα αυτά είναι συνήθως ποντιακής καταγωγής. Με δεδομένο ότι η Τουρκία συνδέεται με την ΕΕ και δεσμεύεται από διεθνείς συμβάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τα περιστατικά αυτά, παρατήρησε η βουλευτής, δεν μπορεί να θεωρηθούν αμιγώς διμερή ή μεμονωμένα και ρώτησε «το Υπουργείο Εξωτερικών προτίθεται να αναδείξει το ζήτημα αυτό σε διμερές και διεθνές επίπεδο; Υπάρχει μαύρη λίστα στην Τουρκία για Έλληνες πολίτες και ειδικά ποντιακής καταγωγής;».

Πηγή: OkNews

Τους «Μωμόγερους» τους αναβίωσαν τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Νομού Ροδόπης «Η Τραπεζούντα»

Τους «Μωμόγερους» τους αναβίωσαν τα μέλη του Συλλόγου Ποντίων Νομού Ροδόπης «Η Τραπεζούντα»

Ξεσήκωσαν ξανά την πόλη και οι Μωμόγεροι του Συλλόγου Ποντίων Νομού Ροδόπης «Η Τραπεζούντα» την Κυριακή 4 Ιανουαρίου, αναβιώνοντας τη δική τους παραλλαγή του εθίμου του Πόντου. Ο μωμόγερος, η νύφη και ο γαμπρός, καθώς και τα άλλα μασκοφορεμένα μέλη του θιάσου, μαζί με τη συνοδεία τους, που περιλάμβανε μουσικά όργανα, ξεκίνησαν από τον οικισμό Ποντίων στην ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ, και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το κέντρο της Κομοτηνής, με πειράγματα, σκανδαλιές και αναπαράσταση του εθίμου όπως το έφεραν οι πρόγονοί τους από το χωριό Χαραμπά της Γεωργίας.

Το δρώμενο «Μωμόγεροι» θεωρείται πως προέρχεται από αρχαία έθιμα, και αποτελεί παράδοση που απαντάται σε διάφορες παραλλαγές σε πολλές ελληνικές κοινότητες άλλων περιοχών όπως στη Μακεδονία, στη Θράκη, με διάφορες παραλλαγές, στη Μικρά Ασία ακόμη και σε άλλους λαούς. Ο Σύλλογος παρουσιάζει την παραλλαγή «Μεϊμούνια», που είχε ως αρχική κοιτίδα την ενδοχώρα του Πόντου, κυρίως την περιοχή της Αργυρούπολης.

Οι πρόσφυγες από την Αργυρούπολη το έφεραν μαζί τους στην περιοχή του Καυκάσου, στην περιοχή της Τσάλκας και συγκεκριμένα το χωριό Χαραμπά, και στη συνέχεια στην Κομοτηνή πριν από τέσσερις δεκαετίες.

Το έθιμο, σύμφωνα με τους μελετητές, συνδέεται με τις διονυσιακές γιορτές, και έχει να κάνει με τον ερχομό της Άνοιξης, και συναντάται σε πολλές περιοχές του Πόντου και με διαφορετικά πρόσωπα στον θίασο. Κεντρικά πρόσωπα είναι ο αλογάς, η γριά που αντιπροσωπεύει το παλιό, η νύφη που αντιπροσωπεύει το καινούριο, και άλλα πρόσωπα που θυμίζουν αρχαία ελληνική τραγωδία, στην οποία ανάγονται τα δρώμενα αυτά.

Η περίοδος που λαμβάνει χώρα κανονικά το έθιμο είναι αυτή μεταξύ Χριστουγέννων και Φώτων, ενώ ακόμα και σήμερα στον Καύκασο οι ελληνικές κοινότητες που έχουν απομείνει συνεχίζουν αυτή την παράδοση, κυρίως όμως με το παλιό ημερολόγιο.

Πηγή: Παρατηρητής της Θράκης

Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη: Μνήμη, εικόνες και πατρίδες που δεν ξεριζώθηκαν ποτέ

Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη: Μνήμη, εικόνες και πατρίδες που δεν ξεριζώθηκαν ποτέ

Εκτοπισμένοι σε αναζήτηση μίας καινούργιας πατρίδας, πρόσφυγες με τη φλόγα της μνήμης να καίει αιώνια. Ιστορίες ζωής που περνούν από γενιά σε γενιά σαν ένα πολύτιμο κειμήλιο, ένα κομμάτι του DNA που θα διαιωνίζεται στο διηνεκές.

Μάτια μελαγχολικά, φωνή που «τρέμει» στην πρώτη «ζωντανή» ανάμνηση και μία νοσταλγία μονίμως παρούσα, ακόμη και γενιές μετά -λες και η νοσταλγία για τη χαμένη πατρίδα περνά μέσα από το αίμα. Άραγε πώς μπορεί κανείς να νοσταλγεί κάτι που δεν έζησε ποτέ;

Κι όμως, στο άκουσμα της λύρας, στην όψη του μονοκέφαλου αετού και των… γνώριμων ονομάτων των νέων πατρίδων, η μνήμη και η νοσταλγία ξαναζωντανεύουν.

Αυτή τη φωτιά που δεν σβήνει αναδεικνύει η έκθεση φωτογραφίας και κειμηλίων «Αναστορώ και Αροθυμώ» (= νοσταλγώ), που παρουσιάζεται στο Κέντρο Ιστορίας του δήμου Θεσσαλονίκης από τις 13 έως τις 30 Ιανουαρίου. Μια έκθεση αφιερωμένη στη μνήμη, τον ξεριζωμό και τις χαμένες πατρίδες, μέσα από την πολύχρονη δουλειά της Ελπίδας Αθανασιάδου, η οποία εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια καταγράφει εικόνες, μαρτυρίες και τόπους του ιστορικού Πόντου, μετατρέποντας τη φωτογραφία σε πράξη μνήμης. Το φωτογραφικό υλικό συνοδεύεται από πολύτιμα κειμήλια που έφεραν οι πρόσφυγες της πρώτης γενιάς μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τα οποία διατηρούν με ευλάβεια οι απόγονοί τους.

«Μαζί με συμμαθητές μου είχαμε ιδρύσει έναν σύλλογο στον Κορινό Πιερίας, τον “Εύξεινο Πόντο”. Τότε ζούσαν ακόμη πολλοί άνθρωποι που είχαν έρθει από τον Πόντο. Μας έδωσαν τις φορεσιές και τα λάβαρα, είχαν συγκινηθεί πολύ και μου είπαν κλαίγοντας: “ωραίο όλο αυτό που κάνατε, αλλά εμείς δεν θα δούμε τις πατρίδες μας”», σημειώνει αρχικά μιλώντας στα Μακεδονικά Νέα.

Τότε η ίδια αποφάσισε να βρει έναν τρόπο να τις φέρει πίσω για εκείνους και -παρά την αρχική της επιφύλαξη- αποφάσισε να ταξιδέψει στον Πόντο και να καταγράψει με τον φακό της τις πόλεις και τα χωριά που εκείνοι είχαν αφήσει πίσω τους. Και πρόλαβε. Όπως λέει με ανακούφιση, το πρώτο μεγάλο φωτογραφικό αρχείο έφτασε στους πρόσφυγες της πρώτης γενιάς προτού φύγουν από τη ζωή, δίνοντάς τους την ευκαιρία να «ξαναδούν» -έστω και μέσα από φωτογραφίες- τα πάτρια χώματα.

Σταδιακά, η ίδια έγινε ένας άτυπος «εξομολόγος» των τελευταίων μαρτύρων του ξεριζωμού. «Όταν κάποιος καταλάβαινε ότι θα πεθάνει, με ειδοποιούσαν να πάω. Και οι παππούδες αυτοί, οι γιαγιάδες που μου μιλούσαν, όλοι είχαν έναν καημό. Αναπολούσαν τα βουνά, τη φύση της πατρίδας. Έλεγα “τι έχουν αυτά τα βουνά;”. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Και κάποια στιγμή, ένας παλιός φίλος και συνεργάτης ο οποίος πλέον δεν ζει μου είπε “θα πας στον Πόντο, στη γη των προγόνων σου”. Και με έπεισε να πάω”», διηγείται.

Από την πρώτη φορά που βρέθηκε στον Πόντο κατάλαβε τη μοναδικότητα του τόπου και έκτοτε ξεκίνησε «τα καλύτερα ταξίδια της ζωής της», όπως παραδέχεται με συγκίνηση.

«Όσο περισσότερα μάθαινα, τόσο πιο πολύ έλεγα “θα πάω και του χρόνου”. O Πόντος έχει ένα έντονο γεωγραφικό ανάγλυφο. Είναι πάρα πολύ έντονα, με βουνά και λίμνες ακόμη και στα 2.000 μέτρα», εξηγεί.

«Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα ακόμη που δεν έχω βγάλει, ευελπιστώ ότι θα τα καταφέρω», σημειώνει και εξηγεί πως λόγω του ιδιαίτερου γεωγραφικού ανάγλυφου: «Δεν μπορείς πάντα αυτό που έχεις προγραμματισμένο να κάνεις. Δηλαδή σε κάποια υπερυψωμένα παρχάρια, όπου βάζουν τα ζώα τους την άνοιξη για να κάνουν ωραία τυροκομικά, δεν μπόρεσαν να πάω, γιατί δεν υπάρχουν δρόμοι και όταν βρέχει δεν μπορείς να φτάσεις. Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα».

Το «ζωντανό» ποντιακό ιδίωμα στην περιοχή του Όφεως

 

Η ίδια κάνει ιδιαίτερη μνεία στα χωριά της περιοχής του ποταμού Όφεως, όπως το Σαράχο και η Τόνια, όπου η ποντιακή διάλεκτος εξακολουθεί να ακούγεται καθημερινά.

«Υπάρχουν πολλοί ποντιόφωνοι που λένε απλώς “Καλατσεύω Ρωμαίικα”. Είναι μουσουλμάνοι, αλλά ο χορός, το τραγούδι, τα έθιμά τους είναι ίδια με τα δικά μας. Τα μικρά παιδιά μιλούν άπιαστα ποντιακά μέχρι να πάνε στο τουρκικό σχολείο. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι διατηρούν το γλωσσολογικό τους ιδίωμα», τονίζει.

Ένα «χρέος» σε όσους έφυγαν και σε όσους έρχονται

Για την ίδια, όλη αυτή η δουλειά δεν ήταν ποτέ επαγγελματική, αλλά βαθιά προσωπική. «Όλο αυτό που έχω κάνει είναι από αγάπη και μεράκι. Ένιωθα ότι έχω ένα χρέος. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν άταφοι και άκλαυτοι. Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν να διατηρήσω ζωντανή τη μνήμη τους».

Γι’ αυτό και ξεναγεί προσωπικά το κοινό, μιλά για ιστορικά γεγονότα και μαρτυρίες, για το σήμερα και το χθες του Πόντου. «Έτσι βάζω ένα μικρό λιθαράκι στην ιστορία του ποντιακού ελληνισμού», σημειώνει χαρακτηριστικά και απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση  για ξενάγηση στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Η έκθεση, όπως σημειώνει, είναι αφιερωμένη στον άνθρωπο που την παρακίνησε να ξεκινήσει αυτό το ταξίδι: τον Αχιλλέα Βασιλειάδη.

Πότε και πού

Η έκθεση «Αναστορώ και Αροθυμώ» φιλοξενείται στο Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης από 13 έως 30 Ιανουαρίου και είναι επισκέψιμη καθημερινά δωρεάν από 9:00 έως 14:30, ενώ τα απογεύματα (15, 20, 21, 22, 27 και 29 Ιανουαρίου) λειτουργεί από 17:30 έως 20:30.

Αξίζει να σημειωθεί πως την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου, στις 19:00 το απόγευμα, η εκπαιδευτικός και συνοδοιπόρος της κας Αθανασιάδου, Βαρβάρα Χαραλαμπίδου, θα παρουσιάσει στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης τα μοναστήρια του Πόντου και σπάνια κειμήλια, «φωτίζοντας» έναν ελάχιστα γνωστό αλλά εξαιρετικά σημαντικό πυρήνα της ποντιακής ιστορίας.

Πηγή: Μακεδονικά Νέα

Την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα έκοψε η Εύξεινος Λέσχη Περιστάσεως

Την πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα έκοψε η Εύξεινος Λέσχη Περιστάσεως

Σε ζεστή και ιδιαίτερα ευχάριστη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη κοπή της βασιλόπιτας της Ευξείνου Λέσχης Περιστάσεως, στην αίθουσα διδασκαλίας χορού του Πολιτιστικού Κέντρου Περιστάσεως.

Την ευλογία της βασιλόπιτας τέλεσε ο Πατέρας Χρήστος Τσούπρος, ευχόμενος υγεία, πρόοδο και δημιουργικότητα σε όλα τα μέλη του συλλόγου. Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήραν οι καλλιτεχνικές παρουσίες, με μικρούς και μεγάλους να χαρίζουν όμορφες στιγμές στο κοινό, αναδεικνύοντας την ποντιακή μουσική παράδοση μέσα από τον ήχο του νταουλιού και την επίβλεψη του δασκάλου Γιώργου Φωτιάδη.

Πηγή: Ο Ντελάλης

Με γέλιο και πειράγματα αναβίωσαν και φέτος οι Μωμόγεροι στη Βέροια

Με γέλιο και πειράγματα αναβίωσαν και φέτος οι Μωμόγεροι στη Βέροια

Με κέφι, σάτιρα και ανεξάντλητη διάθεση για πείραγμα, αναβίωσε και φέτος στη Βέροια το πατροπαράδοτο έθιμο των Μωμόγερων. Όπως κάθε χρόνο, η Εύξεινος Λέσχη έδωσε τον ρυθμό, μετατρέποντας το πεζοδρομημένο κέντρο της πόλης σε μια υπαίθρια σκηνή λαϊκού θεάτρου, όπου το γέλιο συναντά τη μνήμη και η παράδοση… δεν αφήνει κανέναν ασχολίαστο.

Το μπουλούκι περιόδευσε στους δρόμους, χόρεψε, πείραξε και διασκέδασε μικρούς και μεγάλους, στήνοντας αυθόρμητα δρώμενα σε κάθε γωνιά. Οι ήχοι, τα πειράγματα και οι αυτοσχέδιοι διάλογοι έδιναν τον τόνο, με τους Μωμόγερους να σατιρίζουν τα ανθρώπινα πάθη και τις καθημερινές μας αδυναμίες, όπως ακριβώς προστάζει το έθιμο.

Ξεχωριστή θέση είχε η… ζωηρή «γριά», που κάθε άλλο παρά ηλικιωμένη έδειχνε στη διάθεση και στο ταμπεραμέντο. Με πονηρό βλέμμα και αφοπλιστικό θράσος, πείραζε τους περαστικούς και έμπαινε διαρκώς στο επίκεντρο των δρώμενων, προκαλώντας τις εκρήξεις ζηλοτυπίας του «γέρου». Εκείνος, με υπερβολικές χειρονομίες και θεατρικούς αναστεναγμούς, πάλευε να επιβάλει την… συζυγική τάξη, στήνοντας σκηνές ζηλοτυπίας που σκόρπισαν άφθονο γέλιο στο κοινό.

Ο «γιατρός», με ύφος παντογνώστη, έδινε διαγνώσεις στο πόδι και θεράπευε με… γέλια, την ώρα που ο «διάβολος» παραμόνευε, έτοιμος να κλέψει την παράσταση – και καμιά ψυχή, για το καλό της σάτιρας.

Δεν έλειψε φυσικά και ο «αστυνομικός», που προσπαθούσε μάταια να επιβάλει την τάξη σε ένα έθιμο που γεννήθηκε για να την ανατρέπει, ενώ οι δύο «νύφες», με νάζι, θεατρικές κινήσεις και πονηρά χαμόγελα, προσπαθούσαν να κλέψουν τις καρδιές των ανδρών, μοιράζοντας απλόχερα φιλιά και υποσχέσεις… μόνο για το έθιμο. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αυθόρμητες, με χειροκροτήματα, γέλια και συμμετοχή στο παιχνίδι.

Οι Μωμόγεροι της Ευξείνου Λέσχης απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως η παράδοση δεν είναι στατική, αλλά ζωντανή, σατιρική και βαθιά ανθρώπινη. Στη Βέροια, το έθιμο ξεσήκωσε, διασκέδασε και θύμισε ότι το γέλιο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Πηγή: Πληροφοριοδότης