ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - Προς τους Πατέρας της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους.

 Αριθ. Πρωτ. 17/2025

 

 

Προς τους Πατέρας της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους

 

 

 

 

ΑΝΟΙΧΤΗ  ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 

 

Σεβαστοί Πατέρες,

 

Ως γνωστόν στις 29 Νοεμβρίου (ν. ημ.) κατά την επίσημη επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στο Φανάρι, τόσο ο «οικουμενικός πατριάρχης» κ. Βαρθολομαίος όσο και ο Πάπας υπέγραψαν Κοινή Δήλωση, στην «Αίθουσα του Θρόνου του Πατριαρχικού Οίκου» στο Φανάρι. Ο κ. Βαρθολομαίος αφού υπενθύμισε ότι κατά τη λειτουργική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ο κληρικός προ της συμμετοχής του στη Θεία Ευχαριστία αναγιγνώσκει μία ευχή γνωστή ως «Καιρός», είπε στον Πάπα ότι ήλθε στη Νίκαια για να λάβει τον δικό του «Καιρό» για δύναμη και ενίσχυση, καθώς αρχίζει τη διακονία του με έκδηλη τη βούληση όπως διακονήσει την κλήση του Κυρίου για χριστιανική ενότητα, η οποία είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Πάπας δήλωσε: «ενθαρρυνόμαστε στην προσπάθειά μας να επιδιώξουμε την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ όλων των χριστιανών».

 

Από τις δηλώσεις των δύο ανδρών είναι φανερό ότι το «οικουμενικό πατριαρχείο» αντιμετώπισε τον Πάπα όχι ως αιρετικό, όχι ως παραβάτη των Ιερών Κανόνων, αλλά ως θρησκευτικό ηγέτη, ως προϊστάμενο χριστιανικής «εκκλησίας» και φορέα της χάριτος των Αποστόλων. Επιπλέον, δεδομένου ότι η συνάντηση έγινε εν μέσω συμπροσευχής, επισήμου εκκλησιαστικής δοξολογίας, φιλοφρονήσεων και ιερατικών προσφωνήσεων προς τον Πάπα, ως να επρόκειτο για ορθόδοξο προκαθήμενο, η ανωτέρω διαπίστωση γίνεται βεβαιότερη. Έτσι είναι ηλίου φαεινότερον ότι σκοπός της συνάντησης των δύο ανδρών δεν ήταν απλώς ο εορτασμός της επετείου των 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, αλλά η ενίσχυση και η περαιτέρω προώθηση της προσπάθειας για την ένωση Ανατολής – Δύσης, στα πλαίσια του παγκόσμιου κινήματος του Οικουμενισμού.

 

Βέβαια όλα αυτά καταδεικνύουν για πολλοστή φορά τη φαναριώτικη εκκλησιολογία ως παρουσιάζεται από το 1924 και μετά, και δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας μας όπου «πατριάρχες», «επίσκοποι» προδίδουν την ομολογία της πίστεως και παραβαίνουν τους Ιερούς Κανόνες στα θέματα της Πίστεως. Το ερώτημα είναι αγαπητοί αγιορείτες πατέρες, εσείς πώς θα αντιδράσετε και τι θα πράξετε εν όψει όλων αυτών των εξελίξεων.

 

Με ειλικρινή διάθεση φιλαδελφείας θα σας υπενθυμίσουμε ότι όλοι μας για έναν λόγο εγκαταλείψαμε τον κόσμο και ήρθαμε στο Άγιον Όρος, για να σώσουμε την ψυχή μας. Όμως το γεγονός ότι κοινοβιάσαμε σε μονές της Αθωνικής Χερσονήσου, στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας, στον εκλεκτό Κλήρο της Κυρίας ημών Θεοτόκου, δεν σημαίνει απροϋπόθετα τη σωτηρία μας. Αυτή, όπως καλώς γνωρίζετε, βασίζεται αφενός στην εκπλήρωση των μοναχικών μας καθηκόντων και αφετέρου στη φύλαξη της αμωμήτου αγίας πίστεώς μας, όπως την παραλάβαμε από τους προγόνους μας, δίχως αλλοιώσεις και προσθαφαιρέσεις.

 

Ας μην λησμονούμε αγαπητοί συμμοναστές ότι ειδικά ως αγιορείτες είτε ως απλοί μοναχοί είτε ως ιερομόναχοι έχουμε κατ’ εξοχήν υποχρέωση να διαφυλάσσουμε την ορθόδοξη πίστη και να αναθεματίζουμε την κακοδοξία των αιρετικών μαζί με όλους όσους έχουν αναθεματίσει οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι άγιοι Πατέρες μας. Η υποχρέωση αυτή επιβάλλεται από τη Β΄, την Ε΄ και τη ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο και το Συνοδικό της Ορθοδοξίας. Οφείλουμε να φυλάσσουμε πνευματικές Θερμοπύλες και να μην παρεκκλίνουμε από την ομοφωνία των θεοφόρων Πατέρων.

 

Οποιοσδήποτε παρεκκλίνει, καινοτομεί ή κακοδοξεί ήδη ενεδύθη κατάραν ως ιμάτιον κατά την απόφαση των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής το 1848. Επιβάλλεται έτσι ταυτόχρονα η υποχρέωσή μας να διακόπτουμε άμεσα την κοινωνία με τους κηρύσσοντες αίρεση προϊσταμένους, καθηγουμένους, επισκόπους ή πατριάρχες. Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητο να παραθέσουμε την ερμηνεία του Ζωναρά για τον ΙΕ΄ Ιερό Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου, η οποία αναφέρει:

 

«Ἐὰν τυχὸν ὁ πατριάρχης, ἢ ὁ μητροπολίτης, ἢ ὁ ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός, καὶ ὄντας αἱρετικὸς κηρύσση τὴν αἵρεσιν δημοσίᾳ, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἀντὶ νὰ διδάσκη τὴν ἀλήθεια, συνεχῶς καὶ ἀδιάντροπα, μὲ θρασύτητα, διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα, αὐτοὶ ποὺ ἀποσχίζονται ἀπ’ αὐτόν, ὅποιοι καὶ ἂν εἶναι, ὄχι μόνον δὲν τιμωροῦνται γι’ αὐτὸ τὸ λόγο, ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ ἀξιωθοῦν κάθε τιμῆς, ἐπειδὴ χωρίζουν ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν αἰρετικῶν· αὐτὸ δηλώνει τὸ ἀποτειχίζοντες· (τὸ γὰρ τεῖχος, τῶν ἐντὸς αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐκτός, χωρισμὸς ἐστιν)· διότι ἀκριβῶς δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ Ἐπίσκοπον, ἀλλὰ ἀπὸ ψευδεπίσκοπον καὶ ψευδοδιδάσκαλον· οὔτε σχίσμα κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔκαναν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπήλλαξαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ σχίσματα, ὅσον ἦταν δυνατὸν ἀπὸ τὴν πλευρά τους».

 

Ο περιβόητος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύει το σχετικό χωρίον στο Πηδάλιον κατά τον ίδιο τρόπο:

 

«Ἐὰν οἱ ρηθέντες πρόεδροι (ἐπίσκοποι) εἶναι αἱρετικοί, καὶ κηρύσσουν τὴν αἵρεσίν τους δημόσια, καὶ γι’ αὐτὸ χωρίζονται οἱ ὑποκείμενοι σ’ αὐτούς, καὶ πρὶν νὰ γίνη ἀκόμα συνοδικὴ κρίσις γι’ αὐτὴν τὴν αἵρεσιν, οἱ χωριζόμενοι αὐτοί ὄχι μόνον γιὰ τὸν χωρισμὸν δὲν καταδικάζονται, ἀλλὰ καὶ τιμῆς τῆς πρεπούσης, ὡς Ὀρθόδοξοι, εἶναι ἄξιοι, ἐπειδὴ δὲν προξένησαν στὴν Ἐκκλησίαν σχίσμα μὲ τὸν χωρισμὸν αὐτόν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν».

 

Άγιοι Πατέρες, μαθαίνουμε ότι την ερχόμενη εβδομάδα θα συνεδριάσετε στο Ιεροκοινοτικό Μέγαρο στις Καρυές, για να λάβετε κρίσιμες αποφάσεις κατόπιν της επαίσχυντου συνάντησης του κ. Βαρθολομαίου και του Πάπα στο Φανάρι. Οι αποφάσεις που θα λάβετε θα γραφούν στην Ιστορία. Μην λησμονείτε ότι τους αγίους Πατέρες και Διδασκάλους μιμήθηκαν και οι Αγιορείτες Οσιομάρτυρες που μαρτύρησαν επί Βέκκου του Λατινόφρονος και έγραψαν την περίφημη εκείνη επιστολή προς τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ τον Παλαιολόγο, η οποία είναι θεολογικότατη και πλήρης Θείων αληθειών. Στην επιστολή αυτή, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονταν και τα εξής:

 

«Ἐμπεριέχεται δὲ καὶ στὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Α΄ καὶ Β΄ ἐπονομασθείσης Συνόδου, ὅτι ὄχι μόνον ἀνεύθυνοι εἶναι ἀλλὰ καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι προφανῶς αἱρετικοὶ καὶ διδάσκουν δημόσια αἱρετικὰ διδάγματα, καὶ πρὶν νὰ ὑπάρξη συνοδικὴ καταδίκη τους, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως, κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς ἀναίμακτου θυσίας, τὴν θεωροῦσε πάντοτε συγκοινωνίαν τελείαν μὲ τὸν μνημονευόμενον ἀρχιερέα καὶ τὸ φρόνημά του. Διότι ἔχει γραφεῖ στὴν ἐξήγησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως καὶ ὅτι εἶναι κοινωνὸς αὐτοῦ καὶ τῆς πίστεως καὶ διάδοχος τῶν Θείων Μυστηρίων καὶ ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία μὲ μόνην τὴν ἀναφορὰν αὐτοῦ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ὀρθόδοξος ὁ ἀναφέρων».

 

(Δοκίμιον Ἱστορικόν περὶ τοῦ σχίσματος τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας ἀπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς καὶ τῶν ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδῳ γενομένων δολιοτήτων καὶ ἐκβιασμῶν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων, συγγραφὲν ὑπὸ τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ, Ἅγιον Ὅρος 1895, ἐπανέκδοσις 1991, σελ. 106–107).

 

Οι Αγιορείτες, οι επί Βέκκου μαρτυρήσαντες, κηρύσσουν ότι επαινούνται όσοι, προ συνοδικής διαγνώμης, αποσχίζονται από αυτούς που είναι προφανώς αιρετικοί και διδάσκουν δημόσια αιρετικά διδάγματα, και πριν υπάρξει συνοδική καταδίκη τους. Οι Οσιομάρτυρες έκοψαν το μνημόσυνο των Λατινοφρόνων προ συνοδικής διαγνώμης. Τους Λατινόφρονες δεν είχε ακόμη καταδικάσει καμία σύνοδος. Ήταν βεβαίως καθηρημένοι και αναθεματισμένοι οι Λατινόφρονες κατά τους Ιερούς Κανόνες, αλλά και κατά τους α΄ και β΄ της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, όπου εκπίπτουν οι τοιούτοι της ιερωσύνης (βλ. και τον α΄ της Ζ΄). Βέβαια τη διακοπή του μνημοσύνου των αιρετικών την πλήρωσαν με τη ζωή τους...

 

Σύμφωνα λοιπόν με την ενιαία διδασκαλία και την πράξη των Αγίων Πατέρων και τα διδάγματα της του Χριστού Ορθοδόξου Εκκλησίας, κάθε Ορθόδοξος οφείλει να διακόπτει το μνημόσυνο του αιρετικού επισκόπου και όλων όσοι είναι κοινωνικοί προς αυτόν. Ιδιαίτερα όταν αυτοί οι επίσκοποι δεν έπονται της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων και πολύ περισσότερο όταν έρχονται σε προφανή αντίθεση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας και κηρύσσουν επ’ εκκλησίας, γυμνή τη κεφαλή, αίρεση.

 

 

Δεν είναι δυνατόν να συμπροσεύχεται ο κ. Βαρθολομαίος όχι μόνον με ετεροδόξους αιρετικούς αλλά και ετεροθρήσκους και να μας λένε οι καινοτόμοι ότι εμείς φεύγουμε από την «εκκλησία», όταν διακόπτουμε την κοινωνία αυτών και εκείνων που είναι κοινωνικοί προς αυτούς.

 

Δεν λέγει και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης ότι εχθροί του Θεού δεν είναι μόνον οι αιρετικοί αλλά και όσοι κοινωνούν με αυτούς, αναφερόμενος στη σχετική διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου; Είναι φορέας της Αποστολικής Παραδόσεως ο κ. Βαρθολομαίος, όταν συμπροσεύχεται και μετά ιερειών του Σατανά, παστορισσών προτεσταντριών, στην Καμπέρα της Αυστραλίας, στην Αμερική, στην Ασίζη και στη Γροιλανδία; Εκφράζει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, όταν μεταδίδει τα μυστήρια στους αιρετικούς στη Ραβέννα; Είναι ορθόδοξος πατριάρχης ο κ. Βαρθολομαίος, όταν συμμετείχε στη δαιμονολατρεία της Καμπέρας ή στις πανδαιμονιακές εκδηλώσεις με κοινή λατρεία και συμπροσευχές με Μωαμεθανούς, Βουδιστές, Εβραίους και όλο το συνονθύλευμα του εωσφόρου, του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών; Τι διδάσκει η Εκκλησιαστική Ιστορία για τους αιρετικούς και τους προσερχομένους στην Εκκλησία; Όλες οι Σύνοδοι θεωρούσαν πάντοτε τους αιρετικούς εκτός Εκκλησίας.

 

Ακούστε αγαπητοί πατέρες, εάν ενδιαφέρεστε για τη σωτηρία σας, τι διδάσκει ο Φωστήρας της Εφέσσου Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: «πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς, ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς ἁγίοις, καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἐνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς ἁγίοις πατράσι, τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας». (Ἀπολογία τοῦ ἁγιωτάτου Μητροπολίτου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ρηθεῖσα ἐπὶ τῇ τελευτῇ αὐτοῦ αὐτοσχεδίως).

 

Ανατρέξτε στα εκκλησιαστικά βιβλία και δείτε πώς υπερασπίστηκαν το δόγμα και την ορθόδοξη Πίστη οι ιερείς και καθηγούμενοι των ιστορικών Μεγάλων Μοναστηρίων στην Παλαιστίνη, όπως ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος και ο Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης. Αλλά γιατί να πηγαίνουμε τόσο μακριά; Θυμηθείτε εδώ στο Άγιον Όρος την Κυρία ημών Θεοτόκον, η οποία βοήθησε τους Ζωγραφίτες μοναχούς εμφανιζόμενη στον ασκητή Γέροντα που διέμενε έξωθεν της μονής, λέγοντάς του: «ἀπελθὼν ταχέως εἰς τὴν Μονήν, ἀνάγγειλον τοῖς Ἀδελφοῖς καὶ τῷ Καθηγουμένῳ ὅτι οἱ ἐχθροὶ Ἐμοῦ καὶ τοῦ Υἱοῦ Μου ἐπλησίασαν», εννοώντας τους λατινόφρονες επί της «πατριαρχίας» του ομόφρονος του νυν «πατριάρχη» Βαρθολομαίου, Ιωάννη Βέκκου, οι οποίοι πλησίαζαν στη Μονή για να αναδείξουν στη συνέχεια 26 Ζωγραφίτες μοναχούς σε οσιομάρτυρες.

 

Έχουμε τόσους αγιορείτες αγίους πατέρες οι οποίοι μαρτύρησαν για να μην προσκυνήσουν τον παπισμό, όπως τον οσιομάρτυρα Κοσμά τον Πρώτο (1279), τους 12 Κουτλουμουσιανούς οσιομάρτυρες (1280), τους 14 Ιβηρίτες οσιομάρτυρες (1279), τους 13 Βατοπαιδινούς οσιομάρτυρες (1279) και άλλους πολλούς, οι οποίοι δεν προσκύνησαν λατινόφρονες και ενωτικούς «πατριάρχες».

 

Όλα όσα αναφέραμε, σεβαστοί αγιορείτες πατέρες, τα αναφέραμε με πόνο ψυχής και όχι με διάθεση να γίνουμε διδάσκαλοί σας. Διδάσκαλοι όλων μας είναι οι άγιοι πατέρες, των οποίων τις εντολές, τις ρήσεις και τους Ιερούς Κανόνες οφείλουμε απαρασάλευτα να τηρούμε, ακόμη και με κίνδυνο θυσίας της ζωής μας. Αυτά μας δίδαξαν οι προπάτορές μας, αυτά εφάρμοσαν οι προγενέστερες μοναστικές αδελφότητες, γι’ αυτά θυσιάστηκαν πολλοί συμμοναστές μας.

 

Ας προσέξουμε, αγαπητοί, τη σωτηρία μας. Την παρακαταθήκη των αγίων πατέρων οφείλουμε να την παραδώσουμε αμόλυντη στις επόμενες γενεές. Οι αποφάσεις που θα λάβετε ως Ιερά Κοινότητα τις επόμενες μέρες θα γραφούν στην Ιστορία. Όλοι θα λογοδοτήσουμε στον Δεσπότη Θεό και την Κυρία Ημών Θεοτόκο, για το αν επιτρέψουμε στους λύκους να εισβάλλουν στην εκλεκτή ποίμνη του Χριστού.

 

Ευχόμαστε την εξ ύψους φώτιση και την καλή ομολογία της πίστεως.

 

 

Ευχέτης προς Κύριον

Ο ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

+ Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος & οι συν εμοί Έν Χριστώ Αδελφοί 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΤΕΡΩΝ ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΠΑΠΑ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ

  

ΑΝΟΙΧΤΗ  ΕΠΙΣΤΟΛΗ  ΠΑΤΕΡΩΝ

 

 

Γιά ἄλλη μιά φορά ἡ Ἱερά Μονή Ἐσφιγμένου δικαιώνεται...

 

 

Σέ μιά στιγμή ὑψηλοῦ συμβολισμοῦ γιά τό παγκόσμιο κίνημα τῆς Παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ πράσινος «πατριάρχης» κ. Βαρθολομαῖος καί ὁ Πάπας Λέων ΙΔ’ ὑπέγραψαν κατάπτυστη Κοινή Δήλωση, στήν «Αἴθουσα τοῦ Θρόνου τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου» στό Φανάρι, στίς 29 Νοεμβρίου (ν. ἡμ.). Στήν διακήρυξη αὐτή, μεταξύ ἄλλων οἱ δύο ἄνδρες ἀνέφεραν ἐπί λέξει καί τά ἀκόλουθα: «πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε, ὅτι αὐτό πού μᾶς ἑνώνει εἶναι ἡ πίστη πού ἐκφράζεται στό Σύμβολο τῆς Νίκαιας».

 

Καί μόνο αὐτή ἡ διακήρυξη, εἶναι ἀρκετή γιά νά ἀποδείξει τό μέγεθος τῆς ὑποκρισίας πού θεατρίστηκε σέ παγκόσμια ἐκτέλεση, μέ πρωταγωνιστές τίς κεφαλές τοῦ σύγχρονου οἰκουμενισμοῦ, καί θύματα τούς ἀφελεῖς καί ἀδαεῖς χλιαρούς, οἱ ὁποῖοι πλανῶντες καί πλανώμενοι, ἀδιάφοροι ὄντες γιά τήν ἀλήθεια, θά προσκυνήσουν στό τέλος καί τό Θηρίο.

 

Ἡ παπική παρασυναγωγή - καί ὄχι παπική «ἐκκλησία» ὅπως ἐσκεμμένα ἀποκαλεῖται - πιστή στίς ἀρχές της, αὐτές τίς καινοτομίας, τοῦ προοδευτισμοῦ, τῆς ἀλαζονείας καί τῆς φιλαρχίας, μένει προσηλωμένη σέ σωρεία αἱρετικῶν δογματικῶν ἀλλοιώσεων: Τό Filioque, τό Πρωτεῖο τοῦ Πάπα, ἡ Ἄκτιστος Χάρις, τό ράντισμα ἀντί γιά Βάπτισμα, ἡ εἰσαγωγή τῶν ἀζύμων (δηλαδή τῆς ὄστιας στήν «λειτουργία»), ἡ ὑποχρεωτική ἀγαμία γιά ὅλους τούς κληρικούς (celibacy), τό δόγμα τῆς Ἀμώμου Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου (ὅτι γεννήθηκε χωρίς τό προπατορικό ἁμάρτημα), τό Καθαρτήριο Πῦρ (Purgatory) καί πολλές ἄλλες, ἀποτελοῦν ἐνδεικτικές ἀποδείξεις τῆς ὑπερφίαλου παπικῆς «θολολογίας» καί ὄχι θεολογίας, μέσω τῶν ὁποίων ὁ Πάπας καί οἱ ἀκόλουθοί του παραμένουν ἀμετανόητα προσκολλημένοι στίς αἱρέσεις τους. Ποιά σχέση λοιπόν, μπορεῖ νά ὑπάρξει μεταξύ τῶν προηγούμενων βλάσφημων δογμάτων αὐτῆς τῆς ψευδοεκκλησίας καί τῆς πίστεως πού ἐκφράζεται στό Σύμβολο τῆς Νίκαιας;

Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ «πράσινος», ἑνωτικός, λατινόφρων Βαρθολομαῖος, ποιά σχέση μπορεῖ νά ἔχει μέ τούς πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀλλά καί μέ τούς Ὀρθόδοξους Πατέρες ἐν γένει; Ἀποκαλεῖ τόν παναιρετικό Πάπα, ὡς «ἁγιώτατο ἐπίσκοπο», ἀναγνωρίζοντάς του χάρη καί ἀποστολική διαδοχή. Κατά παράβαση σωρείας Ἱερῶν Κανόνων ὅπως τοῦ 10ου,τοῦ 45ου, τοῦ 65ου καί τῶν ἐν Λαοδικείᾳ, συμπροσεύχεται μέ αἱρετικούς, λαμβάνει τίς «εὐλογίες» τους (οἱ ὁποῖες εἶναι ἀλογίες) καί τούς ἐπιτρέπει νά εἰσέρχονται καί νά προσεύχονται ἐντός τῶν ἱερῶν ναῶν. Ἐναντιώνεται σέ ὅλους τούς ἁγίους τῆς πίστης μας: μέ τόν ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό, ὁ ὁποῖος στήν Φλωρεντία δήλωσε πώς: «οὐδὲν ἔχομεν κοινόν μὲ τοὺς Λατίνους», μέ τόν ἅγιος Θεόδωρο τόν Στουδίτη, πού προειδοποιεῖ ὅτι: «ὅποιος μνημονεύει αἰρετίζοντα γίνεται συμμέτοχος τῆς πλάνης του», μέ τόν Πατροκοσμά πού εἶπε: «τόν Πάπα νά καταρᾶσθε». Ποιά λοιπόν, σχέση μπορεῖ νά ὑπάρξει μεταξύ τῶν προηγούμενων βλασφημιῶν τοῦ «πράσινου» ἀνδρός καί τῆς ἀμωμήτου πίστεως πού ἐκφράζεται στό Σύμβολο τῆς Νίκαιας;

 

Ναί, γιά πολλοστή φορά ὁ ἀγῶνας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου δικαιώνεται. Ἀπό τό 1974 ὁμόφωνα ἡ ἀδελφότητά μας, ἔχει σταματήσει νά μνημονεύει αἱρετικούς – οἰκουμενιστές ψευδοπατριάρχες, οἱ ὁποῖοι ἀναξίως φέρουν τόν τίτλο «οἰκουμενικός πατριάρχης», ἐνῶ στήν οὐσία εἶναι λατινόφρονες καί παπολάτρες. Ὁδηγοί μας εἶναι οἱ Ἱεροί Κανόνες καί οἱ τούτων ἐκφραστές, δηλαδή οἱ ἅγιες διδασκαλίες τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ὑπακούουμε στόν ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό ὁ ὁποῖος διδάσκει: «διά τοῦτο σᾶς παρακαλῶ, ἀποφεύγετε τούς Παπικούς ὅπως φεύγει κάποιος ἀπό φιδιοῦ καί ἀπό προσώπου πυρός, ἀλλά καί τούς «ὀρθοδόξους» ποῦ σχετίζονται μέ παπικούς. Ὅσο πιό μακριά φεύγει κανείς ἀπ’ αὐτούς τούς «ὀρθοδόξους», τόσο πιό κοντά ἔρχεται εἰς τούς Ἁγίους Πατέρες. Ἐνῶ ὅσο πιό κοντά τους ἔρχεται, τόσο πιό πολύ ἀπομακρύνεται ἀπό τούς Ἁγίους μας. Δέν χωρεῖ καμμία συγκατάβασις σέ ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας». Ὑπακούουμε στόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, ὁ ὁποῖος μᾶς παραγγέλνει: «Ὁ ἕνας Ἀντίχριστος εἶναι ὁ Πάπας...» καί «τόν Πάπα νά καταρᾶσθε, διότι αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ» (90η Προφητεία).

 

Θά κλείσουμε ὅμως μέ τόν πλέον δημοφιλῆ ἅγιο, τόν Μεγάλο Βασίλειο (νά σημειωθεῖ ὅτι τιμᾶται καί ἀπό τούς Καθολικούς ὡς ἅγιος), ὁ ὁποῖος μέ τίς ἀκόλουθες λιγοστές ἀλλά περιεκτικές λέξεις του, ἀποτελειώνει τά φληναφήματα, δηλαδή τά μωρολογήματα τῶν σύγχρονων οἰκουμενιστῶν γιά τούς λατίνους. Λέει λοιπόν ὁ ἅγιος: «Ἐάν συνεχισθῇ ἡ ἐναντίον μας ὀργή τοῦ Θεοῦ, ποιά βοήθεια μπορεῖ νά μᾶς προσφέρη ἡ Δυτική ἀλαζονεία καί ὑπεροψία; Αὐτοί οὔτε τήν ἀλήθειαν γνωρίζουν, οὔτε θέλουν καί ἀνέχονται νά τήν μάθουν, ἀλλά καθώς εἶναι προκατειλημμένοι ἀπό ἀστηρίκτους ὑποψίας... ἐμάχοντο ἐκείνους πού τούς ἔλεγαν τήν ἀλήθειαν καί ἐστήριζαν τήν αἵρεσιν μέ τήν στάσιν τους. Ἐγώ μάλιστα σκέπτομαι νά γράψω πρός τόν πρῶτον (τόν Πάπα Ρώμης Δάμασον) καί κορυφαῖον ἀπό αὐτούς... ὅτι οὔτε τήν ἀλήθειαν γνωρίζουν, οὔτε καταδέχονται νά ἀκολουθήσουν τήν ὁδόν διά τῆς ὁποίας θά ἠδύναντο νά τήν μάθουν... καί νά μήν θεωροῦν ὡς ἀρετήν τήν ὑπερηφάνειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἁμάρτημα ἀρκετόν νά δημιουργήση, ἀπό μόνον του αὐτό, ἔχθραν πρός τόν Θεόν» (Μεγάλου Βασιλείου, ΕΠΕ 1, 304)». Λοιπόν, ὁ Μέγας Βασίλειος ξεκάθαρα τονίζει πώς οἱ λατῖνοι οὔτε θέλουν, ἀλλά οὔτε καί ἀνέχονται νά ἀκολουθήσουν τήν ὁδόν τῆς ἀληθείας. Ἀναλογιστεῖτε τώρα, τήν ἔκταση καί τό βάθος τῆς ὑποκρισίας καί τῆς κοροϊδίας πού ἔλαβε χώρα μπροστά στίς τηλεοπτικές κάμερες, στά ἁγιασμένα χώματα τῆς Νίκαιας προχθές. Ἔχουμε λοιπόν τούς Ἁγίους μας, οἱ ὁποῖοι μᾶς δείχνουν τόν δρόμο γιά τόν Παράδεισο καί ὄχι τά καμώματα τῶν τραγικῶν λυκοποιμένων, οἱ ὁποῖοι ἁρπάζουν ψυχές γιά νά τίς παραδώσουν στό αἰώνιο ἀνάθεμα.

 

Ἀπό τό 1969 ἡ Ἱερά Μονή Ἐσφιγμένου μαζί μέ ἄλλες 10 Μονές τοῦ Ἁγίου Ὅρους (Διονυσίου, Καρακάλλου, Σίμωνος Πέτρας, Γρηγορίου, Ἁγίου Παύλου, Ξενοφῶντος, Σταυρονικήτα, Κουτλουμουσίου, Κωνσταμονίτου, Μεγίστης Λαύρας) καί πολλούς Κελλιῶτες Ἁγιορεῖτες Πατέρες, βασιζόμενες στόν 31ο Ἀποστολικό Κανόνα καί τόν 15ο Ἱερό Κανόνα τῆς ΑΒ’ Συνόδου, διέκοψαν τήν μνημόνευση τοῦ μεγάλου οἰκουμενιστοῦ καί μασόνου «πατριάρχου» Ἀθηναγόρα γιά λόγους πίστεως (ἀντικανονική ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τό 1965, φιλοπαπικά ἀνοίγματα, αἱρετικά φρονήματα κ.ἂλ.). Στίς 13-11-1971 (ν.ἡμ.) ἡ ἔκτακτη Διπλῆ Σύναξη τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος μέ ἔγγραφό της τόνιζε ὅτι «ἐπαφίεται εἰς τήν συνείδησιν ἑκάστης Μονῆς ἡ διαμνημόνευσις τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου». Ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν οἱ ἀπαντήσεις τῶν Ἱερῶν Μονῶν στό ἀνωτέρω ἔγγραφο, σταχυολογήματα τῶν ὁποίων παραθέτουμε:

 

Ἀπάντηση Ἱ.Μ.Σταυρονικήτα (7.10.70) «ἐπαύσαμεν τό μνημόσυνον, αἰσθανθέντες ὅτι ἐξέλιπε πᾶν περιθώριον ἀνοχῆς ἤ προθεσμία ἀναμονῆς».

 

Ἀπάντηση Ἱ.Μ.Καρακάλλου (ὑπ’ ἀριθ.117/21.9.72) «ἐπιθυμοῦμεν νά ἐπαναλάβωμεν τήν ἐν πεποιθήσει καί ἀμετάθετον ἀπόφασιν ἡμῶν περί συνεχίσεως τῆς διακοπῆς τοῦ Πατριαρχικοῦ Μνημοσύνου εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας, ἐφ’ ὅσον ὁ Νέος Οἰκουμενικός Πατριάρχσης κ. Δημήτριος ὁ Α΄ θά συνεχίση τήν τηρουμένην ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γραμμήν, τήν ὁποίαν εἶχε χαράξει ὁ Ἀθηναγόρας. Θά πειθώμεθα εἰς τόν νέον Πατριάρχην, ὅταν διαπιστώσωμεν ὅτι οὗτος θά ἀναθεωρήση τάς αἱρετικάς ὁμολογίας τοῦ προκατόχου του καί δέν θά συνεχίση τήν φιλοπαπικήν γραμμήν».

 

Ἀπάντηση Ἱ.Μ. Ἁγ.Παύλου (ὑπ’ ἀριθ.624/25.9.72): «ἐπί τοῦ θέματος τοῦ μνημοσύνου τοῦ ὀνόματος τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου Δημητρίου, ἡ ἀπόφασις ἡμῶν εἶναι ὅτι δέν δυνάμεθα νά προχωρήσωμεν εἰς συζήτησιν, παρά μόνον ἐφ’ ὅσον δηλωθῇ ὑπό τῆς Α. Παναγιότητος διά τοῦ Τύπου ὅτι δέν θά ἀκολουθήση τήν πορείαν τοῦ προκατόχου Αὐτοῦ».

 

Ἀπάντηση Ἱ.Μ. Ξενοφῶντος (ὑπ’ ἀριθ.188/22.9.72): «ἡ Ἱερά ἡμῶν Μονή ἐμμένει ἐπί τῆς πιστῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἀποφάσεως τῆς ὑπό στοιχ. ΝΒ’ 18.11.71 Ἐκτάκτου Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως, δεδομένου ὅτι τά αἴτια, ἅτινα μᾶς ἔφερον εἰς τήν διακοπήν τοῦ μνημοσύνου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου δέν ἤρθησαν, ὡς ἠυχόμεθα καί ἀνεμένομεν».

 

Ἐδῶ ἀξίζει νά ἐπισημανθεῖ, πῶς ἡ διακοπή μνημονεύσεως τοῦ Ἀθηναγόρου ἀπό τήν πλειοψηφία τοῦ Ἁγίου Ὂρους, ἦταν ἡ κύρια αἰτία ἀναβολῆς τῆς ψευδοῦς ἑνώσεως ἐν τῇ πράξει μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ, ἡ ὁποία ἤδη ἀπό νωρίτερα, τό 1964, εἶχε συμφωνηθεῖ θεωρητικά. Τόση δύναμη εἶχε ἡ διακοπή κοινωνίας καί μνημονεύσεως, ὥστε ἀνεβλήθη ἡ ψευδοένωση! Καί τώρα τό πολύ εὔλογο ἐρώτημα: Γιά ποιούς λόγους σήμερα, μόνο ἡ Μονή Ἐσφιγμένου συνεχίζει νά μήν μνημονεύει τόν «πατριάρχη», ἐνῶ ὅλες οἱ ὑπόλοιπες Μονές ἐπανῆλθαν κανονικῶς στή μνημόνευση τοῦ ἑκάστοτε «οἰκουμενικοῦ πατριάρχου»; Τό ἐρώτημα γίνεται εὐλογοφανέστερο, ὅταν ὁ ἀντικειμενικός παρατηρητής διαπιστώνει ὅτι οἱ πάλαι ποτέ ἀξιώσεις τῶν μονῶν γιά μή δογματικές παρεκτροπές τῶν Ἀθηναγόρα καί Δημητρίου, ὅπως ἐνδεικτικῶς ἀνωτέρω δημοσιεύτηκαν, τελικά ὄχι μόνο δέν διευθετήθηκαν ἀλλά καί ἐπιδεικτικότερα καταφρονήθηκαν ἀπό τόν, ὑπερακοντίσαντα σέ οἰκουμενιστικά ἅλματα, Βαρθολομαῖο!

 

Ἡ ἀπάντηση ἐκπλήττει... Δύο στοιχεῖα ἔκαμψαν τήν ἀντίσταση τῶν ὑπολοίπων μονῶν. Τό πρῶτο εἶναι ἡ περίφημη Φαναριώτικη διπλωματία. Εἶναι ἡ παροιμιώδης ἐπιδεξιότητα καί ἰκανότητα τῶν κληρικῶν τοῦ Φαναρίου νά πείθουν, ὅτι ὅλα βαίνουν καλῶς, ὅτι ἔχουν γνώση οἱ φύλακες καί ὅτι κάτω ἀπό τό ἄγρυπνο βλέμμα τῶν «ταγῶν τῆς ὀρθοδοξίας», ἀκόμα καί οἱ διαθρησκειακοί διάλογοι, ἤ οἱ ποικίλες οἰκουμενιστικές πρακτικές, δέν βλάπτουν, διότι ὅπως ὑποστηρίζουν: «στό κάτω – κάτω τῆς γραφῆς ὅλοι θέλουν νά σωθοῦν καί κανείς δέν θέλει νά κολαστεῖ».

 

Τό δεύτερο στοιχεῖο, γιά ὅσους δέν πείθονται στά προηγούμενα ἀπατηλά λόγια, εἶναι ἡ Πολεμική. Εἶναι πολυποίκιλη, κλιμακωτή καί πολυδιάστατη. Ἀρχικά ἐμφανίζεται σέ ἐπιστολές πού περιέχουν ὑπονοούμενα σέ ἀπειλητικό ὓφος, σέ πατριαρχικά γράμματα τά ὁποῖα προειδοποιοῦν γιά ἐνδεχόμενες ἐκκλησιαστικές κυρώσεις, γιά ἐκπτώσεις ἀπό ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα ἤ καί γιά ἀκοινωνησία! Δημιουργοῦνται ἔτσι οἱ συνθῆκες ἑνός Ψυχροῦ Πολέμου. Ἐάν κάποιος ἐπιβιώσει καί ἀπό αὐτόν, ἔρχεται ἡ κατά μέτωπον ἐπίθεση. Στερήσεις ὑλικῶν ἀγαθῶν, καταπάτηση ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ἁρπαγή μοναστηριακῶν περιουσιῶν, ἐπιλεκτική ἐφαρμογή τῶν ἄρθρων τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ἁγίου Ὂρους, περιορισμός τῶν ἐλευθεριῶν τῶν φυσικῶν προσώπων, στέρηση τοῦ δικαιώματος γιά ἰατροφαρμακευτική περίθαλψη, ἁρπαγή ὅλων τῶν οἰκονομικῶν πόρων τῆς μονῆς πού ἀνήκουν οἱ ἀντιφρονοῦντες, ἄπειρες καί ἀπανωτές μηνύσεις γιά ὁποιεσδήποτε αἰτίες καί ἀφορμές μπορεῖ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου νά ἐπινοήσει καί ἡ λίστα δέν ἒχει τέλος...

 

Τά συμπεράσματα δικά σας. Μόλις πληροφορηθήκατε γιά τά ἐπίπεδα τῶν «πειρασμῶν» τά ὁποῖα κάθε μονή τοῦ Ἁγίου Ὂρους πού δέν θέλει νά μνημονεύει οἰκουμενιστές, εἶναι ὑποχρεωμένη νά δοκιμάσει. Τά ἀποτελέσματα γνωστά!

 

Καθώς ὁ ἀγῶνας τῆς Μονῆς μας φανερώνεται μέσα στά γεγονότα ὡς σταθερή ὁμολογία ἀληθείας, γίνεται πλέον ὁλοφάνερο πώς τίποτε ἀπό ὅσα συμβαίνουν δέν προέκυψε αἰφνίδια. Ὅσα ἀναδύονται σήμερα ὡς πληγές στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀδελφότητά μας τά εἶχε διακρίνει μέ διάκριση καί προσευχή. Ἡ φωνή μας δέν ἦταν ποτέ φωνή ἀντιδράσεως ἤ ἐγωισμοῦ, ἀλλά πατρώα ὑπενθύμιση τῆς ὁδοῦ τῶν Πατέρων. Ἔτσι ἡ Μονή ἔμεινε ὄρθια, ὄχι γιά νά ἀντισταθεῖ σέ ἀνθρώπους, ἀλλά γιά νά διαφυλάξει τήν ἀλήθεια πού σώζει. Δέν ξεκίνησε ἀπό ἀντιδράσεις στιγμῆς οὔτε ἀπό ἀνθρώπινη ἐμπάθεια. Ἦταν καρπός πολυετοῦς διάκρισης, προσευχῆς καί βαθιᾶς συνειδήσεως. Ἡ ἀπόφαση νά διακοπεῖ τό μνημόσυνο ἑνός «πατριάρχη» πού ἀλλοιώνει τήν πίστη καί συμπροσεύχεται μέ αἱρετικούς, δέν ἦταν πράξη ἀπομονώσεως, ἀλλά κίνηση ὑπακοῆς πρός τούς Ἱερούς Κανόνες, πρός τήν παράδοση τῶν Πατέρων καί πρός τό Ἅγιο Πνεῦμα πού κατοικεῖ στήν Ἐκκλησία.

 

Γιά δεκαετίες, ἡ Μονή μας ἐπέμενε πώς θα ἒφτανε ἡ ἡμέρα ὃπου ἡ αἵρεση θά ὀνομαζόταν διάλογος καί ἡ παραχάραξη θά καλυπτόταν κάτω ἀπό τόν μανδύα τῆς διπλωματίας. Ἔβλεπε τήν ἀλλοίωση νά πλησιάζει, ἔβλεπε τίς συμπροσευχές νά πληθαίνουν, ἔβλεπε τούς ὅρκους ἑνότητας μέ τόν παπισμό νά προετοιμάζονται ὡς κάτι φυσικό. Γι’ αὐτό καί στάθηκε ὄρθια ὅταν οἱ περισσότεροι σώπαιναν. Γι’ αὐτό καί μίλησε ὅταν πολλοί προτίμησαν νά μήν ἀναμετρηθοῦν μέ τήν εὐθύνη. Ὅσα σήμερα ἀποτελοῦν δημόσια πληγή στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Μονή τά εἶχε προφητικά ἐπισημάνει. Καί ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ὁμολογίας, δέν ὑποχώρησε. Δέν συναλλάχθηκε, δέν ὑπολόγισε ἐπιχορηγήσεις, δέν προσκύνησε ἐξουσίες, ἀλλά κράτησε τό φρόνημα πού παρέδωσαν οἱ Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὂρους. Ὄχι ἀπό ἐγωισμό, ἀλλά ἀπό αἴσθημα χρέους. Ὄχι γιά νά διχάσει, ἀλλά γιά νά διαφυλάξει.

 

Ἡ διακοπή τοῦ μνημοσύνου δέν ἦταν ποτέ αὐτοσκοπός, ἦταν πράξη σωτηρίας. Ἦταν πράξη πού φώναζε στόν λαό πώς ἡ πίστη δέν εἶναι διαπραγματεύσιμη, πώς ἡ ἀλήθεια δέν μπαίνει σέ ἰσορροπίες, πώς ἡ Ὀρθοδοξία δέν συμβιβάζεται μέ τήν αἵρεση. Ἡ Μονή μας, μέ λόγο ἐπίμονο καί σταθερό, προετοίμαζε τίς ψυχές νά θυμηθοῦν τήν πατρώα εὐσέβεια, νά ἀκούσουν ξανά τίς φωνές τῶν Πατέρων, νά ξεχωρίσουν τήν ἀγάπη πού σώζει ἀπό τήν ἀντιπατερική καί ὑποκριτική ἀγάπη πού προδίδει.

 

Καί τώρα πού ἡ συμπροσευχή ἔγινε δημόσιο θέαμα, τώρα πού ἡ νόθευση παρουσιάζεται ὡς ἑνότητα, τώρα πού ἡ παπική ἐκκλησιολογία προβάλλεται ὡς ἀδελφική σχέση, ἡ στάση τῆς Ἐσφιγμένου φαίνεται πλέον ὄχι ὡς ὑπερβολή, ἀλλά ὡς ὁμολογία πού δικαιώθηκε. Ἡ ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ὂρους θά γράψει ὅτι κάποτε κάποιοι μίλησαν ὅταν οὐδείς τολμοῦσε νά μιλήσει. Καί πώς αὐτή ἡ φωνή δέν ἔσβησε, γιατί δέν στηριζόταν σέ ἀνθρώπινη δύναμη, ἀλλά σέ πατερική ἀλήθεια. Ἐκεῖ ὅπου ἡ πίστη παραχαράσσεται, ἡ ὁμολογία εἶναι καθῆκον. Καί ἐκεῖ ὅπου ἡ σιωπή γίνεται συνενοχή, ἡ ἀλήθεια ὑψώνει τή φωνή της μέσα ἀπό ἐκείνους πού δέν ὑποτάσσονται. Ἡ Ἱ.Μ.Εσφιγμένου στάθηκε καί στέκει σέ αὐτή τή θέση, ὄχι ὡς αὐθαίρετη ἀντίδραση, ἀλλά ὡς φύλακας τῆς πατρώας εὐσέβειας.

 

Τό ταπεινό καί πτωχό κοινόβιό μας, ἐξακολουθεῖ νά ζεῖ καί νά παλεύει μέ τίς λυσσαλέες δυνάμεις τοῦ σκότους καί τῆς Παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς χειρότερης αἵρεσης πού πέρασε ποτέ ἀπό τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Οἱ δυνάμεις μας, ἄν καί ἀνθρωπίνως εἶναι περιορισμένες, εἶναι ὅμως ἀστείρευτες διότι ἔχουμε δίπλα μας τόν Κύριον τῆς Δόξης ὁ ὁποῖος μᾶς ἐνθαρρύνει μέ ἐκεῖνα τά γλυκύτατα λόγια: «μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον» (Λουκ. ΙΒ΄- 32). Ἔχουμε τήν Κυρία Θεοτόκον ἡ ὁποία βοήθησε τούς Ζωγραφίτας μοναχούς ἐμφανιζόμενη στόν ἀσκητή Γέροντα πού διέμενε ἔξωθεν τῆς μονῆς, λέγοντάς του: «ἀπελθών ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον τοῖς Ἀδελφοῖς καί τῷ Καθηγουμένω ὅτι οἱ ἐχθροί Ἐμοῦ καί τοῦ Υἱοῦ Μοῦ ἐπλησίασαν», ἐννοῶντας τούς λατινόφρονες ἐπί τῆς «πατριαρχίας» τοῦ ὁμόφρονος τοῦ νῦν «πατριάρχη» Βαρθολομαίου, Ἰωάννη Βέκκου, οἱ ὁποῖοι πλησίαζαν στήν Μονή, γιά νά ἀναδείξουν, στήν συνέχεια, 26 Ζωγραφίτες μοναχούς σέ ὁσιομάρτυρες. Ἔχουμε τόσους ἁγιορεῖτες ἁγίους πατέρες οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν γιά νά μήν προσκυνήσουν τόν παπισμό ὅπως τόν ὁσιομάρτυρα Κοσμᾶ τόν Πρῶτο (1279), τούς 12 Κουτλουμουσιανούς ὁσιομάρτυρες (1280), τούς 14 Ἰβηρίτες ὁσιομάρτυρες (1279), τούς 13 Βατοπαιδινούς ὁσιομάρτυρες (1279) καί ἄλλους πολλούς οἱ  ὁποῖοι δέν προσκύνησαν λατινόφρονες καί ἑνωτικούς «πατριάρχες».

 

Ἡ δικαίωση δέν ἔχει χαρακτῆρα θριαμβικό. Ἔχει χαρακτῆρα πένθους γιά ὅσα συνέβησαν καί χαρακτῆρα εὐθύνης γιά ὅσα ἔρχονται. Ἡ Μονή δέν χαίρεται ἐπειδή ἐπιβεβαιώθηκε, θλίβεται πού ἡ Ἐκκλησία πληγώθηκε τόσο ὥστε νά ἐπιβεβαιωθεῖ. Ὅμως ταυτόχρονα γνωρίζει πώς ἡ ἀλήθεια δέν μένει ποτέ χωρίς μάρτυρες. Καί πώς ὁ ὁμολογιακός ἀγῶνας της δέν πῆγε χαμένος, ἀλλά ἔγινε φῶς γιά ψυχές πού ἀναζητοῦν τήν ὁδό τῆς σωτηρίας.

 

Ὡς Ἐσφιγμενίτες μοναχοί, ὡς Ἁγιορεῖτες, ἀλλά πρωτίστως ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὁμολογοῦμε, διαβεβαιώνουμε καί κηρύττουμε ὅτι, τό σύνθημά μας «Ὀρθοδοξία ἤ Θάνατος», τό ὁποῖο ἔχουμε ἀποτυπώσει σέ ἀναρτημένες μαῦρες σημαῖες στούς πύργους τῆς Μονῆς μας ἀπό τό 1974, ἀποτελεῖ γιά ἐμᾶς, ὄχι ἕνα ἁπλό σύνθημα, ἀλλά ἀκμαῖο δογματικό ἰδεῶδες, συνειδητό τρόπο ζωῆς καί ὕψιστη ὑπόσχεση τῆς μοναχικῆς μας πολιτείας, τά ὁποῖα εἴμαστε ἕτοιμοι νά ὑπηρετήσουμε καί νά προασπίσουμε μέ τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἵματός μας.

 

 

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ, λοιπόν καί: «εἰ ὁ Θεός μεθ’ ἡμῶν, οὐδείς καθ΄ἡμῶν».

 

Οὐκ ἀρνησόμεθά σέ, φίλη Ὀρθοδοξία·

οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·

ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοί ζῶμεν, καὶ ἐν σοί κοιμηθησόμεθα·

εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.

(Βρυέννιος Ἰωσήφ)

 

Εὐχέτης πρός Κύριον,

Ο   Κ Α Θ Η Γ Ο Υ Μ Ε Ν Ο Σ  ΤΗΣ  ΙΕΡΑΣ  ΜΟΝΗΣ  ΕΣΦΓΜΕΝΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗΣ ΠΑΠΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ

Άγιο Όρος, 30 Νοεμβρίου 2025 (ν.ημ.)

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

 

Με λύπη και βαθιά οδύνη ενημερώνουμε το ποίμνιο του Ορθόδοξου Χριστιανισμού πως η χθεσινή ημέρα και όσα ανακοινώθηκαν θα μείνουν στην ιστορία ως η νέα Άλωση, με μόνη διαφορά ότι η χθεσινή μεθοδεύτηκε και επιδιώχθηκε από Οικουμενιστές "λύκους" ντυμένους ως, "Εκκλησία" και "σώμα Αυτής"... "λύκοι βαρεῖς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου".

 

 

Χθες προδόθηκε ο Χριστός μας για ακόμη μία φορά. Τριάντα αργύρια χρειάστηκαν για να ξεχαστούν θεμελιώδεις Αρχές της Πίστης μας, Οικουμενικές Σύνοδοι, και Ιεροί Κανόνες των Αγίων πατέρων της εκκλησίας μας.

 

 

Όμως με τις ίδιες τους τις πράξεις και λόγια, το μόνο που "καταφέρνουν" είναι να διαχωρίζονται οι ίδιοι από την Εκκλησία, χωρίς να έχουν πια την δύναμη να την "πληγώνουν".

 

 

"Εξαργυρώθηκε" για τον ίδιο σκοπό, ακόμη και η Ορθόδοξη Ομολογία της Πίστεως, με αφορμή, τα υποκριτικά ευχολόγια της ελλιπούς ανθρώπινης φύσης μας αλλά χωρίς το Θεό. Τους πολέμους τους κάνει ο άνθρωπος και όταν δεν έχει αφορμή, εφευρίσκει. 

 

 

Οι Ιεροί κανόνες της Ορθοδόξου Πίστης και των Αγίων πατέρων Της, οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων καθώς και η Ομολογία της Πίστης μας δεν μπορεί να είναι κατά το δοκούν "παράπλευρες απώλειες" κανενός. Επιπλέον το  "το κατ’ οικονομίαν" δεν μπορεί να γίνει από μόνο του Πίστη, ούτε και η έκπτωση της Πίστης, κανόνας. Θα βόλευε κάτι τέτοιο τους εχθρούς της Ορθοδόξου Πίστεως αλλά δεν θα τους κάνουμε τέτοια "παραχώρηση". 

 

Ακόμη και εκπομπές στην κρατική τηλεόραση έκαναν με ομιλητές καθηγητές Θεολογίας που προσπάθησαν να μας πείσουν δημόσια ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση (filioque, πρωτείο, αλάθητο, ζήτημα του άζυμου, Ουνία, η άσπιλη σύλληψη κ.α.). Τίποτα στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό δεν χωράει παρερμηνείες ή ερμηνεία "κατά το δοκούν", ευτυχώς οι Ιεροί κανόνες είναι σαφείς...και γερά θεμέλια που δεν κλονίζονται από επαγγελματίες προδότες της Πίστης.

 

 

Δεν ντράπηκαν ακόμη να αναφέρουν ότι "...συνεχίζουμε να βαδίζουμε με σταθερή αποφασιστικότητα στον δρόμο του διαλόγου, με αγάπη και αλήθεια (βλ. Εφ 4, 15), προς την πολυπόθητη αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών μας.  "

 

 

Ευτυχώς η Ορθόδοξη Πίστη μας, είναι Χριστοκεντρική όχι επισκοποκεντρική ... και ο Θεός ελεήμων και ας τους συγχωρήσει, αν όχι Φωτίσει.

Δελτίο Τύπου περί σύλληψης 44χρονου.

Έκπληκτοι διαβάσαμε σήμερα, στο newsbeast.gr ότι "Συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη 44χρονος που προέτρεπε σε πράξεις βίας κατά του ηγούμενου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους".

Έχουμε δεχτεί αποκλεισμούς, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δύο φορές βία στο κονάκι μας για πνευματικές διαφορές.

Τέρμα πια στην όποια μορφή βίας. 

Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός ενώνει, αγαπάει, γιατρεύει ψυχές, θυσιάζεται και "γεννάει" 

Αγίους κατ' εικόνα Του.

Θα θέλαμε να καταδικάσουμε όποια πράξη ή σχέδιο ή και προτροπή ακόμη βίας...πόσο μάλλον για θέματα Πίστης.

Ο Χριστός μόνο ενώνει.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ Α.Ο. ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΗ Α.Ο.

 

Σεβαστοί Πατέρες,

                            

Ως γνωστόν, σε καθημερινή βάση από το 2005, η αδελφότητά μας, βιώνει τα πάνδεινα, από τους διώκτες μας Κατσουλιέρηδες. Αλλεπάλληλες μηνύσεις και  καταγγελίες, παραβίαση των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, στέρηση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης, απαγόρευση προσέγγισης και ελλιμενισμού στον λιμένα της μονής μας του ταχυπλόου που εκτελεί καθημερινά δρομολόγιο στον Άγιον Όρος, μεθοδευμένη απαγόρευση τροφοδοσίας σε τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα και είδη πρώτης ανάγκης, αποτελούν ενδεικτικές μόνο μεθοδεύσεις που στοχεύουν στην φυσική μας εξόντωση. 

                             

Αποκορύφωμα, πάντως, της εκχειλιζούσης «φιλαδελφείας» των διωκτών μας, αποτελεί η προχθεσινή επιχείρηση, η οποία έγινε με την συναίνεση- όπως πάντα- της Ιεράς Κοινότητος, προκειμένου να σφραγιστεί το μοναδικό σημείο χερσαίας διελεύσεως και ανεφοδιασμού της μονής μας, το αποκαλούμενο «Καραούλι», το οποίο και επετεύχθη. Στον μεθόριο τσιμεντένιο τοίχο, ο οποίος αποτελεί το χερσαίο σύνορο μεταξύ του Αγίου Όρους και του έξω κόσμου, προς την πλευρά του χωρίου Νέα Ρόδα Χαλκιδικής, προστέθηκαν βαρέως τύπου πανύψηλα σιδερένια κιγκλιδώματα, τα οποία στην ουσία επισφραγίζουν τον ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό μας. 

                          

Πλέον, λοιπόν, καθίσταται αδύνατη η χερσαία προσέγγιση κάθε είδους ανθρωπιστικής βοήθειας προς την μονή μας. Εύγε λοιπόν στους διώκτες μας και τους πατέρες της Ιεράς Κοινότητος, τους οποίους και ερωτούμαι : Άραγε, θεωρείτε ως επίτευγμα το γενόμενο έργο; Ήρθατε στο Άγιο Όρος για να επιδίδεστε σε έργα αποκλεισμού και εξόντωσης των συμμοναστών σας ή για την σωτηρία της ψυχής σας; Το να καταδικάζετε στον δια της πείνης θάνατο μοναχούς, επειδή ακολουθούν διαφορετική πνευματική πορεία, θεωρείτε ότι θα σας προκαλέσει έπαινο στην άλλη ζωή;                     

Μάλιστα, το οξύμωρο στην περίπτωση είναι, ότι την στιγμή που μας στραγγαλίζετε, ταυτόχρονα επιδίδεστε σε ηχηρά και περισπούδαστα κηρύγματα αγάπης, προς τους κοσμικούς, τονίζοντάς τους ότι το Άγιο Όρος αποτελεί τόπο φιλαδελφείας και πνευματικής καταπαύσεως. Ο σοφός λαός μας λέει: δάσκαλε που δίδασκες…. Αναφέρατε έστω και για τους τύπους,  πότε εσείς πρώτα, επιδείξατε φιλαδελφία και πνευματική συνδιαλλαγή απέναντι στους εσφιγμενίτες μοναχούς; Να σας το θυμίσουμε; ούτε μία φορά! Αντιθέτως ο κατάλογος των εναντίων μας μέτρων και κυρώσεων είναι πλουσιότατος και μακροσκελέστατος. 

          

Αναρωτιόμαστε και το εξής: πολλοί από του διώκτες μας είναι ιερομόναχοι. Πώς λοιπόν μετά από όσα μεθοδεύετε, προσέρχεστε στο θυσιαστήριο; Πως τολμάτε και εκφέρετε την ευχή: "Κύριε, ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ὕψους κατοικητηρίου σου καὶ ἐνίσχυσόν με εἰς τὴν προκειμένην διακονίαν σου»; 

 

Ποια ενίσχυση για την Θ. Λειτουργία να εξαποστείλει ο Θεός, στον μισάδελφο και αδιάλλακτο; Στην συνέχεια πριν φορέσετε την ιερατική σας στολή, πλένετε τα χέρια σας στον Ιερό Νιπτήρα λέγοντας την ευχή: « Νίψομαι ἐν ἀθῴοις τὰς χεῖράς μου…»  καὶ αλλού «Ἐγὼ δὲ ἐν ἀκακίᾳ μου ἐπορεύθην». Αλλοίμονον! Ποια αθώα χέρια, ποια ακακία; Είστε εντελώς τυφλοί; Είστε υπεύθυνοι ως ηθικοί αυτουργοί ακόμα και για τον θάνατο ημετέρων αδελφών, και εσείς χωρίς ντροπή, τολμάτε και λειτουργείτε; 

                            

Αλλά και για όλους εσάς που είστε απλοί μοναχοί, με τί χέρια πιάνετε το κομποσκοίνι σας ή ανατείνετε  τα χέρια σας σε προσευχή και εκφωνείτε το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς; Εσείς, άραγε, ελεήσατε τους αδελφούς σας; Όχι! Πώς, λοιπόν,  έχετε το θράσος να επικαλείστε, το θείον έλεος; Λυπούμαστε να το αναφέρουμε ως παράδειγμα, όμως είναι άκρως επιβεβαιωτικό. 

                    

Ομοιάζετε αγαπητοί διώκτες μας, όπως τους Γραμματείς και Φαρισαίους, οι οποίοι από την μία δεν ήθελαν να εισέλθουν στο Πραιτόριο,  δήθεν για να μην μολυνθούν, από την άλλη, όμως, υπέγραφαν την παράνομη θανατική καταδίκη του αναμάρτητου Ιησού. Έτσι κι εσείς… «αδελφοί»! Από την μια, κούφια, ρηχά, φαρισαϊκά, κηρύγματα περί της του πλησίον αγάπης, και από την άλλη μέσα στον Ιεροκοινοτικό μέγαρο εγκρίνατε την κατασκευή του έργου στο Καραούλι, όπως και τόσα άλλα εναντίον μας απάνθρωπα μέτρα και υπογράψατε ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι, την φυσική μας εξόντωση με τον δια της πείνης καταδίκης μας σε θάνατο! Όταν θα ακούσετε εν τη ημέρα της Κρίσεως, τον Δεσπότη να λέει το ευγγελικό ρητό, εφ΄όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε (Ματθ. Κε΄40),τί θα απολογηθείτε εκείνη την φοβερή στιγμή, ταλαίπωροι;

                            

Ο μεγάλος κατήγορός σας τότε, θα είναι ο μαθητής της αγάπης, ο Υιός της Βροντής, ο Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος μας αναφέρει: «εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύστης εστίν∙ ο γαρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού ον εώρακε, τον Θεόν, ον ουχ εώρακε, πώς δύναται αγαπάν; Και ταύτην την εντολή έχομεν απ’ αυτού, ένα ο αγαπών τον Θεόν αγαπά και τον αδελφόν αυτού (Α’ Επιστολή Ιωάννου Δ΄20-21). Τί θα απολογηθείτε λοιπόν; 

                            

Εμείς δεν αγανακτούμε για την έλλειψη των αναγκαίων. Ο φιλάνθρωπος Θεός ο ελεών και τρέφων ημάς εκ των αυτού πλουσίων δωρεών, θα οικονομήσει κάτι και για μας, σε πείσμα σας, για να μην αποθάνουμε από την στέρηση των υλικών τροφών. Οι στερήσεις μας χαλυβδώνουν το φρόνημα και την ομολογία, μας προκαλούν πνευματική ευφροσύνη, αγωνιστική διέγερση, μεγαλύτερη επιθυμία στην απόκτηση των ουρανίων αγαθών και πνευματική ευφροσύνη. Για την δική σας, όμως, πνευματική πορεία, θλιβόμαστε και θρηνούμε.

 

Σας ευχόμαστε, ειλικρινή μετάνοια το γρηγορότερο! 

Ευχέτης προς Κύριον 

Ηγούμενος Μεθόδιος, Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΟΝΑΚΙ ΜΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Είμαστε στην δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσουμε για μία ακόμη προβοκάτσια των Κατσουλιέρηδων εντός Α.Ο.  . 

 

Στο κονάκι μας στις Καρυές προσπάθησαν σήμερα να επιτεθούν Κατσουλιέρηδες μοναχοί όπου και απωθήθηκαν. Στην προσπάθεια τους να εισέλθουν του οικήματος μας, αφού έκοψαν το πλέγμα με κόπτη και έσπασαν την ξύλινη πόρτα στο κονάκι μας. 

 

Και ως γνωστή τακτική τους, αν και θύτες,  προσποιούμενοι τραυματισμό ακολούθησαν μαθήματα υποκριτικής ως θύματα.

 

Σκηνοθετημένη επίθεση εν όψει προκαθορισμένης επίσκεψης στις 25-5-2025 δημοσιογράφων του BBC...πόσο βολικό.

 

Όμως τους ενημερώνουμε πως το Α.Ο. δεν είναι Επίδαυρος...και πως τέτοιες "παραστάσεις" δεν κάνουν κακό στην Ιστορική Μονή Εσφιγμένου αλλά στην διεθνή εικόνα του Αγίου Όρους. Για μία ακόμη φορά οι "διορισμένοι" μοναχοί κατώτεροι των περιστάσεων.