«Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω· πράγματα που με σόκαραν χθες συνειδητοποιώ ότι δεν με σοκάρουν σήμερα με τον ίδιο τρόπο, αφού έχει προκύψει κάτι ακόμα πιο αδιανόητο.Βρισκόμαστε στο τελευταίο σκαλοπάτι πριν το φασισμό, ζώντας την πιο ακραία μορφή καπιταλισμού»
Χρήστος Χαραλαμπίδης , Σκηνοθέτης
Σε ένα εξωπραγματικό ματς στο "Anoeta Stadium" του Σαν Σεμπαστιάν της Βασκίας, η Μπαρτσελόνα ηττήθηκε εχθές με 2-1 από τη Ρεάλ Σοσιεδάδ , που με πέντε μόλις επιθέσεις σε όλο τον αγώνα κατάφερε να πετύχει 2 (δύο!) γκολ, εκμεταλλευόμενη τη σαθρή άμυνα των μπλαουγκράνα.
Ό,τι και να έκανε η ομάδα του Χανσι Φλικ για να πάρει τη νίκη ή , έστω, το βαθμό της ισοπαλίας δεν είχε αποτέλεσμα. Οι παίκτες του έπαιξαν εξαιρετικό ποδόσφαιρο από το κέντρο και κάτω, διασπώντας συνεχώς την άμυνα των Βάσκων , αλλά όλες οι προσπάθειες σταματούσαν στον τερματοφύλακα Ρεμίρο, που έκανε το παιχνίδι της ζωής του .
Το αποκορύφωμα της ατυχίας: η Μπαρτσελόνα είδε 5 (πέντε!) τελικές προσπάθειές της να σταματούν στα οδοκάρια, ενώ δε μέτρησαν με κριτήρια άκρως αμφισβητούμενα δύο γκολ και της ακυρώθηκε μετά από χρήση του VAR κανονικό πέναλτι.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Χρήστος Θεοδωρίδης (Σκηνοθέτης)
Ο σημαντικός , νέος σε ηλικία και Θεσσαλονικιός στην καταγωγή, σκηνοθέτης Χρήστος Θεοδωρίδης, στη συνέντευξη που αναρτούμε, εκφράζει τις ανησυχίες του για τη γενική κρίση και την παρακμή των αξιών που απειλούν τη Δημοκρατία του καιρού μας.
Θεωρεί πως η τέχνη είναι το "τελευταίο πεδίο ελευθερίας" και ανάχωμα λογικής σε έναν κόσμο που βρίσκεται "στο τελευταίο σκαλοπάτι πριν το φασισμό" , σε μια κοινωνία που τραβάει όλο και πιο πολύ προς τον αυταρχισμό και την καταπίεση.Το θέατρο , επομένως, είναι μια ασφαλής ζώνη λογικής και φαντασίας ενάντια στην παράνοια του έξω κόσμου. Μιλάει επίσης για την παρακμή των ιδεών στην εποχή μας , την κατάρρευση των αξιών και την επελαύνουσα εξουσία του ισχυρού : όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποστηρίζουν αυταρχικές εξουσίες, που αντιστρατεύονται τα δικά τους συμφέροντα, δείγμα γενικότερης σύγχυσης και κοινωνικής αποδιοργάνωσης.
Εκφράζει βαθιά ανησυχία για το πολιτικό μέλλον, θεωρώντας πιθανή την επιδείνωση των πραγμάτων, αλλά αντί να παραιτηθεί, επενδύει στην τέχνη ως αντίσταση. Αυτή η ανησυχία οδηγεί στην προσπάθεια επανεξέτασης του ανθρώπου, στην ανημπόρια και τους τρόπους υπέρβασής της, ως μια
απάντηση σε αυτό το ιδεολογικό κενό.
Διατηρεί μια «ρομαντική» σχέση με το θέατρο, αρνούμενος να προσαρμοστεί σε βιομηχανικά ρυθμούς. ("δύο και τρεις παραστάσεις το χρόνο"), γιατί "μολύνουν" τη σχέση με το θέατρο, και επιλέγοντας μόνο έργα που" ερωτεύεται" . Η
εργασία του βασίζεται σε μη παραδοσιακούς χρόνους δημιουργίας, αφού η
διαδικασία των προβών καθορίζει την τελική μορφή της παράστασης. Απορρίπτει
το μοντέλο της γρήγορης, μαζικής παραγωγής θεατρικών έργων (δύο και
τρεις παραστάσεις το χρόνο)
Gerontakos
Χρήστος Θεοδωρίδης: Οι Τέχνες δέχονται επίθεση ως τελευταίο πεδίο ελευθερίας
Ένα σκούρο μωβ κασκόλ είναι τυλιγμένο πάνω από το γιακά του
πράσινου παλτό του. Γιατί παρά την ηλιόλουστη μέρα το κρύο είναι
τσουχτερό. Βέβαια, ο Χρήστος Θεοδωρίδης
έχει γεννηθεί, μεγαλώσει και σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, οπότε τα
αντανακλαστικά του στις πιο χαμηλές θερμοκρασίες είναι σίγουρα καλύτερα
από τα αθηναϊκά.
Στην Αθήνα ζει από το 2009 – οπότε και με τη συμφοιτήτρια του και χορογράφο Ξένια Θέμελη, ίδρυσαν την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων. Ο Θεοδωρίδης ήξερε από παιδί ότι ήθελε να κάνει θέατρο και αυτός ήταν ο λόγος που η Αθήνα έγινε μόνιμος τόπος κατοικίας.
Έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια – με εκκίνηση τον σαιξπηρικό «Άμλετ» του 2014
– που οι σκηνοθεσίες του συζητιούνται από τη θεατρική κοινότητα και
είναι αναγνωρίσιμες από το κοινό. Και μετά από ένα ξέσπασμα μεγάλης
αποδοχής που έφεραν διαδοχικά τα έργα «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», «Σ’ εσάς που με ακούτε» και «Το συνέδριο στο Ιράν», ο Χρήστος Θεοδωρίδης κάνει επιτέλους το ντεμπούτο του στο Εθνικό Θέατρομε την πρωτοεμφανιζόμενη «Ιεροτελεστία» του Γκικιώμ Πουά:
μια πολυφωνική αφήγηση που, ορμώμενη από το φαινόμενο της καραντίνας
και της πανδημίας, προσεγγίζει την πραγματικότητα της αναπάντεχης
απώλειας.
Η «Ιεροτελεστία» ήταν μια ευτυχής συγκυρία – αφού προϋπόθεση για τον
σκηνοθέτη να βρεθεί στο Εθνικό (αλλά και όπου αλλού) είναι να συναντήσει
μια ιστορία επείγουσα να ειπωθεί. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης δηλώνει κυνικός,
αλλά τουλάχιστον στο θέατρο υιοθετεί ένα ρομαντικό βλέμμα. Αδυνατεί να
προσαρμοστεί στα δεδομένα της αγοράς – δηλαδή να σκηνοθετεί δύο και
τρεις παραστάσεις το χρόνο – θέλει να συντηρήσει με το θέατρο μια σχέση
ερωτική που δεν θα μολυνθεί από τη συνήθεια και στο βάθος του χρόνου
ονειρεύεται ένα χώρο για να στεγάσει τις παραστάσεις, την ομάδα και τους
ανθρώπους της σε μια εργαστηριακή συνθήκη. Κι όλα αυτά γιατί πιστεύει
πως η τέχνη είναι το τελευταίο ανάχωμα λογικής και ευαισθησίας σε έναν
αναποδογυρισμένο κόσμο.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης κάνει το ντεμπούτο του στο Εθνικό Θέατρο με το έργο “Ιεροτελεστία”.
Γιατί στρέφεσαι σε παραστάσεις πολυφωνικές, πολυπρόσωπες; Είναι
ένα δημοκρατικό αντανακλαστικό; Ή έχει να κάνει με την αρχετυπική ιδέα
πως όλοι είμαστε ένας;
Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω
σκεφτεί τόσο διεξοδικά. Σίγουρα, με ενδιαφέρει, αυτό που ονομάζω,
«ανθρωπίλα». Με ενδιαφέρει η ανθρώπινη ανικανότητα, η ανημπόρια και η
επιτυχία όταν ο άνθρωπος καταφέρει να ξεπεράσει την ανημπόρια. Με
ενδιαφέρουν ο άνθρωπος και οι ποιότητες του – γι’ αυτό επιλέγω έργα που
προσφέρουν πολλές τέτοιες οπτικές. Μου αρέσει να μελετάω πως ο άνθρωπος
μπορεί να διαχειριστεί τη ζωή του και, όπως φαίνεται, υπάρχουν άπειροι
τρόποι γι’ αυτό.
Είναι το ενδιαφέρον σου για την ανθρώπινη κατάσταση που σε έφερε στο θέατρο;
Από
μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός· ανήκω στις περιπτώσεις που ως παιδί είχα
κατασταλάξει στο τι με ενδιαφέρει να κάνω. Συνεπώς, έχω την αίσθηση ότι
η επιλογή μου καθορίστηκε από τον προσωπικό μου ναρκισσισμό. Αργότερα,
μπαίνοντας στην Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης είχα μια άλλου τύπου
έπαρση, του τύπου «ορίστε, ήρθα». Ευτυχώς, αυτό κράτησε λίγο, γιατί
συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα απολύτως τίποτα και ότι χρειαζόταν
απίστευτη δουλειά και μελέτη προκειμένου να μπορέσω να εξελίξω τη σκέψη
μου. Αυτό έκανα: ρίχτηκα στη δουλειά και μέσα στο θέατρο αντιλήφθηκα την
ανθρώπινη μικροκοινότητα στην οποία μπορώ να υπολογίζω. Με τον καιρό,
οδηγήθηκα σε μια ιδεολογία για την σκηνοθετική προσέγγιση μου.
Από μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός· ανήκω στις περιπτώσεις
που ως παιδί είχα κατασταλάξει στο τι με ενδιαφέρει να κάνω. Συνεπώς,
έχω την αίσθηση ότι η επιλογή μου καθορίστηκε από τον προσωπικό μου
ναρκισσισμό
Από την εφηβική σου σχέση με την τέχνη, μέχρι σήμερα τι θα έλεγες πως έχει μετακινηθεί;
Κάπως,
είμαι διαφορετικός άνθρωπος, έχοντας κρατήσει ανέπαφο τον πυρήνα μου.
Έχω κρατήσει την αίσθηση της δύναμης που μου προσέφερε αυτός ο
ναρκισσισμός – δηλαδή, θέλω τα πράγματα να συμβαίνουν όπως τα έχω
ανάγκη. Ωστόσο, όχι οδηγημένος από εγωϊσμό, αλλά επειδή δεν μπορώ να
κάνω αλλιώς. Για παράδειγμα, δεν μπορώ να δουλέψω σε θέατρα που δεν
θέλω, δεν μπορώ να δεχθώ αναθέσεις αν δεν μου λέει κάτι το έργο ή δεν
μπορώ να δουλέψω σε προαποφασισμένους χρόνους αν δεν μου επαρκούν.
Προσπαθώ να διεκδικήσω τα πράγματα με τον τρόπο που πιστεύω ότι πρέπει
και μπορώ, εφόσον καταλαβαίνω τι θέλω να κάνω από τη στιγμή που θα
μπούμε στην πρόβα.
Και νωρίτερα τι γεννιέται;
Από πριν έχω μια ιδέα,
μια επιθυμία, ένα φίλτρο για το έργο, αλλά όταν μπω στην πρόβα έρχονται
όλα όσα χρειάζομαι. Ομολογώ πως αρχικά χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο,
διερωτώμενος γιατί διάλεξα το εκάστοτε έργο, σύντομα απαντώ σε αυτό
βρίσκοντας το λόγο που με συγκινεί και στη συνέχεια, κοντά στους
ηθοποιούς, συνειδητοποιώ που πάμε και τι θέλω να κάνω. Αυτό υπαγορεύει
χρόνους μη παραδοσιακούς. Για να καταλήξω, λοιπόν, σε μια απάντηση
εκείνο που έχει μείνει κάπως άθικτο είναι να είμαι πιστός στον τρόπο με
τον οποίο θέλω να συμβαίνουν τα πράγματα.
Και ποιο είναι το τίμημα; Γιατί σίγουρα υπάρχει.
Προφανώς
και υπάρχει. Έχω αρνηθεί πολλές αναθέσεις γιατί απλώς δεν μπορώ: αν δεν
ερωτευτώ ένα έργο, δεν έχει νόημα να μπω σε μια πρόβα. Νιώθω ότι θα
βαριέμαι· και από τη στιγμή που θα βαριέμαι προτιμώ να μην το κάνω.
Πρέπει να συνδεθώ με ένα κείμενο.
Σχολιάζοντας
την κατάρρευση ιδεών και αξιών: “είναι πολύ πιο δύσκολο να
διαχειριστείς τις υπαρξιακές σου αγωνίες σε έναν κόσμο όπου δεν
επιβιώνει καμιά αξία, καμία ηθική και ιδέα, επικρατεί ο νόμος του
ισχυρού και το δίκιο της ακραίας εξουσίας”.
Υπό αυτήν την έννοια, πως επέλεξες την «Ιεροτελεστία»;
Ο
συγγραφέας Γκιγιώμ Πουά ήταν μια πρόταση της Αργυρώς Χιώτη οπότε άρχισα
να διαβάζω τα έργα του. Ευτυχώς, κόλλησα με την «Ιεροτελεστία».[.................................]
Μια ταινία με αρκετές πινελιές αυθεντικού νουάρ : φωτισμός (Λέο Τόβερ) με έντονο κοντράστ φωτός και σκιάς, πνευματώδες σενάριο , αφηγηματική φωνή που συνοδεύει και εξηγεί τη δράση, έναν πειστικό "ήρωα" που δρα με τους δικούς του νόμους και μια "μοιραία" γυναίκα, γύρω από την οποία πλέκεται ο ιστός της υπόθεσης. Η εξαιρετική ερμηνεία του Μπόγκαρτ είναι ο κύριος λόγος για να δει κανείς την ταινία.
Φεύγοντας από μια εκκλησία, ο πατέρας Λόγκαν, ένας πολύ
γνωστός πρώην αλεξιπτωτιστής, συναντά τον λοχαγό "Ριπ" Μέρντοκ, ο οποίος
βρίσκεται εκεί για να πει σε κάποιον τι του έχει συμβεί τις τελευταίες
ημέρες σε περίπτωση που οι εχθροί του φτάσουν σε αυτόν. Ο Μέρντοκ
αρχίζει να αφηγείται τα γεγονότα κάνοντας μια αναδρομή.
Αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αλεξιπτωτιστές και στενοί φίλοι ο Λοχαγός Ριπ Μέρντοκ και ο Λοχίας Τζόνυ Ντρέικ διατάσσονται μυστηριωδώς για να ταξιδέψουν από το Παρίσι στην Ουάσινγκτον.
Όταν ο Ντρέικ μαθαίνει ότι θα του απονεμηθεί το Μετάλλιο Τιμής (και του
Μέρντοκ ο Σταυρός της Διακεκριμένης Υπηρεσίας), εξαφανίζεται από το
τρένο κατά την αποβιβάση του προτού οι φωτογράφοι των εφημερίδων μπορούν
να τραβήξουν τη φωτογραφία του.
Ο Ριπ Μέρντοκ πηγαίνει στην Ουάσινγκτον, και έπειτα
αποφασίζει να εντοπίσει τον φίλο του, ακολουθώντας τις ενδείξεις που τον
οδηγούν στο Gulf City στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, όπου μαθαίνει ότι
ο Ντρέικ είναι νεκρός, και το καμένο πτώμα του ανακτάται από ένα
αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τότε ανακαλύπτει ότι ο Ντρέικ εντάχθηκε στο
στρατό χρησιμοποιώντας ψεύτικο όνομα για να αποφύγει μια κατηγορία για
την δολοφονία ενός πλούσιου γέρου που ονομάζοταν Τσάντλερ, επειδή ήταν
ερωτευμένος με την όμορφη νεαρή γυναίκα του, την Κόραλ.[..................................]
Ένα άρθρο για τον αυτοεγκλωβισμό της Αριστεράς σε μια στείρα αυτοαναφορικότητα αξιακού και ηθολογικού μόνο περιεχομένου, που ακυρώνει το λόγο της και δε συνεγείρει τις μάζες
Εγκλωβισμένη Αριστερά
Θωμάς Τσαλαπάτης*
Εφημερίδα των Συντακτών
Στήλη :ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Ένθετο :ΝΗΣΙΔΕΣ
efsyn.gr
18.01.26
Ο
κόσμος που ζούμε αλλάζει απότομα. Άσχετα με το πόσο ξαφνική μπορεί να
μας φαίνεται αυτή η αλλαγή, στην πραγματικότητα ακολουθεί μια υπόσχεση
που μας δόθηκε τα περασμένα χρόνια. Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει αυτή η
αλλαγή. Όλα ήταν εδώ πριν συμβούν. Ο αυταρχισμός, η ποδοπάτηση της κάθε
μορφής δικαίου, η σήψη των θεσμών και τα αποτελέσματα που αυτή φέρνει.
Στον
κόσμο υπάρχουν μεταμορφωτικές δυνάμεις που ορίζουν το σχήμα του κόσμου.
Ο κόσμος που γνωρίσαμε μέχρι την κρίση του 2008 σε μεγάλο βαθμό
διαμορφώθηκε από τη νεοφιλελεύθερη ονείρωξη που ακολούθησε την πτώση του
σοβιετικού μπλοκ. Μια εποχή αισιοδοξίας των αγορών, που μεταφράστηκε σε
απόλυτη κυριαρχία τους, στην μεταμόρφωση των αξιών και μαζί του συνόλου
των πολιτικών χώρων. Από τη μετατροπή της σοσιαλδημοκρατίας σε μια
μπλερικού τύπου καρικατούρα και της Αριστεράς σε μια δύναμη εγκλωβισμένη
κάπου ανάμεσα στη νοσταλγία και το πουθενά. Η παγκόσμια κρίση έκανε το
παγκόσμιο οικοδόμημα να τρίξει παραχωρώντας, έστω για λίγο, μια ευκαιρία
στην Αριστερά να παίξει έναν ρόλο. Και εκεί εμφανίστηκε ο πρώτος
εγκλωβισμός.
Εγκλωβισμένη
στη νομιμότητα, στους πολιτικούς δηλαδή όρους που οι αντίπαλοί της
όριζαν, η Αριστερά δεν κατάφερε να δημιουργήσει διαφορετικό αποτέλεσμα.
Ακριβώς γιατί λειτούργησε δειλά, σχεδόν ενοχικά σε σχέση όχι μόνο με τις
επιδιώξεις αλλά τελικά και τις αξίες της. Και εκεί άρχισε να φαίνεται ο
δεύτερος και πιο ισχυρός της εγκλωβισμός. Ένας εγκλωβισμός που υπό τις
σημερινές συνθήκες μοιάζει ικανός να την πετάξει εντελώς εκτός πολιτικού
παιχνιδιού.
Η Αριστερά είναι εγκλωβισμένη σε
μια συμβολική συνθήκη συναισθηματισμού και ηθικολογίας. Με αβέβαιους
στόχους επικαλείται διαρκώς μια ηθική υπεροχή, μια ηθική επιταγή χωρίς
όμως μια πραγματική υλική βάση αλλά ένα γενικότερο νεφελώδες «σωστό».
Μέσα σε αυτή την εμμονική επίκληση γίνεται πουριτανική, δύσκαμπτη και
αφόρητα βαρετή. Αντιμετωπίζει με συναισθηματικούς όρους καταστάσεις,
ψάχνοντας μια ορθότητα που στην πραγματικότητα δεν κάνει άλλο από το να
αποδεικνύει την ηθική ακεραιότητα της δικής της θέσης. Παραμένοντας
ταυτόχρονα δέσμια στον πρώτο εγκλωβισμό (αυτόν της νομιμότητας), δεν
παράγει στην πραγματικότητα πολιτικό λόγο (πόσο μάλλον πολιτικό
αποτέλεσμα), αλλά περιγράφει μια άλλη, ιδανική συνθήκη την οποία δεν
υπερασπίζεται με πράξεις.
Σήμερα η
μεταμορφωτική δύναμη στις δυτικές κοινωνίες είναι αυτή της Άκρας Δεξιάς.
Μιας Άκρας δεξιάς που θέριεψε κυρίως μετά τις αποτυχίες της Αριστεράς,
κάνοντας τις κοινωνίες να οδεύουν επιταχυνόμενες προς τον αυταρχισμό, τη
μισαλλοδοξία, το δίκαιο του ισχυρού. Στη σημερινή συγκυρία –και
ανεξάρτητα από τι μπορεί να πιστεύει– η Αριστερά δεν υπάρχει. Για να
υπάρξει πρέπει να απεγκλωβιστεί. Να συγκροτήσει μια πρόταση ανεξάρτητη
από τις επιταγές της τρέχουσας νομιμότητας, βασισμένη όχι στην
ηθικολογία ή τα σύμβολα, αλλά στις δυνάμεις της κοινωνίας, των
δημιουργικών δυνάμεων και της εργασίας. Όσο περίεργο και να ακούγεται,
θα μπορούσαμε να πούμε πως οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ευνοϊκές. Η
αυτοματοποίηση της εργασίας θα μπορούσε να αποτελέσει μια λύση και όχι
το βασικό πρόβλημα των εργαζομένων. Η πράσινη ενέργεια θα μπορούσε να
είναι μια λύση για την ενεργειακή επάρκεια και όχι μια νέα χρυσή
επιχείρηση με νέο μανδύα. Το αίτημα για ειρήνη θα μπορούσε να μετατραπεί
σε ένα ουσιαστικό αξιακό κέντρο και όχι σε ένα γενικό ευχολόγιο καλής
συμπεριφοράς. Η Αριστερά θα μπορούσε να μετατραπεί σε μεταμορφωτική
δύναμη των σύγχρονων κοινωνιών αν απεγκλωβιζόταν κατ’ αρχάς από τον
ναρκισσισμό της και κατά δεύτερον από την αποδοχή των όρων του
παιχνιδιού.
Χωρίς τόλμη και χωρίς γείωση, η Αριστερά όχι μόνο δεν καταφέρνει να πείσει, στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει καν να υπάρξει.
Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αποζητά τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της χώρας
«Το
ταξίδι ξανάρχισε» αυτό το αισιόδοξο μήνυμα, ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να
στείλει από τη Θεσσαλονίκη και το ασφυκτικά γεμάτο Κινηματογράφο
Ολύμπιον όπου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου του “Ιθάκη”.
Ο
πρώην πρωθυπουργός επιτέθηκε δριμύτατα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη σε όλα
τα επίπεδα της πολιτικής του με έμφαση το “επιτελικό κράτος των
απευθείας αναθέσεων των ημετέρων και των υποκλοπών”. Και πρόσθεσε ότι
από αυτό το κράτος χρειαζόμαστε ρήξη, όχι διαχείριση.
«Χρειαζόμαστε ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης»
Αντέτεινε
ότι “χρειαζόμαστε μια νέα μεταπολίτευση και ένα νέο ισχυρό και δίκαιο
κράτος” και μίλησε για την ανάγκη μιας νέας εθνικής πυξίδα και ενός νέου
πατριωτισμού κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης. “Χρειαζόμαστε με δυο
λόγια ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης” είπε
μεταξύ άλλων.
Κατηγόρησε επίσης τον πρωθυπουργό για την πολιτική
του δεδομένου συμμάχου που ασκεί στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και
υπογράμμισε τους κινδύνους για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Υπερασπίστηκε
τη Συμφωνία των Πρεσπών και παράλληλα ανέδειξε την ανάγκη για μια
ενεργητική πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα προωθεί την ειρήνη και
τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.
Ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε
ένα αισιόδοξο μήνυμα για την προοδευτική διακυβέρνηση τονίζοντας ότι η
ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης κερδίζει έδαφος καθημερινά και
θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας,
της αδικίας και της διαφθοράς.
“Η μεγάλη κοινωνική
πλειοψηφία αποζητά τη μεγάλη και νικηφόρα προοδευτική παράταξη,
αποφασισμένη, ριζοσπαστική, έμπειρη, έτοιμη να αναλάβει τα ηνία της
χώρας”. Πρόσθεσε μάλιστα ότι “δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και
μεθοδικά αυτό το σχέδιο. Αυτό θα γίνει πράξη. Το ταξίδι ξανάρχισε”.
Παράλληλα
ανέφερε ότι «Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα
προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα.
Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση
διακυβέρνησης.»
Το "όχι" δεν αρκεί όταν χειραγωγείται από τη δημαγωγία και οδηγεί στην αντιπολιτική
Άσκησε
σφοδρή κριτική στον πρωθυπουργό και επιτέθηκε στο “επιτελικό κράτος των
απευθείας αναθέσεων των ημετέρων και των υποκλοπών” όπως είπε
χαρακτηριστικά.
«Το κράτος της ολιγαρχίας του Μαξίμου, του Φραπέ,
του Predator, των Τεμπών και των μπάζων; Αυτό το κράτος αξίζει στην
πατρίδα μας; Αυτό το κράτος αξίζει στους νέους ανθρώπους αυτού του
τόπου;» Το κατηγορηματικό και οργισμένο “Οχι” που είναι η απάντηση είναι
μεν η αρχή του παντός αλλά δεν αρκεί όταν «χειραγωγείται από τη
δημαγωγία και οδηγεί τελικά στην αντιπολιτική, την απογοήτευση, την άκρα
Δεξιά.»
Ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε στις συγκρίσεις που
επιδίδονται κάποιοι και από την αντιπολίτευση, με τα πεπραγμένα της
κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στον τομέα της υγείας, της πρόνοιας, του
κοινωνικού κράτους όπου έγινε μια μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης των
αδικιών.
Κατηγόρησε επίσης τον πρωθυπουργό για την πολιτική του
δεδομένου συμμάχου που ασκεί στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής και
υπογράμμισε τους κινδύνους για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Σε
αντιδιαστολή ανέδειξε την ανάγκη για μια ενεργητική πολυδιάστατη
εξωτερική πολιτική που θα προωθεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην
ευρύτερη περιοχή. Είπε επίσης ότι είναι αναγκαία μια νέα εθνική πυξίδα
και ένας νέος πατριωτισμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ευθύνης.
Τον τόνο στην κυβέρνηση δίνουν τα "ακροδεξιά δεκανίκια"
Παράλληλα
επιτέθηκε στην κυβέρνηση ότι ενώ παρουσιάζεται ως κεντροδεξιά, τον τόνο
δίνουν τα “ακροδεξιά δεκανίκια”, που από τη μία μέρα στην άλλη, από
αντισημίτες έγιναν υπερασπιστές των πιο ακραίων ισραηλινών θέσεων. Και
απο φιλορώσοι έγιναν υπέρμαχοι της δήθεν «σωστής πλευράς της ιστορίας».
Και σήμερα ως δια μαγείας έγιναν Τραμπικότεροι του Τραμπ.
Σχολιάζοντας
τις πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι «Οι
δημοκρατικοί και προοδευτικοί άνθρωποι είμαστε και θα είμαστε πάντα
αλληλέγγυοι χωρίς καμιά διάκριση, στον αγώνα κάθε λαού για ανθρώπινα
δικαιώματα, δημοκρατία και ελευθερία. Είτε είναι στη Βενεζουέλα, είτε
στο Ιράν, είτε στη Ρωσία, είτε στις ΗΠΑ.»
Για το ιστορικό και
πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου μίλησαν ο νομικός Αντώνης Σαουλίδης,
στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και πρώην υποψήφιος βουλευτής, ο οποίος υποστήριξε
μεταξύ άλλων ότι απαιτείται μια ευρεία, προοδευτική πρόταση
διακυβέρνησης. «Σε αυτή την προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει και κανείς
μόνος του δεν αρκεί».
Στα δύο εμβληματικά επιτεύγματα της
κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα αναφέρθηκε ο πρόεδρος
του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Άρης Στυλιανού, την έξοδο από
τα μνημόνια και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ειδικά για τη Συμφωνία των
Πρεσπών ανέφερε: είναι μια εμβληματική επιτυχία της ελληνικής
εξωτερικής πολιτικής κατά τις τελευταίες δεκαετίες διότι έλυσε ένα
μεγάλο πρόβλημα με τη γειτονική χώρα στα βόρεια σύνορά μας, ένα πρόβλημα
που διογκώθηκε υπέρμετρα και παράλογα από τους εθνικισμούς.
Ο
Διονύσης Τεμπονέρας υποστήριξε ότι “αν ένας ιστορικός κύκλος έκλεισε το
2023, ήδη, ένας καινούργιος κύκλος για τον προοδευτικό χώρο είναι βέβαιο
ότι ετοιμάζεται να ανοίξει. Δεν πρόκειται για επιθυμία και βολονταρισμό
πρόκειται για ανάγκη που γίνεται ιστορία, για τα όνειρα μας που ζητούν
εκδίκηση, για τη δική μας Ιθάκη που μας καλεί. Καλές θάλασσες, πρόεδρε”.
Για
το ιστορικό και πολιτικό αποτύπωμα του βιβλίου μίλησαν επίσης η
γεωπόνος Κωνσταντίνα Σπυροπούλου και ο πολιτικός μηχανικός και
επιχειρηματίας Κώστας Τούμπουρος. Την παρουσίαση και το συντονισμό
ανέλαβε η ηθοποιός Φαίη Κοκκινοπούλου.[.......................]
Ζούμε στην εποχή της ελεύθερης πληροφόρησης — ή στον πιο εξελιγμένο μηχανισμό προπαγάνδας που υπήρξε ποτέ;
Σε αυτή τη συζήτηση, ο δημοσιογράφος και δημιουργός του InfoWar Άρης Χατζηστεφάνου αναλύει πώς η πληροφορία οργανώνεται, φιλτράρεται και τελικά μετατρέπεται σε ισχύ στο ψηφιακό περιβάλλον.
Μιλάμε για: • πώς οι πλατφόρμες και οι αλγόριθμοι διαμορφώνουν το κυρίαρχο αφήγημα • γιατί το AI δεν είναι ουδέτερο εργαλείο • πώς η πληροφορία μετατρέπεται σε προϊόν και αντικείμενο ελέγχου • τι σημαίνει αυτό για τη δημοσιογραφία, τη δημοκρατία και τον δημόσιο λόγο
Μια κουβέντα χωρίς εύκολες απαντήσεις, για ένα θέμα που αφορά όλους μας.
📚 Με αφορμή το βιβλίο «Προπαγάνδα και Παραπληροφόρηση στο Ίντερνετ»
Τις πολλές τελευταίες ημέρες που ο Ντόναλντ Τραμπ
έχει βαλθεί να πείσει τον πλανήτη και τους συμμάχους του ότι η
Γροιλανδία θα πρέπει να γίνει αμερικανικό έδαφος, έχει περάσει από το
μυαλό όλων τι ακριβώς θα γίνει αν ο αμφιλεγόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ
πραγματοποιήσει την απειλή του.
Τι, τέλος πάντων, αναμένεται να συμβεί αν οι ΗΠΑ προσαρτήσουν αυτό το νησί της Αρκτικής, που, σημειωτέον, είναι τώρα δανέζικο, δηλαδή ευρωπαϊκό, έδαφος;
1ον: Αποχαιρέτα το ΝΑΤΟ που χάνεις…
Πέραν του όποιου χιούμορ θα ήταν πολύ δύσκολο για τη συμμαχία να
σταθεί, τουλάχιστον υπό τη μορφή που την ξέρουμε μέχρι σήμερα. Οπως
αναφέρει ο Economist,
αν το κράτος-ηγέτης του ΝΑΤΟ ουσιαστικά βάλει σε λειτουργία το άρθρο 5
της συμμαχίας και αναγκάσει τους συμμάχους να αντισταθούν όπως
προβλέπεται η συμμαχία θα μοιάζει και θα είναι νεκρή. Ο Τραμπ, έτσι και αλλιώς, δεν είναι ο τύπος που πιστεύει σε κανόνες, καταστατικά και γενικότερες γραφειοκρατίες. Τον ενδιαφέρει το πρακτικό του πράγματος, δηλαδή η ωμή επιβολή κα το χρήμα.
2. Η Ρωσία βρίσκει ακόμη ένα πάτημα
Αν ο Τραμπ όμως διαμελίσει ευρωπαϊκό έδαφος, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις συμμαχικές του υποχρεώσεις, γιατί να μην κάνει το ίδιο και η Ρωσία στην Ουκρανία που στο κάτω-κάτω δεν είναι καν μέλος του ΝΑΤΟ (όπως η Δανία);
Άλλωστε το κάνει εδώ και τρία χρόνια, έστω και αν οι Ουκρανοί
αντιστέκονται με ευρωπαϊκή και …αμερικανική βοήθεια. Αφού λοιπόν οι ΗΠΑ
θα βάλουν χέρι σε ευρωπαϊκό έδαφος, και η Ρωσία θα μπορεί να συνεχίσει
την κατακρεούργηση του ουκρανικού εδάφους σύμφωνα με τα δικά της θέλω
και τις δικές της προτεραιότητες. Η Ρωσία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ η
ίδια και δεν δεσμεύεται από συμμαχικούς κανόνες.
3. Η Ευρώπη απαντά στις ΗΠΑ
Ως γνωστόν, η ασφάλεια της Ευρώπης εξαρτάται ιδιαίτερα από την
αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην ήπειρο και την αμερικανική
βοήθεια. Αν οι Ευρωπαίοι απαντούσαν στον Τραμπ με το όπλο που αυτός
απείλησε, τις κυρώσεις, το status-quo ασφαλείας της Ευρώπης προφανώς
μπαίνει σε κίνδυνο.
Ο Τραμπ δεν πετά τη σκούφια του για να παραμείνει το σύνολο των
Αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη γνωρίζει όμως καλά ότι χωρίς τις
αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη δεν μπορεί να δράσει αποτελεσματικά σε
Αφρική και (κυρίως) Ασία. Η κατάσταση μοιάζει να είναι
lose-lose, περισσότερο όμως χαμένη μοιάζει η Ευρώπη που από την πλευρά
της ασφάλειας δεν μοιάζει αυτάρκης, τουλάχιστον τη συγκεκριμένη χρονική
στιγμή.
Παράδειγμα; Πώς θα λειτουργήσουν τα αμερικανικά F-35 που έχει στην
κατοχή της η Ευρώπη χωρίς πρόσβαση στις αμερικανικές επικοινωνίες;
Ομως, όπως αποδείχθηκε την Κυριακή το μεσημέρι, ο Εμανουέλ Μακρόν είναι αποφασισμένος να σηκώσει το γάντι
και ήδη έχει εισηγηθεί οικονομικά αντίποινα στις ΗΠΑ από την Ευρωπαϊκή
Ένωση ως σύνολο. Θα σηκώσουν το γάντι και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες;
4. Και η κοινή γνώμη;
Αναμφισβήτητα θα παίξει ρόλο. Οι Ευρωπαίοι δείχνουν ήδη να αγανακτούν από τη συμπεριφορά του Τραμπ και τις αμερικανικές απειλές
ενώ βλέπουν ότι η αμερικανική κοινωνία παραδίδεται στο χάος λόγω της
δράσης των ICE και άλλων παραστρατιωτικών ομάδων. Ήδη το σχεδόν 50% των
Γερμανών τάχθηκε υπέρ του μποϊκοτάζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου
που θα διεξαχθεί (και) στις ΗΠΑ το προσεχές καλοκαίρι. Οι Ευρωπαϊκές
ηγεσίες δεν μπορούν να αγνοήσουν τους πολίτες τους.
Στη Δανία έγινε το Σάββατο το αδιαχώρητο από τις διαδηλώσεις
που είχαν αντιαμερικανικό χαρακτήρα. Δεν αποκλείεται έτσι η κοινή γνώμη
των ευρωπαϊκών χωρών να επιβάλλει με τον τρόπο της πολιτικές
απεξάρτησης από τς ΗΠΑ στο θέμα της ασφάλειας, τουλάχιστον όσο κάτοικος
του Λευκού Οίκου παραμένει ο εντελώς απρόβλεπτος Τραμπ.
Ο Θωμάς είναι ένα γνήσιο λαμόγιο, περασμένο με ένα κοσμικό, γυαλιστερό
λούστρο, με το ακριβό του αυτοκίνητο και το παραθαλάσ-σιο ρετιρέ, που θα
καταλήξει στα χέρια του καρχαρία εάν δεν βρει τα λεφτά.
«Εκεί
που τ’ όνειρο πεθαίνει / Ζουν οι κυνηγημένοι /Πίσω τους λυτοί δεμένοι
Κλέφτες κι εξαρτημένοι /Κάτω από τον νεροχύτη έχουν μια τσάντα κρυμμένη/
Και στο μέτωπό τους πάντα μια φλέβα σπασμένη», λέει ο Λεξ στη «Σπασμένη φλέβα», τη νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Η σπασμένη φλέβα στο μέτωπο είναι ένα σήμα κατατεθέν...
Ο
πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, ο Θωμάς, είναι ένας επιχειρηματίας που τα
ασυλλόγιστα ανοίγματά του τον έχουν βυθίσει στα χρέη, με αποτέλεσμα να
καταφύγει σε ένα από τα ανώτερα αρπακτικά της τροφικής αλυσίδας, έναν
τοκογλύφο, που κινείται σαν καρχαρίας μέσα στα θολά νερά της αγοράς.
Αυτός του προσφέρει μια σανίδα σωτηρίας, που όμως είναι σαν εκείνη τη
σανίδα πάνω από την κουπαστή, όπου οι πειρατές ανάγκαζαν τα θύματά τους
να κάνουν τα τελευταία τους βήματα σιδηροδέσμια, πριν πέσουν στη
θάλασσα. Η προθεσμία αποπληρωμής του χρέους του Θωμά λήγει σε μερικές
μέρες, αλλά ο τοκογλύφος απαιτεί την πλήρη εξόφληση του εξαψήφιου ποσού
που του οφείλει ο ήρωας, χωρίς να του κάνει σκόντο ούτε ένα ευρώ. Ετσι, ο
επιχειρηματίας προσπαθεί εναγωνίως να βρει τα λεφτά που του λείπουν.
Ομως, όλες και όλοι θυμούνται τις παλιές του αμαρτίες, τη σκληρότητα και
την αφερέγγυότητά του, την αλαζονική συμπεριφορά του όταν ήταν καβάλα
στ’ άλογο. Τώρα, του λένε «εσύ φταις για ό,τι σου συμβαίνει, ας
πρόσεχες».
Ο Θωμάς είναι ένα γνήσιο λαμόγιο,
περασμένο με ένα κοσμικό, γυαλιστερό λούστρο, με το ακριβό του
αυτοκίνητο και το παραθαλάσσιο ρετιρέ, που θα καταλήξει στα χέρια του
καρχαρία εάν δεν βρει τα λεφτά. Είναι απ’ αυτούς τους χυδαίους,
επηρμένους ανθρώπους που θεωρούν ότι το Σύμπαν γυρίζει γύρω από τους
ίδιους, που πιστεύουν πως δικαιούνται τα πάντα και δεν χρωστάνε τίποτα
σε κανέναν, που πατούν επί πτωμάτων. Ο Θωμάς είναι ένας ημιεξημερωμένος,
παπουτσωμένος αγριόγατος, που κάποιοι πιο ισχυροί, πιο αδίστακτοι, πιο
πλούσιοι και πιο σάπιοι και απ’ αυτόν τον έχουν στριμώξει στη γωνία.
Πιστεύω πως η «Σπασμένη φλέβα» είναι η πιο ώριμη, η πιο κατασταλαγμένη
ταινία του Γιάννη Οικονομίδη: σενάριο κέντημα, ρυθμός καλπάζων, χιούμορ
λιγοστό, αλλά μαύρο και ξεκαρδιστικό, λόγος ρέων και αφτιασίδωτος,
ερμηνείες ψυχωμένες κι ένα εντελώς απροσδόκητο αποκορύφωμα της πλοκής –
τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια κοινωνική ταινία;
Ο
σκηνοθέτης διαθέτει μια αλάνθαστη πυξίδα για να βρίσκει τον δρόμο του
στη σκοτεινή πλευρά της ελληνικής νοοτροπίας, εντοπίζοντας τα θηρία που
εγκαταβιούν εκεί. Θα ήταν λάθος να χρεώσει κάποιος στην κοινωνία την
ύπαρξη τύπων σαν τον Θωμά ή τον τοκογλύφο. Φυσικά, ζούμε όλοι εντός του
ληστρικού και αλλοτριωτικού καπιταλιστικού συστήματος, όμως ο ήρωας
είναι απολύτως υπεύθυνος για τα δεινά του, και το ότι πληρώνουν κι άλλοι
τη μεγαλομανία και τον άμετρο εγωισμό του είναι απολύτως δική του
ευθύνη. Ναι μεν δεν φταίει η κοινωνία για τον Θωμά, όμως αυτός
προσωποποιεί μια ολόκληρη συνομοταξία λούμπεν μεγαλοαστών, που τους
βλέπουμε στις ειδήσεις, συνηθέστερα να γυαλίζουν από επιτυχία, με ένα
ρολόι εκατό χιλιάδων στον καρπό, και σπανιότερα να απολογούνται ενώπιον
μιας εξεταστικής επιτροπής... Ο Οικονομίδης ανέδειξε τόσο την ανθρώπινη
όσο και την αληθινά τραγική, με την αρχαία έννοια, πλευρά που έχουν όλα
αυτά τα άπτερα, δίποδα, έλλογα παμφάγα ζώα, τα πιο επικίνδυνα αρπακτικά
της φύσης, με τη σπασμένη φλέβα στο μέτωπό τους ως σήμα κατατεθέν.
Ένας τάφος για μια ...σκυλίτσα ως ένα από τα άφθονα τεκμήρια της αρχαιοελληνικής φιλοζωίας . Ο τάφος είναι των ρωμαϊκών χρόνων(2ος ή 3ος αι. μ.Χ), βρέθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο χώρο της αρχαίας ακρόπολης της Μυτιλήνης , και, σύμφωνα με την επιγραφή που χαράχτηκε στην επιτύμβια στήλη , ανήκει στην σκυλίτσα Παρθενόπη. To αφεντικό της έβαλε τον τεχνίτη να σκαλίσει τα εξής συγκινητικά λόγια :
Τη σκυλίτσα του, την Παρθενόπη, που έπαιζε μαζί της,
έθαψε το αφεντικό της σε ανταπόδοση για τη χαρά που του έδινε.
Υπάρχει επομένως βραβείο αφοσίωσης και για τους σκύλους·
έτσι και αυτή τώρα, δείχνοντας αγάπη σε εκείνον που την έτρεφε,
πήρε σαν αντάλλαγμα αυτόν τον τάφο.
Το μνήμα αυτό να βλέπεις και να κάνεις φίλο καλό
που να σε αγαπάει ειλικρινά όσο θα ζεις
και , όταν πεθάνεις, με σεβασμό να σε φροντίσει.
H ANTAΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΩΣ ΗΘΙΚΟ ΧΡΕΟΣ
Η λέξη-κλειδί που υπονοείται στο επίγραμμα είναι η ανταπόδοση. Ο ιδιοκτήτης δεν θάβει τη σκυλίτσα απλώς από λύπη, αλλά ως πράξη δικαιοσύνης:
Η Παρθενόπη του πρόσφερε χαρά.
Ο ιδιοκτήτης της προσφέρει ως τιμή έναν τάφο με αφιέρωση στο όνομα της σκυλίτσας ως έμπρακτη απόδειξη ότι η αγάπη του ζώου δεν είναι μονόπλευρη αλλά αξίζει και από τη μεριά του την επιβράβευσή της .
Η Ανατροπή των Ρόλων
Υπάρχει μια εμφανής διαφοροποίηση ρόλων στο ποίημα. Συνήθως, ο σκύλος είναι αυτός που μένει πιστός στον τάφο του αφεντικού του. Εδώ, το αφεντικό γίνεται ο φύλακας της μνήμης του σκύλου. Το κέντρο βάρους πέφτει στην «αγάπη προς εκείνον που την έτρεφε» (τροφέα), υπογραμμίζοντας ότι η ευγνωμοσύνη είναι το ισχυρότερο δέσιμο.
Η Κατακλείδα
Στους τελευταίους στίχους, το ποίημα στρέφεται προς τον αναγνώστη. Το κέντρο βάρους μετακινείται από το ζώο στον άνθρωπο.
«Το μνήμα αυτό να βλέπεις και να κάνεις φίλο καλό...» του λέει εμφατικά.
Το βάρος λοιπόν μετακινείται , γίνεται ανθρωποκεντρικό , αφού μπαίνει στο θέμα της αυθεντικότητας και της αμοιβαιότητας στη φιλία : αν ένας σκύλος μπορεί να δείξει τέτοια αφοσίωση, που αξίζει τη μετά θάνατο επιβράβευσή του, άλλο τόσο πολύτιμη και απαραίτητη είναι μια ειλικρινής φιλία μεταξύ των ανθρώπων, που θα αντέξει όχι μόνο σε ολόκληρο το βίο αλλά και θα ακολουθήσει έως τη φροντίδα του θανάτου του εκλιπόντος φίλου.Gerontakos
************************
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ ΠΑΝΟ ΒΑΛΑΒΑΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥΣ
Ο
Πάνος Δ. Βαλαβάνης ήταν Έλληνας ανθρωπολόγος, ιστορικός τέχνης,
αρχαιολόγος και καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και
Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πάνος Βαλαβάνης: Υπέροχες ιστορίες από το βιβλίο
του αρχαιολόγου και καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας για τα σκυλιά της
Αρχαιότητας
«Κοιτάω πάντα με λατρεία το αφεντικό μου περιμένοντας το χάδι του.
Είμαι όμορφος. Το ξέρω. Τόσο όμορφος, που με έκανε αγγείο για το κρασί
του». Από Αττικό ερυθρόμορφο ρητό του πρώιμου
5ου αιώνα π.Χ., σε μορφή σκύλου. Πώς γάβγιζαν οι σκύλοι στα αρχαία
χρόνια; Άνθρωπος και σκύλος συνδέονταν από τα βάθη των αιώνων με δεσμούς
ανιδιοτελούς αγάπης και συντροφικότητας; Από τους σκύλους της
Αρχαιότητας διασημότεροι είναι ο Άργος, ο τρικέφαλος Κέρβερος και η
φρικώδης Σκύλλα, που από τη μέση της ξεπηδούσαν λαιμοί που κατέληγαν σε
τρομακτικά κεφάλια σκύλων. Στην «Οδύσσεια»
κορυφαία στιγμή αποτελεί η συνάντηση του Οδυσσέα με τον πιστό του σκύλο
Άργο, που έχει δημιουργήσει μια από τις πιο δυνατές και συγκινητικές
εικόνες πίστης σκύλου της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Άργος, που είχε να
δει τον Οδυσσέα από κουτάβι, τον αναγνώρισε από τη μυρωδιά του είκοσι
χρόνια μετά και ξεψύχησε στα πόδια του.
«Εκεί κι ο Άργος κείτονταν τσιμπούρια
φορτωμένος. Και τότε όπως μυρίστηκε κοντά του τον Δυσσέα / Κούνησε λίγο
την ουρά, κατέβασε τα αυτιά του / Όμως δεν είχε ανάκαρα να τρέξει πιο
κοντά του. / Έστρεψε κείνος τότε αλλού και σφούγγισε ένα δάκρυ». - Οδύσσεια ρ 290-299
Σε όλους τους πολιτισμούς της γης και σε
όλες τις εποχές, οι σκύλοι αποτελούσαν μέρος της ζωής και της κουλτούρας
των ανθρώπων και αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο τρόπο όπως περίπου και
σήμερα. Φύλακες, κυνηγοί, πιστοί σύντροφοι, συνοδοιπόροι και, συχνά,
πολύτιμα μέλη της οικογένειας. Και, ναι, οι σκύλοι γάβγιζαν όπως και
σήμερα.
«Κάποτε χιλιάδες χρόνια πριν, στην
Παλαιολιθική περίοδο, μπορεί σε περισσότερα μέρη από ένα, κάποιοι λύκοι
να έγιναν φίλοι με κάποιους ανθρώπους και να διαπίστωσαν γρήγορα ότι δεν
θα έμεναν πεινασμένοι κοντά τους. Σιγά σιγά άρχισαν να τους ακολουθούν
στη νομαδική ζωή τους και ίσως ορισμένα ζώα να πλησίασαν περισσότερο και
να έγιναν μέρος των ανθρώπινων ομάδων. Κι έτσι ο φόβος έφυγε και οι
λύκοι έγιναν σκύλοι, οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου».
Ο Πάνος Βαλαβάνης, καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, συνέγραψε το υπέροχο βιβλίο «Σκύλοι από τους αρχαίους χρόνους» (εκδόσεις Πρώτη Ύλη) εικονογραφημένο εξαιρετικά από τη Χαρά Μαραντίδου, αρχιτέκτονα, εικαστικό και designer.
Προϊόν βαθιάς έρευνας, πρωτότυπο και μοναδικό, το βιβλίο οι«Σκύλοι από τους Αρχαίους Χρόνους»είναι αφιερωμένο στους σύγχρονους τετράποδους φίλους του κ. Βαλαβάνη, τον Πάκο, τη Λούνα και τη Μούσκα.[...............................................]ΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ
Σκύλοι από τους αρχαίους χρόνους, Π.Βαλαβάνης, Π.Ιωσήφ, Χ.Μαραντίδου,Τ.Επτακοίλη, Ιανός Αθήνας
📍Εκδήλωση - Παρουσίαση βιβλίου-Σκύλοι από τους αρχαίους χρόνους
🐶Ο σκύλος, το ευγενές ζώο είναι για πολλές χιλιετίες ενταγμένο στον κόσμο των ανθρώπων. Ας γνωρίσουμε την ιστορία του.
📆τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου στις 18:00
🏬café του βιβλιοπωλείου IANOS (Σταδίου 24).
***
📍Ομιλητές:
✅Παναγιώτης Ιωσήφ, Επιστημονικός διευθυντής Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, Καθηγητής Αρχαίας Νομισματικής Παν. Radboud
✅Χαρά Μαραντίδου, Αρχιτέκτων, Εικονογράφος του βιβλίου
και ο συγγραφέας του βιβλίου ✅Πάνος Βαλαβάνης,
Ομότ. Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας Ε.Κ.Π.Α
✅Σύντομη εισήγηση και συντονισμός συζήτησης από την Τασούλα Επτακοίλη, Δημοσιογράφο «Καθημερινή», Ραδιόφωνο Αθήνα 9,84.
✅Χαιρετισμό απηύθυνε η Μαρία Κοκκίνου, Εκδότρια
Εγκλωβισμένη Αριστερά
Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο βίντεο που ακολουθεί
«Εκεί
που τ’ όνειρο πεθαίνει / Ζουν οι κυνηγημένοι /Πίσω τους λυτοί δεμένοι
Κλέφτες κι εξαρτημένοι /Κάτω από τον νεροχύτη έχουν μια τσάντα κρυμμένη/
Και στο μέτωπό τους πάντα μια φλέβα σπασμένη», λέει ο Λεξ στη «Σπασμένη φλέβα», τη νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Η σπασμένη φλέβα στο μέτωπο είναι ένα σήμα κατατεθέν...
