Μίζερο φως, στο δωμάτιο
Πνιγμένες φωνές, απ’ τον διάδρομο
Ένα άθλιο στρώμα, γεμάτο με αίμα
Ένα άψυχο σώμα, μ’ ένα μαχαίρι στο δέρμα
Σκαλίζει μια φράση πάνω στο δέρμα μόνο με αίμα
Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα
Οξύ
Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
-
-
меня уносят моря
моих надежд, что стоят
и не дают отступить
и не хотят умирать
тошнотным глянцем страниц
бьёт по провалам глазниц
я в сотый раз промолчу
что мне наплевать
на вечность холодов
и бесполезность снов
в которых я летал
крик перелётных птиц
по нервам сотней спиц
напомнит что я знал
сколько было уже боли? сколько…
горько. каждый день так странно горько
но только роли не изменишь, и только…
сколько будет ещё боли? сколько?
песчаный берег души
в которой спрятал ножи
луна зовёт меня выть
и не даёт тихо жить
табачным дымом под дых
я застонал и притих
сырой бетон под щекой
не даст мне забыть
про вечность холодов
и бесполезность снов
в которых я летал
крик перелётных птиц
по нервам сотней спиц
напомнит что я знал
сколько было уже боли? сколько…
горько. каждый день так странно горько
но только роли не изменишь, и только…
сколько будет ещё боли? сколько?
сколько было уже боли? сколько…
горько. каждый день так странно горько
но только роли не изменишь, и только…
сколько будет ещё боли? сколько?
сколько было уже боли? сколько…
горько. каждый день так странно горько
но только роли не изменишь, и только…
сколько будет ещё боли? сколько?(Lumen)
-
Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία
Απολογήθηκε χτες ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος, ο καθ’ ομολογίαν δράστης της αποτρόπαιης γυναικοκτονίας στα Γλυκά Νερά, της πολύκροτης αυτής υπόθεσης που δίκαια έχει αιχμαλωτίσει την προσοχή της κοινής γνώμης.
Όπως φαίνεται, αφού στραγγάλισε την εικοσάχρονη γυναίκα του, σκότωσε τον σκύλο της οικογενειας, έφερε το μωρό τους και το απίθωσε πλάι στο πτώμα και μετά δέθηκε κι ο ίδιος ώστε να σκηνοθετήσει ληστεία μετά φόνου -και τότε κάλεσε την αστυνομία. Προηγουμένως, ώρες πριν από το φονικό, είχε αφαιρέσει τις κάρτες μνήμης από τις κάμερες του σπιτιού, κάτι που συντριπτικά αποδεικνύει προμελέτη.
Στους αστυνομικούς που έσπευσαν ανταποκρινόμενοι στην έκκλησή του, είπε ότι είχαν μπει στο σπίτι τους τρεις ληστές που μιλούσαν σπαστά ελληνικά και ότι αυτοί σκότωσαν την εικοσάχρονη Καρολάιν επειδή φώναζε για το παιδί της.
Το σενάριο του πιλότου έπασχε σε πολλά. Το κινητό του τηλέφωνο έδειξε ότι μετακινιόταν την ώρα που θα έπρεπε να είναι δεμένος. Το βιομετρικό ρολόι της δολοφονημένης…
Voir l’article original 1 545 mots de plus
-
Αφού η Εκκλησία ΑΕ αποφάσισε να ασχοληθεί με μένα και το σώμα μου στο 1ο Συνέδριο Γονιμότητας, νομίζω ότι είναι δίκαιο να ασχοληθώ κι εγώ μαζί τους. Αλλά επειδή εγώ δεν διοργανώνω συνέδρια, θα αρκεστούν σε ένα ταπεινό ιστολόγιο.
Για αρχή, αυτό το αφιέρωμα στην « εκκλησιαστική περιουσία » το οποίο αντιγράφω από τον Ημεροδρόμο για λόγους αρχείου:
Πλησιάζει η μέρα (7 Οκτωβρίου 2020) που θα εκδικασθεί στο Πρωτοδικείο Πειραιά η προσφυγή της Εκκλησίας της Ελλάδος με την οποία διεκδικεί τμήμα της έκτασης του Ασκληπιείου Βούλας. Η υπόθεση αυτή φέρνει πάλι στην επικαιρότητα μέσα στην τούρλα του κορωνοϊού και των ελληνοτουρκικών το «καυτό» ζήτημα της τύχης της εκκλησιαστικής περιουσίας που ταλανίζει τη χώρα από το 1833 κιόλας, τότε που κηρύχθηκε το Αυτοκέφαλό της από το Φανάρι, μέχρι σήμερα.
-
Τί μπορεί να σημαίνει η μακροχρόνια τηλεκπαίδευση και κατ’ επέκταση ο εγκλεισμός, στον ψυχισμό αλλά και στο σώμα των παιδιών και των εφήβων, σε μια πραγματικότητα που ήταν ήδη φορτισμένη από την υπερέκθεση των παιδιών και των εφήβων σε οθόνες; Από τις 16 Νοεμβρίου 2020 όλα τα σχολεία της χώρας παραμένουν κλειστά, με αποτέλεσμα να […]
Τηλεκπαίδευση και υπερέκθεση σε οθόνες. Να μην γίνουμε τα χρήσιμα πιόνια της εξουσίας -
Το καλοκαίρι, το Ελλαδικό κράτος άνοιξε τα σύνορα του στον ξένο τουρισμό, χωρίς κανένα σοβαρό σχεδιασμό, μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθεί η TUI και οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί όμιλοι. Μάλιστα, η TUI τελικά φέσωσε τους ξενοδόχους και υποσχέθηκε ότι τα λεφτά τους θα τους τα δώσει από τον Μάρτιο, λογικά με εκβιασμό τύπου κλείνει για […]
120 εκατομμύρια στην Aegean και ένας αξιοπρεπής θάνατος για τους υπόλοιπους — Anarchy press gr -
Σύνορα Φινλανδίας – Νορβηγίας τα οποία είναι συνήθως ορθάνοιχτα και απλά καταλαβαίνεις ότι πέρασες επειδή έχει μια οδική πινακίδα. Ο δρόμος είναι « επαρχιακός », δηλαδή ασφαλτοστρωμένος μεν αλλά από μία λωρίδα σε κάθε κατεύθυνση. Περιπολικό με τη λέξη « politi » γραμμένη στο πλάι, Νορβηγικό δηλαδή, παρκαρισμένο όπως να’ναι στα χόρτα, στην άκρη του δρόμου. Ούτε για δείγμα Φινλανδοί, κανείς. Μόνο στο τελωνείο ίσως, 5-8 χλμ πιο νωρίς.
Σταματάνε το επιβατικό αυτοκίνητο που προπορευόταν και κάνουν σήμα και σε μας. Έχει Σουηδικές πινακίδες και σκέφτομαι ότι την κάτσαμε τη βάρκα, θα αργήσουμε. Οι Σουηδοί θεωρητικά δεν επιτρέπεται να μπαίνουν στη χώρα, αν και οι φήμες τους θέλουν να μπαίνουν παράνομα όταν δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, « τα βράδια » (με τον ήλιο να επιμένει στο βαθύ ορίζοντα, δεν ξέρω αν πρέπει να τα λέμε βράδια, σαν παρατεταμένο σούρουπο μοιάζουν). Γι’ αυτό, λέει, έχουμε πολλά κρούσματα στα σύνορα.
Έκανα λάθος, τους ξεπέταξαν σε 2 λεπτά και μετά ήρθαν σε μας. Μια ξανθιά γεροδεμένη Νορβηγίδα με γαλλική κοτσίδα και πλήρη εξάρτυση αστυνομικού σε περιπολία πλησιάζει τη θέση του οδηγού και ζητά τα διαβατήριά μας, ή εναλλακτικά, τα διπλώματα οδήγησής μας. Της δείχνουμε διαβατήρια τα οποία δεν αγγίζει καν, τα ανοίγουμε εμείς και τα κοιτάζει από μικρή απόσταση.
Εξετάζει πρώτα του οδηγού, βεβαιώνεται ότι είναι ο ίδιος. Μόλις βλέπει το δικό μου στραβώνει λίγο, ρωτάει αν είμαι κάτοικος Φινλανδίας. Επιβεβαιώνω ότι είμαι. Ζητά να δει την άδεια παραμονής μου. Σκέφτομαι ακαριαία να μη διαμαρτυρηθώ αλλά με πνίγει το « άδικο » της συμπεριφοράς της:
«Είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες, δεν χρειαζόμαστε άδεια παραμονής.»
Σταμάτησα πριν γίνω πλήρως « Κάρεν » και ζητήσω να δω τον προϊστάμενό της. Τη βλέπω που αρχίζει να σκέφτεται τι να με κάνει. Είναι κατανοητό ότι έχει οδηγίες να τσεκάρει πως δεν περνάνε όλοι από εκεί, και πώς θα αποδείξει ότι δεν έχω ταξιδέψει το μισό πλανήτη για να φτάσω στο συγκεκριμένο σημείο;
«Να σου δείξω τη Φινλανδική μου ταυτότητα;» τη ρωτάω, βγάζοντάς την παράλληλα και προτείνοντάς την προς το παράθυρο του οδηγού.
Ξεσκάλωσε. «Ναι, αυτό… ΟΚ, μπορείτε να περάσετε. Αν σας σταματήσει η Νορβηγική αστυνομία και ζητήσει τα χαρτιά σας να τους δείξεις αυτή την ταυτότητα.»
Έλεγχος τέλος, δεν πρόλαβα καν να φωτογραφίσω την πινακίδα των συνόρων.
Όχι δηλαδή ότι κατάφερε να αποδείξει κάτι με αυτά που της δείξαμε, η Νορβηγίδα αστυνομικός. Δε μας ρώτησε καν αν έχουμε ταξιδέψει πρόσφατα και πού. Θα μπορούσαμε να είχαμε μόλις αφιχθεί από την Αγγλία, την Ισπανία, ή τις ΗΠΑ. Αλλά ΟΚ, προσπαθούν να εκλογικεύσουν την κατάσταση κάνοντας έναν υποτυπώδη έλεγχο, κυρίως για να καθησυχάσουν τον κόσμο πως δεν επιτρέπουν την είσοδο στους κορωνοϊοπαθείς.
Ίσως τελικά η απουσία των Φινλανδών από τα σύνορα είναι πολύ πιο ειλικρινής: εφόσον δε θα σας κάνουμε στα αλήθεια έλεγχο για τον ιό, γιατί να είμαστε εκεί;
Στην επανείσοδο στη Φινλανδία (σε διαφορετικό συνοριακό σημείο είναι αλήθεια) δεν υπήρχε κανένα περιπολικό, κανένας απολύτως έλεγχος, η ροή των οχημάτων ήταν ανεμπόδιστη σε έναν πανομοιότυπο επαρχιακό δρόμο. Εφόσον δεν υπήρχε νωρίς το απόγευμα, υποθέτω ότι δεν υπήρχε καθόλου.
-
Έχετε μπλέξει ποτέ με θεούσα κάργια από εκείνες που τις ξεφορτώνεσαι και πας να πλυθείς για να φύγει από πάνω σου η γλίτσα;
Στη δουλειά;
Ξέρετε, εκείνες που παίρνουν ύφος οσιομάρτυρα και αρχίζουν τα « εγώ νηστεύω, θα φάω λίγο τυρί από σόγια », καταβροχθίζοντας μια γκουμούτσα τυρί μαζί με τα καλαμαράκια τους.
Διότι κατά τη γνώμη τους, αυτό είναι το νόημα της νηστείας: όχι η στέρηση αλλά το να αποφεύγεις « βρώμικα » πράγματα όπως τα ζώα και τα ζωικά παράγωγα. Τα βρώμικα ζώα, όχι τα καλαμαράκια και τα χταπόδια, αυτά τα ξεσκίζουμε χωρίς τύψεις.
-
Δεν ξέρω πώς τη λένε αυτή τη βλακεία που περνάτε από το ίδιο αεροδρόμιο και κοιτάζεις τους περαστικούς, τους ζυγίζεις από πίσω, σκανάρεις πρόσωπα πιο γρήγορα από ΑΙ, όχι, δεν μπορεί να είναι, εκεί παρακάτω ίσως, βήμα, νέο σκανάρισμα, δεξιά – αριστερά μην ξεφύγει κανείς. (suite…)
-
Με τη Γ. είμαστε φίλες από το 1987. Είναι ο πιο ζεστός άνθρωπος στον κόσμο, μου έχει σταθεί στα δύσκολα. Χώρισε στα μέσα του 2019, βίωσε κάτι μήνες απογοήτευσης και έλλειψης.
Τη ρώτησα πώς περνάει αυτές τις μέρες της απομόνωσης.
« Μου έχει λείψει το ανθρώπινο άγγιγμα στο δέρμα ».
Δυστυχώς, δε μπορώ να την πάρω αγκαλιά. Δε μπορώ καν να της ξαναπώ να έρθει, γαμώ την απαγόρευση μετακινήσεων.
-
«Ευελπιστώντας στο κοινωνικό πρόσωπο της Πολιτείας, σας ζητάμε όπως συμπεριλάβετε τους ενασκούντες βραχυχρόνιες μισθώσεις στα ληφθησόμενα μέτρα ανακούφισης, εκ μέρους του Κράτους…».
-
Μελαγχολικό τοπίο, βόλτα της εποχής της αυτοεπιβληθείσας καραντίνας κοντά στο σούρουπο, αν και το « σούρουπο » διαρκεί αρκετή ώρα όσο πλησιάζεις τον αρκτικό κύκλο. Η κλίση των ακτίνων του ήλιου είναι πάντα τέτοια που μοιάζει ολόκληρη η μέρα σχεδόν με ένα ατελείωτο σούρουπο, αυτό που πολλοί περιγράφουν ως διαφορετικό φως επειδή ο ήλιος δεν είναι πραγματικά ποτέ ψηλά στον ουρανό.
-
Θεωρώ σοκαριστική την είδηση ότι η Δανία έκλεισε τα σύνορά της (πριν 13 μέρες ήδη). Κατόπιν της Δανίας ακολούθησαν πολλές ακόμα χώρες που έκαναν περίπου το ίδιο. Ξανά, το θεωρώ σοκαριστικό πισωγύρισμα, παρόλο που καταλαβαίνω γιατί έγινε. (suite…)
-
Вей, бей, проруха-судьба, Разбуди слов рябиновый слог, Постучи в дверь, пораскинь снег По лесам вех да по полям рек. Кто-то не волен зажечь свет, Кто-то не в силах сказать: "нет", Радугою стелется судьба-змея, Пожирает хвост, а в глазах лёд. А в груди страх, а в душе тоска, Больно ей, больно, да иначе нельзя. (suite…)
-
Με αυτό το τραγούδι γνώρισα την Αρλέτα. Το έπαιζε στην κιθάρα παιδικός μου έρωτας. Δεν ήξερα τότε ποιος ήταν ο Πέτρουλας, το έμαθα λίγα χρόνια αργότερα. Παίζαμε το δίσκο στο πικάπ και απ’ όλα τα τραγούδια, αυτό ξεχώριζε για μας.
Από χθες που έμαθα για την Αρλέτα, γύρισα κάτι δεκαετίες πίσω στο χρόνο. Αναρωτιέμαι τι κάνει, πού κατέληξε, αν ποτέ διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας χωρίς να το ξέρουμε.
-
Αντιγράφω από το fb:
ΕΜΠΟΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΓια όσους δεν είναι γνώστες, στην εικόνα σημειώνεται με κόκκινο κύκλο, το επίμαχο εμπόδιο από το οποίο κινδυνεύει η επένδυση του Ελληνικού.
H ναυαρχίδα του συντηρητικού τύπου και η αντίστοιχη των τηλεοπτικών μέσων αφιέρωναν χθες [σ: η αρχική ανάρτηση ήταν στις 5/5/2017] πανάκριβα πρωτοσέλιδα και ώρες ειδήσεων σε αυτό: « Νέα εμπόδια στην επένδυση του Ελληνικού ». (suite…)
-
Παρασκευή και Σάββατο, 19 και 20 Μαΐου, θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44).
Προβολές, συζητήσεις, έκθεση πολιτικού σκίτσου, μουσική!
Ελάτε να γνωριστούμε, και να δείτε τι έχουμε κάνει στα έξι χρόνια του OmniaTV.com
Ελάτε να συζητήσουμε πώς θα σας στηρίξουμε για να αναδείξετε τα θέματα που πρέπει να αναδειχθούν, αυτά που τα μεγάλα ΜΜΕ προτιμούν να θαύουν.
Αυτοοργανωμένοι, από τα κάτω, όχι προς τα κάτω.
Ελάτε για να ανταλλάξουμε ιδέες και απόψεις από κοντά.
Την περασμένη εβδομάδα αθωώθηκε και η τελευταία από τις οροθετικές που διαπόμπευσε ο Ανδρέας Λοβέρδος για να κερδίσει μερικά ψηφαλάκια, λίγο πριν τις εκλογές του Απριλίου 2012. Δυστυχώς, αυτό το πολιτικό σίχαμα δεν βρίσκεται ακόμα στη φυλακή.
Τα ΜΜΕ τότε, έχοντας μυριστεί αίμα και σπέρμα, έσπευσαν να καταδικάσουν τις γυναίκες αυτές, υιοθετώντας αμάσητη τη σιχαμερή προπαγάνδα του Λοβέρδου, χωρίς το παραμικρό ίχνος ντροπής. Οι « αθώοι » Έλληνες οικογενειάρχες κινδύνευαν και έπρεπε να κάψουμε τις μάγισσες για να εξαγνιστεί η Αγία Ελληνική Οικογένεια.
Ελάτε να δείτε το σχετικό ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή (Ruins).
H δίκη της Χρυσής Αυγής #GDtrial έχει πλέον περάσει στον τρίτο χρόνο. Αν όλα πάνε καλά, θα ολοκληρωθεί εντός του 2018. Αλλά, όπως τόνισαν και οι συντελεστές της εκδήλωσης που έγινε στις 7 Μαΐου στο Gagarin για τη συμπλήρωση των 2 ετών από την έναρξη της δίκης, μια δικαστική απόφαση, όσο καλή κι αν είναι, δεν θα εξαλείψει τον φασισμό.
Πρέπει να δούμε πού υπάρχει στις κοινωνίες μας και γιατί.
Ελάτε να δείτε το ντοκιμαντέρ της Ανζελίκ Κουρούνη (Χρυσή Αυγή Προσωπική Υπόθεση) σχετικά με τους νεοναζί της διπλανής πόρτας.
Οι #skouries ήταν μόνο η αρχή. Τώρα βλέπουμε δεκάδες αστυνομικούς να φυλάνε – σαν ιδιωτικός στρατός, αλλά πληρωμένος από το Κράτος – τα τρυπάνια της Eldorado σε μια νέα τοποθεσία (Τσικάρα).
Τα δικαστήρια εναντίον των αγωνιζομένων κατοίκων συνεχίζονται. Ορισμένοι έχουν καταδικαστεί, άλλοι αθωώθηκαν. Σε κάθε περίπτωση, η τακτική του εκφοβισμού, η λογική του « μη μπλέξεις γιατί θα τραβιέσαι », δεν αρκεί για να τους κάνει να σιωπήσουν μπροστά στο έγκλημα που βλέπουν να διαδραματίζεται στον τόπο τους.
Ελάτε να δείτε το ντοκιμαντέρ του Γιάννη Καρυπίδη (Άπληστον Κέρδος).
-
Την Παρασκευή 31 Μαρτίου συνεχίζεται το εφετείο του Τάσου Θεοφίλου.
Αν θέλεις να μάθεις πώς είναι να βρίσκεσαι στη φυλακή χωρίς στοιχεία, επειδή η αντιτρομοκρατική σε βρίσκει « γενικώς ύποπτο » αλλά δεν έχει και κάτι απτό να σου προσάψει, ρίξε μια ματιά σε όσα λέγονται σε αυτή τη δίκη.
1) Τον φυλάκισαν μετά από ανώνυμη κλήση (« κάποιος Τάσος ξανθός »). Ακούστηκαν απίστευτες πίπες, ότι και καλά η Αντιτρομοκρατική δεν έχει αναγνώριση κλήσης κλπ. Δηλαδή ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΑΝ μία ανώνυμη κλήση για να συλλάβουν έναν πολίτη που δεν είχε κάνει τίποτα παράνομο.
2) Το καπέλο στο οποίο δήθεν « βρήκαν DNA » πάνω, δεν ήταν καν στη ληστεία της Πάρου. Βίντεο & φωτογραφίες το αποδεικνύουν. Εμφανίστηκε « μαγικά » αργότερα. Ειδικοί και μη-ειδικοί, συμφωνούν ότι δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα στη ληστεία. Το φυτέψανε. Και είναι τόσο ηλίθιοι που φυτέψανε κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνει το βίντεο.
3) Το DNA που δήθεν « βρήκαν » κατά 200% είναι επιμόλυνση, κατά 199% *σκόπιμη* (ναι, αυτό είπα, ΣΚΟΠΙΜΗ) επιμόλυνση από το δείγμα που του πήραν βίαια και παράνομα. Για να καταλάβεις πόσο εμφανές είναι το στήσιμο, στην αναφορά γράφει ότι δεν βρέθηκε ΚΑΝΕΝΑ άλλο DNA πάνω στο καπέλο. Ούτε ας πούμε του μπάτσου που το έβαλε στη σακούλα, ούτε του πωλητή, κλπ.
4) Υπάρχουν αρκετοί αυτόπτες μάρτυρες και άλλα στοιχεία (παραλαβή ρούτερ) που αποδεικνύουν ότι βρισκόταν στην Αθήνα, όταν οι αστυνομικοί τον εμφανίζουν αλλού. Πώς γίνεται να βάφει στην Αθήνα μαζί με πολλούς άλλους, να πίνει σε καφενείο κλπ, και ταυτόχρονα να βρίσκεται στην Πάρο;
5) Ελλείψει πραγματικών στοιχείων, η εισαγγελέας Άννα Καλουτά έχει αρχίσει να ζητά καταδίκη λόγω π.χ. των βιβλίων που βρήκαν στο σπίτι του (ΟΚ, διάβαζε αστυνομικά μυθιστορήματα). Έχει θεωρηθεί στοιχείο της δικογραφίας το ότι ο Θεοφίλου έγραφε noir νουβέλες. Ψάξε λίγο στη βιβλιοθήκη σου ή σε όσα έχεις δημοσιεύσει στα social media, και θα καταλάβεις τι σημαίνει αυτό για σένα.
6) Όλο αυτό θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς. Θα μπορούσε να συμβεί στο παιδί σου, στον αδερφό σου, στον γκόμενό σου. Μην είσαι απαθής. Εξοργίσου. Ή να στο πω διαφορετικά: αν όλα αυτά δεν σε εξοργίζουν, έχεις ήδη ψοφήσει και δεν το ξέρεις.
7) Αν επιτρέψουμε να περάσει στα « ψιλά » όλο αυτό, αν δεν το δημοσιοποιήσουμε όσο περισσότερο γίνεται, αν δεν κάνουμε τη δουλειά που αρνούνται να κάνουν τα ΜΜΕ, ένας αθώος άνθρωπος θα σαπίσει στη φυλακή. Γιατί; Για να καλύψει το Κράτος την ανικανότητά του (να βρει τους πραγματικούς ενόχους) αλλά και για να εκδικηθεί « τον γνωστό χώρο » της αλληλεγγύης.
8) Όποιος βρίσκεται στην Αθήνα και μπορεί να παρίσταται στη δίκη (επόμενη ημερομηνία: Παρασκευή 31/3), ας το κάνει και για μας που δεν είμαστε εκεί. Μην αφήνετε το Κράτος ανεξέλεγκτο, θα το πληρώσετε ακριβά.
———–
Ένα μικρό αρχείο με όσα έχουμε καταγράψει ως τώρα:
Χρονικό από τη σύλληψη του Θεοφίλου ως το Εφετείο.
Εφετείο, 9η δικάσιμος: Παράτυπη κι αντιεπιστημονική η εργαστηριακή εξέταση του DNA.
Εφετείο, 8η δικάσιμος: Αναγνωστέα έγγραφα της δικογραφίας.
Εφετείο, 7η δικάσιμος: Βίντεο και φωτογραφίες από τη ληστεία καταρρίπτουν το σαθρό κατηγορητήριο.
Εφετείο, 6η δικάσιμος: Κανείς δεν αναγνώρισε τον Θεοφίλου.
Εφετείο, 5η δικάσιμος: Οι μάρτυρες κατηγορίας συνεχίζουν ν’αποδομούν το κατηγορητήριο.
Εφετείο, 4η δικάσιμος: Ήταν στην Αθήνα αλλά η Αντιτρομοκρατική τον έβλεπε στο Αγρίνιο.
Εφετείο, 2η δικάσιμος: Η εισαγγελέας δεν θέλει ηχογράφηση της δίκης. Καθόλου περίεργο.
Εφετείο, 1η δικάσιμος: Φοβούνται τη ζημιά στην Αντιτρομοκρατική αν δικαστεί στο Μεικτό Ορκωτό.
———–
Παραθέτω και κάτι που είχα γράψει πριν 3 χρόνια:
Ο Τάσος Θεοφίλου είναι στη φυλακή. Όχι επειδή η Πολιτεία κατάφερε να αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας την ενοχή του.
Ούτε καν επειδή κλήθηκε ο ίδιος, πέρα από κάθε έννοια – της μετά τον Διαφωτισμό – Δικαιοσύνης, να αποδείξει ότι είναι αθώος. Επειδή αυτό, όπως μαρτυρούν οι παρόντες στη διαδικασία [μεταξύ αυτών και το Όμνια] το απέδειξε, πολλαπλώς.
Ο Τάσος Θεοφίλου είναι στη φυλακή επειδή το σύστημα χρειαζόταν να παραδειγματίσει ορισμένους πολίτες.
Μία κατηγορία πολιτών, τους περισσότερο ενεργούς και αντιδραστικούς, εκείνους που έχουν το θράσσος να πιστεύουν ότι το δίκιο τους αρκεί για να διατηρήσουν την ελευθερία τους.
Κατά κάποιο τρόπο, το σύστημα έπρεπε να μας αποδείξει ότι η ελευθερία μας, δεν είναι δικαίωμα όπως αφελώς ίσως νομίζουμε, αλλά προνόμιο. Ότι είναι κάτι που μπορεί να μας αφαιρεθεί ανά πάσα στιγμή, ασχέτως εάν εμείς – ή τα γεγονότα – συμφωνούμε.
Γιατί να αποτελεί έκπληξη ότι ο Κώστας Σακκάς έπαψε να συμμορφώνεται και να συνεργάζεται με εκείνους που θέλουν με κάθε τρόπο να του στερήσουν την ελευθερία του;
Αφού τον ταλαιπώρησαν αρκετά με μία άδικη και αντίθετη σε κάθε έννοια δικαίου προφυλάκιση διάρκειας 31 μηνών, αφού απέδειξαν -και με τον Θεοφίλου- ότι η πρόθεσή τους είναι να τον ξανακλείσουν μέσα το συντομότερο δυνατό και να τον αφήσουν να σαπίσει σε κάποιο κελί, έχουν την απαίτηση να συνεχίσει να παίζει με τους όρους του παιχνιδιού;
Μα αυτοί οι ίδιοι κλέβουν στο παιχνίδι τους. Αυτοί οι ίδιοι αλλάζουν τους κανόνες κατά το δοκούν. Αυτοί επεκτείνουν τους 18 μήνες προφυλάκισης επειδή δεν διαθέτουν ούτε μισό πραγματικό στοιχείο ώστε να οδηγήσουν κάποιον σε δίκη.
Αυτοί οι ίδιοι έχουν καταστεί αναξιόπιστοι.
Μερικά μόνο από τα πιο πρόσφατα περιστατικά περιλαμβάνουν την δικαστική περιπέτεια δημοσιογράφου επειδή δημοσίευσε κάτι που βρίσκεται στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης, καθώς και την κλήση σε απολογία μαθητών – όπου ανακρίθηκαν για την εργασιακή κατάσταση των γονιών τους καθώς και για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις – κατόπιν εντολής του αρμόδιου εισαγγελέα. Δικαίως ορισμένοι σχολίασαν ότι η Ελλάδα του ΣΣαμαρά έχει επιστρέψει στην εποχή της ΕΡΕ του 1961.
Θεωρητικά, απαγορεύεται να ασκούμε οποιαδήποτε κριτική στη Δικαιοσύνη, ώστε αυτή να ασκεί το έργο της αναπόσπαστη και χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Ποιος όμως σήμερα πιστεύει ότι αυτό συμβαίνει;
Όταν η σύζυγος ενός (υφ-)υπουργού σκοτώνει ένα παιδί με το αυτοκίνητό της, η Δικαιοσύνη της επιτρέπει να επισκευάσει το αυτοκίνητο, δέχεται να οριστεί πραγματογνώμονας άτομο με αντικρουόμενα συμφέροντα, ενώ αρνείται στην οικογένεια του θύματος τον ορισμό άλλου πραγματογνώμονα.
Και μετά από όλα αυτά τα μαγειρέματα, την καταδικάζει σε μία εφέσιμη ποινή 2,5 ετών, την οποία δεν θα χρειαστεί ποτέ να εκτίσει, καθώς θα καταφέρει να εξαγοράσει ακόμα και τη μικρότερη ποινή που ενδεχομένως θα της επιβληθεί σε κάποιο εφετείο.
Ενώ εάν οδηγούσε ο Τάσος Θεοφίλου; Εάν οδηγούσε ο Κώστας Σακκάς; Πόσες φορές ισόβια λέτε ότι θα είχαν να εισπράξουν από τον ίδιο αδέκαστο δικαστή;
Δεν υπονοώ ότι η σύζυγος του (υφ)υπουργού σκότωσε ηθελημένα το παιδί. Είμαι σίγουρη ότι ήταν η λεγόμενη « κακιά στιγμή ». Είμαι επίσης σίγουρη ότι και πέντε ισόβια να φάει, το παιδί δεν πρόκειται να αναστηθεί.
Ωστόσο είναι πασιφανής η μεροληψία του δικαστικού συστήματος και το πόσο εύκολα μπορεί να γείρει υπέρ ή εναντίον του κατηγορούμενου, αναλόγως με τις πολιτικές του πεποιθήσεις ή ακόμα και την πολιτική του « σπουδαιότητα ».
Η Δικαιοσύνη, μετά από τέτοια « μαγειρέματα » καταφέρνει να χάσει το κύρος της. Το όποιο κύρος της είχε απομείνει μετά το « παραδικαστικό » κύκλωμα.
Και μάλιστα το χάνει σε μία εποχή όπου οι πολίτες αναζητούν διακαώς θεσμούς στους οποίους να μπορούν να πιστέψουν. Όταν ψάχνουν αποκούμπι και ελπίδα, όταν ζητάνε δικαίωση για όσα υπόκεινται.
Ποια θα είναι η κατάληξη αυτής της απαξίωσης;
Στη χειρότερη περίπτωση θα καταλήξουμε σε μια εποχή αυτοδικίας. Όταν παύεις να ελπίζεις στη Δικαιοσύνη, ενδέχεται να αναλάβεις την απόδοσή της εσύ ο ίδιος. Επιστροφή στο νόμο της ζούγκλας το λένε αυτό. Πισωγύρισμα.
Και όπως διαπιστώνουμε όλοι, αυτό το πισωγύρισμα, το οποίο εξελίσσεται σε εκφυλισμό της ίδιας της Δημοκρατίας, γίνεται με ευθύνη ή συνεργασία του Δικαστικού Σώματος. Ή έστω, για να είμαστε αισιόδοξοι, μιας μειοψηφίας [??] εντός του, την οποία δεν διαθέτουν [νόμιμο] τρόπο ούτε να κρίνουν, ούτε να αλλάξουν οι πολίτες.
-
(Ας είναι καλά, σήμερα με βοήθησε να το εξηγήσω χωρίς να παιδεύομαι πολύ. Μετά από αυτό προσπάθησα να μεταφράσω το « μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι » και παραιτήθηκα.)
Peter, Johann, and Franz
Worked in a factory making tanks
Peter, Johann, and Franz
Became best friends while building tanksPeter, Johann, and Franz
Worked for Braun, for Fischer, for Kraft
Braun, Fischer, and Kraft
Became best friends and merged in a trust (suite…) -
Σήμερα είχε μία ακόμη δικάσιμο. Οι υπάλληλοι της τράπεζας και ΠΑΛΙ δεν τον αναγνώρισαν.
Σύνοψη της 2ης δικασίμου (20 Δεκ. 2016).
Ένα πλήρες χρονικό, που εξηγεί τι ακριβώς έγινε πρωτόδικα. Εν περιλήψει: το θυμάστε το τεκμήριο της αθωώτητας σύμφωνα με το οποίο το δικαστήριο πρέπει να αποδείξει την ενοχή σου; Ε, αν είσαι αναρχικός, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είσαι ένοχος επειδή έτσι. Αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας και πάλι σου ρίχνουν 25 χρόνια φυλακής.
Το εφετείο συνεχίζεται στις 3 Φεβρουαρίου, αίθουσα 120Β, 6ος όροφος, στο Εφετείο (οδός Λουκάρεως).
-
Είσαι η σκιά, είσαι το χιόνι
Είσαι η φωτιά, είσαι τ’ αμόνι
Είμαι η έρημος, ο αέρας κι ο λυγμόςΣε λένε φως, σε λένε σκότος,
Σε λένε έρωτα, σε λένε φόβο
Με λένε άνθρακα, μίσος και κραυγήΔις Τζούλια οι πρώτοι έσονται έσχατοι
Δις Τζούλια οι πρώτοι έσονται έσχατοι -
Χθες βγήκε στη δημοσιότητα μία από τις πιο παράλογες και άδικες αποφάσεις του ελληνικού δικαστικού συστήματος (ναι, ασκώ κρίση ενώ απαγορεύεται**). Τόσο παράλογη και τόσο άδικη που σε φέρνει στο αμήν να μην κάνεις λόγο για παραδικαστικό κύκλωμα.
Μία καθαρίστρια του δημοσίου είχε πλαστογραφήσει ένα απολυτήριο δημοτικού, επειδή η ύπαρξή του αποτελούσε απαραίτητο προσόν για την πρόσληψή της σε κάποιον επαρχιακό δήμο.
Η γυναίκα αυτή, 51 ετών σήμερα, είχε φοιτήσει ως την ε’ δημοτικού και μετά σταμάτησε το σχολείο. Δηλαδή, πρόκειται για κάποια που γεννήθηκε το 1965, φοίτησε το 1970-1975 (ή ίσως και λίγο αργότερα, μιας και τότε τα παιδιά επαναλάμβαναν τάξεις του δημοτικού εάν δεν τις περνούσαν, στην εποχή του πολυτονικού και της βέργας) και μετά σταμάτησε. (suite…)
-
Χωρίς καθυστέρηση, αμέσως μόλις ήταν διαθέσιμη, έσπευσα να δω την ταινία Snowden, ομολογουμένως με αυξημένες προσδοκίες λόγω Όλιβερ Στόουν.
Ο κινηματογράφος, ο οποίος είχε δύο ορόφους (παλιά θεατρική αίθουσα) ήταν κατάμεστος. Την εισαγωγή (ναι, είχε και τέτοια) την έκανε ένας CEO εταιρείας λογισμικού ασφαλείας, οπότε λίγο πολύ καταλαβαίνετε τι είπε. Δεν παρέλειψε να κάνει και αναφορά στα δεκάδες δισεκατομμύρια κερδών της Google.
(suite…) -
Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάριΓελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαιΤην ερημιά μου τη στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου κι σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ’ ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο …Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ. -
Χθες το βράδυ είχα μία διαφωνία στο τουίτερ, κι επειδή – ευτυχώς! – το μέσο δεν δίνει την ευκαιρία μακροσκελών αναλύσεων, θα κάνω μια απόπειρα να εξηγήσω περισσότερα εδώ:
Υπάρχει ένας τύπος με το ψευδώνυμο « Ισκάρ Αζίφ » (ή κάπως έτσι), τον οποίο μέχρι πριν ένα μήνα (περίπου) δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Αυτός ο τύπος λοιπόν, ξεκίνησε μία πρόσκληση για event στο facebook, η οποία εξελίχθηκε στο γνωστό και τηλεοπτικά πολυδιαφημισμένο « #παραιτηθείτε ».
[Δεν γράφω « στο γνωστό κίνημα », διότι τα κινήματα είναι εξ ορισμού αυτοφυή και χωρίς σπόνσορες τους εκάστοτε ζάμπλουτους μηντιάρχες της χώρας που νέμονται και κυριεύουν.]
Γενικά, δεν ασχολήθηκα μαζί του, ούτε με το #παραιτηθείτε. Δεν θέλω να σπαταλάω το σάλιο μου και δεν θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο.
-
Εδώ και μέρες, παρά τις διαρκείς ερωτήσεις, τόσο από εμένα όσο και από αρκετούς άλλους χρήστες του twitter, η πυροσβεστική υπηρεσία (@pyrosvestiki) αρνείται να απαντήσει σχετικά με τους πυροσβέστες που ποζάρουν σε αναμνηστική φωτογραφία στα Δερβενοχώρια για να κάνουν δημόσιες σχέσεις με τους νεοναζί.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι από τις φωτογραφίες που θα δούμε να φιγουράρουν δίπλα στο « περνάνε γιαγιάδες απέναντι στο δρόμο » στις επόμενες εκλογές. Χωρίς καμία αναφορά στο « εκπαιδεύονται να μαχαιρώνουν αποτελεσματικότερα για να σκοτώνουν σίγουρα τα θύματά τους » όπως είδαμε να αποδεικνύεται στην περίπτωση του Παύλου Φύσσα. (suite…)
-
Μόλις είδα το τρέηλερ από τον Ασκό του Αιόλου, στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Θα το πω κόσμια: η προσέγγιση είναι συνομωσιολογική, αβάσιμη, τεχνοφοβική. Δε λέω περισσότερα για να διατηρήσω το κόσμιο επίπεδο του σχολιασμού.
Πράγματι, μόνο οι μεγάλες εταιρείες μπορούν να έχουν ανεμογεννήτριες. Γιατί όμως; Επειδή το νομικό πλαίσιο είναι απαγορευτικό: χρειάζονταν κάπου 167 υπογραφές και εγκρίσεις για να πάρεις άδεια εγκατάστασης (σε διάστημα πολλών μηνών εννοείται), κάτι που για έναν μικρό ιδιώτη είναι εντελώς ανέφικτο. Δεν ξέρω πόσες έγιναν μετά τις « απλοποιήσεις » αλλά στοιχηματίζω ότι δεν είναι κάτω από 140.
-
Παρακολουθώ με ένα κάποιο ενδιαφέρον (από περιέργεια, αν θέλετε) την ιστορία με τις άδειες των τηλεοπτικών καναλιών. Σήμερα, εκπέμπουν αρκετά εώς πολλά κανάλια, κανένα εκ των οποίων δεν είναι 100% νόμιμο.
Αρχικά, επειδή δεν έχουν / είχαν άδειες, πέρα από κάποιες « προσωρινές » που θεωρούσαν όλοι ότι ανανεώνονται, απλά επειδή δεν κινήθηκε η διαδικασία για να γίνουν οριστικές.
Γιατί δεν κινήθηκε η διαδικασία; Επειδή η κατάσταση ήταν άκρως συμφέρουσα για την εκάστοτε κυβέρνηση που μπορούσε να εκβιάζει καταστάσεις.
Δευτερευόντως, επειδή δεν πληρώνουν φόρους, κάτι που – ω του θαύματος! – δεν ενόχλησε την τρόικα. Ο μηχανισμός προπαγάνδας της τρόικας είναι ο μόνος κλάδος που έχει καταφέρει να αναβάλεται η φορολόγησή του στο διηνεκές. ΟΚ, αυτοί και η Εκκλησία Α.Ε., αλλά ποιος τολμά να τα βάλει με τη μαφία;
Όταν δεν μπορούσε πλέον να αναβληθεί αλλιώς (νομοθετικά) η φορολόγηση της διαφήμισης, ήρθε η Κατερίνα Σαββαΐδου να αποφασίσει ως μη όφειλε, από τη θέση του γ.γ. εσόδων ότι τα κανάλια μπορούν να πληρώσουν στο τέλος του έτους, μαζεμένο όλο το ποσό που χρωστάνε. Νέα αναβολή δηλαδή, με την ελπίδα να έχει αλλάξει η κατάσταση ως τότε.
Ένας τρίτος λόγος μπορεί να εντοπιστεί στο τι εκπέμπουν: με ένα σοβαρό (και σύννομο) ΕΣΡ, θα έπρεπε να έχουν υποχρεωθεί σε σοβαρές ποινές για τις πίπες που έχουν παίξει κατά καιρούς. Δε μιλάω καν για τους « ιπτάμενους αναρχικούς » και το μονταρισμένο βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Αναφέρομαι κατά κύριο λόγο στη συμπεριφορά τους πριν τις εκλογές, κυρίως τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Αναφέρομαι επίσης στην εργολαβική προώθηση της ναζιστικής συμμορίας που έχουμε τη ντροπή να βλέπουμε να συμμετέχει στη Βουλή και του ρατσιστικού μισανθρωπικού λόγου που διαχέεται μέσω αυτών.
Ως τέταρτος λόγος θα μπορούσαν να αναφερθούν όλες οι άλλες παρανομίες τους: από το κλεμμένο ηλεκτρικό ρεύμα, την αποφυγή πληρωμής ΕΝΦΙΑ, τα θαλασσοδάνεια κλπ.
Κατόπιν όλων αυτών, τι φταίμε εμείς αν όλες οι κοινωνικές τάξεις θέλουν να τους σπάσουν τα μούτρα ή να τους βάλουν φωτιά και να τα δουν να καίγονται;
Φταίμε;
Μόνοι τους έχουν δημιουργήσει αυτή την αντιπάθεια του κόσμου. Έχουν απονομιμοποιηθεί στις συνειδήσεις των τηλεθεατών τους που, σε κάθε έρευνα απαντάνε ότι δεν τους έχουν καμία εμπιστοσύνη, ασχέτως εάν στη μεγάλη πλειοψηφία, συνεχίζουν να βλέπουν τηλεόραση. Βρίζοντας και χειρονομώντας, αλλά βλέπουν.
Οι νεότεροι και οι πιο e-literate (pun intended) έχουν οριστικά καταφύγει στο διαδίκτυο για την έγκυρη πληροφόρησή τους, ανεπιστρεπτί. Μπορεί να βλέπουν ταινίες και άλλες τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά δεν περιμένουν να ενημερωθούν από τα γελοία δελτία ειδήσεων και τις ακόμα θλιβερότερες « ενημερωτικές / δημοσιογραφικές εκπομπές ».
Έρχεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑς λοιπόν και δηλώνει έτοιμος να ξεκαθαρίσει το τηλεοπτικό τοπίο. Ευκολάκι, καθώς τα κανάλια έχουν απαξιωθεί τόσο, από μόνα τους. Ακόμα πιο ευκολάκι όταν έχει προηγηθεί το κλείσιμο της ΕΡΤ (3 κανάλια πανελλήνιας εμβέλειας κλπ) από τον ΣΣαμαρά. Το κοινωνικό σοκ που προκλήθηκε από αυτό το λουκέτο δεν πρόκειται να επαναληφθεί ακόμα κι αν κλείσουν όλα μαζί τα σημερινά ιδιωτικά κανάλια.
Βγαίνει λοιπόν αυτό το σίχαμα, ο Παππάς (ο Υπουργός, μην τον συγχέετε με το άλλο σίχαμα, τον Παππά της ΧΑ) και αποφασίζει ότι θα υπάρχουν μόνο 4 άδειες τηλεοπτικών καναλιών πανελλήνιας εμβέλειας. Μάλιστα, για να στηρίξει την απόφασή του, βρίσκει κάπου μία μελέτη [
(της ΕΕ εάν δεν απατώμαι)τελικά απατώμαι: το copyright ανήκει στο European University Institute με συμβολή από Φλωρεντία, Ρώμη και Στοκχόλμη] η οποία λέει ότι στην Ελληνική αγορά, δεν είναι βιώσιμα περισσότερα από 4 κανάλια (ή κάτι τέτοιο σε γενικές γραμμές).[Παρένθεση:
Επειδή έχουμε δει πολλές μελέτες της ΕΕ και πολλές οδηγίες και εκτιμήσεις, εγώ προσωπικά, αδυνατώ να την πάρω σοβαρά. Για να μην αναφερόμαστε μόνο στα πρόσφατα κατορθώματά της ΕΕ, θυμίζω ότι κάποτε μας είχε πει (με οδηγία παρακαλώ!) ότι τα αγγούρια πρέπει να είναι μόνο ίσια, αλλιώς δεν είναι εντός των αποδεκτών πλαισίων.
Μετά έφτιαξαν μια νομισματική ένωση που δουλεύει μόνο όταν έχουν όλοι μικρό πλεόνασμα και μία συνοριακή ένωση που δουλεύει μόνο όταν δεν υπάρχουν πολλοί μετανάστες ή πρόσφυγες χωρίς άδεια. Α, και συμβούλια υπουργών που αν τους ηχογραφήσεις παθαίνουν κοκομπλόκο. Μεγάλη πετυχεσιά!
Κλείνει η παρένθεση.]
Συνεπώς, εγώ ρωτάω με ειλικρινή απορία: γιατί θέλουν μόνο 4 άδειες;
Γιατί όχι 24;
Προσωπικά, δε βλέπω κανένα τεχνικό (aka αντικειμενικό) πρόβλημα στο να είναι περισσότερες οι άδειες. Μακάρι να είναι και χίλιες πενήντα τέσσερις και να πληρώνουν όλοι φόρους και μισθούς κλπ. (ΟΚ, 1054 ίσως είναι πολλές ως διακριτές συχνότητες).
Σημειωτέον δε ότι έρχεται με βήμα ταχύ η εποχή του πολύ γρήγορου internet και των τηλεοπτικών καναλιών μέσω αυτού, όπου δεν χρειάζεται καμία άδεια εκπομπής, επειδή δεν πρόκειται για τις (περιορισμένες, αλλά όχι και τόσο!) τηλεοπτικές συχνότητες.
Γιατί λοιπόν 4;
Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο κόσμος στην πρώην ΕΣΣΔ ήξερε ότι στις ΗΠΑ βλέπουν 50+ τηλεοπτικά κανάλια (trash TV στη συντριπτική τους πλειοψηφία) και τρώνε McDonald’s. Και θεωρούσε – βλακωδώς, βλακωδέστατα – ότι αυτή η ελευθερία θα τον κάνει πιο ευτυχισμένο. Σήμερα είναι σοφότεροι αλλά το έχουν πληρώσει ακριβά.
Ο περιορισμός από μόνος του, είναι αντίθετος στο πνεύμα της ελευθερίας (της έκφρασης, της αγοράς κλπ). Είναι σαν να βάλουμε όριο στο πόσα ξενοδοχεία θα λειτουργούν στη Μύκονο. Να πούμε δηλαδή ότι « το νησί είναι μικρό, δεν μπορεί να συντηρήσει πάνω από 10 (μεγάλα και ακριβά) ξενοδοχεία, τόσες θα είναι οι άδειες και απαγορεύεται να χτίσετε / λειτουργήσετε άλλα ».
Τι λες ρε μάστορα; Εγώ μπορεί να έχω κάβλα να λειτουργώ το bed & breakfast μου με 5 πελάτες τη βδομάδα. Μου φτάνει για να ζω, με κρατά απασχολημένο, πληρώνω τους φόρους μου και είμαι κύριος. Γιατί μου επιβάλεις να αγοράσω μία από τις « μεγάλες » άδειες που δεν μπορώ να αντέξω;
Κατ’ αντιστοιχία, δε βλέπω για ποιο λόγο μπαίνει ο περιορισμός στο πλήθος των αδειών. Κι ας είναι κι ο οικογενειακός « Τηλεβόας » τηλεθέασης 0,0%.
Αυτό που θα έπρεπε να απαιτεί το κράτος είναι:
α) ο σεβασμός σε ορισμένο επίπεδο υπηρεσιών (όπως δεν μπορείς να δηλητηριάσεις τους πελάτες του b&b σερβίροντας χαλασμένο φαγητό)
και
β) η πληρωμή των φόρων, των εισφορών και των μισθών (όπως σε κάθε επιχείρηση, δλδ).
Αυτά τα δύο.
Τίποτα άλλο.
Το (α) είναι ήδη τεράστιο και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρεωτική προβολή παραγωγών στην Ελληνική γλώσσα και από την ΕΕ, τη μη διασπορά ψευδών ειδήσεων κλπ. Μπορεί να το εξασφαλίσει ένα ΕΣΡ που να λειτουργεί αποτελεσματικά και όχι δυσκοίλια δηλαδή.
Το (β) είναι αυτό που δεν έχει ποτέ καταφέρει / επιβλέψει / προσπαθήσει το Ελληνικό Κράτος. Όλοι ξέρουμε γιατί και πώς. Αλλά εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ θα ανακατέψει την τράπουλα, θα μπορούσε να θέσει αυτό ως πρώτο στόχο. Με αφορμή την κρίση μάλιστα, κανείς δε θα μπορούσε να διαφωνήσει.
Θα μπορούσε ο Παππάς να είχε πει « Καμία άδεια σε επιχειρήσεις που χρωστάνε στο δημόσιο ».
[Εδώ παίζει play back με αγώνα δρόμου του Μίνωα, του Μπόμπολα και του Αλαφούζου που τρέχουν – ως άλλοι Θου. Βου. – να πληρώσουν τα χρέη για να αποκτήσουν μία άδεια για κανάλι.
Και μετά γελάσαμε, αχ πώς γελάσαμε!]
Κι ας ήταν 250 εκείνοι που ΔΕΝ χρωστάνε και που έχουν όρεξη να ανοίξουν κανάλι.
Τι μας νοιάζει;
Γιατί δεν το είπε;
Γιατί επιμένει στις 4 άδειες;
Υποψιάζομαι επειδή είναι απείρως πιο εύκολο να σηκώσεις 4 φορές το τηλέφωνο και να πεις « κόψτε το τάδε θέμα ».
Επίσης επειδή όσο τσιτώνουν τα τσιράκια των καναλιών στη Βουλή για να τους υπερασπιστούν, τόσο χάνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Τέλος, επειδή οι ΣΥΡΙΖΑίοι θέλουν να δείξουν στη διαπλοκή ότι εάν δεν συνεργαστεί μαζί τους με τους δικούς τους όρους, θα βγει χαμένη. Η συγκεκριμένη διαπλοκή, όχι η διαπλοκή εν γένει.
-
Σε λίγες μέρες τελειώνει το 2015 και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πρόκειται για ένα από τα χειρότερα χρόνια στην Ιστορία της Ελλάδας. Όταν έκλεινε το 2014 είχαμε τουλάχιστον μία ψευδαίσθηση, μία ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, τουλάχιστον στον τομέα των δικαιωμάτων. « Ας κάνουν έστω ένα 10% απ’ όσα υποσχέθηκαν » έλεγε ο κόσμος, ασχέτως εάν οι πολύ ρεαλιστές έβλεπαν ότι δεν ήταν παραπάνω από ευσεβείς πόθοι.
Η ήττα που υπέστη το 61,3% των ψηφοφόρων, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που πραγματικά ήθελε να δει κάτι ριζικό να αλλάζει (ακόμα κι αν μετά θα γκρίνιαζε εις τον αιώνα τον άπαντα για όσα άλλαξαν) έγινε βαθιά πληγή στο σώμα της Αριστεράς.
-
Ποια φυλακή
ποιο σκοτεινό τραπέζι
να`χει στρωθεί για μας τους δυο
όταν αυτό το ταξίδι τελειώσει
κι ο χρόνος θα γίνει πληγή
όταν το φως τα φτερά μας θα λιώσει
και πέσουμε πίσω στη γη. -
Ήξερα ότι γράφει καλά, από τότε που διάβαζα τον Καθρέφτη της Αλίκης (σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη εποχή). Μου είχε πει εδώ και μήνες ότι σκοπεύει να γράψει ένα νουάρ και έκτοτε περίμενα με αγωνία να το διαβάσω. Και επιτέλους τα κατάφερα.
στην αυλή, στο χωριό, λίγο πριν τη βροχή Ο βα.αλ. (πάντα συνειδητά με μικρά, ποτέ με κεφαλαία) έχει βγάλει λίγη από τη μαυρίλα της Αθήνας σε αυτό το βιβλίο. Ακόμα και για όσους δεν είμαστε κάτοικοι αυτής της πόλης, οι περιγραφές τόσο της πόλης όσο και των ανθρώπων της, είναι εξαιρετικές.
Κυρίως όμως βγάζει τα σώψυχά του ως άνθρωπος της εργασίας. Οι περιγραφές στο Ένα Δέκατο του Οκτώ μου έφεραν στο μυαλό κάθε καριόλη για τον οποίο έχω εργαστεί ή με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Εξιστορεί όλη την πηχτή σαπίλα που κυκλοφορεί δίπλα μας, που ενίοτε την αγγίζουμε – δυστυχώς – και μετά πρέπει να περάσουν μέρες ή μήνες για την ξεπλύνουμε από πάνω μας.
Δε θέλω να αποκαλύψω την πλοκή, θα αρκεστώ να πω όσα γράφει το εξώφυλλο: πρόκειται για την ιστορία του Νικήτα, ο οποίος βρίσκοντας την κοπέλα του δολοφονημένη, καταλήγει να τα κάνει όλα πουτάνα. Το κάνει με τον τρόπο που θα επέλεγε ίσως ένας Μπορίς Βιάν. Κι αν αυτός δεν είναι λόγος να διαβάσεις κάτι, τότε δεν ξέρω ποιος είναι.
Χωρίς περισσότερα λόγια, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να αποκτήσετε ένα από τα λίγα αντίτυπα που έχουν εκδοθεί. Τα βρίσκετε στα παρακάτω σημεία διανομής:
- Κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ (Θεσ/κη)
- Πλους Βιβλιοπωλείο Καφέ (Κέρκυρα)
- Αυτόνομο Στέκι (Αθήνα)
- Lacandona (Αθήνα)
- Paprika (Λεωφόρος Παπάγου 118 Ζωγράφου, Αθήνα)
- Βιβλιοπωλείο των Συναδέλφων (Αθήνα)
- Ναυτίλος (Χαρ. Τρικούπη 28, Αθήνα)
- Πολιτεία (Αθήνα)
- περίπτερο πλατεία Τρικούπη και Στουρνάρη (Αθήνα)
… κι αν δεν τα βρείτε εκεί, ενημερώνετε εμένα να σας βρω.
Οι μουσικές του βρίσκονται συγκεντρωμένες εδώ.
Η πρώτη βιβλιοκριτική για το Ένα Δέκατο του 8.
Σελίδα στο φβ: https://www.facebook.com/toenadekatotou8
-
Προσπαθώ εδώ και μέρες να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να γράψω κάτι για το τρίτο μνημόνιο (το επωνομαζόμενο και Αριστερό, μεγάλη η χάρη του) αλλά δυσκολεύομαι. Νοιώθω ακόμα το μούδιασμα που διαπέρασε το 61,3% των Ελλήνων μόλις συνειδητοποίησαν ότι ο αγώνας τους ξεπουλήθηκε και ευτελίστηκε.
Ίσως η πρώτη σκέψη είναι ότι παιδιά, χάσαμε. Ηττηθήκαμε κατά κράτος.
Ποιοι είμαστε εμείς που χάσαμε;
Σίγουρα όχι μόνο οι ΣΥΡΙΖΑίοι. Το 61,3% του κόσμου που ψήφισε ΟΧΙ δεν ήταν ΣΥΡΙΖΑίοι, με καμία Παναγία. (suite…)
-
Από τη στιγμή που έμαθα ότι η Ελλάδα θα κάνει δημοψήφισμα, η αδρεναλίνη που κυλάει στις φλέβες μου έχει πολλαπλασιαστεί.
Πρώτη αντίδραση;
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Κάποιος έχει τ’αρχίδια να μας θέσει προ των ευθυνών μας. Τέρμα η ανάθεση.
Εσείς δεν γκρινιάζατε (δικαίως) ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία μας έχει σαπίσει; Ε, ήρθε η ώρα να κάνετε κάτι γι’αυτό.
Εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Τσίπρας « κακώς μεταθέτει το βάρος της απόφασης στο λαό » δεν έχουν καταλάβει καλά τί σημαίνει δημοκρατία. Η αμέσως επόμενη πρότασή τους θα είναι να καταργήσουμε και τις εκλογές, για να μην βασανίζεται ο κόσμος με εκβιαστικά διλήμματα τί να ψηφίσει. Άσε που κοστίζουν. Δικαστικοί εκπρόσωποι, κάλπες, γραμματείς, μετρήσεις, Σίνγκιουλαρ … Ουουου, να δεις πόσο κοστίζουν!
Ενώ αν μας κυβερνά η Άνγκελα με emails και τηλεφωνήματα, θα γλιτώσουμε και τα πήγαιν’έλα. Ξέρεις πόσο έχουν πάει τα εισιτήρια Αθήνα-Βρυξέλλες; Τηλε-διακυβέρνηση, πρόοδος, τεχνολογία, επιλογή ευθύνης, εγγύησις. Εεε; (suite…)
-
[Αυτοαναφορική ανάρτηση.]
Τα τελευταία πέντε χρόνια αποφάσισα να πάψω να είμαι « ώριμη » και αγκάλιασα την κρίση ηλικίας που είχε αρχίσει να με γυροφέρνει. Ήταν η καλύτερη δυνατή απόφαση. Έκτοτε την περνάω ζάχαρη.
Η ζωή είναι ωραία. Επίσης η ζωή είναι μικρή. Ποτέ δεν ξέρουμε πόσο μικρή και πότε μπορεί να πάψει να είναι τόσο καλή όσο είναι τώρα. Γι’αυτό, αντί να προσπαθείς να εφαρμόσεις κανόνες κομφορμισμού, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να τους γράψεις όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνι και να φροντίσεις να περάσεις ευχάριστα. Με ανθρώπους που σε κάνουν πιο ευτυχισμένη (-ο) και όχι με εκείνους που σου τρώνε τα σωθικά σα βρωμερά παράσιτα.
Είναι τέλειο να βρίσκεις τη δύναμη να πεις « εσύ δεν θα είσαι πια μαζί μου επειδή με χαλάς ». Ακόμα τελειότερο είναι από την επόμενη μέρα να ξεκινάς μια φρέσκια ζωή, χωρίς βαρίδια. Να μην τα σκέφτεσαι καν, να έχεις γυρίσει εντελώς σελίδα στη ζωή σου. Όπως δεν σκέφτεσαι ούτε δεύτερη στιγμή εκείνο το περιτύλιγμα από το παγωτό που πέταξες στο καλάθι των αχρήστων.
Κι αν νομίζεις ότι η παρομοίωση ανθρώπων με άχρηστα αντικείμενα είναι λάθος, ίσως δεν έχεις καταλάβει τί σημαίνει ελευθερία. Ελευθερία από τις συμβατικές αντιλήψεις περί ηθικών υποχρεώσεων απέναντι σε ανθρώπους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο έτυχε να προσκολληθούν πάνω σου σαν τις βδέλλες. Ελευθερία να λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις χωρίς να σκέφτεσαι ότι θα θίξεις τον κάθε παπάρα. Να πάει να γαμηθεί ο κάθε παπάρας εάν δεν αντέχει την αλήθεια.
Ξέρω, έχεις υποχρεώσεις και κόσμο που περιμένει κάτι από σένα και δεν μπορείς να τους απογοητεύσεις. Ας πρόσεχες. Αυτό είναι το κλουβί σου. Αυτή είναι και η κατάρα που θα σέρνεις με τη θέλησή σου. Όταν το καταλάβεις θα είναι αργά. Συνήθως είναι.
Τα τελευταία πέντε χρόνια έχω περάσει μερικές από τις δυσκολότερες φάσεις στη ζωή μου. Έχω γνωρίσει απίστευτους ανθρώπους. Έχω κάνει πράγματα που δεν πίστευα ποτέ ότι είμαι ικανή να κάνω, που κάποτε θα μου προκαλούσαν σοκ. Έχω θέσει νέους στόχους και τους έχω πετύχει όλους. Ειδικά εκείνον που έλεγε ότι πρέπει να γουστάρω τη ζωή μου, να ξυπνάω το πρωί ευτυχισμένη και ενθουσιασμένη για τη μέρα που έχω μπροστά μου.
Πριν μερικούς μήνες αναρωτήθηκα τί θα ήθελα να κάνω διαφορετικό στη ζωή μου εάν διένυα τους τελευταίους μήνες της. Τίποτα. Θα ήμουν στο ίδιο σημείο, με τον ίδιο άνθρωπο, κάνοντας το ίδιο πράγμα. Αυτός, για μένα είναι ο ορισμός της ευτυχίας.
Πόσο θα κρατήσει, δεν το γνωρίζω. Ποτέ δεν κρατάει όσο θέλουμε εμείς. Θα τελειώσει. Και θα έρθουν πάλι δύσκολες μέρες. Κάθε μέρα ως τότε, εγώ θα γουστάρω τη ζωή μου και θα χαίρομαι που είχα τ’αρχίδια να την φτιάξω όπως ήθελα.
-
Αυτή η κοπέλα μας έφτιαξε τη μέρα σήμερα.
Όρμηξε σαν άγριο θηρίο, χωρίς να φοβάται.
Και τους ξεφτίλισε.
Δε θέλει πολλά: ένα πακέτο χαρτοπόλεμος αρκεί.
Το χαμόγελό της είναι απίστευτο!
Κυρίως μην ξεχνάς αυτό:
-
Έχετε λυσσάξει από χθες να σχολιάζετε θετικά ή αρνητικά την απόφαση του Eurogroup. OK, αφού τα τραβάει ο οργανισμός σας:
– Κάντε μια σύγκριση με τον Σαμαρά, ΓΑΠ, Βενιζέλους και σία και πείτε μου ότι δεν υπάρχει καμία πρόοδος προς το καλύτερο. Όποιος το πιστεύει, παρακαλώ να με κάνει αμέσως unfriend, unfollow, block κλπ, δεν έχω χρόνο να εξηγώ σε ηλιθίους.
– Καλώς ή κακώς, ο Βαρουφάκης συμφώνησε σε κάτι και με αυτό θα πορευθούμε ως το καλοκαίρι. Όποιος προτιμούσε Χαρδούβελη ή Στουρνάρα να σηκώσει το χέρι.
– Ο καθένας θα τα παρουσιάσει στο εκλογικό του κοινό όπως μπορεί. Με τη βοήθεια και των ΜΜΕ (ακόμα και εκείνων της αλλοδαπής) όπου μην ξεχνάμε ότι εκφράζονται και οι κρετίνοι, μεταξύ άλλων. Λίγη κριτική σκέψη, δε βλάπτει.
– Πείτε μου πότε ο Τσίπρας υποσχέθηκε να εφαρμόσει το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Προφανώς / δυστυχώς, δεν έπεισαν τον κόσμο ότι θα τα πήγαιναν καλύτερα (πολύ χαμηλό εκλογικό αποτέλεσμα). Απλούστατα, ο κόσμος δεν ψήφισε δραχμή, έξοδο από την ΕΕ, διεθνή απομόνωση κλπ, άρα ο Τσίπρας κάνει αυτό που θέλει το εκλογικό κοινό του. Αυτό λέγεται συνεπής στάση. Το εμπεδώσαμε ή όχι ακόμα;
– Όσο για το ΚΚΕ, είχαν την ευκαιρία να συγκυβερνήσουν από θέση ισχύος και να κάνουν κουμάντο στη διαπραγμάτευση. Αποφάσισαν ότι προτιμούν να παραμείνουν στον μίζερο ρόλο που παίζουν τόσα χρόνια. Μην πάνε χαμένα τόσα χρόνια προπόνησης της αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ, πριν ακόμα γίνει κυβέρνηση. Οπότε κάντε μου τη χάρη και μασήστε λίγη ιδεολογική καθαρότητα. Τα περί « κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής » θα τα συζητήσουμε πάλι όταν γίνει της μόδας η Αλβανία του Χόντζα.
– Οι Γερμανοτσολιάδες θα συνεχίσουν να λένε τις μαλακίες τους, όσο τους παίρνει. Κάποτε πρέπει να αποφασίσουμε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου φύονται (και ευημερούν) και αυτοί, εν αφθονία. Τους αφήνω στην εσώτερη μιζέρια τους (όπως έλεγε ο ποιητής), όπως εκφράζεται από Κύρτσους, Πρετεντέρηδες και λοιπούς προσκυνημένους.
– Από Δευτέρα θα δούμε τί νομοσχέδια θα έρθουν στη Βουλή, πού υπάρχει πρόοδος και πού υπάρχει οπισθοχώρηση και θα έχουμε όλη την άνεση να γκρινιάξουμε. Να βγάλουμε το άχτι μας, λέγοντας στον προπονητή τί πρέπει να κάνει, επειδή εμείς ξέρουμε καλύτερα. Προφανώς. Α, και ορισμένοι θα κατέβουν στο δρόμο για να διεκδικήσουν. Φοβάμαι ότι θα είναι πάλι οι ίδιοι, αλλά αυτό μένει να το δούμε.
– Η « κατάργηση του μνημονίου με ένα άρθρο » ίσως και να ήταν εφικτή εάν είχε πάρει ένα 50% στις εκλογές, εάν δεν είχε ναρκοθετήσει την ιστορία ο Σαμαράς με τους 2 μήνες παράτασης (αντί 6), εάν είχαν κατέβει 200 χιλιάδες στο δρόμο αντί για 20, εάν δεν αντιμετωπίζαμε πόλεμο από Ισπανούς, Πορτογάλους, Ιρλανδούς κλπ. Δεν περιμένω ότι θα αλλάξει άμεσα π.χ. το αφορολόγητο στις 12 χιλ. ευρώ ή τον βασικό μισθό στο 751. Επειδή δε ζω στη χώρα με τις νεράιδες και τους μονόκερους.
– Δεν σταματώ να διεκδικώ ΑΜΕΣΗ βελτίωση σε τομείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θεσμών (και ειδικά της δικαιοσύνης), καταπολέμησης της διαφθοράς. Όχι τον άλλο μήνα. Χθες. Οι 20 πρώτοι που ελευθερώθηκαν από την Αμυγδαλέζα είναι μια αρχή αλλά μόνο αυτό. Περιμένω 20 τη μέρα (αν τόσο αργούν οι υπηρεσίες που έχουν αναλάβει αυτό το έργο) μέχρι να μη μείνει κανείς εκεί. Περιμένω γιατρούς σε αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη (πχ Κολαστήριο Κορυδαλλού), κατάργηση φυλακών τύπου Γ, περιμένω δικογραφίες εναντίον υπουργών και βουλευτών να συζητηθούν στη Βουλή, σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης κλπ. ΑΜΕΣΑ. Και όσο καθυστερούν (οι 3 θάνατοι στην Αμυγδαλέζα είναι θέμα δολοφονικής καθυστέρησης), ασκώ πίεση και θυμίζω ότι είμαστε εδώ και δεν ξεχνάμε.
-
Δύο εβδομάδες ανοχής στη νέα κυβέρνηση νομίζω ότι αρκούν. Τώρα πια έχουν ορκιστεί, έχουν γραφεία, έχουν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή κλπ.
Τώρα ΠΡΕΠΕΙ να αρχίσουν από εκεί όπου ο κόσμος πεθαίνει. Από το Κολαστήριο του Κορυδαλλού, την Αμυγδαλέζα και όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις.
Κατανοώ ότι λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν, αλλά ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ μας εάν δεν υπάρχει ένας στοιχειώδης μηχανισμός που να επιτρέπει σε επείγουσες καταστάσεις να γίνουν ΒΑΣΙΚΕΣ κινήσεις. Τόσο ΒΑΣΙΚΕΣ και στοιχειώδεις όπως το να πηγαίνει στο νοσοκομείο όποιος είναι βαριά άρρωστος.
-
Κάπου σήμερα πήρε το μάτι μου ότι « σε δύσκολες στιγμές σαν κι αυτές όλοι ζητάμε τη βοήθεια του θεού, ακόμα και όσοι δεν πιστεύουν » (ή κάποια παραλλαγή, δεν θυμάμαι ακριβώς τη διατύπωση). Νομίζω ήταν με αφορμή την ιστορία με το πλοίο της ΑΝΕΚ που πήρε φωτιά.
Ίσως οι αναποφάσιστοι, ή οι αναλόγως τί φοριέται αυτόν τον καιρό.
-
Ευχαριστούμε Νίκο Ρωμανέ.
-
Οι έρημες πόλεις, τα φώτα που σβήνουν
σαν γέροι που κλείσαν τα μάτια και πίνουν
και συ να γερνάς μεσ’ στης λήθης το ψέμα
κουφάρι απόγνωσης στου ήλιου το γέρμα.
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός.
-
Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζίΚαι δε θα μου λείπεις
γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί -
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…[Kων/νος Καβάφης – Επέστρεφε]
Οξύ 
