Floor Schrijft

We arriveerden iets na achten op Lancaster station. Door de stromende regen liepen we maar de auto van Bobby, onze gastvrouw die zo lief was ons op te pikken.

Tien minuten later stonden we in haar huis en werden we naar de zolder geleid waar ons onderkomen zich bevond. Door de vertraging hadden we geen tijd gehad om tijdens onze overstap iets te eten te halen dus we vroegen Bobby waar we iets konden eten.

Bobby dacht eens diep na maar kon niets bedenken wat open was op labor day. Spontaan bood ze aan iets voor ons te koken want ze wilde ons absoluut niet in de stromende regen naar de Mac sturen 🙂

Dit aanbod grepen we maar al te graag aan en een half uur later zaten we achter een bord pasta.

De volgende ochtend stonden we fris en fruitig op en na een overheerlijk ontbijt van Bobby liepen we de stad in.

We slenterden wat over de Amish market en na een kop koffie gingen we voor wat tips naar de VVV.

Daar werden we overladen met foldertjes en uiteindelijk besloten we een bus te pakken om de omgeving wat te verkennen.

Ons idee om per fiets te gaan werd namelijk afgeraden omdat je een stuk langs een drukke weg moest fietsen.

Tegen half twaalf stopte de bus bij een toeristenattractie van heb ik jou daar. Zei ik vooraf dat ik absoluut niet zo’n tour wilde doen omdat het naar mijn idee teveel op aapjes kijken leek, besloot ik nu toch om m’n principes overboord te gooien.

En zo stapten we bij Kent in de minivan. Kent kon erg leuk vertellen en ik moet zeggen dat ik dankzij hem een hoop geleerd heb over de Amish en hun leefwijze. Hoewel het idee van langs allerlei plekken rijden me nogal tegenstond viel het me alleszins mee. De boerderijen stonden redelijk ver van de openbare weg af. Daarbij komt dat we met deze tour een hoop dingen gezien en gehoord hebben die we niet hadden kunnen weten wanneer we zelf op de fiets waren gegaan.

Ook wel leuk om te vertellen was dat we als ware helden werden ontvangen toen men ontdekte dat we met de bus waren gekomen. Dat is hier, buiten de grote stad, blijkbaar best bijzonder.

Omdat we een super savers package gekozen hadden kregen we na onze bustoer nog een film te zien. Helaas niet helemaal ons ding. Maar de rondtoer door een huis was des te interessanter.

Achteraf ben ik blij dat we het op deze manier aangepakt hebben, want het heeft me veel geleerd, ook al blijft het wat dubbel. Deze mensen hebben er namelijk niet om gevraagd.

Toen we de bus weer terug hadden genomen besloten we voor een heerlijk verkoelend biertje bij de Lancaster Brewery te gaan. De foto zegt alles denk ik 🙂

Om negen uur lopen we op straat, nog maar redelijk vroeg op de ochtend, maar nu al weer drukkend warm. We lopen naar S.ticky F.ingers. Een van de beste zoete bakkerijen in de stad. En niets is minder waar. De cupcake die ik bij wijze van ontbijt uitkoos was heerlijk!

Vervolgens huurden we een fiets en fietsten naar Georgetown. Na wat omzwervingen vonden we eindelijk de universiteit waarvoor we kwamen.

Vanwege labor day waren er geen colleges en was het ook erg rustig op de campus. Ons oog viel op een prachtig oud faculteitsgebouw en tot onze verbazing was de deur nog open ook.

Binnen was niemand te bekennen en het was waarschijnlijk ook niet helemaal de bedoeling dat wij daar rond liepen. Het had ook wel iets spannends. We slopen door de gangen, bewonderden de leeszaal die helaas wel echt gesloten was tot we op een gegeven moment op de zaal stuitten waar diplomeringen en andere belangrijke evenementen plaats vinden. Wauw! Wat mooi! Rijkelijk versierd en het straalde gewoon veel allure uit.

Na dit hoogtepunt struinden we nog wat over de campus. Bewonderden de gespierde mannen die net aan hun rugby training waren begonnen en zagen de verschillende dorms. Hierbij helaas geen mogelijkheid om naar binnen te sneaken.

Na een snelle shake in downtown Georgetown huurden we weer een fiets en fietsten naar downtown Washington voor het Lincoln memorial (groot!), het witte huis en het Capitol building.

Hier en daar zuchtend en steunend want het was wel erg warm! Pfff!

Na het Capitol pakten we gauw de metro om onze tassen te halen. Nog een uur om de trein te halen. Moet lukken, zou je denken. Nou, het werd rennen geblazen. Het metrostation waar we onze overstap moesten pakken bleek gesloten. Gauw een taxi gepakt en net op tijd voor het boarden. Met de trein reizen gaat hier iets anders…

Maar dat was niet alles. Onze overstap in Philadelphia was ruim te noemen. 45 minuten. Maar hé, never a dull moment. De trein stond tussen Washington en Philadelphia 30 minuten stil. We hadden nog maar 5 minuten overstaptijd. Weer rennen dus, fijn, met 13 kilo bagage op je rug.

Maar we haalden het weer mede dankzij de tips van de conducteur en over 3 kwartier arriveren we in Lancaster!

Samenvatting dag twee:

Ontbijt met bagels en chai tea bij de koffietent om de hoek.
Rondje om het Pentagon en bezoekje aan het september 11 memorial.
Samen met nog 563738 anderen in de bloedhitte een bezoek brengen aan de militaire begraafplaats Arlington.
Lunchen en een klein shoprondje in een mall. De score: een nieuwe rugtas en een jurkje.
Bezoek aan de Westside van de National Art Gallery.
Chips en drankjes op de rand van een fontein.
Pizza bij een leuke pizzeria, heerlijk buiten op een terras.
Corona’s op een rooftop terrace met een vriend van M. en nog wat mensen.
Om 12 uur val ik echt om en pakken we een taxi. Vijf uur later ben ik weer wakker maar het lukt me om tot bijna 8 uur te slapen. Hopelijk ben ik gauw gewend aan het nieuwe ritme!

Nu is het tijd voor dag drie!

We’re here! Washington, D.C. It is!

Gister stonden we om half negen s ochtends op Schiphol. Helaas kwamen we er daar meteen achter dat onze vlucht tweeëneenhalf uur vertraagd was. Jammer, maar toen hadden we alle tijd voor koffie en nog wat telefoontjes.

Vlucht verliep prima op een incidentje met de meneer achter mij na. Ik deed mijn stoel een stukje naar achter om een tukje te doen maar de beste man was hier blijkbaar niet blij mee. In plaats van mij te vragen of ik m’n stoel weer wat rechterop wilde zetten begon hij m’n stoel, en mij er dus bij, door elkaar te rammelen. Fijn. Toen heb ik op een gegeven moment maar gevraagd of hij er misschien last van had en als dat zo was dan had hij het even kunnen zeggen. Hij vond dat het zo ook wel duidelijk was. Freak. Gelukkig voor mij miste hij z’n aansluiting naar LA. Dus toen heb ik hem nog even lekker uit gelachen muhahaha!

Om zes uur waren we in onze airbnb. We werden hartelijk ontvangen en na een opfrissingssessie pakten we de metro naar de binnenstad waar we een vriend van M. (m’n reisgenootje) ontmoetten. Tijdens het diner viel ik bijna om van de slaap en om elf uur (in NL 5 uur ’s ochtends) waren we weer op onze kamer. Vanaf het moment dat m’n hoofd m’n kussen raakte weet ik niets meer.

En nu is het wat mij betreft tijd voor dag twee, maar M. ligt nog in coma… Ik probeer me dus ook nog maar even om te draaien 🙂